Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

maandag 25 januari 2010

De bron van aantrekking en de paradox van de liefde

*In mijn zoektocht naar liefde en schoonheid, vraag ik me vaak af wat het is dat ik zo ongelofelijk vind aan vrouwen. Wat ik het meeste mis tijdens mijn omzwervingen is steevast een rustplaats, bij een vrouw die me geruststelt en verzorgt. Mijn hoofd op haar borst, terwijl ze door mijn haar streelt en zegt dat alles goed komt.*

*Is dat dan de essentie van vrouwelijke energie – een voedende, zorgende rustplaats? En is mannelijke energie dan de avonturier, de krijger met een missie, de man met een hoger doel? Het lijkt alleszins een mooie basis voor de klassieke aantrekking tussen man en vrouw.*

*Een vrouw valt dan op mannen met een doel, mannen die ergens naartoe gaan. Ze wil de krijger verzorgen. Ze wil de wilde temmen en voor zichzelf hebben. En de reiziger, de avonturier, mist en voelt zich aangetrokken tot de voedende energie van vrouwen. Hij houdt ervan verzorgd te worden. Hij houdt ervan thuis te komen na zijn doel in de wilde wereld nagejaagd te hebben.*

*Dit zou ook veel van de veel voorkomende problemen in relaties kunnen verklaren. Is het niet zo dat vanaf het moment dat een vrouw die man ‘vangt’, ze haar aantrekking voor hem begint te verliezen? Dat vanaf het moment dat hij settelt en stopt met op avontuur gaan, dat hij zijn hogere doel opgeeft en zij het grote avontuur wordt, hij de man in zich doodt en daarmee de mogelijkheid haar als een echte vrouw te doen voelen?*

*Waarom settelen we? Waarom kiezen we er zo snel mogelijk voor om iemand niet meer te moeten missen door ‘voor altijd’ te gaan? Kan het zijn dat wat we denken te willen, ingaat tegen wat ons uiteindelijk gelukkig maakt? Zij denkt dat ze een man wil vangen, en dat als ze de avonturier kan domesticeren, ze gelukkig zal zijn. En hij mist de plek die zij voorziet zoveel dat hij denkt dat hij gewoon moet opgeven met vechten en zich neerleggen.*

*En dat doet hij dan, en ze settelen met elkaar om de spanning van hun tegenstellingen te vermijden. En misschien sterft in dat proces de bron van hun aantrekking tot elkaar.*

*Misschien moet zij hem wel proberen domesticeren, maar ook aanvaarden dat hij moet blijven weggaan, gaan voor zijn avontuur. In de naam van de aantrekking, voor het overleven van hun relatie. Misschien moeten mannen het geschenk van het missen leren geven. Verdwijnen, terug opduiken en haar telkens vieren... telkens met vernieuwde opwinding, volledig opgeladen met mannelijke energie, alsof het voor het weer zijn eerste liefde is.*

*Misschien verdient een vrouw dat, of toch diegene die in de relatie de vrouwelijke rol op zich neemt. Wat denken jullie?*

Lees verder!

geplaatst door PhoenixR



zaterdag 2 januari 2010

Tiny op babybezoek

Thirtysomething en single. Niet geheel uitzonderlijk dus dat mijn biologische klok zo hard tikt, dat ze bijna hoorbaar is. Je zou denken dat babybezoekjes dan ook één van mijn favoriete hobby’s zijn. En toegegeven, het aantal babyborrels dat per jaar de revue passeert, wijst in die richting. Doch niets is minder waar!

Ik blink uit in beleefdheid (bij een geboorte hoort een bezoekje). Ik zie mijn vrienden graag (en hun geluk is dus het mijne). Ik heb een grenzeloos naïef geloof dat alles wat ze mij vroeger bezweerd hebben, ook waar is (“ik zal nooit één van die moeders worden die alleen maar over haar baby praat”). En ik heb mijn trots (ik ben geen verzuurde single die jaloers is op andermans roze wolk).

En echt: ik vind die baby’s snoezelig. En terecht: die ouders zijn trots. En ja: ze verdienen alle aandacht. Maar ik kan het niet helpen. Na twee gekke gezichten trekken naar die baby en de veel te uitvoerige beschrijving van bevalling, kwaaltjes en pijnlijke details die laten vermoeden dat moeder natuur een sadistisch monster is, wil ik maar één ding: weg!

De waarheid is hard: babyborrels zijn een bittere ellende voor een thirtysomething single zonder kinderen. Plots stel je vast dat je niet meer bij de clan behoort. Je bent een outsider, je bent een weirdo, een hond in een kegelspel, een olifant in een porseleinkast. Je wordt gedwongen de grappige tante, de ambitieuze carrièrevrouw, de hippe citygirl of de stoere zelfstandige te zijn. Anders wordt je verpletterd door uitsluiting of erger nog: medelijden.

En toch: ik wil het ook – ik wil het allemaal: de griezelige verhalen, de grenzeloze adoratie voor zo’n klein wezentje dat het jouwe is (en dat van je allerliefste), de sleutel voor de poort tot het rijk der gezinnetjes. Dus is mijn plan het volgende: ik wacht lang genoeg tot alle snoezelige baby’tjes in puberende ettertjes zijn veranderd en dan kom ik: met ongetwijfeld de mooiste aller baby’s!

Lees verder!

geplaatst door Tiny



zondag 24 januari 2010

Liefde is geduldig

Muziek, daar hou ik van. Het was mijn gezel in de hel na kinderroof door de lesbienne waarvan ik 2 jaar eerder voor mijn part gelukkig gescheiden was. Ik bleef de hemel waard, werd me gezegd, maar de roof bleef, de hel. Ik leerde mijn geliefde kennen, de hemel. Hel aan één kant, hemel aan de andere, was ik een wandelend vagevuur. Vier maal 7 jaren, van mager tot vet.

Zwijg me dus over liefde, ik ken ze in soorten en maten. Liefde met je partner die je mag beleven, en liefde die je niet meer kan beleven met je kinderen.

Geluk en liefde, nu de dood er me van scheidde, zijn niet weg. Liefde is geduldig, Tijd doet zijn werk. Na 6 jaar e-mailen met zoon ga ik kennismaken met schoondochter en kleinkinderen. En vond ik dochter op Facebook, praten we en gaan we samen naar muziek luisteren. Zelfs verneem ik nu een kerkelijke scheiding waarvan ik niets wist, al ben ik betrokken partij. Wat zeg ik? Huwelijk om reden die ik niet ken ‘ongeldig’ verklaard. Mij ook goed. Toch kinderen aan overgehouden die ik vanuit hel en hemel of vagevuur kon blijven liefhebben. Die ik nu weer zie. Tot de dood ons scheidt.

Lees verder!

geplaatst door Harry



maandag 25 januari 2010

Verslag van het front

Goed weekend achter de rug met leuke feestjes. Het begon al op vrijdag met een deftig feestje onder de vriendinnen. Meteen uiteraard ook weer geroddel over “ons mannen”, of het nu over present of past vriendjes gaat, iedereen passeert op de rooster.

Meteen valt op dat getrouwde of in een relatie verkerende vrouwen blijkbaar hun single life missen en omgekeerd dat wij singles toch af en toe – of misschien zelfs wel regelmatig – hunkeren naar de standvastigheid van die zelfde relaties.

Meteen ook geroddel over exen, en daar komen we ook meteen weer aan de ex van mijn vriendje, blijkbaar heeft ze haar volgende projectje gevonden onder de vorm van iemand met de geldproblemen die mijn feestvriendinnetje blijken te kelderen in ernstige mate. Na ’s anderendaags overleg met het vriendje blijkt weer maar eens hoe veel hij nog met haar bezig is, op blogs en zo meer en via de verhalen die ik hem voeder, die via mijn vriendinnen binnen lopen.

Hoewel zijn bewering is dat hij me graag ziet (zoals al zijn exen) vraag ik me af in welke categorie hij me indeelt? Ben ik speelgoed of ben ik meer, maar weet hij eigenlijk niet goed wat hij met zo’n vrijgevochten geval als ik aan moet? Of weet hij niet wat hij met zichzelf aan moet en moet ik bijgevolg maar eens op zoek naar andere horizonten ipv mijn tijd met hem te verdoen zoals hij zelf altijd beweert? Feit is dat het tussen ons nu eenmaal niet echt opschiet vanwege zijn getwijfel over duizend en 1 dingen.

Bewijsstuk is de discussie van zaterdag over het al dan niet meegaan naar het trouwfeestje, wat achteraf bekeken misschien wel oke was zo, maar het geeft weer eens aan in wat voor klotelaantje we zitten...

Quote: “ als ik je meeneem, dan ben je mijn vriendin”, ja duh, wat denk je dat ik wil dan? “dacht dat je geen project meer wou”, “ik ben een vat vol problemen” en meer van dat. Ja weet je, ik sta hier toch, ik ben hier toch, desondanks mijn eigen twijfels bij een relatie met het vriendje in de strikte zin van het woord.

Maar wat een geluk dat ik me ben gaan amuseren op dat festival om mee te delen via het smsbord dat mijn ventje een lekker ding is, lachen! Om tegen 2u een sms te krijgen, dat die trouw toch wel tegen valt, wel ja, eigen schuld... denk ik dan en lach er eens goed mee.

En dan ten slotte gisterenavond, zoveelste gezellige avondje op de bank. Waarop het vriendje lekker tegen me aan komt liggen, knipogend van goesting en spinnend als een verwende huiskat op brownies.

Om ten slotte te formuleren, dus: jij wil met mij slapen, Waarop de bitch in mij er genoeg van heeft en de bal keihard terugkaatst: “Dus JIJ wil met mij slapen?” Waarop het vriendje dan weer zegt “allez dan zullen we er maar eens aan beginnen hè”, alsof hij aan één of ander zwaar klusje moet beginnen.

Waarop ik op mijn beurt toch wel wat op mijn tenen getrapt de trap af ren, zodat hij denkt dat ik ongelooflijk pissed ben. Met de zin “don’t make it sound like a job” erachteraan.

De ochtend brengt een nieuwe werkweek mee waarin ik besluit toch weer net iets meer afstand in te lassen en me goed gecentered te houden. Het advies was loslaten met open hart, dat is mijn les die ik hier moet leren. Hij heeft deze week gelukkig van alles gepland en ik vind dat ik hem weer wat tijd alleen moet gunnen, zodat hij het verschil kan voelen en hopelijk eens gaat nadenken over wat hij hier in handen heeft. Want zonder enige arrogantie aan de dag te leggen, ben ik overtuigd van mijn eigen kunnen en zelfs met een vat vol problemen en issues zoals hij, ben ik toch niet bang om mezelf te geven. Misschien ga ik hard op mijn gezicht, maar wat als ik win? Wat als ik gelijk heb en win? Dat idee stemt me bijzonder gelukkig en goedgezind. Nu enkel het vriendje hiervan nog overtuigen... Eigenlijk is het dus simpel, maar eens te meer, willen wij mensen het moeilijk maken.

Lees verder!

geplaatst door Catwoman



zondag 24 januari 2010

Ziek geweest

Ziek geweest. Behoorlijk. De verhuis naar mijn singelkluis nog niet helemaal afgewerkt, maar daar maalt de griep niet om!

Ik dacht nog gauw eerst alles min of meer op orde te krijgen om dan nadien ziek te zijn, maar dat lukte niet. De griep was mij te snel af.

Geen andere keuze dus dan lamlendig te liggen wezen, tussen de kartonnen dozen, de onuitgepakte boeken en de voorlopig neergepote huisraad.

De eerste dagen heb je zelfs geen energie om boos te zijn op de wereld en op hèm. Je mag al blij zijn als er zich een goede ziel over je hond ontfermt en een andere goede ziel voor jou even naar de apotheker loopt. Je sukkelt ’s morgens van je bed naar je sofa en ’s avonds andersom. En al de tijd ertussen slaap je en vind je de moed niet om even een glas water te gaan halen. Kurkdroge mond, schrapende keel, barstende hoofdpijn en een lijf dat gloeit.

Niemand om je heen. Dan alweer de hond, die het allemaal niet zo goed begrijpt. Eerst enthousiast sleept hij al zijn speelgoed aan om je tot een spelletje te verleiden. Later taant zijn enthousiasme en verandert in ongeloof. Zijn anders zo gigantisch zelfvertrouwen wankelt: zijn vrouwtje houdt niet meer van hem. Nog later, als je even tussen twee slaapmarathons door je ogen opentrekt, zie je hem bovenop je benen liggen. Trektouw slapjes tussen de kaken, snuit op de uitgestrekte poten en snurkende geluiden die een diepe, moedeloze droom doen vermoeden.

Begint de griep terrein te verliezen, dan komt de woede. Dit heb ik niet verdiend. Dit zal hij berouwen! Mij helemaal in mijn eentje laten doodgaan. Geen teken van leven of van medelijden. Alsof ik voor hem al opgehouden heb met bestaan. Zo voelt het dus, om alleen op de wereld te zijn. Dood kunnen liggen in je bed en niemand die het interesseert.

En nog later, als de griep de biezen heeft gepakt en de mooie dagen van het herstel zich aandienen (lekker snoezelen onder je deken, met een boek, Klara-muziek en een legimentatie van de huisarts dat je zeker nog niet kan gaan werken maar heel veel en lui moet rusten), dan komen heimwee en verdriet.

Vroeger, toen hij er nog was, was ziek zijn zowat de beste toestand waarin je kon verkeren. Dan veranderde mijn anders zo veeleisende levensgezel, in een oneindig tedere verpleger. Dan perste hij sapjes, kocht mijn lievelingsschijfje, bracht een tijdschrift mee, zette bloemen in mijn blikveld en sleepte kussens en dekentjes aan om het mij zo behaaglijk mogelijk te maken. De houtkachel al net zo gloeiend dan mijn koortsige lichaam. Dan deed hij de deur dicht en het licht uit van zijn eeuwige werkkamer en zette zijn zetel naast mijn ziekbed. Hij zat dan stilletjes te lezen en te schrijven en af en toe, als hij merkte dat ik wakker was, las hij iets voor of vertelde waar hij mee bezig was. En dan lag ik heerlijk dood te gaan op de sofa, behaaglijk en totaal voldaan om zoveel tedere omzwachteling. Dan was ziek zijn nog een geschenk.

Lees verder!

geplaatst door Camille



dinsdag 26 januari 2010

Kokkerellen

Dat daten in je favoriete bistro kan al eens op je maag blijven liggen, zeker als je er elke week met een andere prooi wordt gezien. Alles kan beter: nodig die candy date bij je thuis uit en sla samen aan het kokkerellen. Ondertussen drink je ‘n tongkietelaartje. Suggestie: Los Perales van Oxfam Wereldwinkel (wit of rood).

Bereidingstijd (bedoeld wordt het gerechtje): 20’

Kost: +/- € 5 per persoon (dranken niet incl.)

Ingrediënten (berekend op 2 personen)

5 à 8 vitelotteknollen (buitenbeentje onder de aardappelen, violet)

300 gr. quorn-dobbelsteentjes in zoetzure saus

100 gr. raketsla (rucola)

zout

zwarte peper

muskaatnoot

scheutje room light

boter

Bereiding: poepsimpel

Stoom de vitelottes gaar (in de schil, zouten naar believen, achteraf afpellen).

Bereid de rucola zoals spinazie: stoven in een weinig boter, peper, muskaat – scheutje room.

De quorn-in-zoetzure-saus kocht ik kant & klaar (Delhaize).

Op het bord speel je met kleuren: violet (patatjes) / groen & wit (rucola in de room) / bruin & rood (quorn in de saus).

Garneertip: de gekookte vitelottes snijd je in blokjes, schijfjes, staafjes, hartjes. Leuk!

Dranktip: Water / fris witje. Zelf verkoos ik Tagus Creek 2006 (Port., rood, € 5,29). Lekker!

Toetje: Moet ik nu echt alles zelf voorkauwen?? Wees ’s zelf creatief!

Lees verder!

geplaatst door Animo



vrijdag 22 januari 2010

De ware?

Zoek jij de ware? Of wil je gewoon iemand waarbij je op je gemak bent, ongeacht of dat nu de enige is voor jou of niet? Ik moet eerlijk zeggen, ik geloof niet in het romantische ideaal van die ene persoon die voor mij op de wereld gezet is. Hoewel ik dat gevoel wel al gehad – en verloren – heb.

Langs de andere kant maakt het het samenzijn een stuk makkelijker. Wanneer je geen andere keuzes hebt, is het vanzelfsprekender om hetgeen je hebt te accepteren. Zoals TV met één kanaal, of één merk chocolade. Vanaf dat er keuze is, verlies je eigenlijk altijd iets. Vandaar dat het hebben van een ‘ware liefde’ eigenlijk een heel handig iets is, vind je niet?

Misschien is de kunst van het liefhebben wel, ervoor zorgen dat iedere persoon waarmee je op een bepaald moment je leven deelt, de ware is. Dan moeten we wel een lichte aanpassing aan het concept doen: niet één persoon voor je hele leven, maar de meest aangewezen persoon, op dat moment en hopelijk nog voor zolang mogelijk, in je leven.

Dus de volgende persoon die je tegenkomt is de ware! Dat is niet langer iets dat je je moet afvragen, maar dat je zelf beslist.

Lees verder!

geplaatst door PhoenixR



zaterdag 16 januari 2010

So long , Karel

Jaren geleden zaten we op een nacht met z'n vieren in je huis te kletsen, tranen in de ogen van ontroering, titels van boeken en cd's uit te wisselen zoals jonge wolven dat plegen te doen aan een kampvuur, angry young /old men die hun enthousiasme probeerden te temperen met liters wijn. En om zes uur 's ochtends zei je ons plots, in je living, "Euh heerschappen, je mag het me nie kwalijk nemen dat ik nu wat boterhammen smeer maar 'k moet zo dadelijk gaan werken".

Gehuild hebben we, van 't lachen.

Maar als je je Fender vastnam, zweeg iedereen, omdat het Muddy Waters was die jamde. Je kon spelen als Django, de blues zat in je vingers, je bloed, je lach, je drinken. Een bluesgitarist wordt wakker om 16.00 en dat was bij jou ook zo, denk ik.

Ik zal nooit vergeten hoe we op m'n verjaardag met z'n vieren samen in bed lagen, de twee E's, jij en ik, een paar uur daarna zwemmend in een poel ergens in Mol.

Dan heb ik je jaren niet meer gezien.

Tot gisteren ik die ene E. aan de lijn kreeg; je boezemvriendin. Ze huilde zo hard en hartverscheurend dat ik stil hield op de trap.

"Karel is dood".

Ik heb staan huilen, want je komt niet meer terug, hombre amplificado.

En dat doen pijn.

So long, Karel.

Lees verder!

geplaatst door Stef - 1 reactie



woensdag 20 januari 2010

Begrijpen voor wie begrijpen kan…

Keuze…HET woord omschreven in de Van Dale: zijn voorkeur bepalen voor (een of meer uit een aantal personen of zaken).

Keuze. Als je er even verder bij stilstaat, kom je het overal tegen. Onlangs ging ik naar winkel. Keuzes: ik gebruik mijn 2 lange benen, maar hoe? Ga ik er dan mee stappen of gebruik ik deze om te trappen op de fiets? Of stel ik ze af op automatische piloot en neem ik de wagen? Welke winkel? Oké, ik neem de beslissing en rij naar winkel x. Daar aangekomen komen de frustraties naar boven, want ik heb minder keuze, die van de parkeerplaats! Gekend fenomeen, niks aan de hand. Binnen in de winkel overviel het me opnieuw, keuzes maken… Ik haal eten voor mijn kat. Simpel, beestje lust één bepaald merk. Ik sta ervoor en dan moet ik nog gaan kiezen tussen kip, vis of groenten! Nu maken ze me het nog moeilijker door katteneten op de markt te brengen met groenten... Enfin, die keuze laat ik simpelweg over aan mijn kat. Op naar het volgende product: toiletpapier. Stapels, stapels toiletpapier!! 9 rollen, 12 rollen, 6 rollen? 2 laagjes, 3 laagjes of 4 laagjes? Met of zonder hondje op? (hoe komen ze er trouwens op van een viervoeter op toiletpapier te drukken?) Ik zie de link niet direct …

Diegene die tot hier geraakt is met lezen, heeft intussen hopelijk al door waar ik heen wil. We hebben teveel keuzemogelijkheden! We bevinden ons in een luxe positie en we trekken het gewoon verder door in ons dagelijks leven. Ook bij het “zoeken” naar een levenspartner. Help!! We kunnen onze innerlijke criticaster even opzij zetten en gaan “snelzoeken”: ik ben…ik zoek..leeftijd en hup .. het systeem zoekt voor jou enkele mannen/ vrouwen. Na die welbepaalde 5 seconden komt ons talent opnieuw de kop opsteken. Jaaa, we beginnen opnieuw te sorteren… eerst de foto’s (als die er al opstaan) woonplaats? Gewicht? Pech niet ingevuld. Liefst niet te ver van mijn deur, liefst geen roker(-ster) oei… wat lees ik nu? Beroep : studente?? De kortzichtigheid steekt de kop op…

Ik ben trots op mijn bewuste keuze om opnieuw te gaan studeren! In de sociale sector is er werk verzekerd aangezien instellingen, organisaties uit de grond komen gelijk paddenstoelen. Wij levende wezens met een hersenschors, lopen vast in de communicatie.

Niet tegenstaande ikzelf ook lid ben, ga ik hier heel bewust tewerk. Vraag dus maar niet om langs deze weg mijn leven te beschrijven, want bij het lezen van mijn profiel maakt ieder al een eerste keuze en interpretatie.

Wie niet verder kijkt of zijn neus lang is, blijft steken aan het topje…

Jammer…

Lees verder!

geplaatst door Aagje



woensdag 20 januari 2010

Vrienden die je verbazen…

Wanneer ben jij laatst verbaasd door een vriend of vriendin? Door een toevallige ontmoeting met een vroegere collega ben ik gaan terugdenken aan een aantal jaren terug toen ik tamelijk onverwacht mijn job verloor en verbaasd ben geweest door sommige reacties..of gebrek aan...

Mensen waarvan je het helemaal niet verwacht die je plots contacteren en je uitnodigen op een diner of iets anders waar je voorheen door je positie ook op uitgenodigd zou worden. Niks beter voor de moraal dan toch op zo’ n avond of gelegenheid aanwezig te zijn dank zij de vriendschap en het vertrouwen van een goede vriend. Je voelt je weer gewaardeerd, je maakt – al is het maar voor even – weer deel uit van een georganiseerde gemeenschap. Bij mij althans heeft dat zeer positieve gevolgen gehad, het heeft me ertoe aangezet niet bij de pakken te blijven zitten en pro-actief te gaan zoeken naar een andere bezigheid, een nieuwe uitdaging.

Zulke vrienden zijn zeldzaam en moet je koesteren. Zulke vrienden beseffen soms zelf niet hoeveel steun en goede moed ze geven door die tamelijk simpele geste.

Hetzelfde geld voor mensen die voor een gebroken relatie staan. Veel vrienden en kennissen beginnen je te mijden alsof je de pest hebt, een alleenstaande vrouw is nog erger dan een alleenstaande man, plots vallen een boel uitnodigingen voor etentjes weg want je bent een ‘gevaar’ voor de koppels...Ik kan je alvast vertellen dat de eerste weken/maanden na het einde van mijn laatste relatie, het laatste waar ik zin in had een andere man was, en dan zeker niet een die nog vast zit in een relatie. Die wil ik so wie so al niet in mijn leven, laat staan als je nog een rauwe wonde hebt van de vorige relatie...

In elk geval, stof tot nadenken...een simpele geste naar een vriend of vriendin die door een moeilijke periode in hun leven gaan kan wonderen verrichten en de bonus is dat je je er zelf ook nog goed gaat bij voelen...doen zou ik zeggen...een mooie nieuwjaarsresolutie!

Lees verder!

geplaatst door Vivo



maandag 25 januari 2010

SM

Toegegeven, ik hou daar van.

Een dag of twee zonder kan nog wel. Als ik op reis ben of zoveel te doen heb dat ik er niet aan denk, of bijvoorbeeld omdat seks gewoon goed is.

Ik kan het dus missen. Een prestatie is dat niet bepaald. Ik kick ook niet op presteren. Veeleer ben ik een genieterstype. Dat scheutje sm is dus nooit ver weg.

Er is eindeloos veel variëteit in. Bleek en geurig, strak en getaand, geölied en smeuïg, gebrand en zwart zelfs.

Het ijs, als dat er al is, smelt onder de beroering door lippen en neus, net zo lang uitgesponnen tot de eerste bedwelming. Die komt er onweerstaanbaar, met kleine teugjes die het genot opvoeren. Dit zou eindeloos door kunnen gaan, als ik elke leegte weer wist te vullen. Maar van mijn bron van genot spaar ik graag nog voor de volgende keer.

Haaah…..zalig, Single Malt.

Lees verder!

geplaatst door Harry



dinsdag 5 januari 2010

Verhuizen

Ik ben dan maar met verhuizen begonnen. Mijn (ex)geliefde houdt voet bij stuk. Hij kan zich verbeteren, vindt hij. Zijn nieuwe vriendin beschikt over levensbelangrijke kwaliteiten die ik blijkbaar niet (meer) bezit. Zij zal hem bewonderen, zegt hij. Zij zal zijn meningen en visies onderschrijven en niet moedwillig onderuit halen. Zoals ik het doe.

De hond verhuizen duurt niet lang. Dat schreef ik al in blog 1: twee manden, een aftands kussen, een rafelig trektouw en een halve zak droogvoer. Mijzelf verhuizen duurt ook niet lang. Ik gooi alles weg en wat ik niet weggooi prop ik in grijze vuilniszakken. Die ik eerst bij mijn moeder op de zolder zal zetten om ze vervolgens na verloop van tijd ook weg te gooien.

Ik gooi alles weg wat ik tot enkele dagen terug nog zo leuk, mooi, belangrijk of waardevol vond. Maar zonder mijn (ex)geliefde lijken die dingen mij zielloos. Waarom ze dan nog houden? Wat heb je aan dat wollig grijze sensuele truitje als hij er toch niet meer zal naar gluren? Wat moet je met een verzameling Fado muziek, als hij je bij het beluisteren ervan niet meer ontroerd in de handen zal knijpen? Wat doe je met die supergemakkelijk wasbare tafelnap, als hij er toch geen vlekken meer op zal maken?

Ieder stuk huisraad, ieder kledingstuk, ieder boek, iedere cd die ik in handen neem, heeft zijn oorspronkelijke glans verloren. Ik verhuis toch geen stapel kleurloze rommel zeker! Weg ermee. In mijn nieuwe ‘verblijfplaats’ - het woord nieuwe huis of thuis krijg ik niet uit mijn pen: hoe kan iets een (t)huis zijn als zijn ziel er niet meer in woont? – wil ik op geen enkele manier met het verleden worden geconfronteerd. Zo ben ik: alles of niets.

Niets dus. Ik pendel heen en terug tussen oude huis en nieuwe verblijfplaats en laad mijn wagen telkens opnieuw vol met niets. Tot ik helemaal verhuisd ben. Iedere keer als ik de oprit van het oude huis oprijd, scheurt mijn binnenkant een beetje meer. Ik zie rook uit de schouw komen en weet dat het binnen warm is en geurt naar houtkachel. Er ligt een vliesje sneeuw over de tuin en ik breek. Want in die tuin, onder dat vliesje sneeuw, diep onder de bevroren aarde, ligt de vorige hond begraven. Warmpjes toegedekt door de koude, witte wol die uit de lucht komt gevlokt. Hier zal de hond blijven begraven liggen, tot in de eeuwigheid. En niemand zal nog naar zijn grappige grafje gaan om er een potje te huilen of om met hem herinneringen op te halen aan langverstofte boswandelingen. Hij zal hier alleen en eenzaam liggen, want van die ‘nieuwe’ kan ik niet verwachten dat zij mijn taak zal overnemen. Zij zal veel overnemen en alles met veel meer grandeur dan ik, als ik mijn verloren ridder mag geloven. Maar die bezoekjes aan de hond van weleer, die denk ik niet dat zij zal overnemen. Ze wil er ons dartele, levende knuffelbeest nog niet bij. Laat staan de onbeweeglijke, de kille, de ooit-geweeste-hond.

Het hele huis mag ze hebben, de tuin, de houtstapel en de bijbehorende kachel, de bemoste tuinmeubels, de perfectionistische buren, het idyllische tuinhek met Blauwe Regen in de lente. Ze mag het allemaal hebben. Maar dat ze mij de herinneringen aan de vorige hond, de lobbes met de zwarte zigeunerogen, dat ze mij die ontsteelt, dat kan ik niet aan.

Lees verder!

geplaatst door Camille



donderdag 28 januari 2010

Hey iedereen!

Ik weet het, het is alweer een hele tijd geleden dat ik nog iets van me heb laten horen. Niet dat mijn leven zo saai is dat ik niet iedere week enkele zinnen zou kunnen neerschrijven.

Er is wel degelijk een en ander gebeurd. Op het werk ging het de laatste weken van kwaad naar erger. Geen maand geleden stond ik al aan de deur en nu hebben ze grote plannen met mij, als ik de geruchten moet geloven. Ik was dus bijna ook weer beschikbaar op de arbeidsmarkt. Als het ervan komt hoop ik wel dat het daar iets vlotter gaat dan op de datingmarkt.

Enkele mensen zijn ondertussen opgestapt of ontslagen. Het is daar echt een duiventil. Ik ga alleszins op zoek naar iets anders want het wordt me daar echt te veel en de zaken staan er blijkbaar niet goed voor. Als dan de stuurman nog een beetje evenwichtig zou zijn...

Voor het overige was ik mijn examens Frans aan het voorbereiden. Ik volg dat nog bij in avondschool. Een vrijgezel moet investeren in zichzelf. Wij hebben daar trouwens de tijd voor...

Op het dating- en relatiefront bewoog er de laatste weken ook een en ander. Ik heb jullie in mijn eerste bericht iets verteld over die iets oudere dame waar ik al lang zo nu en dan mee chat... Wel, het staat nu vast. We ontmoeten elkaar op 27 februari... Waar?

In de cafetaria tijdens de basketbalwedstrijd Leuven-Gent. “Heb jij dan echt geen gevoel voor romantiek?” hoor ik jullie al roepen...

Het was haar idee. Ze weet dat ik een fan ben en haar neef had VIP-kaarten. Niet voor mij trouwens, enkel voor hun tweetjes. Dus tijdens de pauze en na de wedstrijd zullen we dan een babbeltje slaan...

Zij wil nl. niet meer daten en zo ’n ontmoeting is niet echt een date in de strikte zin, dus iedereen gelukkig (gesust)! Ooit was het anders. Enkele maanden vroeg ze me mee op weekend in Bretagne en sprak ze over het sexy kleedje dat ze zou dragen tijdens onze eerste afspraak. Misschien deed ze dat voor de lol. Ik weet het niet. Ik weet wel dat het een toffe madam is en dat we wel goed met elkaar zullen opschieten. Maar als ik er goed over nadenk gaat mijn voorkeur toch uit naar iets jongere vrouwen. Maar als de gevoelens er zijn volg ik mijn hart. Ik sluit zeker geen avontuurtje uit... Maar ik zou daar wel vooraf duidelijk over zijn. Naar het schijnt zijn vrouwen het passioneelst als ze een eind in de dertig zijn...

Lees verder!

geplaatst door IanHendrix



maandag 4 januari 2010

Zalig de armen van geest

Mijn leven als single vrouw, ik zou er 9 foliant boeken kunnen over schrijven. Voor elk jaar een boek. Boek 10 zou ik wijden aan mijn belevingen in het leven, los van het mannelijk schoon.

Het mannelijk schoon… houden we allen niet van de zomers? Kunnen we allen onopgemerkt genieten van de buur die in zijn bruin gebakken bloot bovenlijf zich in het zweet werkt om het perkje voor zijn deur onkruidvrij te houden of we gaan massaal naar de kust voor de zogenaamde gezonde lucht …

In de winter daarentegen, is het dé moment bij uitstek om achter de pc te kruipen en een virtuele man te zoeken, in de hoop dat het een match kan betekenen. Wetende in ons achterhoofd dat de reële kans miniem is, maar we gaan er steeds voor…

Zo had ik X leren kennen. Voor mij is een telefonisch gesprek de eerste hindernis waar we samen over kunnen, of net niet. Dan krijg ik de balk tegen mijn gezicht en sluit ik vriendelijk af. Niks te verliezen bij een telefonisch gesprek. Maar bij X klikte het meteen.

En dan dé ontmoeting. Men zegt wel eens dat men iemands huis kan vergelijking met hoe het eraan toegaat in zijn mentaal welzijn, zijn/ haar bovenkamer. Achteraf bekeken vind ik de kortstondige ontmoeting nog kostelijker dan op het moment zelf.

Ik heb hilarische momenten gehad, alhoewel hij het als trauma’s zal beleeft hebben!

Zowel zijn bovenkamer als zijn huis waren geconstrueerd door zijn ouders. Een eigen persoonlijkheid bezitten is voor mij sinds dat moment nog waardevoller geworden. Uw kasteel, villa, studio of kamer, los van het feit of het je eigendom is of niet, neem je niét mee doorheen het echte leven. Als je mensen wilt bejegenen val je automatisch terug op je persoonlijkheid! Zo waardevol…niet je villa of je blinkende Porche in de garage!

Er zijn enkele onromantische wedervaren die ik niet snel zal vergeten en die voor mij beslissend waren. Zo zat ik in de zomer met een gips aan mijn voet. Niks vervelender dan beperkt worden in mijn beweeglijkheid! X had me krukken bezorgd. Lief he? Zou men denken… Dezelfde dag, toen we aan elkaar bekenden dat het leven niet voor ons samen was weggelegd, kwam hij zijn krukken terughalen! Daar zat ik dan! Wat gevoelloos…

Rijkdom in het leven, draait voor mij niet rond het hebben van een groot huis, Porche of andere, maar rijkdom vindt men terug in iemands warme hart of persoonlijkheid…

Zalig de armen van geest.

Lees verder!

geplaatst door Aagje



woensdag 27 januari 2010

Luie impressies op een zonnige najaarsdag

Het kan hier warm worden in de hoogzomer. Maar op deze zonnige herfstdag is de temperatuur in mijn stadstuin heel aangenaam. Net dat beetje zon waarbij je weg kunt doezelen, zonder bang te zijn om met een rood hoofd wakker te worden. Er heerst een stilte die enkel verstoord wordt door een groepje kijvende mussen in de spar van de buurman. Muren en bomen schermen mijn stukje paradijs af. Ik bekijk alles met halfopen ogen. Ik geniet mateloos van dit tijdloos moment en zou deze warmte, dat mooie licht en de kleuren willen vasthouden..

Het verwondert mij elk jaar opnieuw dat er zo laat op het seizoen nog zoveel bloeit. De gele helmbloem houdt het pas voor bekeken bij de eerste vrieskou. Zij heeft het hier naar haar zin tussen al die oude stenen. Een klompje geraniums is aan zijn tweede, maar niet minder uitbundige, bloei begonnen. Daar komen nogal wat hommels en bijen van genieten. Een dikke kruisspin heeft dit strategisch bekeken: haar web hangt tussen het groepje asters erachter en de sering. Argeloze vliegebeestjes worden zonder scrupules in de val gelokt.

Op het dak van de keuken kruipt een clematis. Hij waagt zich nog aan paar grote roze nakomelingen. En zijn buur, de kamperfoelie, de speelse lichte klimmer, bloeit met gele en witte bloemen die vooral ’s avonds een zachte geur verspreiden. In die duisternis steken dikke trillende motten gretig hun uitgerolde tong in de smalle bloemen.

Een merelpaartje vliegt luid krijsend in de sering, geschrokken van de poes op het muurtje. Maar poes is lui vandaag, ze rekt zich even en kijkt gelaten toe: dit hapje zal niet voor vandaag zijn. De merels houden het restje overrijpe druiven in de gaten. De druivelaar groeit gretig onder het oude glazen afdak aan mijn terrasdeur. De druifjes zijn klein, maar oh zo lekker zoet. Ik blijf bewegingloos kijken en na een tijdje neemt de moedigste van de twee het initiatief. Ze vliegt op de druiven af, neemt er eentje en belandt in de boom. Triomfantelijk, met één druif in de bek, kijkt zij rond. Het is haar weer eens gelukt.

De vroegste druivendief is mijn zoon. Hij zweeft momenteel tussen zijn muziek en zijn lief, maar de druiven in moeders tuin bekoren hem genoeg om regelmatig langs te komen. Zonder handen haalt hij, als een bacchant, de druiven met zijn mond van de takjes. Het summum van genot.

Mijn blauwe regen heeft in de esdoorn van mijn buurman een dankbare gastheer gevonden. Hij is wild en roekeloos en trekt zich vooral niks aan van grenzen. Ik zal er hem straks nog even wijzen dat mijn dak en de schouw van buurman het niet zo begrepen hebben op zijn uitbundigheid.

Ik schrik op, een dikke zwarte hommel met een rood achterwerk zoemt rond mijn hoofd en kijkt mij verbaasd aan. ‘Mevrouw’, lijkt hij te zeggen, ‘ik zocht een bloem maar vond jou’. Mijn ogen spreken boekdelen: ‘Omdraaien, mijnheer, wat verder vind je alles wat je nodig hebt’.

Terwijl ik hier zit te soezen, bedenk ik dat luiheid wezenlijk met mij verbonden is. Genietend en geboeid door wat mij omringt. Ik behoor niet tot die groep tuiniers die denken dat ze constant op hun hoede moeten zijn voor ‘vijanden’ die hun mooie plannen en ideeën belagen. Die ‘vijanden’ zijn mijn beste vrienden en wij werken samen aan dit schouwspel.

Mijn tuin en ik, wij zijn mekaar heel dankbaar.

Lees verder!

geplaatst door Sprankel



zaterdag 9 januari 2010

There’s no place like home

Voor het nieuwe jaar maakt iedereen voornemens. Zo had ik ook besloten dat het hoog tijd werd om mijn hoofd te vullen met positieve gedachten om mijn werk en privéleven succesvol te maken.

Desondanks neem ik geen al te beste start. Na 3 dagen werken, stort ik op een middag letterlijk in elkaar, het licht in mijn bovenkamer gaat uit en ik word wakker op de koude grond.

Sneeuwallergie? Liefdesverdriet? Winterdipje? Neen, de dokter schrijft me tot het einde van de maand thuis met de onthutsende analyse: Burn out op 26.

Ik slaap de halve dag, sleur mezelf uit bed om me onder een deken op de bank te installeren. Tegen hem had ik op de tweede dag van het jaar eindelijk bekend hoe ik me voel. Ik wil je lief zijn en voor minder ga ik niet. Hij legt de bal in mijn kamp, waarop ik besluit hem te degraderen tot het friend level. Maar niet zonder mee te geven dat als het aan mij lag, ik wel wat anders zou kiezen.

Sinds ik dat nu ruim een week geleden heb aangekondigd, is hij van de radar verdwenen. Dat was dus blijkbaar niet helemaal wat hij had verwacht, hij die zo van me houd, maar onmogelijk voor een relatie kan kiezen.

Ik huil mezelf weer een aantal nachten in slaap, maar het werk biedt al helemaal geen troost, integendeel. Na de crash en de analyse van de dokter besluit ik dat ik te jong en te slim ben om me hieraan over te geven. Deze golf van deprimerende gevoelens moet ik als een volleerde surfster op haar plank dapper nemen. Failure is not an option.

Ik nestel mezelf voor de buis met een berg chick flicks, doos zakdoekjes in de aanslag. Uit de keuken laat ik zelfgemaakte pasta aanrukken en ik bedien mezelf van een exuberant glas van mijn favoriete Italiaanse rode wijn.

Na een avondje alleen met lekker eten en een stel emo films, is dit mijn conclusie:

Ik moet geloven dat échte liefde nog bestaat, dat niet alle mannen klootzakken zijn, zelfs als je 26 bent en je alleen en zielig voelt. Dat er écht wel jobs bestaan die een ambitieuze schorpioen voldoening schenken en dat er wel degelijk een moment zal komen waarop ik zal stralen van geluk.

Net als Dorthy in the Wizard of Oz ga ik op zoek naar mijn weg, klik ik mijn rode schoentjes tegen elkaar en hoop dat het geluk mij zal vinden in 2010. Ik ben er helemaal klaar voor!

Lees verder!

geplaatst door Catwoman



zondag 24 januari 2010

Kathedraal


Het is even geleden – mijn excuses aan de 4 fans. Ik had jullie mailsgewijs al wel verwittigd dat het een paar weken langer zou duren. Hoe dan ook, ik bén er weer.

Het is nogal een klus, zo'n blog – en ik voorspel deze rubriek geen lang leven. De tegenprestatie van Match4me is daarvoor ook wat mager: een week gratis lidmaatschap per bijdrage weegt niet zwaar door, en al helemààl niet als ik de indruk krijg dat ik die week niet eens nòdig zou hebben. (In codetaal: Thx, K.! XX.)

Bovendien is het een gekend verschijnsel: met velen na de oproep enthousiast van start, maar dan blijkt al snel dat je inspiratie niet kan afdwingen. Je bereikt met je stukje iets meer dan 100 mensen, minder dan Het Laatste Nieuws dus – en da's ook geen zweepslag voor je motivatie. Zo hebben Harry, Nelle, Catwoman, Allessandra, Wisp en Camille zich intussen on hold gezet, en is het aantal bijdragen van vele andere would be bloggers beperkt tot één.

Niet getreurd, wat de meesten betreft, maar Catwoman en Camille mis ik wel. Pittige pen, melancholie vermengd met zelfspot, en scherp geobserveerde details, ook heerlijk from within. Jullie doen iets in de media, mag ik hopen, want jullie schrijfstijl is een verdienstelijke vorm van New Journalism, en daar heeft bestsellerauteur Tom Wolfe tamelijk fantastisch mee geboerd. Mailen of opsturen, die stukjes dus, en sla Flair maar meteen over.

Hoe is het na de verhuis, Camille? Is de Fado-muziek toch nog iets gaan betekenen zonder hem? Heb je dat grijze sensuele truitje nog uit de kast gehaald, ook al is hij niet meer degene die er verlangend naar gluurt? En zweeft je ex-geliefde nog op zijn wolk, nadat hij zich flink heeft verbeterd met een nieuwe vriendin die hem onvoorwaardelijk zou aanbidden en bewonderen?

Catwoman kreeg van haar dokter een burn out-diagnose, nota bene op haar 26ste... Al dan niet geheel veroorzaakt doordat hij van de radar was verdwenen. Hij had sex, en daarmee wat hij wìlde, en zij, Catwoman, had geen relatie. De communicatieve vrouw in haar had dat een paar keer als issue ter sprake gebracht – en nu is hij weg, de eikel. Een minder beklemmende richting uit.

B., een eenmalige M4me-blogger met het air van een ervaringsdeskundige, vond het nodig om in zijn opstel op de winterdip van Catwoman te reageren. Hij refereerde naar de Verenigde Staten en Japan, waar er ook een andere vorm van daten bestaat: mensen slàpen met elkaar, tot ze uitgemaakt hebben of ze al dan niet samen verder gaan. Samengevat, volgens B.: niet zeuren, Catwoman, vrìjen met die eikel van je, en wel tòt ie klaar is voor een beslissing.

Een leuk lichaam, zo redeneerde B. verder, is bij de Amerikaans/Japanse aanpak een extra troef. Vertaald naar z'n profiel, en zijn luik wat ik zoek: "Ik wil dan ook aantrekkelijke vrouwen. Je hebt meer kans om het te blijven als je ook nog interessant bent."

Ik zocht en vond voor het eerst het profiel van een man. B. zegent zichzelf op M4me met een kathedraal van een lijf (sic). Quid pro quo. Ik ben inderdaad voorstander van duidelijkheid.

Lees verder!

geplaatst door DoubleU - 2 reacties



zaterdag 9 januari 2010

Een nieuw decennium met veel liefde!

Zaterdag, buiten valt de sneeuw nog steeds, alles ligt wit en lekker glad, dus een goede dag om enkel buiten te gaan voor het hoogst nodige en de tijd te gebruiken om mijn lectuur bij te werken.

In een damesmagazine vind ik een interessant magazine over de trends voor de komende 10 jaar, te beginnen met ons kersverse jaar 2010.

Volgens trendwachtchers gaat 2010 een veel soberder jaar worden maar dat tegelijk uitbundiger zal zijn. Het wordt een vrolijk jaar want door de crisis willen de mensen hun gedachten kunnen verzetten, zonder fortuinen uit te geven. Volgens de mensen in de weet moet je plezier zien als een avondje uit met vrienden, een cinemake, een drankje op café, al die dingen zullen een groter deel gaan uitmaken van ons ‘verwenbudget’. Soberheid gaat ook synoniem worden met duurzaamheid, een woord dat we meer en meer zullen gaan horen.

En dan is er de liefde: 2010 wordt het jaar waarin de liefde alles overwint! En liefde wordt een heel prominent thema....ik kan niet wachten!!

Het hangt blijkbaar allemaal samen met de crisisperiode tijdens dewelke er steeds meer echtscheidingen zijn. 2010 zal dus een jaar van vele echtscheidingen worden maar net doordat er zoveel scheidingen zijn, zal liefde ook waardevoller worden in de ogen van de mensen.

En dan voor het echte goede nieuws – in mijn ogen althans – ook mannen zullen zich meer aan de liefde overgeven, waardoor de liefde als thema steeds meer uit de vrouwelijke hoek kruipt. Mannen en vrouwen die samen de liefde vieren, dat kan toch niet anders dan leuk worden..of zie ik dat verkeerd?....

Dus ondanks het slechte weer en de verschrikkelijke tragedieën die zich rondom ons afspelen, kunnen we met z’n allen uitkijken naar een liefdevol nieuw jaar.

En dat is precies wat ik jullie allemaal toewens, dames, koester de liefde die je vind, mannen stel je open voor die liefde en koester elk moment dat je met een geliefde kan doorbrengen!

Een gelukkig nieuwjaar iedereen!!

Lees verder!

geplaatst door Vivo



vrijdag 15 januari 2010

De dingen des levens

Over graag zien en houden van…

Over liefde en lust…

Over trouw en vertrouwen…

Over hoe dat te verdienen…

Over leven zonder liefde…

Over niet kunnen leven zonder liefde…

Wanneer liefde enkel lust is…

Over genegenheid en de kleine dingen des leven, een lief gebaar, een knuffel, een innige omhelzing…een tedere kus…

Wanneer slapen eerder belangrijk is dan praten…als daar echt nood aan is…

Over het voelen van een gemis…daar niet mee om kunnen…

Over twijfel en onzekerheid…

Over zich zorgen maken om kleine dingen die toch zo belangrijk zijn …

Over zich voortdurend afvragen wat nu belangrijkste is (moet zijn) in gezonde relatie…

Over wat daar kan aan verholpen worden…

Over telkens opnieuw het probleem van zich af te zetten en te relativeren…

Over hoe een relatie te laten slagen…

Over nadenken over het verleden, over het niet meer maken van dezelfde fouten…

Over gelukkig zijn en wat daarvoor nodig is…



Zovele vragen en nog veel meer verschillende antwoorden, want elke mens is anders…en wie kan zeggen welke de juiste antwoorden zijn…

Feit blijft, hoe ga je ermee om…streven naar het ideale lijkt een verloren zaak, al moet dat in wezen toch het doel blijven…

Wat als een mens perfect gelukkig zou kunnen zijn, maar net datgene mist wat houden van inhoud geeft…

Aan de oppervlakte oogt die mens ook wel gelukkig maar er zijn zo van die momenten waar het relativeren plaats maakt voor filosoferen en stilstaan bij de zin van…

Feestdagen maar ook andere momenten zijn de boosdoeners die het sluimerende gevoel van gemis weer even hoog doen oplaaien…de steeds voortdurende tweestrijd tussen het opgefokte en opgewekte omdat het zo hoort, dan nog met de nodige bedenkingen…maar soit…en de innerlijke strubbelingen waartegen men zich beter verzet, want de mensheid is niet zo gesteld op het nadenkende type…

Toch zeker niet wat gevoelens betreft…

Een mens zou zich gaan afvragen of hij nog normaal functioneert…in de termen van onze maatschappij uitgedrukt, wel te verstaan…

Zijn deze bedenkingen normaal in deze individualistische wereld vol egocentrisme? Of vergis ik mij en ben ikzelf de egoïst??

Zijn de definities van liefde, houden van, geven om, graag zien dan zo vervaagd…dat ik twijfel aan de gegrondheid van pijn vanbinnen?

Gevoelens en emoties…wat zou het leven toch simpeler zijn zonder…al moet ik zeggen, ik ben nu in de fase dat ik ze volledig kan uitschakelen.

Laat ons zeggen dat ik wat nu volgt niet meer als pijnlijk ervaar, je hebt er door de jaren heen mee leren omgaan en leren bekijken vanuit een andere perceptie.

Missen…een mens kan veel missen…maar deze gedachtengang dwaalt enkel over het gevoelsmatige, het gaat hier in geen geval over wat ook maar iets met materialisme zou kunnen te maken hebben…

Mijn leven is perfect wat dat betreft…heb daaromtrent ook geen hoge verwachtingen…

ben allang tevreden met wat ik heb…en wat ik ten stelligste nog zal verwezenlijken…daar gaat het hier niet om…

Missen…een donkere periode in mijn leven heeft een extra dimensie gegeven aan het begrip…een begrip die uitmondt in eenzaamheid…alleen zijn…en dan gaat het niet zozeer over “iemand” missen…dan wel het leven aan je zien voorbijgaan, de kleine dingen die het leven zin geven…een arm om je heen, een knuffel, kortom warmte…

Hier komen we tot de kern van de zaak, leven zonder warmte…voelbare warmte…

Het zijn misschien onstabiele mensen die niet zonder kunnen, wie zal het zeggen…Persoonlijk heb ik deze periode ervaren als zijnde bij tijden ondraaglijk, als hartverscheurend, ja zelfs onleefbaar…en het heeft heel wat tijd, ettelijke jaren, gevergd om te aanvaarden dat men zich hierbij moet neerleggen…meer nog…dat men eerst terug in staat moet zijn om van zichzelf te houden, die warmte in je eigenste innerlijke terug te vinden, en die dan uit te stralen naar de leefwereld rondom je…

Want depressieve mensen kunnen op niet echt zoveel steun rekenen, wel voor even, maar niet op lange termijn, ook al bedoelen de mensen om je heen het goed, dat hoor je me niet zeggen…en het vergt heel wat moed en inspanning om uit dat diepe dal te klauteren, en dat moet je zelf doen, daar kan geen mens of pilletje je bij helpen…

Dan heb je uiteindelijk je doel bereikt…vanaf dan kan het eigenlijk alleen nog maar beter gaan en dat is daadwerkelijk ook zo…eens je je goed in je vel gaat voelen, ontwikkelen de dingen zich eigenlijk zo goed als vanzelf en al “gauw” bouw je weer voor jezelf een “ideaal” leven op waarin alles opnieuw zijn plaatsje krijgt…

Maar eens je die warmte daar terug bij jezelf hebt gevonden en klaar bent om die uit te stralen naar een nieuwe liefde in je leven…ga je er automatisch vanuit dat die ook weer terugkeert…Warmte moet een interactie zijn tussen twee personen, liefde die geen lust is…Niet dat dat laatste er niet moet zijn, integendeel zelfs, ook dit maakt hier geen deel uit van mijn bedenkingen. Bij deze ben ik dan ook persoonlijk de mening toegedaan dat sex en liefde los van elkaar staan…maar dat is alweer een discussie terzijde…

Passie…liefde zou passie moeten zijn…of is dit naief om dat te willen (denken)…Waarom is dit zo moeilijk?

Ik zie je graag…(te)vlug gezegd…maar ik heb constant de neiging dat te willen “voelen”.

Houden van staat voor warmte, hoelang ik er ook over nadenk, ik kan er niet omheen…warmte moet je voelen…altijd…gewoon in het samenzijn, bij het vrijen, maar ook in en door alle kleine dingen…die dingen waarom het leven draait...

'de dingen des levens'

dom…

naief…

waarheid…

wie zal het zeggen?

Een hart onder de riem voor wie de pijn WEL nog voelt : het gaat echt over! Er komt een dag dat je alles kan relativeren!

Het leven is waard om geleefd te worden en is niet afhankelijk van iets of iemand anders!

Lees verder!

geplaatst door Zenergie



maandag 25 januari 2010

Feestje bouwen !!

De voorbije week heeft een goede vriend me herinnerd aan een uitzonderlijke feestje.

Hij belde me om een inpromptu feestje te organiseren bij hem thuis want...hij had zijn echtscheidingspapieren toegekregen en was weer een vrij man. Hij heeft afgezien van zijn echtscheiding, zoals dikwijls het geval is, is het ook niet van een leien dakje verlopen en nu er een officieel einde aan die lange moeilijke periode was gekomen wilde hij feesten....en feesten hebben we gedaan...de nodige flessen hebben we met een klein groepje vrienden ‘soldaat’ gemaakt en we hebben hem vol goede moed terug de dating wereld ingestuurd!

Al die jaren terug, bij mijn echtscheiding had mijn beste vriendin het nog beter aangepakt. De avond zelf van mijn laatste verschijning op de rechtbank, kwam ze me ‘ontvoeren’, en hoe! Eerst werd mijn valies gepakt, blijkbaar had zij voor me gezorgd dat ik 2 weken vakantie had...mijn baas zat in het komplot!

Er stond een limousine voor de deur, op de luchthaven stond een VIP hostess ons op te wachten en werden we met champagne in een privé salon onthaald....pas toen we naar het vliegtuig gingen wist ik dat we naar Jordanië gingen, pas op in 1983 was dat een bestemming die niet zo direct voor de hand lag.

Het dient gezegd dat we beiden in de toerisme sector werkten en dus ter plaatse werden we ook als koninginnen onthaald en dat bleef zo de ganse reis duren. Aan iedereen die het wilde horen vertelden we dat ik op mijn ‘celebration trip’ was.....sommige mensen keken toch wel wat raar op toen ik vertelde wat ik nu net te vieren had!

Dit alles om te zeggen dat ik geen betere manier had kunnen verzinnen om die bittere nasmaak van die trieste periode achter me te laten en gewoon terug te beginnen genieten van de mooie dingen van het leven....

Dit was een mooi geschenk van een lieve vriendin en daarom heb ik die dag ook geen moment geaarzeld om mijn vriend te gaan bijstaan en hem een positieve herinnering aan die dag te geven...alhoewel de kater de volgende ochtend ook van formaat was!!

Lees verder!

geplaatst door Vivo



dinsdag 5 januari 2010

Hallo iedereen!

Ben sinds zondag terug van Val Thorens maar voor ik het daar over zal hebben wil ik iedereen een gelukkig en voorspoedig 2010 wensen!

En als je niet al je voornemens dit jaar zal waarmaken, troost je dan met de gedachte dat je er dan tenminste nog over hebt voor het vervolg van je leven!

Had al eerder iets van mij willen laten horen maar er was geen internetverbinding mogelijk in de Alpen, alleszins niet aan een lage prijs. Bovendien ben ik de laatste dagen van de reis tot nu erg ziek geweest. Dat heb ik allemaal te danken aan mijn snurkende kamergenoot. Die hield echt nooit op en wat een lawaai! Zelfs oordopjes waren er niet tegen opgewassen. Nooit eerder gehoord. Zo werd mijn nachtrust de eerste dagen volledig om zeep geholpen en in de gang slapen was geen optie wegens veel te koud. Voor alle duidelijkheid, als afgetrainde, slanke en sportieve man die bovendien matig drinkt is snurken mij geheel vreemd! Op Oudejaarsavond heb ik de bubbels links laten liggen en stak ik al om half één onder de wol.

De volgende dag leek al een stuk beter. Aangezien de zon scheen, het niet sneeuwde en ik nog twee uur les te goed had, heb ik de latten dan toch aangetrokken. Na zeventien jaar niet meer op de latten gestaan te hebben was alles al vergeten, dus heb ik maar lessen genomen.

Maar dan kwamen we iets hogerop in een echte sneeuwstorm terecht en wist ik dat ik er niet ongeschonden zou uitkomen. Maar ja, uiteindelijk heb ik die dag nog enkele do’s en dont’s van de skikunst onder de knie gekregen. En als je eenmaal kan skiën bestaat er niets leukers in ’t leven. Zeker niet in zo ’n prachtige omgeving. Het uitzicht was vaak adembenemend!

Daarnaast heb ik nog een paar interessante mensen leren kennen uit mijn lesgroep, veelal uit Nederland. Nederlanders zijn samen met Hollanders en Kaaskoppen de meest voorkomende nationaliteiten in Val Thorens, naast de inboorlingen uiteraard. Niet dat ik iets heb tegen onze noorderburen, integendeel. Het is maar een boutade.

En ze zei dat ze gerust eens een rondleiding wilde geven in Amsterdam☺ Hartstikke leuk toch?

’s Avonds hebben we een paar keer gepokerd. Nog iets wat ik ooit eens wilde leren. Dus al bij al een geslaagde reis. Zeker als je weet dat de snurker meer op zijn bek is gegaan dan ik☺

Lees verder!

geplaatst door IanHendrix



Vorige berichten

Archieven

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be