Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

vrijdag 3 december 2010

Over engelen en boekentassen...

..De engelen wonen onder ons. Zij houden van pitbulls, wonen in grote villa’s en rijden met volumewagens. Zij waken over jou en mij, zij het met wisselend succes.

Hoe ik dat weet? Omdat vandaag het bewijs geleverd werd.

Zoals elke morgen vertrok ik richting school. Mijn blazers op volle kracht en geconcentreerd op de weg. De sneeuw die vannacht niet zou vallen en er dus eigenlijk niet lag, maakte mij wat nerveus. Rustig nam ik de bocht. Maar niet rustig genoeg, want plots vloog mijn koffer open. Dat was schrikken. Parkeren was niet evident.

Wat was er gebeurd? Allicht had ik de deur niet hard genoeg dichtgeklapt, was mijn boekentas in de bocht ertegen geschoven met de kleine ramp als gevolg. Mijn boekentas zou er nogal uitzien. Als er maar geen auto overheen reed.

Zo snel als ik kon, ploeterde ik door de gesmolten sneeuwbrij die er eigenlijk niet was, omdat het vannacht niet gesneeuwd had. Waar ik ook keek, geen boekentas te zien.
Tiens… Ik werd even onzeker. Was de koffer dan zomaar opengevlogen en stond mijn tas thuis, aan de achterdeur? Dat is al eens gebeurd.

Terug de auto in, draaien en richting thuis.

Niks boekentas aan de achterdeur.

In huis dan? Nee.

Ik had niet goed gekeken. Dat moest de reden zijn. Weer de auto in, de gebaande smeltbrij op.
Bij de rampzalige bocht stopte ik. Daar liep iemand zout te strooien. Die had ik daarstraks ook gezien. Meteen ernaartoe. Nee, hij had niets of niemand opgemerkt. Ondertussen liep de tijd. Nog even en de bel zou gaan. Wat moest ik doen? Ik kan niet zonder mijn tas. Hoe was dit nu mogelijk? Ze moest hier toch ergens liggen, desnoods als een mengsel van brij, plastiek en papier. Maar ik vond niks. Niks!

Mijn gevoel ging in overdrive en mijn verstand plande een scenario. Ik moest op school gaan zeggen, dat ik mijn tas kwijt was en dat ik bij alle huizen in de straat zou aanbellen tot ik haar teruggevonden had. Ze moest toch ergens zijn.

In een roes van verbijstering en adrenaline reed ik naar school, miste schuivend een geparkeerde auto op 20 centimeter. Dat moest er nu nog bijkomen, een botsing. Net niet. Oef.

Weer door de brij ploeteren en ondertussen bedenkend hoe ik het ging uitleggen. Ik voelde me zo dwaas. Hoe moest ik geloofwaardig overkomen? Boekentas kwijt… Mocht een leerling dat zeggen, ik zou het niet geloven. Geen zin om naar school te komen of huiswerk niet gemaakt, ja, dat zou ik denken. Wie raakt er nu zijn boekentas kwijt? DAT KAN NIET.

En toch was het zo.

Al die gedachten raasden door mijn hoofd, de gevoelens van onmacht en verbijstering door mijn lijf.

Toen… stond ze daar. Even twijfelde ik aan mezelf. Nee, ik had ze hier eergisteren niet laten staan, want ik had ze gisteren gebruikt, op een andere school, de hele dag. Dat was een gegeven waar niet aan te twijfelen viel.

Er zat een dikke bluts in, maar het was inderdaad de mijne. Een engel had haar gevonden en haar naar school gebracht. De engel zit in het zesde leerjaar. Ik heb enkele weken geleden drie dozen truffels bij haar besteld.

geplaatst door Honnepon - 4924 keer gelezen

beoordeeld 4.5/5 (4 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.be zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be