Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

maandag 19 juli 2010

Alles werkt mede ten goed... Alles? Alles!

Ik ben dus gisteren naar Mechelen geweest. Op de Schoenmarkt zou er gedanst worden, IsraŽlisch. Ik heb dat heel vroeger ook gedaan, volksdansen bedoel ik. Vandaar…

Met de trein stond ik voor een habbekrats in Mechelen. En twee vriendinnen op hogere leeftijd dan ik hielpen me met de bus. Ze trekken ’s zondags altijd de stad in maar van dat dansen wisten ze niets. We namen afscheid bij de bushalte.
Ik wandelde nog even Bruul uit. Ik hoorde muziek: een fanfare!? Had ik me vergist van datum of zo? Dat gebeurt. Maar nee, de fanfare stond op de Grote Markt en ik moest de Schoenmarkt hebben. ‘Waar ons Margriet staat. Daar moet je zijn.’

Mijn naamgenote heeft een mooi overzicht over de pleinen van Mechelen. En die pleinen zijn ook keurig aangelegd met kleine, ja, hoe heten die dingen… klinkertjes? Wel een beetje ongelijk. De terrassen waren gezellig gevuld. Ik flaneerde voorbij.

Ik had m’n leuke nieuwe rode schoenen aan. Klein hakje. Voor de zekerheid had ik ze al een paar keer ingelopen. Ik heb nogal een tere huid en nieuwe schoenen veroorzaken gemakkelijk blaren. Maar ze zaten goed, m’n schoenen. Dat kwam wel in orde.

Op de Schoenmarkt klonk inderdaad IsraŽlische muziek. Leuk! Toen viel het mij op, dat iedereen sportschoenen droeg. Mmm…

Even geÔnformeerd over hoe het met dat dansen zat. Werd er iets aangeleerd? Nou, niet echt. Dat was een tegenvaller, want ik was daar wel voor gekomen. Maar de kinderen gingen enkele dansjes leren. Of ik dan daarmee mocht meedoen… Geen probleem.
Het was allemaal heel ongedwongen en ik had een fijne sociale babbel. De kinderdansjes waren trouwens niet zo simpel. Eentje ging alsmaar sneller en sneller. Ik was echt buitenadem. Dolle pret.

Er waren enkele mensen uit het Aalsterse en ze vertelden me dat ze in september met een beginnerscursus starten. Dat lijkt me wel wat. Goed voor mijn lijf, mijn verstand en mijn gevoel.

Ik veroverde een vouwstoel en algauw zat er een kleine op m’n knie. Samen keken we naar de volwassenen. Die draaiden en sprongen, sommigen zwierig en anderen vooral hun pasjes tellend. Ik heb wel eens beelden uit IsraŽl gezien met een plein vol dansende mensen. Gemeenschapstichtend noem ik dat. Samen verbonden zijn in de dans. Jong en oud, mannen en vrouwen, kinderen… Rijen en cirkels door elkaar krioelend en toch eensgezind. Dat vind ik mooi.
Het plein hier was lang niet vol… en ik kon niet meedoen… Toch genoot ik: van de schaduw, het menselijk contact, de muziek, een ijsje (ťťn bol), de sfeer...

Om vijf uur nam ik de trein terug. Ergens tussen Mechelen en Brussel Centraal merkte ik het: ik was m’n rechterhakje kwijt. Die afschuwelijke klinkertjes! Voorzichtig pikkelde ik door de trein en het station, want ik wou m’n schoentje niet verder beschadigen. Ik had er eigenlijk wat verdriet over. Grappig hoe snel ik me aan een goedzittend schoentje hecht.

Mocht er dus iemand in Mechelen op de Schoenmarkt (nomen est omen) een hakje gevonden hebben, het is het MIJNE!

P.S. Vandaag naar de schoenmaker in Ninove gefietst en genoten van het tochtje langs de Dender: de lucht langs mijn lijf, het lome water, het pasgemaaide gras, het zoemen van m’n fiets… Had ik eigenlijk aan mijn verloren hakje te danken…

geplaatst door Lievl - 4978 keer gelezen

beoordeeld 3/5 (3 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.be zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be