Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

donderdag 3 juni 2010

Een welbestede dag

Je hebt zo van die dagen, dat het allemaal meezit. Vandaag was er zo eentje. Wie dus kickt op rampscenario’s en dramarelaties klikt maar beter door. Dit wordt een verslagje voor de positivo’s onder ons. Zij die blij zijn met klein geluk.

Het begon vanochtend toen ik niet de behoefte voelde om zo lang mogelijk tussen het warme dons te liggen. Ik veerde recht, zonder gekreun, rekte me en stapte warempel zomaar uit bed. Ook het dons deed geen enkele poging om me te terug te lokken. Blijkbaar had het mijn lichaamstaal begrepen: ik wil vandaag de wereld verzetten. Ja, ik weet het, dat klinkt wat grootsprakerig. Ik mag eigenlijk al blij zijn, als ik een steen in een rivier verlegd krijg in m’n leven, volgens Bram. Dat zou de loop van de rivier veranderen… Wel, Bram, misschien ben jij tevreden met een steen… ikke vandaag niet.
Dus, dat bed uit en de wereld in. Verzetten die handel!

Eerste leuke verrassing: de éénmalige jobkorting. Oké, ’t is slechts één keer maar vandaag leef ik in het nu en in het nu heb ik die korting. Jullie ook, toch? Ik weet zelfs al waaraan ik ze ga besteden. Ik ga heerlijk decadent een nieuwe gitaartas kopen.
Maar eerst een broodje cottage cheese op en dan de boekentas in de auto en naar school.

De verkeerssituatie rond de school is eigenlijk vreselijk deprimerend. Al een half jaar moeten we door de modder ploeterend onze boterham gaan verdienen. Bij regenweer heeft het iets van de loopgravenoorlog van 14-18. Gelukkig zijn er, voor zover ik weet, nog geen doden gevallen. Ikzelf ben wel eens tegen de vlakte gegaan. Maar dat is het verleden en ik heb er geen ernstige letsels aan overgehouden. Vandaag is het droog en een deel van de werken is voltooid. Er is zelfs al parkeerplaats. ’t Is wel een eindje lopen, maar da’s gezond.
Ik parkeer. Naast me stopt een andere auto. Een moeder-en-kind van allochtone afkomst stappen uit en willen richting voorschoolse opvang lopen. Mijn blik valt op het ichtus-teken op de bumper en … mijn mond gaat vanzelf open. Ik spreek haar aan. Misschien nog een nawee van Pinksteren?
‘Mevrouw, mag ik U iets vragen?’
‘Tuurlijk.’
‘Ik zie dat U een visje op uw auto heeft. Dus U bent christen?’
‘Inderdaad.’
‘Mag ik weten welke ‘soort’?’
De vrouw maakt een wijds gebaar. ‘Is dat nu zo belangrijk?’
‘Nee, hoor. Ik ben gewoon nieuwsgierig.’
‘Ik ben evangelisch christen.’
‘Nou, ik ook zoiets.’
De vrouw omhelst mij spontaan en slaakt een ‘Amen!’
‘Ziet U dat gebouw daar aan de overkant van het plein. Dat is een gemeenteschool. Ik geef daar les, protestants-evangelische godsdienst. Uw kind kan daar 3u per week onderwezen worden in zijn geloof.’
‘Ah, dat is interessant. Heeft U een kaartje of zo?’
‘Nee, maar U kan zomaar langskomen, hoor. En het verplicht tot niets. Ik wou gewoon, dat U dat wist, vanwege het visje.’
De vrouw komt duidelijk in tijdsnood en ons gesprekje eindigt met een vriendelijke zwaai. ‘Ik heet Nicole,’ zegt ze nog. ‘Oh, ik Margriet. Daag.’
Vol verwondering over mezelf stap ik verder. Dat heb ik nu nog nooit gedaan: reclame maken voor mijn vak. En het was nog leuk ook.

Mijn leerlingen zijn hun vrolijke en van goeie wil, zoals gewoonlijk. De morgen kabbelt rustig voort.

Om halftwaalf ben ik klaar. Nu moet ik naar Aalst om mijn gitaar op te halen en even langs de vakbond om het papiertje voor terugstorting van de syndicale premie in te leveren.
De vakbond is vandaag uitzonderlijk dicht. Ik gooi het papiertje dan maar in de brievenbus en vertrouw erop, dat het in orde komt.

Het centrum van Aalst in. Hier heb ik eigenlijk een hartgrondige hekel aan. Da’s hier altijd file en nu zijn er nog werken in de straat waar ik zijn moet ook. Lap, alles zit muurvast want een gezellige buschauffeur heeft zich in een onmogelijke situatie gereden. Wat nu? Nog tien minuten en de winkel is dicht. Ik zet me aan de kant, laat m’n vier pinkers flitsen en stap snel door naar de muziekwinkel. Achter mij lost het verkeersprobleem zichzelf wel op.
M’n gitaar is hersteld. Er was een sleutel gebroken en er moest dus een nieuw mechaniekje op. De prijs valt reuze mee. Het instrument heeft een aangename klank en is dus best herstelling waard. ’t Is de charme van m’n lessen: zingen met live gitaarbegeleiding.
Ik koop meteen die nieuwe, opgevulde tas voor mijn trouwe, rammelende bondgenoot. De oude tas is niet meer om aan te zien. En levensgevaarlijk: ik was met m’n voet in een loshangend oor blijven hangen en heb zo een smak gemaakt op weg door de loopgraven. Gelukkig was het niet ernstig, want eigenlijk mocht ik daar niet zijn, in de loopgraven bedoel ik.
Ik vraag om een betalingsbewijsje. Goede maatjes met de fiscus. Ja, ik ben een bonnetjesverzamelaar. Wel een slordige. Enfin, ik krijg het, zonder trammelant.
Terug de wagen in en even langs een vriendin. Zij heeft verfwerk laten doen met dienstencheques en ik denk daar ook over. Het verfwerk is niet beter gedaan dan ik het zou doen… maar wel minder vermoeiend. Ik houd het nog even in beraad. De uitnodiging om te blijven eten sla ik af. Ik heb zelf nog één en ander wat klaargemaakt mag worden. Dus: weer de auto in en op naar de volgende halte: thuis.

Hèhè… Eerst m’n gitaar stemmen en uitproberen. Aah, het vertrouwde geluid doet me deugd. Ik besef nu pas, hoe erg ik het gemist heb. Even genieten van een liedje. In mijn fantasie staan mijn leerlingen naast me te glunderen van hun zingende zelf.
Dan mijn persoonlijk interpretatie van de goede huisvrouw. Dat verslag bespaar ik jullie. Maar gewoon even melden, dat ik het wel kan. Tussendoor mijn schatten van orchideeën verwend en m’n roosjes geoogst. Hoe meer rozen je wegknipt, hoe meer er komen. Natuurlijke logica. M’n living geurt. M’n keuken ook… maar anders.

Hola, mail uit Nederland… Of ik de bladmuziek van één van m’n kinderliedjes kan doorsturen. Een koordirigente vindt mijn liedjes leuk. Wow! Dat is een opsteker die kan tellen. Geliefd in Nederland. Ik antwoord meteen.
En voorwaar post van 50+. Ik had gereageerd op een oproep in verband met fotografie en computer. Steeds bereid om bij te leren. Benieuwd of het er ook echt van zal komen.
En zo vloeit vandaag de ene positieve gebeurtenis over in de andere. Ik vind zelfs verloren gewaande formulieren terug. Natuurlijk waren er enkele mindere momentjes, maar die wegen niet door. Echt een welbestede dag.
Morgen maak ik er weer eentje.

geplaatst door Lievl - 5018 keer gelezen

beoordeeld 2.67/5 (3 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.be zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be