Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

dinsdag 2 november 2010

Genieten van de weg.

Ik zoek de laatste tijd iets nieuws wat met ligt. Iets met m’n zintuigen… Iets met m’n handen… Iets met kleur.
‘k Heb al een paar dingen uitgeprobeerd: mozaïeken, werken met textielverharder en afgelopen zondag… glaskralen branden.

Vooral dat mozaïeken vond ik fijn mijn huid raakte geïrriteerd door de cementlijm, het voegmiddel, de scherfjes... M’n lichaam stelt dus zijn grenzen. Dat is niet aangenaam maar mijn lieve lijf is mijn levenslange bondgenoot en dus houd ik er rekening mee. Het maakt de speurtocht wat langer en… eigenlijk leer ik meer kennen. Want had mijn huid mij niet geleid, dan was ik nu wellicht een verwoed mozaïeklegger.

Maar het mocht niet zijn. Dus ging ik verder op zoek. Ik had mijn doel nog niet bereikt maar ik genoot wel van de weg. Weliswaar met een tube cortisone bij de hand.
Nu ben ik iemand die van vuur houdt, van magma, vloeiende, gloeiende lavastromen. Ik houd van vuurwerk in duizend kleuren. Van glas-in-lood waarin het zonlicht speelt en zo de kleuren uitpuurt. Transparantie en breekbaarheid. Ik houd ook van een beetje karakter, technische vaardigheid… Het mag dus wat moeite kosten voor mij.

Zo kwam ik bij glas uit.

Glas is tegenwoordig ‘in’, vooral fusing in een ‘hotpot’ voor de microgolfoven. (Google gerust even tussendoor .) Maar bij fusing gebeurt het interessante in die hotpot in een keukenapparaat. En eigenlijk is dat beneden mijn stand. Oké, ik ben dan maar een snob op dat vlak. Ik wil het een beetje ambachtelijker. Ik wil ‘vuur zien’.

Er gingen twee workshops gelijktijdig door: dat fusiongedoe met 6 deelnemers en het kralenbranden met mij.

Maar ik moet beginnen bij het begin: de tocht.

De workshop ging door in Antwerpen en begon om 10u. Omdat juist nu overgeschakeld werd naar het winteruur had ik de luxe toch wat uit te slapen en me op m’n dooie gemak klaar te maken. Ook al ging er dan uiteindelijk geen man mee, ik wou er toch wat goed uitzien. Gewoon voor mezelf.

Met behulp van google maps en zonder GPS vertrok ik richting Montignystraat, Antwerpen, Vlaams gewest. (Een GPS is functioneel maar ik heb liever de weg te vragen. Is ook een manier om mensen te ontmoeten, hè.)

Het ging vrij goed. Bijna geen volk richting Antwerpen. Tijdens de week is dat wel anders.

In Antwerpen raakte ik lichtelijk in paniek toen ik opeens alleen nog onder de Kennedytunnel mocht… maar met wat buikademhale en een kleine omweg ik stond uiteindelijk toch nog op tijd op de juiste stoep. Wel m’n best moeten doen voor een parkeerplaats en nog meer om erin te geraken. Is een werkpunt voor mij, parkeren bedoel ik.

Ik werd ontvangen in een groot, oud pand in een voor mijn ondefinieerbare stijl. Wel een gebouw dat zou stralen als het eens een goede beurt kreeg. De workshop – voortaan cursus genoemd – vond plaats in het kelderverdiep. Zo eentje waarbij je de benen van de voorbijgangers ziet, als je in de juiste cursus zit. Tiens… was het daarom dat de man in het voorste gedeelte werkte en zijn vrouw achteraan? Vast niet, hè.

De vrouw van wie ik les kreeg was super lief. Na een korte uitleg, een speciale bril en een lederen schort begonnen we eraan. De setting was indrukwekkend: overal roestvrijstaal en vier bunsenbranders.
Eerst moest ik leren een perfect vlam te vormen, eentje met een kroontje binnenin. Dat op zichzelf was al heel fascinerend. Dan moest een reeds geprepareerde mandrel verhit worden. Draaiend met m’n linkerhand zag ik de mandrel roodgloeiend worden. Die speciale bril was echt wel nodig.
Toen kwam het glas, eindelijk. Bedoeling was om een perfecte kraal te maken. Paja, de kunstenares, was daar uiteraard zeer bekwaam in. Mij kostte het moeite. Maar het ging mij niet alleen om de kraal. Het proces op zich was ook boeiend.
De glasstaaf moest ik in de rechterhand houden, in de vlam maar niet te diep.
Glasmolecules houden niet echt van vuur dus sprongen er enkele stukjes af. Geen probleem, uiteindelijk zou het zich wel geven.
En toen werd het heerlijk: de glasstaaf werd langzaam oranjerood, zoals magma, en smolt. Ik moest voortdurend met de staaf draaien opdat het vloeibare glas niet op de werktafel zou druipen. Ook mijn mandrel moest draaiend warm gehouden worden. Linker- en rechterhand onafhankelijk van elkaar. ’t Had bijna iets van pianospelen.
Dan moest het vloeibare glas als een dekentje rond de mandrel gelegd worden. Draaien, draaien, kijken hoe de zwaartekracht haar werk deed, beetje bijsturen of toch doen alsof…
En mislukte het, wel, dan ging de boel terug het vuur in. In het slechtste geval werd het glas gerecupereerd voor de fusiontoestand achter het gordijn.

Ik was gefascineerd en geconcentreerd bezig, genoot met volle teugen. Dat gloeiende, vloeiende glas… ’t was liefde op het eerste gezicht.

Na het eerste laagje kwam een tweede, een derde… telkens volgens hetzelfde procedé. De kleuren mengden zich, terwijl ik draaide en draaide. Mijn kralen werden natuurlijk niet perfect. Dat had ik ook echt niet verwacht.

Verder met het ambacht. Het gaat immers om meer dan draaien alleen. Ik mocht ook strengen trekken en dots maken.

Dots maak je in de warmte van de vlam doch niet in de kern. Je moet eerst een streng hebben. Of noemde ze het een string? Met lingerie had het in elk geval niks te maken.

De glasstaaf moet opgewarmd worden en dan rek je het opgewarmde stuk uit met een soortement pincet. Eerst hangt het glas zowat door maar naarmate het afkoelt mag je wat harder en sneller trekken. En dan: pincet in water zzzzzzzzzzzzzzzz laten doen en de streng afknijpen.
Dan met de streng op een warme parel puntjes smelten die je wat rondbrand en daarna voor de stevigheid nog even in het vuur houdt. Je kan ze ook helemaal in de vorige laag laten smelten. Dan krijg je vlekken waarop je eventueel weer dotjes zet.

Het was heel boeiend en het liep niet perfect. Na drie uur concentratie kon ik niet meer. Maar ik had genoten, genoten. M’n kraaltjes ga ik verwerken in mijn kerstversiering en ik ben van plan om ééns in de maand zo’n sessie te volgen. De mogelijkheden met glas zijn enorm en als het me uiteindelijk echt ligt… The sky is the limit. (Ja, ik zie de dingen graag groot.)

Deze cursus is een aanrader voor mannen en vrouwen. Het is een feest voor je zintuigen en een oefening in geduld. De kralen mogen niet zomaar mee. Ze moeten langzaam afkoelen in een soort granulaat. Omdat ik er een dagje Antwerpen van maakte met een film als afsluiter kon ik ze meenemen. En nee, de kralen zijn niet perfect. Ze zijn echter wel van mij.
Misschien kan ik nog een cursus meepikken voor het Kerstmis wordt. Kan ik een cadeautje maken voor m’n schoonzus of mijn nichtje. Of voor mezelf?

(Ik heb ondertussen wat anders bedacht: ik trakteer ze allebei op een workshop. Zitten we samen geconcentreerd bezig, verbonden zonder woorden.)




geplaatst door Honnepon - 4914 keer gelezen

beoordeeld 2/5 (1 Stem)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.be zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be