Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

maandag 8 februari 2010

Terug

Na een tijdje inspiratieloosheid ben ik weer terug aan het bloggen geslagen. De burn out is overwonnen, na dagen slapen, veel huilen en vooral veel chocolade, spannende boeken en fijne wandelingen in de heerlijke buitenlucht. Na een eerste weekje terug aan de slag en een minstens even interessante week met mijn mannelijk lustobject en maatje, heb ik weer voldoende voer om jullie leesgierige ogen mee te plezieren.

Toch weer een avond op de zetel gehangen bij hem die het weer niet kon laten mijn neus in de feiten te wrijven waarna de Spaanse furie in mij compleet losbarst en met deuren smijtend haar woede tot uiting brengt. Frustratie schatjes, complete frustratie, dus na een uurtje janken en spartelen met de fles rum in de aanslag, besluit ik nog maar eens wat blogs te gaan lezen op M4M. En wat zie ik daar? Er werd zowaar over mij geblogd, en straffer nog, ik word gemist... Niet te geloven wat een deugd zoiets kan doen, als je met zo’n kutgevoel opgezadeld zit. De fles rum verban ik opnieuw naar de kast, en mijn vingers kriebelen om al die nieuwsgierigaards toch maar even van een antwoord te voorzien. Goed voor de moraal en altijd strelend voor het ego uiteraard, met dank aan DoubleU voor de positieve provocatie.

In repliek op de analyse van de man die vind dat zijn eigen lichaam een kathedraal is (Ja PhoenixR, that would be you) en zich dus duidelijk ook reeds heeft verdiept in de laatste Dan Brown, scary overeenkomst overigens, ik ben wel degelijk op zoek naar een relatie. En dat deel over de grijze zone tussen vriendschap en relatie, daar kan ik volledig in volgen. Maar ik heb er zoals steeds mijn eigen idee over. Als ik jou woorden goed begrepen heb, dan zeg je basicly, iedereen kan de ware zijn en fuck around tot je die vind. En daar ben ik het nu eens fundamenteel mee oneens. Ik ben niet op zoek naar zomaar eender welke vent om te passen in mijn verhaal, voldoende van die eikels gehad overigens. It has to be the one... degene die mij kan “lezen”, die maar één blik van mij nodig heeft om te weten wat er gaande is, mijn maatje. En dat is geenzins een rationele of nog maar logische beslissing, dat is een keuze van mijn hart. Random sex heeft niets met liefde te maken, meer nog random sex is saai. Seks wordt pas interessant als er gevoelens in het spel zijn.

Ik hoor je al luidop denken: “domme trien”, maar het is niet anders. De man die ik eigenlijk de vuilbak in hoor te kieperen voor al wat hij me aandoet, voor al zijn complex en neurotisch gedrag, voor zijn totale bindingsangst, en ik denk dat we nog wel even kunnen doorgaan...

Uitgerekend die man heeft mijn hart veroverd, door de man die hij is, door zijn door en door goede fond met alle minpuntjes die erbij horen. Als ik in zijn armen lig dan weet ik dat, als ik in zijn ogen kijk dan zie ik dat, met elke vezel in mijn lijf wil ik bij hem zijn. Dus ja, ik wil wel degelijk een relatie, maar niet ten koste van alles en zeker niet met eender wie. Het plaatje moet gewoon kloppen, en hier kan ik maar één ding ter afsluiting zeggen: in de liefde zijn er geen regels, je mag vechten, krabben, onder de gordel spelen enz. Je moet alleen ten alle tijde jezelf blijven, en voor de rest zal het lot wel zorgen, altijd als je het het minste verwacht.

Elke vrouw die ooit gezien en gevoeld heeft dat hij het moest zijn, hier en nu en hopelijk nog veel langer, die weet wat ik bedoel, die gaat dit gevoel herkennen. Niks verliefdheid, niks blind voor de realiteit, liefde in de puurste zin van het woord, met alle pieken en dalen die erbij horen.

Slaap lekker M4M’ers en droom maar lekker, want hét bestaat!

Lees verder!

geplaatst door Catwoman



woensdag 3 februari 2010

Ongeldig

Het duurde wel een dozijn jaren eer ik er de brui aan gaf. Eigen schuld dikke bult. Ik had op die burgerlijke trouw maar “neen” moeten zeggen, zoals het stemmetje van mijn intuïtie me influisterde. Blikken van twee ouderparen blikten dat in. Dus was ik getrouwd, en nadien ook in de kerk. Met werk en kinderen en huisje bouwen en vakanties was het niet echt snor gekomen, en van het vreemd gaan baalde ik ook al. Ik was existentieel ongelukkig en de breuk maakte het duidelijk: zij is lesbisch. Twee jaar later was zij verhuisd met vriendin en kinderen en raakten we wettelijk gescheiden. Van die kinderen: no more show! Nu 27 jaar later zie ik hen weer, en dochterlief weet mij kerkelijk gescheiden. Wablief? Het onwetend zijn en de haar door moeder vertelde reden maakten nieuwsgierig. Al kan het feit me niet schelen, bij navraag bij de parochie klopt het al van begin 1988.

Dan nog waarom ik niks wist en hoe het kwam. De kanunnik van het bisdom verklaart zich om het ‘werk’ van zijn voorganger verveeld en noemt het abnormaal dat ik niet werd betrokken na het verzoek dat ‘madame ex’ instelde. Als ik hem geruststel dat het me 22 jaar later niet meer kan verdommen en ik er niets wil mee aanvangen, mag ik het dossier inkijken. Ik geloof mijn ogen niet. Ik dacht dat ik alles al beleefde of onderging, maar dit slaat alles. Eenzijdige verklaringen, van ouders en vriendin van madame ex, zelfs van een psychiater die ik niet ken en nooit zag. Wegens ‘extreem agressief’ verklaard besloot het kerkelijk tribunaal om me niet te horen, vrezend voor hun leven.

Wegens ‘zware psychopaat’ verklaard, die zich “bijgevolg nooit of nimmer rekenschap kon geven van inhoud en draagwijdte van het geven van een jawoord” kon het dat kerkelijk huwelijk als “ongeldig verklaard” afdoen. Bedankt, hypocrieten van kerk en wereld. Kan ik nu eindelijk voor de kerk hertrouwen, zie. Voor mij en mijn intussen gestorven geliefde was dat niet nodig. Voor de lesbische ‘madame ex’ was het ook nutteloos: een kerkelijk holebi huwelijk is zelfs niet voor overmorgen.

Dat ‘operatie beschadiging’ haar mij geheimgehouden kroon op het werk moest krijgen en aan toen nog jonge kinderen is verteld, is voor hen en voor mij spijtig geweest. Maar nu ik hen toch weer zie, halen we de verloren jaren wel in.

Moest ik hier ooit iemand tegenkomen: ik kan weer kerkelijk trouwen. Maar let op: ik ben een ‘zware psychopaat’. Een die 26 jaar lang een gelukkige relatie had met een vrouw. Een levend wonder dus.

Lees verder!

geplaatst door Harry



zaterdag 20 februari 2010

Inspector Introspector

Een gevoelsmens heeft zo zijn evenknie nodig in het onderzoekende. Anders gaat het met de passie geheid fout. En als de passie ook nog eens in de seks is geslopen….dan is het wel heel moeilijk om klaar uit je ogen te zien. Maar alles leert. Het heeft alleen zijn tijd nodig.

Nu heb ik toch wel tijd zat gehad. In cycli van 8 maanden, een wat korte dracht voor de geboorte van iets nieuws, had ik eerst geen seks meer en dan weer wel. Over het waarom is geen betoog nodig. Dat is het leven.

Maar nu, in de negende maand, kijkt Inspector Introspector al een tijd mee over mijn schouder.

Wat ben jij daar aan het doen, man? Amuseer jij je met die dame rot? Waar moet dat heen?

Zo hoor ik hem bezig. Ik buig het hoofd, eventjes besuisd. Ik heb dan al wel tinnitus, maar dat stemmetje heb ik toch gehoord. Negeren kan ik het niet meer.

Je had er dan allang een relatie mee moeten hebben, weet Inspector Introspector nog. Euh…wat zeg je? Hoezo? Het is dat ik het wel weet, maar het blijf verdringen. Hoewel ik het hoe langer hoe minder netjes vind, de momenten uit elkaar aan het schuiven ben, een pendule die heen en weer slingert.

Ja maar zij weet van in het begin hoe het zit, opper ik nog. Inspector Introspector kijkt streng, niet onder de indruk. Game over, zegt hij. Ik sla tilt. Dit had ik niet verwacht.

Wat zal ik nu beginnen? Mep ik Inspector Introspector buiten westen? Neen, zeker een gevoelsmens doet zoiets niet. Ik moet dus leren leven met mijn alter ego. Hem leren zien als mijn grote broer, mijn bewaarengel. Een nieuw leven beginnen. Eerst weer zonder seks. Zien wat moet gezien worden. Doen wat het gevoel uitwijst.

De slinger beschrijft een nieuwe boog.

Lees verder!

geplaatst door Harry



donderdag 18 februari 2010

Hallo allemaal,

Ben deze week aan het plannen geslagen: een trip in de paasvakantie, gitaar- en tangolessen voor de zomer om het belangrijkste te noemen. Ik ging er zo in op dat ik op het werk werd afgeleid erdoor. Maar zo dromen over die leuke dingen is ook een goede motivator. Zodra ik dit of dat af heb neem ik gitaarlessen... Dat heb ik dan wel verdiend.

Het werkt wel. Even toch.

Want dan komt de volgende afleiding eraan: het geroesemoes vanuit de keuken, net om de hoek van waar ik zit. Een mannelijke roddelbijeenkomst bij een kopje koffie! Ik spring van achter mijn computerscherm en haast me naar de keuken. Als iedereen weer zijn beklag gedaan over de onheuse behandeling die ons te beurt valt in ons klein Antwerps consultancybedrijfje, nemen we weer plaats achter ons scherm.

Roddelen is niet mijn gewoonte, maar onze bazen vragen er echt wel om. Dreigen met ontslag is een eerste middelen in een discussie, niet de ultieme remedie tegen oninschikkelijke medewerkers. Iedereen is op zoek naar iets anders, ook wie nog niet in opzeg is.

Daarnaast las ik nog een leuk boek over daten en een goeie indruk maken. Niet dat het zo leerrijk was. Laat me een tipje van de sluier oplichten: blijkbaar kan je als man als je loopt beter eerst het achterste deel van je voeten op de grond zetten. Komt stoer over blijkbaar. En klagen kan je ook beter laten. Overdrijf er alleszins niet mee.

Dus ik weet wat me te doen staat nu zaterdag en het weekend erop. Ik zwijg over mijn baas, beloof haar dat ik met haar tango ga doen en besteed aandacht aan elk detail, ook als ik opsta en naar het toilet wandel.

Lees verder!

geplaatst door IanHendrix - 1 reactie



vrijdag 26 februari 2010

For your eyes only: M/V, in het bijzonder wie in zichzelf en in anderen gelooft

Stel dat ik wil weten of een vrouw echt om mij geeft. Wat dan?

Iemand zei me: ‘Kijk naar haar gedrag en luister absoluut niet naar haar woorden. Vrouwen zeggen om het even wat om... ‘

Dat kon me maar matig bekoren, al had ik het wel al eens zo ondervonden. Maar veralgemenen, dat ligt me zo niet. Bovendien, dan kan ik er maar best een kruis over maken: dan staat niet één vrouw recht in haar schoenen?

Nee, het klopt niet: vertrouwen rijmt niet méér op vrouwen dan op… mannen .

Dat je als man je de naad uit de broek moet werken voor een vrouw, om haar liefde te winnen. Ah, ook dàt lijkt me geen absolute waarheid. Het zou zonde zijn voor die pantalon. En: geen gezicht, zo’n kerel in spagaat met gescheurd kruis.

Voorbij alle clichés over mannen en vrouwen: doen niet àlle potentieel verliefden dit spontaan: zich vrij maken, aandacht en tijd geven aan het voorwerp van hun gevoelens? Elkaar zo gauw mogelijk willen zien en daar hemel (en een stukje aarde) voor verzetten?

Nee, ik laat me nog hoogst zelden verleiden tot het lezen van kolommetjes waar vrouwen tegenover mannen worden gezet. Dé vrouw bestaat niet, dé man evenmin. Ik geloof in individuen. En in mezelf. Dat is al heel wat. Denk je er ook zo over?

Lees verder!

geplaatst door Animo



vrijdag 12 februari 2010

Voor wat het waard is

Je geliefde verwennen op Valentijn? Ach, het maakt niet uit of dat op die ene bloody-14th-of-F. gebeurt (het zal je verjaardag maar wezen), slalommend naar dat tsjokvol restaurant waarvan je dacht dat het hip was en dat nu omgetoverd lijkt tot een Wijnegem Shoppingcentrum van gesmolten harten.

Of wat te denken van de twintigduizend rozen die net geconfisqueerd werden op Schiphol omdat iedere doos van cocaïne voorzien was? Net nu Valentijn een boost krijgt vanuit het romantische Bogota, wordt het in beslag genomen.

Vergis u niet, romantiek zit in een klein dooske. Het is iets van 1923 dat je op de zolder vindt, een purperen doekje errond dat uiteen valt van de mottenlarven, dat ruikt naar iets dat je niet kent. Je steekt het in je vestzak en vergeet dat het bestaat. Jaren later ga je alleen voor een paar dagen naar Praag om lekker te chillen. Daar neem je de nachttrein naar Krakow. Slapen lukt niet echt; de britsen zijn keihard en de trein davert over het staal. Dan maar een sigaret opsteken in de coulissen van het treinstel en ondanks het rookverbod met een Poolse agent wat prevelen in gebroken Engels en een paar woorden Russisch ertussen. Ik zie haar in de verte naar ons toestrompelen, in de ene hand een sigaret, de andere hand heftig schuddend om een aansteker te reanimeren maar gelukkig is ie dood en zijn wij er om haar verder te helpen. De Poolse agent en ik houden beiden een aansteker met brandende vlam in aanslag. Ze wendt zich quasi-nonchalant tot mij, en we babbelen alsof we een heel leven in te halen hebben, de hele nacht door. Praag - Krakow. 6 uur lang smeden we met woorden een band tot onze kelen schor zijn en we slaapdronken toekomen in het station van "La double vie de Véronique". Ik voel dat we afscheid moeten nemen en steek zenuwachtig mijn handen in de zakken van mijn vestje. En dan voel ik iets kubus-achtig bekleed met stof. Ik kijk verbaasd naar het kleine doosje in mijn hand, iets met een purperen doekje errond, dat uiteen valt van de mottenlarven en ik geef het haar.

Ze lacht een beetje zenuwachtig en bedankt me voor de babbel. Ik geef haar 'n zoen op haar koude wang en ruik in haar lokken de sigaretten die we net geturft hebben.

Ze heette Mirka, het was ergens in februari.

Lees verder!

geplaatst door Stef



zondag 7 februari 2010

Valentijn

Die vuurrode Valentijnskaart op M4M, wat vang jij er mee aan? Zelf heb ik geen idee. Net zo min als met die Vivabox: verwendag voor twee in een welnesscentrum naar keuze, met inbegrip van drie verzorgingsproducten bij bad of douche. Let wel, met die scrubpasta, die douchegel en die verzorgingscrème weten mijn handen wel raad. On the right time, the right place en vooral: bij the right woman. 14 februari, is dat niet de dag die je als single-tegen-heug-en-meug met nijdige pennentrekken in je agenda wil schrappen?

Je kan er dezer dagen weer niet naast kijken. Dweil shoppingcentra en winkelstraten maar eens af, sla een magazine of krant open: de wereld is dezer dagen knalrood. 14 februari komt er aan en we zullen het geweten hebben. Valentijn voor singles. Op het eerste zicht lijkt het zo’n beetje als een kerstfeestje voor moslims, een modeshow voor naturisten of een sappige côte à l’os voor veggies.

Natuurlijk is Valentijnsdag een commerciële hit. Al verkies ik dàt vol overtuiging boven wat de Duitsers traditiegetrouw van 14 februari brouwen. Voor hen is het een ongeluksdag: de geboortedag van Judas, de man die zijn vriend en mentor verraadde voor een handvol zilverlingen.

Enkele jaren geleden trok ik met gemengde gevoelens naar een Valentijnsfuif voor singles, just for fun. En wat bleek? Zelden zo veel plezier gehad. Tegen drie uur ’s morgens reed ik naar huis met een tevreden gevoel en een bezweet overhemd.

14 februari is niet alleen het feestje van lingeriewinkeliers en restaurateurs. Verliefden vullen de dag in zoals ze zich er het beste bij voelen, al hebben die niet het monopolie op de rode dag. Allen die rotsvast in de liefde geloven krijgen die dag cadeau. Voor de diehards zoals ik is elke dag dan weer Valentijnsdag. Je houdt van het leven en de liefde. Of niet.

Wie het rozerode gewoel relativeert of er graag een literair sausje over uitstort, kan zich nog laven aan Chagrin d’ amour (<a href="http://www.begeerte.be/" target="_blank">www.begeerte.be</a>) . Happy Valentine!

Lees verder!

geplaatst door Animo



zondag 21 februari 2010

Zaad

Alweer lag er een mannelijk exemplaar op de behandelingsbank met een hoofd hard, zwaar en vol van intelligentie en een bekken hard, koud en zo dood als een pier. Tja, wat zou je willen als je al een paar decennia je zitvlees platwalst op een moderne bureaustoel met de neus richting blauwwitte scherm ter bevordering van bijziendheid alom en het onderhouden van vroegtijdige zaadlozingen, u allen welbekend. Dit laatste mogelijks wegens langdurig scheefzitten van staart(beent)je en bijhorende zenuwvlecht. Geef mij maar een man zonder bureaustoel... en mét een hart. Maar dat wordt het onderwerp van mijn volgende blog.

Nu wil ik eerst een verhaaltje vertellen over de bloemetjes en de bijtjes.

Weet je, mannen hebben geen zaad, vrouwen ook niet, hoe zouden ze? Hoewel...

Volgens Wikipedia is zaad "een uitgegroeid zaadbeginsel uit het vruchtbeginsel. Uit een zaad kan een nieuwe plant groeien, omdat deze bestaat uit een kiempje en uit voedsel voor het kiempje."

Dat het warme witte vocht voedsel bevat, vitaminen zelfs ter versteviging van de huid van bbb's en tevens dienst doet als antirimpelcrème voor de nacht, heb ik veelvuldig aan de levende lijve ondervonden. Zie ook de profielen onder kopje: mijn uiterlijk: "Eerlijk gezegd: ik zie er jonger uit dan mijn leeftijd." Maar dat sperma een kiempje bevat, laat staan er een nieuw plantje zou uit groeien, gaat mijn fantasie ver te boven. Heb je al één man weten zaaien? Stel je voor, het begint al te kriebelen... Ik herinner me één vrouw die naar eigen geweten op een erbarmelijke manier omspringt met het zaad van haar man. Na het liefdesspel loopt ze met het gladde condoom naar buiten en geeft -wat op dat moment eigenlijk haarzelf toebehoord- liefdevol terug aan moeder aarde. Stel je voor, hoe de katholieke kerk zich tot op het gekste niveau vermengt in bedgeheimen. Ik vraag me af wat die man ondertussen doet. Hopelijk ligt hij gezellig te knorren.

Mannen hebben geen zaad dus, ook geen zaadlozing. Waar moeten we dat zaad dan gaan zoeken? Het is namelijk een taboe het zaad te verkwisten: het dient gezaaid te worden waar het thuishoort, volgens Katholische klanken. Menselijk zaad begint eigenlijk waar het werk van de man eindigt: bij de vrouw. Zaad is een vrouwenzaak of het zou toch moeten...

Het menselijke zaad begint waar twee één worden, waar ik jij word en jij mij, en wij werden de ander. Dat is zaad, met een goddeljike blauwdruk.

Lieve mannen, werp af uw schuldgevoelens, bange gedachten en afwijzende vingers; u heeft geen zaad!

Geniet volop, speel vooral veel met uzelf, en schud uw bekkens los van zware kettingen en misvattingen.

Lees verder!

geplaatst door Bieke8



dinsdag 16 februari 2010

Ben je, was je?

Je bent, je was

Je bent, je was

Mijn liefste

<br />

Was je, ben je

Was je, ben je

Mijn liefste

<br />

Was je er ooit echt?

Was je ooit echt dicht bij mij?

<br />

Ik heb, ik had

Ik heb, ik had

Je lief,

Denk ik, dacht ik

Was het zorg?

Of medelijden?

<br />

Dank je voor de spiegel die jij was

Die mij vertelde dat ik het was

Die zorg, aandacht en liefde nodig had

<br />

Dank je omdat ik dit stuk in mezelf

Door jou heb ontdekt

<br />

Dank je omdat wat was

Maar niet meer kon

Dank je omdat je er was

<br />

Ik ga door

Door een andere poort

Die mij leidt naar de Weg naar Nergens

De weg naar mezelf

Lees verder!

geplaatst door Sprankel



maandag 22 februari 2010

Wachten op een geliefde

Je hebt het waarschijnlijk al meegemaakt: jij bent verliefd op iemand maar die persoon is dat (nog) niet helemaal. Ergens koester je wel wat hoop, langs de andere kant heb je het gevoel dat het ook helemaal niks zou kunnen zijn. Wat is jouw instinctieve reactie op deze situatie?

Ik veronderstel dat de meesten onder jullie het liefst uit deze situatie zouden blijven, en op zoek gaan/wachten op iemand waarmee het vanzelfsprekend en helemaal klikt. Ik ben ook zo; vanaf ik twijfel voel, haak ik redelijk snel af. Soms duurt het iets langer omdat twijfel vanalles kan betekenen. Meestal echter, wil het gewoon zeggen dat iemand je wel leuk vindt maar niet ZO leuk, en dat de duidelijkheid van jouw gevoelens teveel is voor hen. Soms wil je iemand in je leven maar niet op de manier dat die andere dat wil. Dat kan behoorlijk vervelend zijn als geen van beide afstand wil nemen van diens gevoelens.

En waarom ook? Iemand die verliefd is wil daar helemaal geen afstand van doen, en iemand die dat niet is heeft weinig zin om daartoe gedwongen te worden – hoewel sommigen het zullen proberen omdat ze die persoon wel leuk en/of passend vinden voor een relatie.

En soms... soms is het volgens mij de moeite om te wachten om iemand, om ze tijd te geven. Om het te laten groeien. Misschien zeg ik binnenkort iets

anders want ik zit nu in die situatie. Ik ben verliefd op iemand die net uit een relatie komt. Ze heeft veel van haar leven zich laten leiden door wat

anderen wilden, ook in relaties. Iemand werd verliefd op haar en omdat ze dat wel leuk vond, ging ze erin mee. Dan bleek vaak dat het niet was wat ze wilde, en moest ze afstand nemen.

Nu zit ze op een punt dat ze alleen nog wil gaan voor dingen die ze echt wil. Dat begrijp ik, en ergens heb ik het gevoel dat ik ben wat zij eigenlijk echt wil zonder dat ik haar wil dwingen natuurlijk – ik hoop gewoon dat de intimiteit die we nu hebben zal uitgroeien tot een relatie.

Misschien ben ik een stomme dromer – dat denk ik ook vaak. Langs de andere kant zou ik het nog stommer vinden om gewoon afstand te nemen en de hoop op

te geven – dat kan ik nog steeds doen wanneer blijkt dat het echt niks wordt. Er moet wel ergens een einddatum op staan. Je kan niet blijven wachten op iemand. Ik heb nog geen vaste datum maar mijn gevoel geeft me in wanneer ik dicht bij de grens van mijn geduld kom. Ik ga er meestal één stapje over, en dan haak ik af. Ik hoop alleen dat het dit keer niet zo ver moet komen, want het is echt een prachtmeid...

Lees verder!

geplaatst door PhoenixR



dinsdag 23 februari 2010

…en toen werd het moeilijk...

Weken, zelfs maanden zoek je naar ‘de ene’ en ontmoet je een paar wannabes maar nooit is het precies ‘dat’ en dan op een dag...ontmoet je er twee....

Stelt zich de grote vraag of het absoluut mogelijk is op twee personen tegelijk verliefd te worden...wel het antwoord is ja...twee meer verschillende persoonlijkheden had ik niet kunnen vinden en toch ben ik helemaal en onvoorwaardelijk aangetrokken tot beiden...voor erg verschillende redenen.

En wat doe je dan...erg hoor, de twijfels, het soul searching, de lange gesprekken met confidantes, wikken en wegen....en er niet uitgeraken...

De knoop niet durven door te hakken maar toch voor de hartverscheurende keuze te staan want ik wil eerlijk blijven tegenover beiden en we zijn nu op het point of no return aangekomen.....

Alle lijstjes, ideeën, gesprekken moet ik me naast me neerleggen en eens en voor altijd een keuze maken. Ik weet nu al dat degene die ik laat gaan er niks van zal begrijpen en zwaar gekwetst zal zijn maar ik moet een beslissing nemen of ik riskeer ze beiden te verliezen en dat is me teveel.

Morgen is D-day...wish me luck!

Lees verder!

geplaatst door Vivo



vrijdag 26 februari 2010

Zij

Het was juni, een heerlijke zomerdag…

Vandaag wou ik haar vinden. Maar ik wist niet hoe ze heette. Ik wist niet hoe ze eruit zag. Ik wist niet waar ze was. Ik wist alleen dat ik haar zou herkennen als ik tegenover haar stond. Ze zou me betoveren, me raken op mijn kwetsbaarste plek. Ik zou weerloos zijn en volkomen van slag. Me overgeven… heel vanzelfsprekend. Dat wist ik. En ik verlangde naar haar, zoveel, zo ontzaggelijk veel.

Ik trok erop uit. Ik moest haar vinden, want ik had haar nodig. Heel mijn wezen hunkerde naar haar. Haar schoonheid, haar lieflijkheid, haar geur, haar kwetsbaarheid, …

Maar hoe aan mijn zoektocht beginnen?

Natuurlijk… ik moest gaan naar waar er velen waren zoals zij! Daar alleen maakte ik een kans. Dus, ik ging. Ik herinner het me nog zo goed… Vol van haar die ik nog niet kende.

Alleen … ik wist de weg niet. Ik vermoedde slechts ongeveer eventueel waar. Ik reed door kleine dorpen, over landwegeltjes, … stond voor prikkeldraad en moest terug. Ik kan helemaal niet goed achteruitrijden, maar mijn hartstocht hield me gefocust. Het was hier ergens. Misschien net achter die hoek. Oh, nee… niet dus.

Natuurlijk reed ik verloren. Maar ik gaf de moed niet op. Ik moest haar vinden. Ik zou haar vinden. Zij die mijn bestaan een heel bijzondere wending zou geven. Ik wist het: dit was de queeste van mijn leven. Ik kon, ik mocht niet opgeven. De hitte van de dag maakte mijn vastbeslotenheid alleen maar groter. Zoals mijn tong snakte naar water, zo snakte mijn hart naar haar, naar haar die mij zou laven, overvloedig.

En dan… opeens… was ik er. Ja, ik was er echt. Zomaar. Vanaf nu zou het makkelijker gaan, dacht ik. Maar er waren er zoveel, zoveel. Allemaal even betoverend. Mijn middenrif blokkeerde in paniek. Ik voelde me dronken. Rust had ik nodig, heel even… Inademen, uitademen, inademen, uitademen…

Ik mocht mij niet laten afleiden, mij niet vergissen. Zij, mijn enige kans op overleven in deze gebroken wereld.

Toen vatte ik moed. Ze was hier. Ik dwaalde rond, glimlachte naar de andere zoekers. Ze was hier. Het zou niet lang meer duren of wij zouden tegenover elkaar staan. Ze was hier. Ik snoof diep. En nog eens. En nog eens… En… ja… Wezenloos boog ik naar links, keek naar het bordje daar ver beneden mij. Wazig. Ik had even tijd nodig. De mist trok langzaam op … Daar stond het, wit op groen… mijn rosa White Perfume.

(Ik heb ze ondertussen gevonden bij een Nederlandse rozenkwekerij ☺, besteld, betaald … en nu in blijde verwachting van de heerlijkste geur, mijn grote zwakte. Aan al die kerels die zo graag tuinieren: ik vraag jullie om hulp bij het planten.)

Lees verder!

geplaatst door Lievl



woensdag 10 februari 2010

Valentijn moet worden afgeschaft

Valentijn moet worden afgeschaft. Geliefden hebben Valentijnsdag niet nodig om hun liefde te vieren. Ze kunnen daar zelf wel een geschikte dag voor kiezen (bv. de dag waarop ze mekaar voor het eerst ontmoet hebben, waarop ze verliefd werden of getrouwd zijn enz.). De huidige versie van Valentijn is alleen maar een product van de commercie: een opgelegd feest waarop koppels zoveel mogelijk geld moeten uitgeven aan cadeaus en traktaties.

Laten we terugkeren naar de oorspronkelijke betekenis van Valentijn: de meest romantische en spannendste dag van het jaar, de dag van de geheime, verboden, verborgen liefde. De dag waarop iedereen die in het geheim verliefd is en daar niet voor uit kan of durft te komen, zijn of haar liefde mag verklaren.

Kijk dus nu maar al uit naar alle onverwachte berichten op 14 februari!

Lees verder!

geplaatst door Barry



vrijdag 26 februari 2010

VAN ZICHZELF LEREN HOUDEN

Hoe vaak hoor je niet zeggen: ‘Je moet eerst van jezelf kunnen houden en dan pas kun je ook van iemand anders houden.’ Iedereen zal deze uitspraak herkennen. Het is bijna een wet geworden waar niet aan te tornen valt.

Maar ik vind het de meest belachelijke, de meest domme en de meest wrede stelling die je in verband met relaties kunt verkondigen.

Ik vraag me daarom ook ernstig af welke achterlijke idioten het in de hersens van de mensen hebben zitten stampen dat ze eerst van zichzelf moeten houden voordat ze iemand anders lief kunnen hebben. Het is eigenlijk rabiate nonsens. De waarheid is: je moet van iemand anders houden en iemand anders moet van jou houden, en dat laatste moet je niet ook nog eens zelf doen. Dat is gewoon onmogelijk. Wie houdt er nu van zichzelf zonder door een ander bemind te worden? Niemand toch?

Ja, misschien een handvol gekken met een heleboel zgn. assertiviteitstrainingen achter de rug.

Lees verder!

geplaatst door Barry - 1 reactie



woensdag 3 februari 2010

Het loket

Eén loket is er open en verder niemand in de rij.

Een verademing !

De man achter het raampje heeft dat slaperige muisgrijze gezicht van iemand die er al jaren zit. Vergroeid met deze omgeving en even grijs als het plafond, de vloer, de tafel, zijn stoel…

Er zijn geen verwachtingen meer, alle ambities zijn verdwenen en de lichtjes in zijn ogen zijn er lang niet meer.

‘Ja?’ hoor ik, maar hij kijkt mij niet aan. Dat doet hij al lang niet meer. Hij heeft er al zoveel zien passeren.

Mijn vraag roept bij hem protest op: hij kan het niet – hij weet het niet – ik moet wachten – misschien toch beter om volgende week terug te komen, want dan is zijn collega er…

Ik herhaal de vraag en dring aan.. Ik word kwaad. Hij luistert nu toch, argwanend – want dit klusje ruikt naar echt werken..

Het is een goede zaak dat ik hier de enige ben. Want met zoveel tegenwind van zijn kant en de macht die hij heeft in dit loket, zou mij dit met toehoorders nooit lukken - zelfs een onmogelijke zaak worden…

Terwijl hij wat pruts op zijn pc en nog wat formuliertjes invult, zie ik plots zie die vreselijke dikke boebel op de rechterkant van zijn neus.

Zwart, behaard – klaar om uit te barsten.

Ademloos staar ik hem aan, blijf staren - mijn hele zijn verbindt zich met dat v(l)reselijke ding – alsof dat het de enige realiteit is. Ademloos kijk ik toe.

Hij zegt iets, maar ik versta hem niet – ik zie alleen maar het ding..

Hij wordt ongeduldig en herhaalt de vraag.

Meid, even terug naar de realiteit want je hebt deze man toch nog even nodig.

Plots komt het gevraagde papiertje met veel gedruis uit zijn printer…

Deze ochtend is dan toch niet voor niks geweest.

Dag man met het slapend gezicht en de vreselijke boebel op je neus.

Dag mooie winterochtend – dag fiets –

Ik zat eventjes in een andere wereld

Lees verder!

geplaatst door Sprankel



dinsdag 23 februari 2010

For women's eyes only

Stel dat ik wil weten of een man echt om mij geeft. Wat dan?

Iemand zei me: ‘Kijk naar zijn gedrag en luister absoluut niet naar zijn woorden. Mannen zeggen om het even wat om... ‘

Dat sprak me wel aan en ik had het eigenlijk ook ondervonden… maar nooit zo scherp gezien. Toch is het zo: woorden betekenen niks voor een man. Woorden zijn slechts trillende lucht. Soms heel mooi trillend, ik geef het toe.

Iemand zei me: ‘Laat hem werken voor jouw aandacht, voor tijd met jou. Een man waardeert alleen datgene, waarvoor hij werken moet .’ Dat sprak me ook aan en eigenlijk had ik dat ook al ondervonden… maar altijd excuses gezocht voor hem.

Dus voortaan gaat het zo: Levert hij geen inspanning? Moet ik organiseren, bellen, luisterend oor zijn...? Dumpen die handel. Respecteert hij mijn grenzen niet? Dumpen die handel.

Het werkt snel, hoor, zo'n selectie.

Bijvoorbeeld: hij wil een afspraakje, want hij moet toch in de buurt zijn. Dumpen. We hebben een afspraakje, maar er ligt wat sneeuw. Als ik het ervoor over heb en hij niet: dumpen. We zijn aan het chatten en hij krijgt telefoon. Als ik niet belangrijk genoeg bent om die telefoon te laten voor wat hij is: dumpen.

Een man die echt belangstelling voor mij heeft, zal hemel en aarde voor mij verzetten. Doet hij het niet: dumpen, dumpen, dumpen. Mannen zijn dit niet meer gewoon, dus geef ik ze één tweede kans. Slechts één. Of hij leert snel of hij leert nooit. Gedrag in het verleden, gedrag in de toekomst.

Het is het geboorterecht van elke vrouw 'to be cherished, honoured and adored'.

En wat volgens sommigen op deze site de inhoud van daten in Amerika betreft: het is een leugen. Daten is daar gewoon: een goeie tijd hebben samen. En daar moet ‘hij’ in de eerste plaats voor zorgen. Kan hij dat niet, dan ... Inderdaad!

Een geschikte man zal dit allemaal doen. Je geeft hem immers het grootste geschenk, wat je hem geven kan: je laat hem ‘man’ zijn.

Lees verder!

geplaatst door Lievl



dinsdag 23 februari 2010

Solotrip startup

Alleen reizen was ik niet meer gewend. Tenzij voor zaken, en dat was nauwelijks meer dan een dag het vliegtuig op en naar een beurs, of iets langer naar een congres.

Maar nu: for pleasure! et vakantiereisje met mijn allerliefste petekind in de forever beloved Yorkshire Dales was me weer zodanig bevallen dat ik een hele lade met kleren vergat weer in te pakken. De Maltese eigenaar van Ashfield House wou ze opsturen, maar ik bedankte. Mijn onderpand voor een snelle terugkeer wou ik zelf verzilveren.

In Manchester ruil ik de goedkope blauwgele viegtuigzetel voor de Kia zuipschuit met slechtste geluidsweergave ooit voor CD-tjes die ik als enige gezelschap heb. Niks vrouw aan mijn zij, een half jaar nadat ik de geliefde verloor.

Upnorth tot bij mijn kleren en de Maltees, die me onderwees hoe Malta een republiek werd waar ze links rijden. Dat de Carlos primero uit hun Spaanse tijd na de Arabieren onze keizer Karel de vijfde is, leerde hij dan van mij in plaats van zijn ex uit La Louvière. Zijn nu Amerikaanse vrouw uit Indiana was spionne voor het National Security Agency en kent Frans, Duits, Russisch en noem maar op. Zij ziet en hoort je één minuut en haar röntgen heeft je door terwijl ze je een bulderlach schenkt.

De spionne met bloemen bedankend voor verzekerde bewaring van mijn kleren en me bespaard gebleven Ryanair overgewicht, slinger ik over de passen te midden van purperen hei. Zoveel moois om nu alleen te moeten zien doet me stoppen voor een kiekje en om de tranen te wissen. Een bril heeft geen ruitenwissers.

Newcastle sla ik maar over voor een andere keer. Aan zee zit alles vol en ik wijk uit naar een B&B farmhouse. Wanneer ik er zijn kan, vraagt de eigenaar die nog naar een avondje bij vrienden moet.

Een half uur na het verzekerde tijdstip, in the middle of nowhere twijfelend of het bordje rechtdoor of rechtsaf wijst, stopt een rode jeep om me uitsluitsel te geven: de eigenaar en zijn vrouw, op weg naar hun buren. Naar beneden, een ford door en omhoog naar het enige dat daar staat, zegt hij. En van de andere gasten zal een ‘elderly couple, awaiting me in the conservatory’, mijn sleutel geven en de kamer aanwijzen.

Het heeft niet geregend, ik raak door de ford. Het krant en boek lezend koppel speelt de vriendelijke gelegenheidsgastheer en -vrouw. Geïnstalleerd, rij ik naar Rothbury en eet in een volle pub, vind in het donker de terugweg niet meer en moet het vragen en met niets dan de naam van het farmhouse en ‘ik moet een ford door’. Het laatste is ‘not unusual’ en alleen de naam helpt ‘in this part of the world’.

Het gastenkoppel liet voor mij het licht aan in de conservatory. Niets is op slot, alleen mijn kamer; de eigenaars zijn nog niet terug. ’s Nachts hoor ik alleen de uilen, vier mijlen van het dichtstbijzijnde huis.

Solo is ook zalig. In this part of the world, of course.

Lees verder!

geplaatst door Harry



donderdag 25 februari 2010

Piano solo

Weer door de ford, verder upnorth. Het stulpje van de Duke of Northumberland, Alnwick castle, benader je door een park met een reusachtige boomhut als schaalfactor. Een tweejarig kind ontdekt blij hoe het de groene gradins af raakt, een jong koppeltje verkent zoenend hoe ver ze vandaag gaan, en hand in hand stapt een stel zestigers op het kasteel af. Drie levensfazen die me met hun indrukken ontroeren. Op alle tinnen en transen van Alnwick kijken stenen beelden goedkeurend toe.

Dan lokt de Northumberland coast. Parkeren achter duingras op 8 meter van een strand dat er alleen voor jou ligt. De bestorven kabbelende branding spoelt je om de enkels onder wolkenflarden in zilte lucht over het eindeloos lege strand. Dankbaar om zoveel eenzaamheid fotografeer je de sandalen waar je uit stapte, als monument voor de solo reiziger : ‘I was here’.

Lord Armstrong bewoont Bamburgh, gigantische burcht bovenop het duin, de kanonnen wijzend naar zee waaruit de Armada en Napoleon werden verwacht. Lindisfarne en Holy Island over 8 km causeway. Op tijd weg om het hoog tij voor te zijn en in Berwick on Tweed neer te strijken. In het tot ‘boutique hotel’ verklaard guesthouse zitten trendy Berwickers te aperitieven voor het avondmaal. De eigenares Elisabeth is een giechelend wicht dat me naar een kamer onder het dak loodst. De meest feel at home design room ever doet me eerst uitgebreid baden bij mijn cd’s waarvoor Elisabeth een op afstand bediende Bose installatie over had. Gelukkig zijn de Berwickers al weg wanneer ik en enige andere gasten genieten van een heerlijk maal. Een pub voor een biertje kan me gestolen worden, en op mijn laptop log ik draadloos in voor een chat. Boutique hotel, dat had Elisabeth niet gelogen.

Over desolate Lammermuir Hills naar Edinburgh. Ik ken het en hoef er in de Usher Hall maar één ding te horen van het muziekfestival : mijn favoriete pianist Ivo Pogorelich, solo. De Engelsman naast mij werkte nog bij IBM in Terhulpen, was naar Brendels afscheidsconcert geweest, maar deze pianist kent hij niet. Na twee Chopinsstukken en Liszts Mephisto Wals bekent hij me in de pauze dat hij iets als dit nog nooit hoorde. Bij Sibelius’ Treurige Wals, terwijl ik ontroerd in mijn zakdoek bijt, smacht hij : ‘Unspeakably posh !’. Ravels Gaspard de la Nuit als slot maakt hem helemaal van de kaart. Hij begrijpt nu waarom ik kwam. Ik zeg hem dat ik alleen maar mijn vergeten kleren kwam ophalen, maar van alles een deugd maak. Ik wens hem evenveel, en behouden thuis.

Morgen rij ik met die zuipschuit naar Skye.

Lees verder!

geplaatst door Harry



Vorige berichten

Archieven

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be