Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zondag 5 december 2010

Het kaartje

Hey Bloglezers,

Gisteren is er iets zeer interessants, maar eveneens een beetje verwarrend gebeurd. Dus een perfect onderwerp voor een nieuw blog.

Het gebeuren allemaal gisteren in de gangen van het ministerie van binnenlandse zaken. Ik moet jullie misschien vertellen dat ik werk als administratief medewerker voor de Vlaamse overheid en ik was gehaast onderweg naar een vergadering waarop ik een voorstelling moest geven over … mmm eigenlijk maakt het niet echt uit waarover, ik weet zelf niet of ik het mag vertellen, staatsgeheim enzo ;-). (haha, nu komt mijn job nog veel belangrijker over).
Ondertussen was ik meer aan het lopen dan aan het wandelen, ik was te laat vertrokken van mijn bureau en de gangen zijn echt een doolhof soms, zeker als je er nog niet zolang werkt. Het was eigenlijk mijn collega zijn schuld dat ik nu aan het lopen was. Hij had me te lang aan de praat gehouden en nu ging ik waarschijnlijk weer te laat zijn.

Ik kan me de blikken al voorstellen als ik de vergaderzaal kom binnengelopen. Sommige mensen die al op hun klok zitten zien en met hun vingers op de tafel aan het trommelen zijn. Het gaat weer een gezellige vergadering worden. Geduldig zijn ze wel niet hoor, tis niet dat zij zo snel een beslissing nemen als er hier eens iets moet gebeuren. Ok ik ben me wel bewust dat het ook een beetje mijn eigen fout is maar goed.

Ik was bijna bij de vergaderzaal toen ik om een nog onbepaalde rede ineens misstapte deed en languit de grond op ging omringd door een hele hoop omhoogvliegende papieren. Daar lag ik dan languit in het doolhof en tientallen papieren die naar beneden dwarrelde. Dit was waarschijnlijk het laagte punt van mijn week, alle hoop die ik nog had om op tijd te zijn in de meeting vervaagde als sneeuw voor de zon. Ik lag er omringt door mijn miserie, een beetje aan zelfbeklag aan het doen toen een jonge vrouwenstem vroeg of ik in orde was. Ze stond achter me en had me waarschijnlijk mijn gracieuze duik zien maken. Ik krabbelde overeind en begon mijn papieren bij elkaar te rapen terwijl ik met een rood hoofd zei dat ik ok was. Ze knielde naast me neer en hielp me mijn papieren te verzamelen. Het was dan dat ik voor het eerst dat ik echt naar haar keek. Het was iemand die ik kende, of niet zozeer kende. Ik had ze al een paar keer op mijn gang gezien. Ze was zelfs al een paar keer voorbij mijn bureau gepasseerd. Ik had echter nooit gemerkt hoe mooi ze er eigenlijk uitzag. Ze heeft een stralende huid alsof het is opgebouwd uit allemaal kleine fonkelend diamantjes. Ze reikte me de papieren aan die ze had verzameld. Haar ogen kruiste heel even de mijne en ik kan me niet van de indruk ontdoen dat ze een beetje bloost wanneer ik de papieren aannam. Ze zette haar klein zwart brilletje een beetje rechter op haar neus en wenste me veel succes met mijn presentatie. Ik bedankte haar voor haar hulp en vervolgde men weg. Halfweg de volgende gang stond ik plots stil bij het feit dat ze wist dat ik een presentatie moest geven. Wie is dat meisje, blijf ik me afvragen.

Ik kom de vergaderzaal binnen, gelukkig ben ik maar enkele minuutjes te laat en was de vorige spreker nog vragen aan het beantwoorden. Dus al bij al was ik nog vrij op tijd. Heel veel tijd om mij te verheugen heb ik niet want. Ik hoor mijn collega afsluiten en teken doen dat ik mijn verhaal mag vertellen.

Ik ga jullie niet lastig vallen met alle technische dingen ik te vertellen had, maar wat ik je wel nog wil vertellen is dat ik halfweg mijn presentatie en na enig sukkelwerk met het op orde steken van mijn papieren dit gebeurde:

Ik had mijn papieren in de hand, meer als een hulpmiddel en om mijn zenuwen een beetje in bedwang te houden. Dan valt er plots een klein kaartje van tussen mijn papieren. Het leek een klein visitekaartje te zijn, maar ik kon het niet met zekerheid zeggen. Ik was ten slotte een presentatie aan het geven en ik kon niet zomaar even stoppen om dat kaartje op te rapen en het te inspecteren. Toen ik klaar was met spreken en voor iemand een vraag kon stellen greep ik de kans om het kaartje op te rapen. Het was inderdaad een standaard visitekaartje, zoals ik en iedereen er gekregen had op het bureau. Aan de achterzijde stond er echter met de hand geschreven ‘bel mij’ op. Mijn hart sloeg een slag over en ik moet enige tijd naar het kaartje aan het staren geweest zijn toen ik iemand hoorde kuchen. Ik keek op en de kucher begon zonder meer een vraag te stellen. Gelukkig was ik voorbereid op die vraag, en met een glimlach bediende ik hem met een antwoord.

Toen ik terug op mijn Bureau was, nam ik het kaartje uit de binnenzak van mijn kostuum en draaide het om en om in mijn hand. Cindy was haar naam en ze wilde dat ik haar belde, zou het kaartje echt voor mij bedoelt zijn? Was Cindy het hulpvaardige meisje van de gang?

Normaal zou ik zoiets niet echt doen maar ik nam de telefoon op een draai haar nummer…

geplaatst door Gonyo - 4746 keer gelezen

beoordeeld 5/5 (1 Stem)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.be zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be