Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zondag 30 mei 2010

Brief van een vreemde

Dag Bieke8

Heb al dikwijls geaarzeld om jou een mailtje te sturen.Maar nu kan ik het toch niet meer laten..
Ik ben heel eventjes de vriendin van X. geweest, hij heeft het over jou gehad en ik heb je naam onthouden.
Ben niet op de hoogte hoe goed jullie elkaar kennen,of beter gezegd hij doet daar nogal geheimzinnig over, maar ik vind dat hij nogal vreemd is ,reageert, ik krijg nog kop nog staart aan hem.
Ik meen het nochtans goed met hem.
Kan jij me daar enige duidelijkheid in brengen?
Ik zie dat je niet meer in zijn vriendenlijst staat, dit heeft hij ook enkele keren met mij gedaan..
Groetjes,
Y.



Beste Y,

Ik hoop dat ik met eerlijk te zijn niemand kwets.
X heeft met mij contact opgenomen via een dating site (Match4me).
Een week of twee emails -heen en weer- was voor mij genoeg om geen verder contact te zoeken. We hebben elkaar nooit gezien, zelfs nooit gebeld. X was ook de enige in mijn facebook die ik niet in het echt ken en ik heb hem daarom ook snel verwijderd uit mijn vriendenlijst. Mogelijks heeft hij daarna ook op de deleteknop gedrukt.
Meer is het niet Y.
En als je aan een man nog kop nog staart vindt...
delete... en ga voor duidelijkheid, liefde en vriendschap is niet troubel.
Groetjes,
Bieke8

Hey Bieke8,

Dank voor je antwoord !
Heel vreemde gast..hij vertelde me dat hij jou al lang kende en dat jullie soms naar de Centrale samen gingen, dat jij meer wou , dat hij je vertelde dat hij in een prille relatie zat en dat jij heel erg boos op hem was..
Het leek me allemaal zo niet erg te kloppen, hij vertelde ook dat jij zijn therapeut was... ik heb hem leren kennen via rendez-vous.
Zo zie je maar !
Groetjes,
Y.


Dank je Y voor de les.
Ik ben er even niet goed van...
Mocht je hem nog zien (ik hoop van niet) mag je gerust zeggen dat ik niet gediend ben met zijn leugens. Ik zag net dat hij tijdelijk niet meer aktief is op Match4me.
Ik vind het wel moedig dat je het naar me schrijft, echt. Ik zou dat ook wel eens willen doen naar een paar andere vrouwen ...
Soit, 'k wens je de ware!
Bieke8

Lees verder!

geplaatst door Bieke8 - 6 reacties



zaterdag 29 mei 2010

Verlamd dom blondje

Pinksterzondag was goed geweest: m’n zangdienst in de kerk was redelijk verlopen, in de namiddag een groepswandeling in het Pajottenland, mooi zonnetje, vriendelijke mensen en een aardbeienorgie als afsluiter. Daarna nog bezoek van de jongste spruit van de familie… Ik was best tevreden. Alleen zijn vind ik niet makkelijk, maar soms toch wel. Ik trad de volgende dag dan ook vol vertrouwen tegemoet.

Ik zou naar Knokke gaan, naar de Vlindertuin en dan effe pootjebaden. En er zou iemand meegaan. Een jonge kerel waar ik af en toe eens mee klets. Meer een soort neefje voor me.

Zaterdag had ik een berichtje gekregen van iemand die iets met mij wou gaan drinken in Knokke. Mij best. Iedereen mag met mij iets gaan drinken. ’t Leek me een mooie afsluiter van de dag. Ik vond wel, dat mijn neefje daar ook zijn zeg in mocht hebben. Met hem had ik tenslotte het eerst afgesproken.
Geen reactie.

Ik ging met de trein. Hoef ik me weinig zorgen te maken en geen parkeerplaats te zoeken. Met m’n neefje had ik aan het station van Knokke afgesproken.
Toen ging het even fout: in Knokke geen neefje te zien. Ik was wat teleurgesteld. Dat ben ik van familie niet gewend. Van niemand eigenlijk. Maar goed, ik besloot me er niet te lang aan te ergeren, vooral omdat de situatie er niet door verandert. (Of ik hem uit mijn testament geschrapt heb? Tuurlijk.)

Het zonnetje scheen zalig, de mensen waren opgewekt en ik nam de bus naar de vlinders. Cameraatje in de aanslag en ticket in m’n tas.

Nu viel die Vlindertuin in afmeting een beetje tegen. Ik had het wat grootser gezien. Da’s één van mijn mindere kantjes: ik verwacht altijd nogal veel als men voor iets reclame maakt. Toch wil ik dat kantje aan mezelf niet veranderen. De enige andere optie is cynisme en dat vind ik erger dan nu en dan een teleurstelling.
Gelukkig waren de vlinders talrijk en prachtig van kleur. Vooral de grote, blauwe zoog ik met m’n ogen op. Zo’n intense kleur die direct mijn ziel raakt. Vastleggen met de camera lukte niet. Ze waren te dartel aan het flirten en hadden nooit behoefte aan rust. Ik zag ook bijna volledig doorzichtige exemplaren. Zo teer, nauwelijks een streepje rond niks.

Het was een beetje tropisch zompig in de serre. Prima voor orchideeën. Die hebben de reputatie lastige tantes te zijn, zelfs wispelturig. Niets is minder waar. Als je de moeite neemt om rekening te houden met hun hart, schenken ze je wekenlang transparant geluk. Voor heel weinig. Jaar na jaar na jaar. Die heb dus wel op de foto. Had ik mijn cameraatje niet voor niks mee.

Ik maakte een praatje met de oppasser. Hij had een enthousiast verhaal over schimmels en spinnen.Tja, iedereen heeft recht op zijn afwijking, hè.
Elke dag moet hij alle planten afspeuren om de vlinders te beschermen tegen ziekten en een vroegtijdige dood in een spinnenweb. Hij toonde me ook het grootste insect op aarde. Dat zat doodstil in een glazen kastje op een tak. Een soort van wandelend blad… Een heel rustig huisdier.

Terug de bus op en even naar het strand. Sms gestuurd in verband met dat drankje. Na wat onduidelijke berichtjes over en weer had ik dan toch de coördinaten: taverne tegenover het station. Vond ik best handig. Benieuwd en welgezind ging ik op weg.

Wat me toen overkwam, begrijp ik niet. Ook niet van mezelf. Ik ga toch proberen het te verwoorden.
Het had iets hypnotisch, denk ik nu. Want het was eigenlijk helemaal niet aangenaam en toch onderging ik het. Een voortdenderende goederentrein van ‘kijk-eens-wie-ik-ben’ dramde uit de hoogte (1,95m) over me heen. Ik snap het niet van mezelf, dat ik bleef zitten. Zoveel ‘machtsvertoon’ om niks. Want ik was niet geïnteresseerd en hij ook niet. Ik wou gewoon een babbel bij een drankje.
Even het gesprek in telegramstijl (ja, hoe moet ik dat aan de jonkies hier uitleggen, een 'telegram'): in België deugt er zo goed als niks – hij woont op een eiland in de buurt van Singapore, maar is voor familiebeslommeringen even hier. Wij, Belgen, zijn lui en zo ongeveer randdebiel. Hij kickt op macht en grote financiële transacties. De hele wereld ligt aan zijn voeten… Alle vrouwen natuurlijk ook. Waarom zoek je dan op een site, dacht ik bij mezelf. Een site waar je trouwens niks goeds aan vindt. Waarom zoek je dan een Belgische? Belgen zijn niks waard.
Natuurlijk moest het gesprek ook over seks gaan. Over iemand graag zien, had hij het niet. Toen werd ik eindelijk een beetje kwaad en zei hem, dat ik zijn taalgebruik en zijn kijk op het onderwerp koud, hard en vrouwonvriendelijk vond. En dat ik het eigenlijk ook niet fijn vond om daar met een wildvreemde over te praten. Het leek wel een wij-mannen-onder-elkaar-tooggesprek. Daar keek hij even van op. Slechts heel even.
Ik heb nauwelijks iets over mezelf verteld. Daar had na de eerste vijf minuten helemaal geen zin meer in. Niet dat ik het niet geprobeerd heb, maar ik voelde me niet gehoord. En dan val ik stil.

Uiteindelijk hebben we elkaar natuurlijk het beste gewenst. Dat was niet helemaal eerlijk van mij. Ik was kwaad. Ik ben het eigenlijk nog. Dom van mij, ik weet het. Verspilling van tijd en energie. Ik word niet zo gauw kwaad maar als ik het word, heb ik wel enkele dagen nodig om weer tevreden te zijn. Misschien versnelt dit blogje het proces.

(Ondertussen is de storm in mijn glas water weer gaan liggen.)

Lees verder!

geplaatst door Lievl



vrijdag 28 mei 2010

Enfin: gesynchroniseerde reciprociteit!

Dag Annabel!

nu je ontmoet bent geworden en we gearmd zijn geweest, is episode 3 aangebroken geworden. Zijn is aan 't worden.
Was een beetje prettig verlegen toen ik je zag en wist dat je dat voelde.
Heb genoten van onze gesynchroniseerde stapjes en het klikkerdeklak van je hakjes op de kinderkopjes van Antwerpen.
Heb genoten van je lacherige ernst en je stoeierigheid. En onze dwaze danspasjes bij de brug.
Heb je gearmde arm gearmd en je koele warme hand op mijn biceps gevoeld.
Heb je vastgelegd op de gevoelige plaat achter mijn ogen. Want je bent een plaatje.
Heb je jonge stem aan je intense ogen gekoppeld en je prettige gekeuvel aan je ranke lijf. Ben de auto gewoon voorbij gelopen wegens opslorpende bezigheden zoals van opzij naar je kijken en je monsteren. En luisteren naar die vragenscheet. En graag door willen lopen. Naar Italië of zo. Met jou. Klikkerdeklakkend loopje. In de pas. Keuvelenderwijs en lekker leukerig leuterig lief. Hartedief. Montere madame.

Voel me gekker dan een stekker,
maar wel lekker (zoals een cracker).

Enrique.




Beminnelijk Crackergek Stekkertjelekker,

in de ban van multidimensioneelvlakkerige raakpunten hapt mijn klikkerdeklakkende ratio naar lucht.
Driftig.
Zoals een vis in de woestijn.
Stilte en deemoed.
Ik beken.
Het leven heeft geschenken.
Ongevraagd.
Koude handen. Warme buik.
Tastend naar wat gepast is.
Gewenst is.
Voor jou.
Gewild is.
Voor mij.
Naar wat wijs zoniet verstandig is.
Voor jou. Voor mij. Voor ons.

Ik ruk me nu weg van deze PC.
Ga een kippebilletje bakken.
Om op te knabbelen terwijl ik aan jouw biceps denk.

Kusje,
Annabel.




Goede morgen Annabel,

Hoop dat de nacht mild voor je is geweest: geen schijntje van een pijntje en aardige bezoekjes in je dromen.
En de oogjes lekker toe. Zonder gedoe.

Ik mijmer nog over ons rendez-vous.
Dat leuke kiekeboe
Met jou als clou.
Dat heerlijke entre-nous
Plus est en vous!

Je bent als een uitje, dat rokje na rokje verliest.
Je bent als een matroesjkapop, die zich ontpopt.
Je bent als een rupsje dat vlindertje wordt.
Je bent als een haiku van 17 woordjes met zijn simpele complexiteit.
Je bent als een wolkje: mooi om te zien en vragend naar betekening.
Ben je een wolkje melk, een wolkje parfum,
een cumulusje, een stratusje, een cirrusje, een combinatie van regendruppeltjes en ijskristalletjes,..?
Of ben je een wolk van een vrouw?
Je bent als een geschenkje dat uit zijn verpakking komt.

Wat denk je,
lief geschenkje?
Let's make one with everything!

Kusjelief, knuffeltjezacht,
Enrikje wenst je een fijne nacht



Enriekje

net terug van Colruyt.
Vergezeld door Madre Deus.
Was gsm vergeten.
Onrustig. Gehaast.
Mijn navelstreng met Enrikje!
Vreemd hoe jij stilaan dichter komt.
Hoe ik jou meer toelaat.
Hoe fragmenten uit 65 jaren enrikjes leven zich krullen tot uitdagende puzzlestukjes.

"Toute attraction est réciproque."
Dacht Johann Wolfgang von Goethe.
Essentie? Prietpraat uit vorige epoque?

Ik trek jou aan dus jij trekt mij aan of jij trekt mij aan dus ik trek jou aan?
(Te?) simpel.
Zoals een flodderpulleke...
Losjes dus. Met veel ademruimte.
En onomstootbaar knus. Zoals een nog te krijgen/geven eerste kus.

Ik voel me tot jou aangetrokken zoals ? of? zodat jij je tot mij voelt aangetrokken?
(Te?) complex.
Zoals de V van ...
Verlangend (naar pret en plezier)?
Verblind (door gelijkgestemde iris-pigmenten)?
Verbonden (door verlieservaring)?
Verhangen (naar schoonheid in eenvoud)?
Verlekkerd (op 12 tenen)?
Verzot (op avontuur)?

Vragenscheet Annabel!



Goeie morgen, Annabel,

Toute réciprocité est attraction et toute attraction est réciproque, puisque chaque relation , de quelle nature qu'elle soit, est la conséquence de l'attirage des éléments qui se sont opposés, mais sont aussi l'objet de la loi fondamentale: "make us one with everything"

(vrij vertaald : elk element ontvlucht het koude levenloze vacuum waaruit het is geboren en later weer in zal verdwijnen, om zich vergenoegd bij een collega te voegen ter meerdere knusheid en intimiteit en geborgenheid en veiligheid en genegenheid en zekerheid en gerustheid en gemeenzaamheid en innigheid en vertrouwelijkheid en…, in de hoop dat de deegrol nooit te voorschijn wordt gehaald).

Cette évidence est évidente !
Dans toute la nature : dans la cosmologie, dans la chimie, dans l’amour… etc.
Johann Wolfgang Heinrich von Grossglockner (die trouwens ook trouwe bezoeker is van de Colruyt!).
Post-fin-de-siècle-prietpraat uit Turnhout, maar oh zo essentieel.

Petoetjelief,

Na het aantrekken van de floddertrui en van elkaen
volgt het omtrekken van elkaar
volgt het uittrekken van de floddertrui
volgt het voltrekken van ‘t geflodder
volgt het intrekken bij elkaar
zowaar, nu ben ik klaar!

Bovendien:
Toeverlaten laten mekaar meer toe. Kaketoe.

Zoeslow novobiretsjef, djennénepper nopovoritsj. (Looking for me, you'll find yourself).

Slaap lekker,
Je gekke stekker.



----------------------------------- e i n d e ------------------------------------

Lees verder!

geplaatst door Yang



woensdag 26 mei 2010

Bedenksels

Alsof ik was aangereden door een op hol geslagen vrachttrein, dat was het gevoel in mijn ledematen toen ik me deze ochtend uit bed sleurde. Na een hele week thuis ziek te zijn geweest en daarna drie heerlijke recuperatiedagen op de fiets en in het zonneke, kon er deze ochtend niets ergers zijn dan weer de sleur van alle dagen te trotseren, de wekker om 7u30 en weer het routineuze werkritme aan te vatten.

Zo gaat het dan beste mensen die ook aan de sport van het kantoorzitten meedoen (en anderen die erom lachen), de sleur van een 9 to 6 job, same shit, different day.
Hoe doorbreek je dat? Hoe kom je daarvan af? Ik bedenk me dan dat ik nog geeneens hoor te klagen, ik word goed betaald, heb fijne collega's, mooie voordelen en voldoende vakantie, en toch...

Mijn bolleke gaat weer eens overuren draaien in de denksport. Na een weekend vol leuke intieme gesprekken, een heerlijke vrijpartij met mijn eeuwige lustobject, en als afsluiter een heerlijke BBQ die hij voor me te voorschijn toverde, is die sleur van de werkmierenroutine er net even te veel aan op deze druilerige woensdag.

Kan het allemaal niet anders? En zo ja, hoe dan, want zoals een goede vriendin me influisterde, waar heb je dan al die voorbije jaren aan gebouwd?? Kan ik nu echt zomaar mijn kar 180° draaien en naar welke windrichting dan? Wat zou me wel tevreden stellen?

Zoals enkele blogs geleden reeds het kriebelende onderbuikgevoel vakkundig door me, myself and I gedetecteerd werd, begint nu stilaan dat beestje luider en luider te roepen dat ik dit niet meer wil. Hoog tijd voor vakantie, rust en zelfreflectie en ondertussen maar bloggen en hopen dat iemand je advies kan geven welk pad te volgen.

Lees verder!

geplaatst door Catwoman - 2 reacties



zondag 23 mei 2010

Ongedurigheid en verlangen

Beste Annabel,

Je hebt een heel prettige stem en een leuk accent.
Vond het erg prettig met je te hebben gesproken.

Na de uitvindingen van Charles Babbage (de computer) en Tim Berners-Lee en Robert Cailliau (het internet) mochten wij nu genieten van de uitvinding van Alexander Graham Bell (de telefoon).

Maandag is het de beurt aan Karl Benz ( de uitvinder van de auto)! Zo gaan we naar Antwerpen.

MAAR DAARNA MOETEN WE HET ZELF UITVINDEN………………………………….

Intussen:

Je t’offre douze tulipes.
Une pour ta fraîcheur d’âme.
Les autres pour tes qualités de cœur.

Slaap lekker, Annabel.
Enrique.




Enrikje,

gedouched en tanden gepoetst en je dozijn tulipjes in mijn bed geplant.
Dank!
Ze buigen over mijn herinnering aan jouw stem. En over mijn ontloken verlangen naar jou.
Ik besef ineens...'t is nog lang wachten...voor ik je zie.
Maandag in Antwerpen!
Idee! Ik breng 2 fietsen mee. Okidokidoen?

Slaapzacht!



(sms-je)

Cara,

Tous les BLUES sont écrits pour TOI.

Ik denk dat ik jou wel mag. Of zo. Of zoiets. Of daaromtrent. Of in die richting.

Slaapzacht,
Liefs, Enrique.




Sproetjes!

Heb verdomme de hele tijd de neiging om met je te praten. Stemmen in mijn hoofd. Had Jeanne d'Arc daar ook geen last van? Straks moet ik nog in theraphie
Wist je trouwens dat ik best bruine voeten heb na mijn zeilavonturen in Griekenland.
Voel me opgelaten.
Wil je onmiddellijk zien.
‘J’ai tant rêvé de toi
Que tu perds ta réalité…’

Je hebt wel gelijk als je zegt dat voorzichtig snuffelen aan een toetje te verkiezen valt boven schrokken. Dacht je dan dat ik dat niet wist? Ik begrijp uitstekend hoe kwetsbaar we zijn. Maar ik wil het toetje wel zien, anders kan ik er niet aan snuffelen!

Met de hoop en het verlangen én het vermoeden dat ik je leuk en lekker en lief vind!

Nog even sudderen en we zién elkaar!

Je hebt indrukken van iemand. Vermoedens, verwachtingen, voorstellingen, speculaties, illusies.
Je bouwt daar iets mee op, een huis in Tudor stijl.
Dan ontmoet je haar. En je zit ineens met een exemplaar van het Bauhaus!
Bijstellen, verkennen, wennen, verbouwen.
Je bouwt een huis niet alleen.
Drie dagen wachten om een glimp van de bouwplannen op te vangen! Godbetert.

Mais oui… L'appétit vient en faisant la queue…

Wist je dat het woensdag rond de 30° C. zal worden? Lekker fietsweer.

Wil je gauw, gauwer, gauwst zien.
Hou erg van je Pippi Langkousgehalte.

Jou geef ik nu een zoen,
Bij voorafbetaling te voldoen.

Die dwaze Enrique.




(sms-je)

Ma très chère madame,
Hier is ‘t hek van de dam !
Tango with Fandango and
Jive in overdrive.
En bij ’t swingen
Staan we elkaar te verdringen:
Niemand kan de dans ontspringen.
Ma chère Pippi,
Pour aujourd’hui,
Ceci est mon dernier cri.
Was je maar hier…
Miss you so much…

Kiss, kiss. Enrikje.




enriekje

dank je voor je leuk sms-je
voor je zorg
en voor het kenbaar maken van je verlangen

ik worstel stevig verder
droog onbegrijpbare tranen
en krul mijn tenen sierlijk voor jou

je raakt me
niet alleen door je speelsheid
ook (en misschien nog meer) door de ernst en diepgang waarmee je in dit leven stoeit
je kietelt mijn ziel
intiem, intens

kiss kiss
danszacht

Jouw Pippi.



Annabella, cara mia

een
voorzichtig
omzichtig
luchtig
vederlicht
lacherig
fris
respectvol
mals
smakelijk
grappig
guitig
gezellig
kamerbreed
en
avondvullend
vlinderkusje
op alle twaalf je tenen.

Enrikje die zich warm en vredig voelt!





(sms-je)

Voor Pippi Langkous!

'k denk aan jou de hele dag.
Is dat nu geen raar gedrag?
Was je maar een liedje, Pippietje.
Dan stopte ik je in m'n MPdrietje.

Kusjezacht. Enrikje.




Dag Knuffeltje
Dag Truffeltje

Jij bent mijn neusje van de zalm.

Heb vandaag geen inspiratie.
Mogelijk door gebrek aan concentratie.
Maar als compensatie
In deze vervelende situatie
Geef ik je toch een gratificatie
Oftewel een bonificatie.
Dit alles ter implementatie
En verdere harmonisatie.

Ondanks mogelijke stigmatisatie
Verleen ik je een orgaantransplantatie.
In de hoop dat deze hartnormalisatie
Leidt tot een inniger relatie.
Ik reken op jouw appreciatie
En geenszins op annihilatie.

Vergeef me deze improvisatie:
Het betreft hier geen intimidatie
Noch gaat het om manipulatie.
’t Gaat om de woordencombinatie!

Leuk dagje verder en tot straks,

Je Snuffel: enrikje.

(Wordt vervolgd)




Lees verder!

geplaatst door Yang - 1 reactie



zaterdag 22 mei 2010

Swingle



SLANG an unmarried person who engages in casual sexual relations
Origin: swin(ger) + (sin)gle

We zijn idealiter swingle eer we een min of meer vaste binding aangaan met een andere single. Of die dan ook swingle is laten we in het midden. De binding die we willen aangaan duwt dat wel naar de achtergrond. Als die maar single is.

Er zijn er die daar fervent over waken. Zelfs op de chat zwaaien ze met de huisregels van de site voor singles. Met Wiesenthals bezetenheid tegenover nazimisdadigers als lichtend pad willen ze elke nog gehuwde of samenwonende die ze op het spoor komen meedogenloos van de site doen verwijderen. Meteen gedragen ze zich als gestapo’s die ‘Juden raus’ schreeuwen en judasachtige schouderkloppen uitdelen met het merkteken om te worden uitgestoten door de site authority.
Ik vraag me af waarom. Wie niet met eigenlijk nog gebonden mensen wil omgaan, hoeft zich alleen maar consequent te gedragen. Laat ieder in vrede leven, vooral met zichzelf.
Minstens één lieve dame ken ik hier die graag iemand ontmoet om eens niet alleen naar een tentoonstelling te hoeven terwijl haar man al jaren aan een ziekbed gekluisterd is en zij bij hem blijft. En die daar bij het eerste contact meteen voor uit komt. Je hoeft toch niet in je profiel te zetten : “mijn man leeft nog en ik hou van hem maar ik wil wel eens voor een paar uren uit de kooi de wereld in en een goeie babbel voeren na iets in gezelschap te kunnen zien hebben” ?
Merkwaardig dat het meestal vrouwen zijn met die onverdraagzaamheid naar mannen. Omgekeerd lijkt me dat niet zo het geval. Dat kan dan weer seksistisch bestempeld worden, want dat mannen toleranter zijn kan ook weer niet waar zijn.
Enfin, swingle dus.
Hoe minder ik die definitie wil beleven hoe meer ik er voor word versleten door chat-dragonders en hun slipdragers. Je kan al niet meer lollig wezen over de madam die je in ’t stad van A’pen in je auto bij hebt, of je krijgt de appreciatie dat daar inderdaad hoertjes zijn die bij je passen. Deze week nog meegemaakt. Tot een andere chatmadam pienter opmerkt hoe raar het is dat GPS-taal steeds door een madam wordt gesproken.
Ik heb het voor madammen. Tenslotte ben ik tijdelijk weer swingle. Ik swing me door het verkeer. En heb ook in mijn auto graag charmant gezelschap op weg naar gezamenlijke beleving. Waar die zich ook moge afspelen,’t stad van A’pen of de minder bekrompen wijde wereld.
Is er iets mis met swingle zijn op zoek naar beters ?

Harry

Lees verder!

geplaatst door Harry



dinsdag 18 mei 2010

Passie in Actie



Al ruim een jaar is gedate(erd) sinds ik na mijn debuut hier eens ben ingegaan op vrij-avances van een eerste drieërlei contact. Nog wat andere beiderzijdse avances werden kweekbodem bij wat ik zoek maar hoogst zelden (h)erkende. In beiderzijds ultiem bevredigende seks beleefde passie bleek het uiteindelijk ook niet te zijn, en langdurig hortend en stotend was het afkicken.
Ik sla wat over en kom tot de kern vandaag.


Aan actiefzijde een man met als single nog gegroeide begeestering door en voor het mooie in natuur en cultuur en muziek en in de vrouw als muze, onderwerp en gezegde en meewerkend voorwerp.
Sorry dames als mijn antieke grammatica jullie onrecht aandoet, maar ik vond die termen niet uit en ik betracht twee-eenheid in passionele drijfveren tussen geesten en lichamen. Welke wisselende maar weliswaar gelijktijdige noodzaak jullie zich daar ook mogen bij voorstellen. Zet ze op een voetstuk en ik aanbid ze. Gooi ze tegen de vlakte en ik schrei mijn ogen uit. Ruk er één van weg en ik ben ge(a)m(p)uteerd.
Verder leerde ik weer dat vertrouwen op intuïtie loont en zelfs nodig is tegen zgn. beter weten in.

Aan passiefzijde : er is een jaar voorbij maar verder weet ik van niets. Met de tijd moet ik niet meer morsen, maar me ergens in storten hoeft ook niet.
Net ruim baan gegeven aan het pssjjt van een als een lek lopende binnenband verdwijnend wij-gevoel. Noodgedwongen tijdelijk gemis van seksbeleving woelde het naar boven : de tegenhanger kent maar begeestering door gunstkoopjes en drijft op radio Nostalgie zonder ook maar één CD-tje.
De barre woestijn voor mijn brein.
Het epitheton ‘instabiel’ rijg ik wel bij de parel ‘psychopaat’ die madame ex 22 jaar geleden reeg aan het snoer waaraan ze buiten mijn medeweten haar kerkelijk huwelijk verhing.

In de passie voor het leven en in mijn intuïtie stel ik mijn onwankelbare hoop en vertrouwen voor de toekomst. Beminnen kan ik en wil ik. Met vuur en bewezen standvastigheid.
Maar mag ik even de begeestering zien en weten bij het onderwerp, gezegde en meewerkend voorwerp van mijn keuze ?
De mijne steek ik ook niet onder stoelen of banken.

Harry

Lees verder!

geplaatst door Harry



maandag 17 mei 2010

Koffie, water en koekjes

Iedereen is ermee vertrouwd. Velen haten haar. Heb ik ook een poosje gedaan, maar daar ben ik mee gestopt. Haten vraagt teveel energie.

Soms kan ik haar handig ontwijken en als ik ‘in the mood’ ben, negeer ik haar gewoon. Maar vandaag… had ik er zin in. In de personeelsvergadering, bedoel ik.

‘Hoezo ?’ hoor ik je bedenkelijk zeggen, terwijl je onbewust de wenkbrauwen fronst en je afvraagt of ik emotioneel wel enigszins stabiel ben. Was de agenda dan zo boeiend?

Nope. Om je de waarheid te zeggen, ik heb nog nooit een boeiende agenda onder ogen gekregen.

Werd er tussendoor een benoeming gevierd? Hapjes en drankjes zijn als incentives voor mij al genoeg. Maar nee, dat was het ook niet. Oké, er was koffie, water en koekjes… maar die kan je bezwaarlijk ‘hapjes en drankjes’ noemen. Die verdienen met moeite de adjectieven ‘eet- en drinkbaar’.

Wat was het dan wel? Iemand een voorstel? (Sorry, ik weet het, de vergadering is achter de rug. Ik geniet gewoon nog een beetje na.)

Het leek nochtans eerst behoorlijk fout te zullen lopen: ik was 25 minuten te laat… maar men was nog niet begonnen. Ik had dus tijd gewonnen. Wat goed van mij. Minder leuk was, dat ik helemaal vooraan moest zitten. Ach, dan was ik in ieder geval lichamelijk duidelijk aanwezig.

Een collega mompelde over een syndicale actie. Ze had nog wel wat anders te doen. Maar zoals gewoonlijk bleef het bij veel geblaat en weinig wol. Twee stoelen verder werd er ook gezucht en gekreund. Rechts van mij zat iemand zijn agenda voor het hele semester te schrijven.

Men begon dan al maar met koffie, water en koekjes. Ik deed opgeruimd mee.

Na 3 academische kwartiertjes gingen we dan toch van start. Een ingehuurde spreekster kwam een nieuw project voorstellen. Het zoveelste. Ik vond haar leren vestje wel leuk. Ik heb er ook zo eentje. Haar laarsjes waren minder. Niet echt dezelfde tint als het vestje. Wel een mooi sjaaltje.

Ze had het over implementatie, telkens weer. Ze is in haar opzet geslaagd, want dat woord is blijven hangen. Eigenlijk deed ze het niet slecht: ze was 25 minuten eerder klaar dan op de agenda stond! We hadden warempel de verloren tijd bijna ingehaald!

Onze computerfreak, de volgende spreker in het rijtje, is best een aardige man. Met wat PowerPoint wist hij even de aandacht vast te houden. Maar toen hij erover begon, dat er gescoord moest worden, haakte ik af en had een praatje met de collega die ondertussen klaar was met haar agenda. Links van mij werd driftig gepend: het slachtoffer op het altaar van structuur, efficiëntie en informatie. De notulist, bedoel ik.

Toen was het de beurt aan mevrouw de directeur. Ze is de kwaadste niet, echt waar. Toch heb ik liever een man als baas. Hoor ik door veel vrouwen zeggen. Mannen staan rustiger op hun strepen, vind ik

Ze heeft altijd leuke vestjes aan, onze mevrouw, bijna couture, haute. Vandaag was het effen bordeaux met zo één grote knoop. Maar vergadertechnisch is ze niet zo sterk. De vergadering verwaterde tot geroezemoes, zoals altijd. Ondertussen ging men ook vlot door met koffie, water… en de tweede koekjeslaag. En weer deed ik zorgeloos en opgewekt mee.

Wellicht is het gewoon het zonnetje dat me blij maakt na die lange winter. Zeker niet de koffie, het water…

Lees verder!

geplaatst door Lievl



maandag 17 mei 2010

V/M Begeestering



Begeesterd
denk je
voel je
Slijm je uit
balsem mijn huid

Minnekoos
haveloos
Maak me week
bef me laveloos


Schurk je lijf
in het minnen
Breng me
buiten zinnen

Ik neem je pik
onder mijn hersenpan
Word klein
buk je hoofd
in mijn levenspoort

Dep je hart
tot moes
vinger het
in mijn poes

Begeer mijn koestering
Koester mijn begeerte
heen en weer
Een veer
in oeverloze begeestering

Lees verder!

geplaatst door Harry



zondag 16 mei 2010

een eerste gesnuffel

Goeie morgen Annabel,

[over mij]
ben weer thuis van de begrafenis. Een warme dienst voor een vrouw van 37 jaar die aan kanker gestorven was. Een man en twee kinderen blijven wezenloos achter. Ze was de dochter van een oude kennis. Je moet er niet aan denken. Een afgeladen kerk vol mensen. Een oud pastoortje op sandalen, morsige jeans onder een kazuifel, die simpele maar rake dingen debiteerde. Bracht goede en sterke gevoelens over. Niks geen sentimentaliteit of versleten clichés. Beauty, even when it is not pretty.

Ik ben zoals je weet pas terug van Griekenland.'t Was een heel plezierige vakantie met uitstekende zeilcondities, temperaturen van 33°, frisse, zilte wind van 3 à 4 beaufort, onbewolkt en heiig op zee. Met tien mensen aan boord van een 49 voeter. Overdag zeilen, 's avonds lekker terrassen en grieks eten in lauwe temperaturen, 'pieds dans l'eau'. En ik sliep 's nachts aan dek. Dag en nacht buiten dus: een sensueel gevoel. Vertrokken uit Kalamaki (haven bij Athene), bezoek aan de eilanden Aegina, Poros, Perdeka, Ydra en Spetzé. Tussendoor een paar dorische tempels bezocht. En onze afsluiter was het schitterende nieuwe airconditioned Acropolismuseum in Athene. - Zeil jij toevallig graag?

Omdat je me paar fotootjes hebt gestuurd, zal ik dat ook doen. En kun je eens zien hoe ernstig ik gewoonlijk kijk: die wat gereserveerde, tikkeltje afstandelijke Enrique.

[over jou]
Jij bent me er eentje, denk ik. Je hebt een vrolijk, wat ondeugend en expressief gezicht. Indringende bruine kijkers. Een brede mond, waarschijnlijk van veel lachen. En van veel praten. Een enthousiaste extraverte uitstraling. Lichamelijk. The essential is what counts. Hoog voorhoofd. Sterke kin. Je kijkt direkt de wereld in. Alert. Er ontgaat je niet veel. Goed ontwikkelde voelsprieten. Verkennen en aftasten. Relativerend. No nonsens. Gevoel voor het absurde en het contrasterende. Humor. Pienter. Gevoelig. Empathisch. Verdraagzaam. Héél nieuwsgierig. Actief en sociaal.
Sproetjes?
Je bent iemand waarbij je je op je gemak kan voelen, denk ik.
Natuurlijk heb ik het niet over je minder goede eigenschappen gehad :-)

[over ons]
We houden allebei van het ongekende en het kleinschalige, van de poëzie van het alledaagse en het delen van intimiteit. I'm guessing. Ik raadpleeg mijn E.Q.
En we contrasteren ook wel behoorlijk, denk ik. Ik denk dat we alleszins geweldig samen zouden kunnen praten.
Waarom vond je mijn profiel interessant? Kwam ik niet over als een al te rustig burgermannetje voor een type zoals jij? Een beetje gesetteld en een tikkeltje saai?

Zo, Annabel, nu ga ik er weer uit. Wat boodschapjes doen in de stad.

Enrique.





hoihoi enrikje (ik hoop niet voor even)


alias
een beetje gesetteld en tikkeltje saai en al te rustig burger-mannetje
...I WON’T BELIEVE IT!

aliasser
een gewoonlijk ernstig kijkend en wat gereserveerd en tikkeltikkel afstandelijk man-mannetje
...I CAN’T BELIEVE IT!

aliasst
een integer
(dat lees ik in je handen)
en beetje sceptisch
(dat interpreteer ik uit je mondhoekjes)
en minzaam
(dat vertelt de spankracht op je borst)
en soms met pieken piekerig doch meestal moedig
(dat lees ik boven-tussen je ogen)
en sensueel
(dat hoop ik)
man-maatjemannetje-man
...I DO BELIEVE IT!

ALIAS ALIASSER ALIASST
ik ben met jouw verschijning blij verrast!

wat vroeg je?
één?
twee?
duizend?
nobody telde ze ooit
but yes
ik ben besprankeld met
sproetjes

and indeed
ik hou van ze
en ook van
niet in de Noordzee maar wel in een Volstezonzee
zeilen



je-kent-me-al-zo-goed-"schatje"-moeten-we-elkaar-eigenlijk-nog-wel-ooit-ontmoeten?-groetjes
Annabel




Dag Sproetjes,

Kreeg ongewone mail van Annabel VAN OSTAYEN !
Die schrijft creatieve en speelse gedichtjes.
Aromatische versjes en ondeugende woordspelinkjes.
Klankkleurtjes en marathonwoordjes.
Neologismatica en onomatopee-eriën.

Je wilde zo graag weten of ik sensueel ben. Dat denk ik wel. Grappig dat je dat vraagt. Zoiets zet je dan aan het denken erover. En aangezien je zo volwassen en wereldwijs bent…

Ik ben nogal zintuiglijk. Ik kan zien, maar ook kijken. Visueel merk ik veel dingen op. Mijn ooghoeken zijn meestal ook actief. Heb een goed gehoor, want ik hoor veel wat niet voor mijn oren bestemd is. Ruiken kan er ook mee door: ik snuffel aan veel dingen. En stel me verdraagzaam op tegen allerlei geuren en aroma’s. Er is niks mis met mijn olfactorisch vermogen. Feromoontjes maken me blij. Soms loop ik mijn neus gewoon achterna. Smaken zit ook al goed: ik eet niet veel, maar lekker eten vind ik zeer aangenaam. En proeven! En de tastzin! Ik hou van mijn eigen handen. Ik kijk er vaak naar. Ze hebben een eigen leven en intelligentie.

Als je ’t nu over sensualiteit hebt in de erotische, seksuele sfeer… Ja, dan moet er natuurlijk van alles gemobiliseerd worden. Bij zeilen of hardlopen of goede muziek beluisteren of dansen of zo, krijg je dat ook. Een algemeen sensueel gevoel. Eigenlijk ben ik wel een beetje cool , maar als de sparringpartner de nodige feromonen afgeeft en zijn repertorium goed uitspeelt, tja, dan gaan de poppen toch wel aan het dansen. Voor je ’t weet nemen die zintuigen alles over en leiden ze een eigen leven. En dan kom je uit je polder. Maar dit proces wordt ook wel spontaan op gang gebracht. Als er voldoende intimiteit is, of vertedering, of lust, of… Maar dit is allemaal heel gewoon, toch? Een normaal mens is toch onderhevig aan de norm.

Dus jawel, ik ben wel sensueel.

De volgende vraag, graag.
Dr. Enrique.


(Wordt vervolgd)

Lees verder!

geplaatst door Yang - 1 reactie



zondag 16 mei 2010

*Vlaanderen gaat bloot*

Ineens sta ik weer online en na het schrijven van zoveel epistels zijn er nog altijd ongeletterden die een onpersoonlijk interesseberichtje durven sturen. Persoonlijk vind ik dat ze meer durven dan ik, dat zij net iets té ver gaan. Ga naar huis mannen of lees eerst nog wat blogjes, zoals deze bijvoorbeeld. Op de vooravond van het Boerkaverbod in "Vlaanderen gaat bloot" gaat het over een zeer belangrijk puntje, misschien wel mijn toppunt of ... eindpunt.

Ik stond alweer en voor de zoveelste keer stom verbaasd over al die zeer hooggeschoolde mensen. Je kunt aan 't unief afstuderen met grote onderscheiding zonder te weten hoe je moet ademen en hoe je die andere levensnoodzakelijke reflexen in de hand houdt. Ze lag op de bank. Zoals vele vrouwen heeft zij zo dikwijls last van "blaasontsteking na het vrijen". Ik heb haar vrij professioneel - vermomd als vriendin- tot op het draadje uitgehoord en onderzocht. Ze had echt veel tijd nodig om zich bloot te geven, echter de diagnose stond van ver in haar ogen te lezen.

Of ze wel al eens pijn heeft bij het vrijen: ja
Of het afhankelijk is van de manier waarop, t.t.z. de houding ... euh ... twijfelachtig en onvolledig antwoord maar ook: ja

Ik trek een handschoen aan en ga zo goed als onopgemerkt een vaginaal bezoekje brengen. Ze was van de vorige keer al verwittigd wat de handeling van vandaag zou omvatten, had daarin toegestemd en vroeg er daarenboven zelf naar toen ze de praktijk binnenstapte. Met zo goed als onopgemerkt bedoel ik dan niet zoals er klassiek wordt naar binnengedrongen met een koud ijzer door man met witte schort. Enkel mijn warme zachte liefdevolle vingers overtrokken met een dun latex handschoentje vergezeld door een zachte warme geruststellende stem, voorafgegaan door het opwarmen van haar voetjes en een paar grapjes om het ijs te breken. Lachen opent de sluitspieren van onder tot boven, dat is zeker.

Moet ik dan vaststellen dat de vrouw in kwestie zo nauw is dat ik vreselijk moeite moet doen om met 2 vingers naar binnen te gaan. Helaas met 1 vinger lukt dat niet zo'n behandeling. Welgeteld 38 minuten lang heb ik erover gedaan om via haar G-plekje haar vagina tot ontspanning te brengen. Zo heel op het gemak terwijl we over koetjes en kalfjes praatten en terwijl ik haar uitlegde wat ik aan het doen was en waarom.
Ze had nog nooit zoiets gevoeld... totale ontspanning van haar bekken, heerlijk wijde lichte benen, mooie rode wangen en oortjes, pupillen haast wijder dan haar ogen zelf. Ik heb haar na de sessie direct naar huis gestuurd om hun huwelijksjubileum te gaan vieren en voorzichtig uitgelegd op welke manier en wanneer zij dat met haar universitair boerenkotverstand in zijn universitaire electronische oren kan fluisteren. Over passie gesproken. En dan heb ik echt medelij met haar en met zoveel vrouwen die nog nooit in hun leven het plezier beleefd hebben om "a point" te worden gebracht door hun bedpartner. Intussen kennen jullie me al genoeg om te weten dat het deze keer niet over de vorm van de relatie gaat, maar wel over "le club des malbaisees", een universele club op aarde zonder onderscheid naar ras of geslacht.

Natuurlijk dat zoveel koudgen*kte vrouwen met een ontsteking zitten achteraf. Als ze half verkrampt worden opengeb*kt zodat het vochtzakje rondom het G-plekje zich verder vult maar de uitgang potdicht blijft en het voorspel pas begint als hij in slaap valt, zou je al van minder koppijn krijgen of je liever laten bevruchten op een kunstmatige manier. Mijnheer de doktoor zegt dan dat je moet gaan plassen na de seks om de bacteriën weg te plassen. Over het G-plekje, haar werking en functie staat er jammer genoeg niets te lezen in de syllabus.

Mannen, gaan jullie eindelijk eens leren waar het G-plekje ligt, en het A-plekje en het V-plekje? Gaan jullie eens eindelijk vragen aan uw goddelijke vrouwen waar het ligt? Of ga er samen op zoek naar, nog leuker! Vrouwen gaan jullie eens je lichaam leren kennen? Of hebben jullie nog iets anders te doen misschien? Niet dat er geen boeken bestaan, hier zakt het boekenrek ervan door de knieën.
Gaan jullie eens de tijd nemen om dat heilig gebied niet zomaar binnen te breken, maar met de grootste eerbied en geduld en tot uw eigen groot jolijt al die lekkere plekjes te soigneren en te liefkozen, voordat jullie overgaan naar de hoofdschotel? En dan hebben we het nog niet eens over les amuse-gueule gehad. Dat laat ik nu eens over aan Yang, de specialist ter zake...

Ik wens en hoop dat jullie alleen nog gelukkige vrouwen zien die niet van u weglopen, en gij niet van hen, en dat jullie gelukkig zijn met de eer die u toekomt.

Nb: nog enkele pietluttigheden: niet met lange, scherpe, afgebroken, haakse of vuile nagels en ook niet met nicotinevingers of tabaksm*l want dat pikt in ons k*tje. En ook niet met de luiheid der vibrat*rs want daar verlies je alle natuurlijke gevoel door. Ik hoop dat jullie het begrepen hebben, in naam van *Vlaanderen gaat bloot*.


Nu nog eens een blogje schrijven over het G-plekje in de mond of hoe je emotionele binding maakt en vriendje wordt, voordat je aan het tafelen gaat ;-)* Het wordt hoog tijd voor de praktijk in plaats van dit theoretisch gel*l.

Lees verder!

geplaatst door Bieke8 - 5 reacties



zaterdag 15 mei 2010

De perfecte afspraak

Zo gaat het, zo ging het en zo zal het altijd gaan.
Afspreken in cafés op de sluitingsdag.
Aan de verkeerde zijde van bruggen staan.
Tussen duim en wijsvinger, als brandende as,
Het fout begrepen telefoonnummer.
Parken te nat, hotels te vol, Parijs te ver.

Liefde als een veelvoud van vergissingen.

Lees verder!

geplaatst door Barry - 3 reacties



vrijdag 14 mei 2010

Kusjes en een zee van brokstukken

Jij kleine lieve jongen, ik zou je willen kussen, knuffelen, verwarmen, vertrouwen schenken, je wonden helen.
Ik zou je die liefde willen schenken die je zo mist.
Je ligt daar als in coma, je hebt het overleefd, maar hoe?
Nu overleef je door de eerste zorgen van een klinisch team, maar daar blijf je niet van leven, er ligt zelfs geen warm dekentje over je gebroken lichaam.
Straks komt je tante, maar zij kan ook niet vervangen wat er vroeger was.
Voorheen was je nog een deel van dat warme nest, misschien wel de dapperste en de grappigste.


Diep in mijn hart weet ik dat ik nooit dat gemis zal kunnen vullen.
Hoogstens helpen helen met veel liefde en geduld.
Ik zal er altijd voor je zijn, dat beloof ik je, tot de dood ons scheidt of mocht het eerder al pijn doen mag je ook gaan, als je maar gelukkig bent.
Want in die leegte, die jou straks zal overvallen herken ik mezelf.
En hoezeer ikzelf geheeld wil worden van het alleen zijn na die crash van 40 jaar, in slow motion weliswaar.
Hoezo? Je ziet er zo stralend, gezond en gelukkig uit, je hebt het helemaal gemaakt in het leven, het lijkt wel of je net uit een safarivakantie komt van Zuid-Afrika. Was het daar niet leuk misschien?
Ziedaar achter jou, welke ravage je overleefd hebt, een wonder.
Een zee van 800 meter brokstukken in een blijvende herinnering, een enig meetbare voorstelling van wat jij achter de rug hebt.
Ik zou willen gaan zoeken in die brokstukken of ik enig mooie herinnering voor jou terugvind, iets klein en kostbaars dat je bij jou kan dragen, om je aan op te trekken, aan die warmte en band waardoor je vroeger gedragen werd.
Straks word je als held aanbeden, geroemd: "kijk naar hem! hij heeft het overleefd, wat een god!"
Maar wat heb je eraan, aan al die medailles, dat vult de diepte van je wonden en gemis niet, dat vult je hart niet met levend voedsel.
Gisteren kon ik jouw gezichtje al wat meer zien, je ziet er zo'n lieverd uit, zo'n dappere schat.
"Ik heet Ruben en kom uit Holland. Het gaat wel, maar mijn benen doen erg pijn. Ik weet niet hoe ik hier ben gekomen, ik wil gewoon doorgaan. Ik wil me wassen, aankleden en dan doorgaan."
Ja, ik zou echt wel van je kunnen houden en samen spelen en groeien en je leren hoe je met die pijn kan leven door van jezelf te houden, jezelf te koesteren en te beschermen.
Wat zegt die journalist nu: " De waan van de dag die regeert, want overmorgen denken we er niet meer aan" ? Neen, voor sommigen is dit drama hun leven in een notendop. Daar sta je nu helemaal alleen na die ramp en ontwaak je uit een levendige nachtmerrie.
Straks zal jou onthuld worden dat je echt helemaal alleen bent, als je alleen in dat kille huis zal toekomen, die ongedekte tafel, koude zetel en dat lege bed, zal je beseffen dat je het leven alleen zal moeten leven, alleen voor jezelf.
Jij bent daar nog veel te jong voor, vriendje.
Ik houd mijn hartje vast.

Sterkte en vele kusjes

Lees verder!

geplaatst door Bieke8 - 1 reactie



donderdag 13 mei 2010

Le beau monde

Ik woon al 25 jaar in Knokke maar was nooit een uitgaanstype tot ik onlangs via een vriendin die gratis kaarten had voor een optreden in het Casino geïntroduceerd ben in de cirkel van de "Beau Monde" hier in Knokke. Een nieuwe wereld ging voor mij open.

Terwijl de meesten onder ons onze vrije tijd besteden aan muziek beluisteren, lezen, sporten, vrienden bezoeken..........zijn er mensen die avond aan avond doorbrengen in de speelzaal van een Casino. De meesten daar spelen voorzichtig en winnen soms maar meestal verliezen ze hun inzet.
Anderen spelen voor duizelingwekkende bedragen waar de meesten van ons vele uren voor moeten werken. Hoe hoger de inzet hoe hoger het bedrag dat men kan winnen natuurlijk.

Het meest fascinerende vind ik het om al die gezichten van de mensen
die spelen te bestuderen. Het pokerspel is blijkbaar exclusief voorbehouden aan mannen. Vroeg op de avond zijn het jonge yuppies die hun kans wagen. Later zijn het de oudere habitués die het overnemen en die met een stalen gezicht het spel trachten te beheersen. Aan de rouletttetafels zijn het meestal dames die hun kans wagen. De leeftijd van die dames varieert van 21 tot meer dan 90 jaar. Met veel bravoure plaatsen ze hun fiches op de getallen van hun keuze. Wie geluk heeft kan zijn inzet vermenigvuldigen. De anderen zien hun fiches onherroepelijk verdwijnen in een gleuf van de
speeltafel. De meesten spelen echter aan van die machines die iedereen kent van de Casino's in Las Vegas. Gebiologeerd staren ze naar het scherm voor hen en met hun duim duwen ze keer na keer op de knop die het spel in beweging brengt.

Het zijn meestal dezelfden die men daar ziet. Het is als één grote familie iedereen kent iedereen. Wie denk dat men rijk moet zijn om te spelen in een Casino is er glad naast. Zo wist iemand mij te vertellen dat in Oostende een dakloze dagelijks naar de speelzaal komt want men kan er gratis eten. 's
Morgens wordt een ontbijt geserveerd bestaande uit koffie en croissants en 's avonds kan men soep eten met een broodje en iets later nog lekkere frietjes met mayonaise geserveerd in een kartonnen bakje. En tussendoor kan hij genieten van gratis koffie en frisdranken. Men kan hem de deur niet wijzen aangezien hij speelt!!!!!!!!!

Het was al bij al eens leuk om kennis te maken met het nachtleven in mijn gemeente maar ik geef toch nog altijd de voorkeur aan andere dingen om mijn vrije tijd mee te vullen. Zo verheug ik mij al op de komende weken die gevuld zullen worden met de mooiste muziek door de finalisten van de Koningin Elizabethwedstrijd. Rijk zal ik er niet van worden maar het zal mij zo veel meer voldoening bezorgen.

Lees verder!

geplaatst door Artemis



woensdag 12 mei 2010

Hebban olla vogala…




...nestas bigunan hinase hic anda thu.
Zo stond het er, ooit eens, in 't oerNederlands. Een wegdromende monnik die een nieuwe ganzeveer in inkt doopte om ze ‘in’ te schrijven en naar zijn hand te zetten. Niet bepaald de hoofse liefdeskreet van een ridder op wit peerd, noch de over haar korset geslaakte zucht van een naar minne smachtende jonkvrouw.
Misschien het kattebelletje van de monnik voor een aanstonds in de leer komende novicebroeder.
nestas bigunan…
Een brutaal koppeltje merels kent er alles van. De hydrangea lijdt onder af en aan vliegend gefourageer met gras, blaadjes en losse eindjes van divers pluimage. Tot binddraadjes voor vuilniszakken toe. Waar halen ze het !
De Vlaamse wegendienst moet nodig merels uitzetten in de autostradebermen. Zo raakt alle kleine rommel opgekuist na de oogst van plastic en blikjes.
Vogelkastjes staan er al genoeg. Ze flitsen ongenadig. Daar gaat weer een etentje met een date…telkens ik er weer een boven de toegemeten afwijking voorbij gescheurd blijk. Doet me aan Vivo denken die het wel had, al moest ze het zelf betalen. Moet ik het aan mijn hart laten komen? Nee toch. Ik moet toch weer wat kilos kwijt. Het wil niet zo lukken met de fitness. Niet te verwonderen, want ik lees de laatste tijd in mijn boek. Op de zitfiets, de ligfiets, de loopband zelfs want ik train op helling en niet op snelheid. Over een maand heb ik de klim in de benen. Zoonlief en breed lachende kleerkast zal me gewis zijn kuiten laten zien, honderduit vertellend om mij de adem te besparen. Ik zal mijn spraak bewaren voor de after-walk, als we gedoucht hebben en aan tafel schuiven in een of andere pub met gindse opvatting over ‘good food’. Misschien gaat ons welwillend (voor)oordeel wel voor de bijl daar in Lakeland. The proof of the pudding is in the eating. Waar zou de ouwe Fred Wainwright zijn tanden in hebben gezet,in Julia Bradbury‘s 631.000 keer bekeken benen? http://www.youtube.com/watch?v=RCk8FlkuAlM
In ’79 kreeg een kontje boven een ander stel benen nu en dan mijn zetje richting Scafell pike; 900 meter klim op een noodrantsoen van twee pompelmoezen, dat onthoud je. Ik weet me nog van honger de steilste afdaling doen en de desolate pub beneden op trillende benen bereiken, om die tot zes uur gesloten te bevinden.

nestas bigunan…
Geschreven naar het schijnt door een in Engeland verblijvende monnik van hier.
De merels lieten zich weer horen. Maar ik zie de rakkers niet, en als ze aan hun nestje bouwen dan hebben ze het deze keer goed verstopt. Als ik het lange weekend weg durf gaan zal ik wel weer eitjes vinden. En als ik die niet vind zal ik getjilp gaan horen. Dan is het te laat en zal ik nog meer gefourageer aanschouwen. Tot die mormels uit hun nest vallen, door de patio fladderen en tegen ruiten stormen, maar op zekere keer de zwaartekracht ontstijgen en over het dak de wijde wereld in verdwijnen.
Ik wou dat ik een vogel was.
Wanneer ga ik eens aan mijn nest beginnen?
Het gevogel ontlokt mijn bek vol oud gras een ‘hinase hic anda thu’.
Ik neem een SM, op de bronsttijd.

Harry

Lees verder!

geplaatst door Harry



dinsdag 11 mei 2010

Les amants du Quai Anversois

Een paar dagen geleden waaide haar berichtje in mijn mailbox. Er dwarrelde wat stof op en twee muizen maakten zich piepend uit de voeten want mijn mailbox is zo desolaat als Père Lachaise op een koude lente-ochtend. Nu blijkt ze mijn profieltje leuk te vinden en voor ik het weet zitten we te chatten. Het is dan beangstigend te zien hoe harten en hersenhelften met een dikke digitale kabel verbonden worden. Het doormailen van mijn foto draait niet uit op een"sorry, maar de telefoon gaat", of de schokkende mededeling dat ze plots terminaal is en niet meer kan typen.....Ze vindt mijn foto leuk.
De hare vind ik niet alleen "leuk"; ze intrigeert me.

We hebben de dagen zitten aftellen, één week lang, en finaal belanden we in Entrepôt du Congo. Ze staat daar plots voor me met de Charlotte Gainsbourg-achtige uitstraling die 'k in haar foto ook zo mooi vind. Ik zie aan de trillende lippen hoe ze haar onzekerheid probeert te overwinnen en dat raakt me. Twee volwassenen die als kleine kinderen heel nieuwsgierig zijn naar elkaar en kijken hoe de wimpers aan de overkant bewegen. Ze maakt grappen over ons , les amants perdus qui regardent vers la même direction. Op het einde van de avond wijst ze plots naar een diepe scheur in het marmer van ons tafeltje. "We hebben al een echtelijke breuk", orakelt ze lachend. Onze vingers voelen over de breuklijn, haar hand durft de mijne niet te raken en omgekeerd.... ik weet niet meer wat te vertellen.

Na middernacht nemen we buiten op de kaai afscheid van elkaar. Ik voel hoe haar hand over mijn arm glijdt en ze geeft me een zoen op mijn kaak. Als ik op mijn fiets wil stappen, zie ik een lange blonde haar van vijftien centimeter over mijn rechteroog hangen. Ik neem aan dat het soort van Wiedergutmachung van de god van de liefde is, die zich zorgen maakt over de breuk in het marmer.
De volgende dagen fluisteren we met onze digitale monden een wolk sms'jes in de lucht , een contact dat onzichtbaar opgebouwd wordt tussen zendmasten maar o zo broos en klein .

Een week later onthult ze me haar stulpje in een andere provincie. Ik voel haar betegelde leven onder mijn voeten en we praten wat onwennig....tot we in elkaars armen belanden en een band wordt gesmeed die ik de volgende ochtend meedraag op de trein. Maar dan sluipt er siberische as-lucht in onze roze wolk; in haar sms'jes steken twijfelende woorden als naalden in mijn vel. "Dat ze alles op een rijtje wil zetten".
Ik geef haar de tijd die ze wil & geef de regie uit handen.

Hoe vrolijk huppel 'k rond als ze op een dag in mijn "Behouden Huis" belandt, mijn gigantische speelkamer waarvan 'k de stenen wil omtoveren tot suikerspinnen kussens. Ik geef mijn huispersoneel de opdracht goed voor haar te zorgen : op één nacht ben ik haar kok, vriend in spe, gastheer, luisteraar en minnaar. We slapen de nacht der dwazen maar ik ben o zo dronken van haar, haar glimlach, haar alles.
Drie ontmoetingen, en dan een stilte waarin onze digitale monden verstommen. De zendmasten capteren niks meer en sturen een foutmelding: "beating of hearts at wrong pace", ze wil alleen verder struinen over de quai des amants perdus en ik laat haar gaan.

Het is mooi geweest, een beetje triest ook, overweldigend hoe we zomaar uit het niets iets kleins hadden, ik geef toe misschien ietsje van niks-én-twee-gram, hoe we naast elkaar de stappen voelden alsof ze elkaar van kindsbeen af kennen....ik vraag me af waar je nu bent, en zie hoe je krullende lippen en je hele lichaam verdwijnen in dat reuzensprookjesboek van Lamartine, dat diepe meer, het dromenbos.

Lees verder!

geplaatst door Stef - 3 reacties



dinsdag 11 mei 2010

Op de man/vrouw af...

Hoeveel mensen zijn er wel niet die best aantrekkelijk, leuk, grappig en aangenaam zijn om mee te vertoeven maar niet in staat of het niet aandurven om het allerbelangrijkste te doen... OP HEM OF HAAR AFSTAPPEN en een gesprek beginnen?

Ik was ook in dat geval, zij het dat het me steeds meer lukt, vooral dankzij enkele succeservaringen.

Maar waarom worden we zo angstig, zelfs als we er gewoon aan denken om iemand te benaderen? We zijn bang om grof afgewezen te worden, bang dat we een mal figuur gaan slaan, bang omdat we niet weten wat te zeggen, bang om beoordeeld te worden en in het middelpunt van de belangstelling te staan. Daarenboven boezemen de angstgevoelens ons opnieuw angst in: “Ze zal merken dat ik bang ben” en “Ik ga rare dingen doen” of “Misschien mors ik uit pure nervositeit mijn drankje over haar”,...
Waarschijnlijk is deze angst vooral aangeboren. In de prehistorie werden we misschien tot moes geslagen door een dominante en sterkere concurrent zodra we een aantrekkelijke vrouw uit onze groep benaderden.

Alleszins is het een vrij irrationele angst want als we het echt nuchter bekijken moeten we wel tot de vaststelling komen dat er weinig of geen reden is om bang te zijn. De oplossing voor je angsten bestaat er dan waarschijnlijk ook niet in om jezelf via rationele argumenten te overtuigen van het feit dat je er geen reden toe hebt om bang te zijn. De angstrespons zit in je hersenen en zenuwbanen ingebakken en daar kunnen rationele argumenten nauwelijks wat aan veranderen.

Conditionering is hier waarschijnlijk de beste oplossing. Je zal je angsten moeten aanvaarden en er gewoon overheen stappen door toch op haar af te stappen en een gesprek te beginnen. Hoe vaker je het doet hoe minder angst je zal voelen en hoe vlotter het zal gaan.
Als je dit net als ik gedurende enkele jaren niet hebt gedaan zal het niet makkelijk zijn in het begin en loop je misschien met je hoofd tegen de muur. Zie dit dan in het begin als een leerperiode waarin succes niet het belangrijkste is. Gun jezelf dus wat tijd! Neem je vanaf nu wel voor om geregeld vrouwen aan te spreken en kom dus uit je sofa! Je zal merken dat je nooit wordt gebeten, niet wordt in elkaar geslagen door een jaloers vriendje en steeds meer weet hoe een gesprek op een leuke manier op gang te brengen. Ons brein is verrassend flexibel en verandering is mogelijk! Actie is in deze echter beter dan Nadenken.

Lees verder!

geplaatst door IanHendrix - 1 reactie



maandag 10 mei 2010

Luctor et emergo

Geachte lezer,

Als U deze blog wilt begrijpen, raad ik U aan om eerst ‘Zij’ en ‘Usio Conclusio’ te lezen. Dan bent U helemaal mee. Want, ja, wat er een tijd geleden goed uitzag is nu een compleet fiasco. Maar ‘luctor et emergo’ is één van mijn lijfspreuken. Ik heb er zo wel een hele rits. Een andere is ‘Alles sal reg kom’ en ‘Er wordt veel getreurd om wat nooit gebeurt’. Nou, terug naar ‘luctor’

Ik had haar gevonden, weet U nog? Tenminste, op het net. En ik had me ervan vergewist, dat zij in voorraad was. Het leek me bovendien een betrouwbare firma en ik had er dus helemaal geen probleem mee om vooruit te betalen. Want zoals de waard is, vertrouwt ie zijn klanten. Dat is ook zo’n lijfspreuk van me.
Enfin, ik betaalde met m’n credit card in januari, kreeg prompt een bevestiging van bestelling en verheugde me op de komst van m’n lievelingen
Dat duurde wel erg lang. Eind februari nam ik via mail contact op. Zoals U weet ben ik niet de assertiviteit zelve en het kostte me dus heel wat mentale kracht om dat zaakje op te volgen.
Ik kreeg een beleefd mailtje terug, dat heel wat schatjes de strenge winter niet overleefd hadden maar dat men naarstig op zoek bleef om mijn diepe verlangen te bevredigen. Dat stelde me gerust. Ergens moesten er toch nog wel 3 exemplaren te vinden zijn.
Half maart werd ik wat ongedurig. De tijd begon te dringen en straks zou het te laat zijn. Dus verzamelde ik al m’n krachten en nam weer contact op via mail. Opnieuw kreeg ik de geruststellende boodschap, dat ik de hoop nog niet moest opgeven want dat er vlijtig gezocht werd. Ik was niet meer zo gerust. Maar ik heb geduld… Einde maart was dat echter op, want nù werd het hoog tijd. Weer stuurde ik een mailtje en voegde er mijn bankrekeningnummer aan toe. Ik kreeg prompt antwoord: de natuur laat zich niet dwingen en we zijn nog op zoek.
Half april was ik het beu en vroeg m’n geld terug. Uiteraard voegde ik mijn rekeningnummer met IBAN en BIC toe. Als antwoord kreeg ik een keurige mail waarin men begrip opbracht voor mijn ongeduld en of ik mijn rekeningnummer wilde doorgeven. Dat deed ik voor de derde keer. Eind april stond er nog niks op mijn rekening. Weer nam ik contact op om de firma er attent op te maken, dat mijn rekening nog openstond. Half mei kreeg ik een verontschuldigend antwoord, dat men mijn bestelling uit het oog verloren was, maar dat de terugstorting meteen zou gebeuren. Hèhè… Een week later had ik m’n geld terug. Ik had natuurlijk liever m’n lievelingen gehad. Misschien volgend jaar…

Fiasco nummer twee. In mijn onschuld geloofde ik, dat ik echt een ‘vriendin voor het leven’ was voor de alleenstaande man uit het dorp hier, waar ik niks mee had. (Ik had hem echter wel al bedrogen ook al had ik geen flauw idee met wie en met wat. Enfin, dat hadden we uitgeklaard.) Hij had me met een klus geholpen en me beloofd, dat ik altijd op hem rekenen kon. Ik had warempel bijna het aangename gevoel dat mijn welbevinden hem ter harte ging.
Nu waren die gevoelens van mij eigenlijk wel wat gemengd. Ik persoonlijk noem iemand niet zo gemakkelijk een ‘vriend’, laat staan ‘voor het leven’. Hij wel. In zo’n situatie denk ik dan algauw, dat het aan mij ligt. Dat ik te veeleisend ben en misschien wat vlotter met het begrip ‘vriend’ moet omspringen. Over het woord ‘relatie’ doe ik ook moeilijk, naar het schijnt. Maar da’s een ander verhaal.
Enfin, hij had mij nog eens met m’n computer geholpen en zou in de paasvakantie mijn haag snoeien en dan ook m’n computer opruimen, want dat ding is redelijk traag. Dat van die haag leek me niet echt direct zo’n goed idee, maar ik wou zijn sturm und drang niet stuiten. Ik informeerde mezelf voor alle zekerheid en stuurde toen een mailtje om te zeggen, dat die haag nog wat kon wachten. Voor mijn computer mocht hij echter gerust langskomen. De witte Leffe zou klaar staan
Ik heb niks meer van hem gehoord.
Misschien is hij dood. Als ik ‘een vriendin voor het leven’ ben…

Fiasco nummer drie. Via een andere site kreeg ik een uitnodiging voor een ‘date’. Eerlijk gezegd vind ik dat een belachelijk woord, maar kom. Wie ben ik, tenslotte? ’t Is een site waar ik wat vertrouwen in heb, omdat hij christelijk is. Dat is me in het verleden weliswaar al eens zuur opgebroken, maar dat ligt niet aan zo’n site zelf. Dus, nog steeds argeloos als een duif zag ik dat uitje wel zitten. Alleen… er was wat raars. ‘Met eens uit te gaan doen we niemand kwaad.’ Dat schreef ie. Het gaf me een vreemd gevoel, dat ik toch niet helemaal aan de kant wou schuiven. Dus schreef ik terug, dat hij wel iets mocht bedenken want dat ik graag verrast word. We zouden naar Velzeke gaan. Ik wil daar al lang naartoe maar het komt er nooit van. Nu dus wel. Leuk, toch? Ik mailde terug voor een wat concretere afspraak en schreef vanuit m’n open hart dat ik graag iets meer over hem wilde weten. En toen kwam het: hij had eigenlijk een vriendin die hem af en toe belde, maar die hem verder nauwelijks inviteerde. Hij wist niet goed wat hij daarmee moest maar hij wou graag wat gezelschap van een vrouw van zijn leeftijd. Ik moest het uitje niet al te ernstig nemen.
Dat was een koude douche.
Ik ben een waardig mens en heb veel begrip. Ik ben ook een excellente therapeute. Dit was mij echter een brug te ver. Ik heb hem enkele dagen laten stoven. Allicht dacht ie, dat ik niks meer van me zou laten horen. Was ik ook even van plan. Tenslotte heb ik hem geantwoord, dat ik teleurgesteld was. Het uitje kon wat mij betreft nog doorgaan maar… ik wil niet gebruikt worden om een ander jaloers te maken … en … ik wil niks, maar dan ook niks weten over die ‘relatie’ van hem, want ik geef geen gratis therapie meer. Ik ben dat beu, die kerels die bij mij zitten te janken over het vermeende onrecht dat hen is aangedaan.
Onze correspondentie eindigde met een berichtje van hem, waarin hij mij bedankte voor mijn antwoord. Ik ben een goede vrouw (alsof ik dat van hem moet horen) en hij zou mij verder met rust laten.
Terug naar ‘start’.

Dus: volgende zondag ga ik naar Velzeke. Wie wil mag mee (zie oproep). Maar… we gaan voor de Galliërs en de Romeinen. Ik zoek geen ‘vriend voor het leven’ en ik wil niks horen over exen. Wie niet zuiver op de graat is, gelieve elders vertier te zoeken. Begrepen? Ik ben nu even bezig met luctor. Emergo komt wel weer. Dat komt altijd.

Lees verder!

geplaatst door Lievl



zondag 9 mei 2010

huisje boompje beestje

Sinds het gras weer groeit ( waar is de lente?) heb ik Rob vriendelijk uit zijn luie zetel gehaald en gevraagd om het gazon te maaien. Hij pruttelde wat tegen maar eens hij in beweging komt, doet hij zacht grommend verder, zonder omkijken. En altijd weer vraagt hij me of hij de boordjes moet doen, en dan antwoord ik steeds met een glimlach "Ja, schat". Hij begint wat in een hoekje te prutsen en daarna gaat hij kriskras lijntjes trekken, twee uur aan een stuk. Terwijl ik hier op 't gemak vanuit de living met een koffietje het schouwspel gade sla en me steeds afvraag welke ingenieuze tactiek Rob in zijn hoofd heeft om dat gras te maaien. Maar ik laat hem zijn ding doen en ben eigenlijk wel blij met hem.



Die ene ekster komt ook altijd kijken. Mooie vogel dat wel, maar niet te geloven dat hij zijn hele leven bij zijn partner blijft, zo'n karakter... Twee zomers geleden heb ik eens een eksterjong verzorgd. Ik gaf Cyriel elke ochtend americain en al snel kende hij me op een draadje. Op een ochtend zat er een vlieg op zijn kop en een uur later was Cyriel naar pierland. René die snapte daar niets van, die kon hem levend villen.



René had een eigen tactiek ontwikkeld om te vissen. Jaren lag hij aan de oever van de vijver te mediteren, met zijn pootje net boven het water bengelend. En op een keer hing er een vis aan zijn haak en daarna had hij een vismuiltje... bah. Hij is niet de enige geduldige visser hier. Ook de zilverreiger komt op het terras in een Tuladandasana positie wachten tot er sushi passeert. Deze winter in het sneeuwlandschap zag ik een knalblauwe ijsvogel met een knaloranje spartelende goudvis als broodbeleg tussen zijn fijne lange snavel vertrekken. Smakelijk! Sindsdien ligt er steeds een fototoestel klaar. Een eekhoorntje met een okkernoot in zijn voorste pootjes was de eerste leuke fotoshoot op een paar meters van mijn bureaustoel. Enkele weken geleden kreeg ik bezoek van een koppel eendjes en daar heb ik een paar kiekjes van gemaakt.



Deze nacht kreeg ik de stuipen op het lijf toen er op mijn raam werd getikt. En dan weet ik het weer: het is meimaand. Zoemende meikevers maken speelse nachtlandingen op het lichtuitstralende raam. Die meikevers zijn echt tam hoor. Als je voorzichtig over hun rugje streelt dan spreiden ze hun vleugeltjes, zakken door hun pootjes en leggen hun sierlijke voelsprietjes voor zich neer. Dat kietelt in je hand natuurlijk en dat noem ik dan genieten van kleine dingen.



Mijn Renétje, hij is niet meer... Hij haalde me ‘s morgens uit bed en stak me er 's avonds weer in. Zagen dat hij deed als ik niet snel genoeg reageerde, maar hij gaf niet op zolang hij me niet in bed had. René was de lieveling van iedereen die over de vloer komt, of toch bijna iedereen... Als ideale mannenbarometer draaide hij steevast zijn rug als de man in kwestie niet de juiste geur verspreidde. René kon klinkers nabootsen zodat ik hem vrij goed verstond. Hij ging nooit op een wit voorwerp zitten, gaf staande ovaties, at enkel uit zijn eigen bord, kon de klok lezen, kende de dagen van de week en wist precies wanneer het zomeruur begon. Zo klokvast. Nu is mijn slaappatroon helemaal naar de maan, maar of ik daarvoor opnieuw een Noorse boskat ga temmen, betwijfel ik sterk.



De laatste tijd moet ik regelmatig denken aan Catwomen haar Spaanse furie. Ik had, mits enige vrouwelijke charme, helemaal geen probleem om van de bank een geknipte lening te krijgen voor het kopen van een huis. Een droomhuis met tuin en beestjes, waar een groot gezin genoeg ruimte en licht heeft om te leven, te lachen, te rennen, te vrijen… in een natuurrijk gebied van een voorname gemeente vlak buiten de stad op 2 minuten van de snelweg. Ondertussen kocht ik er nog een paar leningen bij, nu ze goedkoop staan. Zonnepanelen en zo... Was ik maar niet zo stoer geweest. Ik geloof dat Catwomen zonder eigen huis een betere positie bekleedt dan ik mét, als je op deze website staat.



Tip voor de redactie ter aanvulling van het profiel:
Heeft u een eigen huis, wilt u er een kopen, delen of houden?
Bent u bereid om te verhuizen met uw schoolgaande kinderen?
Of wilt u uw job, carrière en bijhorend inkomen opgeven om dichter bij u geliefde te wonen?


Ondertussen ligt Rob te snoezen op het gazon. Ik zal hem even naar binnen halen en opladen, mijn "Robomower". Ik ben tuk op huis- en tuintechnologie. Gaat er eens iemand een volautomatische onkruidwieder uitvinden alstublieft? Dan kan ik nog wat blogjes schrijven en aan procrastinatie ( http://www.youtube.com/watch?v=UXziurFkQxM&feature) doen.

Lees verder!

geplaatst door Bieke8 - 1 reactie



zaterdag 8 mei 2010

joggen is bloggen

Het duurde zoals gewoonlijk een tijdje eer ze kwamen. Maar nu zijn ze er. Lekker.
Na de eerste kilometer doet het een tikje pijn, na nog eentje wat meer. Maar je wacht tot ze komen. En dan zijn ze er ineens en wordt het fijn. Zij gaan met je op de loop: de endorfines. En de serotinines. Je begint met lopen, je gaat wat dieper en ineens wórdt je gelopen. En je raakt een beetje in trance. Het lijkt op rustig dieselen. Een beetje roezig rondhobbelen. En je begint wat afwezig weg te dromen, terwijl het benenwerk vanzelf gaat.

Het is beginnen regenen. Het water loopt langs de kraag van mijn joggingvestje koud naar binnen via mijn nek. Maar ’t kan me niet schelen. Ik heb het inmiddels lekker warm en loop op de automatische piloot. Door het stadspark.

Ik moest er vandaag nog gauw een blogje uitpersen, want de afgelopen dagen heb ik het schrijven nogal verwaarloosd. Ik dacht, weet je wat, ik ga een loopje met mezelf nemen en dan groeit dat blogje van zelf in mijn hoofd. Als een bloemkool. En dat werkt inderdaad.

Die neurotransmitters dus. Die hormonen die wellicht gemaakt zijn van droomstof. Je moet zorgen dat je er elke dag je portie van opdoet, want het maakt dat je grenzen niet langer belemmeringen zijn, maar gewoon heggetjes waar je overheen springt. Elke grens wordt een wens om die te verleggen.

Feromonen en fotonen en endorfines: onbestemde geurtjes, helder licht en opwekkende hersenstofjes! Dat maakt het leven leuk en lekker...

Als het kan – met vakantie - loop ik wel eens aan het strand. Op blote voeten als het kan. Wat een prettig en sensueel décor om in te lopen is dat. Die lekkere zilte lucht. En dat verende, ietwat vochtige zand naast de vloedlijn. En dat gevoel van ruimte en horizon. En dat ruisende geluid van aanrollende golven. Alle vijf je zintuigen in standby.

Waarom al dat geloop? Om dezelfde reden als waarom je adem haalt. Doe je dat niet dan kom je nooit te weten hoe het is wanneer je de adem wordt benomen. Het is als een eerste kus, als klaarkomen, als aankomen na de pelgrimstocht naar Compostella.

Bij tegenslag en ellende, bij deugd en vreugd: joggen helpt altijd. Het is een troubleshooter, een afrodisiacum, een manier om verveling op afstand te houden, een methode om je abdominale vet te verbranden, een manier om jezelf weer eens tegen te komen, een geschenkje aan jezelf, een levensbeschouwing.

Joggen – jogger – jogst.

Vandaag is het lopen extra leuk. Annabel, mijn nieuwe vriendinnetje, loopt met me mee. Voor de eerste keer samen. Ze is nog een jong ding. Ze moet nog vierenzestig worden. Ik ben een paar jaar ouder.Voor we begonnen hadden we elkaar gepolst.

“Laat maar eens zien hoe hard jij gewoonlijk loopt, Enrique.” had ze gezegd.
“Oh, ik loop niet zo hard als jij!” liet ze me gauw weten.

Dus dan maar wat trager. Hoffelijk blijven. Maar gezellig naast elkaar. Af en toe een blikje naar opzij. En genieten van haar benenwerk. E le cose relative.

En toch wel een beetje fier dat ik dus harder kan…

Ineens schieten er een paar opgeschoten jonge slungels voorbij. Met het soevereine gemak van de jeugd trekken ze lekker door, met genoeg reserve om ook nog te tetteren tegen elkaar.

“Zullen we wat douwe, ouwe?”

Het klinkt niet onvriendelijk. ’t Is een leuk grapje, geboren uit de vreemde collegialiteit die lopers met elkaar delen. Annabel en ik moeten er wel om lachen.

Aan ’t eind van de beukendreef komt ons een leuk vrouwtje tegemoet, pakweg 45 jaar. Een plezier om naar haar soepele pasjes te kijken. Er achter komt een man van dezelfde leeftijd ongeveer. Als hij haar voorbij zal gaan steken, zie ik hoe hij ineens een pak sneller loopt. De rug een stuk rechter, de passen langer en driftiger, de kin omhoog. Hij wil wat indruk op haar maken. Een beetje baltsen. Alle ogen op Kwatta. Ik kijk Annabel aan. We lachen. Zij heeft het ook gezien. Als hij ons gaat crossen ziet hij aan ons gemonkel dat we ‘m doorhebben. Hij kijkt een tikkeltje betrapt en gegeneerd.

Als we de laatste kilometer ingaan, gebeurt het.

“Pak me dan… als je kan… en anders ook!”

Ineens schiet Annabel er als een pijl vandoor. Ik doe mijn best, maar ik kan haar niet bijgebeend krijgen. Ik voel me precies wat ik ben: bedot. Op mijn pik getrapt. Beduveld en bedonderd. Vernacheld. Gepluimd. Mijn mannelijke waardigheid te kakken gezet.

Wie over zich heen laat lopen is een stoeptegel! Frustratie met pruimen!

Annabel staat breed te grijnzen als ik bij haar kom. De armen in haar zij. Als ze m’n beteuterde gezicht ziet, moet ze pas echt lachen. En wat doe je dan, als man zijnde. Maar wat meesmuilend meelachen.

Maar als ze me plots op een dikke knuffel trakteert, is alles vergeven.
Hoe moet ik mijn Annabel behappen? Bij het lekkerste stukje beginnen, neem ik aan.

Wat is elkaar graag zien toch leuk en lekker en lief…
Ti amo, Annabella!


© 2010 by Rik van Even.

Lees verder!

geplaatst door Yang - 1 reactie



zaterdag 8 mei 2010

Twee

Vrijdag. Voor één keer koos ik de juiste rij aan de kassa in de Colruyt. Ik liet mijn gevoel links liggen en keek eerst naar het aantal karren voor mij en naar wat erin lag. Het tweede criterium was de uitstralende intelligentie en snelheid van de kop, eum hoofd van de kassier. Het was een karaktervolle kaalkop, en het ging vooruit. Op de factuur staat zijn naam: Luc.

Met een weinig binnenpretjes kijk ik hoe zorgvuldig hij mijn eten voor komende week weegt, inscant en overhevelt van de ene in de andere kar, rechtstreeks in de doos die ik uitkoos. Eigenlijk waren het twee dozen, de ene iets groter dan de andere en samen sterker om het gewicht te kunnen dragen.


"Twee" zei ik spontaan, "het zijn er twee" 2x bio alpro soja en 2x zonder suiker". Die hebben het laagste gehalte aan suiker en hoogste hoeveelheid eiwitten. En ook twee van die pure chocolade desserts, ja toevallig ook twee...
"En van die ook twee" Lu petit dejeuner met framboos en twee keer kalkoenfilet en twee dozen geroosterde macadamianoten. Lekker hoor. Grappig ook toevallig twee potjes verse bio-basilicum en ook twee bio-advocado's. "Het is precies toch niet meer zo toevallig hé" zie Luc. "Ik heb van alles twee gekozen antwoordde ik bedeesd". "O ja?" zei hij verbaasd. "Ja, ik sta verstelt, zie nu ook nog twee botten verse peterselie en twee botten radijsjes" mmmm lekker, die mix ik in een smoothie van groenten voor één of andere lunch komende week. Nu weet ik niet of ik moet lachen of mezelf in vraag zou stellen, er worden twee schaaltjes cresson en twee schaaltjes waterkers overgeheveld van de ene naar de andere kar. Twee schaaltjes veldsla en twee schaaltjes verse asperges uit België. Eerst had ik tegen mijn zin één schaaltje asperges uit Spanje in de kar gekieperd maar toen ik die Vlaamse schone zag glunderen was de keuze snel gemaakt. De dagverse eitjes kreeg ik afgelopen woensdag van broerlief zijn boskippen. Ik begin me haast te schamen: twee dozen Tropicana antioxidant sap ( van dat lekkere donkerrode bessensap voor ‘s morgens op mijn nuchter maagdje). Twee ananassen en twee kilo rose pompelmoezen (mijn ontbijtgewoontes) twee kilo bananen als tussendoortje, twee kilo bio-wortels zo spontaan uit het vuistje gekozen, 2 kilo... hoe kan ik het passen? Twee schaaltjes van die lekkere grote rode trostomaten. Te mooi voor de frigo, die laat ik verder rijpen op een plaatsje in de keuken waar de oosterlijke ochtendzon ze urenlang zal bevruchten met haar gouden glorie. "Moest je weten met hoeveel we daarvan gaan eten" zie ik aan Luc, "je gelooft me niet". Hij keek me verwonderd in het gezicht. "Neen dat geloof ik niet". "Toch wel, voor mij alleen!”
Eum...tja, en één komkommer, toevallig, één is genoeg ... Ik verstijf.

Tiens, ik kom recht van de therapeut en er was daar helemaal geen sprake van twee, het ging over mezelf en over de barrière die ik opgeworpen heb rondom mij. Twee ?

Ja, ook nog twee films lagen er in mijn kar. Ik heb helemaal niet de gewoonte om films te kopen maar ik wil wel eens ongewoon doen. Nu willen jullie toch wel weten welke? De keuze in de Colruyt is uiterst beperkt hé, en ik koos voor : "It's complicated" omdat het met Meryl Streep is. I like her... en ik gelijk een beetje op haar, van horen zeggen. Het verhaal staat me ook wel een beetje aan: "Hilarische kijk op trouwen, scheiden, ... hij heeft haar verlaten voor een veel jongere vrouw en wil haar nu terug... " Ben benieuwd. Luc van de kassa zei dat hij die film toevallig gisteren had gezien en dat hij er meer van verwacht had. De andere film titelt zich als: " De helaasheid der dingen". Ik wil een beetje mee zijn met jullie hé, vandaar dat ik hem koop. Verdorie nu lees ik op de cover "geconfronteerd met rokkenjagen, alcohol en nietsdoen... probeert zijn lot in eigen handen te nemen... ontsnappen aan de helaasheid der dingen." Waar is nu de link tussen die twee? Ik zie mezelf alleen in mijn ronde witte salonzetel zitten voor dat megagrote TVscherm met een glaasje lekkers binnen handbereik. Dit weekend nog... "Een goed weekend en veel plezier met de twee films" zie Luc. "Ik zal je volgende keer laten weten wat ik van die films vond" antwoordde ik snel "en die 2 bakken water vanonder op de kar dat is voor een tweede factuur, voor rekening van de praktijk, maar ik ga ze uit één portemonee betalen."

En nu vlug naar bed want morgenvroeg staan er 2 spoedgevallen op de agenda en zaterdag ook nog 2, toevallig.

(Prediker 4:9-12): Twee zijn beter dan één, omdat zij een goede beloning hebben voor hun harde werk. Want indien één van hen zou vallen, kan de ander zijn metgezel oprichten. Maar hoe zal het zijn met slechts de ene die valt, wanneer er geen ander is om hem op te richten? Indien er bovendien twee tesamen neerliggen, dan zullen zij stellig warm worden; maar hoe kan slechts één warm blijven? En indien iemand één die alleen is zou kunnen overweldigen, zouden twee tesamen tegen hem kunnen stand houden. En een drievoudig snoer kan niet zo snel in tweeën getrokken worden. (Prediker 4:9-12)

Lees verder!

geplaatst door Bieke8 - 1 reactie



vrijdag 7 mei 2010

Op reis met ... een heldin op sokken.

Je bent toerist en je wil … wat meenemen voor het thuisfront. Dan is Granada een grote speeltuin. Je hebt er de brede winkelstraten met dure winkels én de winkelketens die je thuis ook hebt. De winkelketens kan ik weerstaan, de dure winkels … ook. Gelukkig is er nog de soek: smalle steegjes met geurige, open winkeltjes, vol glitter en exotische kitsch waar ik, als ik eerlijk ben, best wel van houd. Voor even. Dus kijk ik en keur ik en wandel ik steegje in, winkeltje uit… Ik zoek totaal overbodige spulletjes die ik zelf ook leuk vind. Dan mag men thuis kiezen en wat overblijft is voor mij.

Plots hoor ik een vrouw zeggen: ‘Ik vind deze wel leuk. Wat denk jij schat?’ Nu heb ik vandaag nog geen Nederlands gepraat, dus grijp ik m’n kans. Ik schuifel kijkend en keurend tot binnen gehoorsafstand en mompel haar toe: ‘Probeer er maar wat af te krijgen.’ De daad bij het spreekwoordelijke woord voegend roep ik naar de eigenaar: ‘If I buy two of these, do I get a discount?’ Eigenlijk verwacht ik een ‘no way’, want ik doe het gewoon voor de sport. Reageert die kerel toch met: ‘Okay, €2.’ De vrouw richt zich tot mij: ‘Zullen we samen…?’ Kopen bedoelt ze, natuurlijk. ‘Goed,’ zeg ik en ik roep: ‘And if I buy three?’ Nou, nee, verder dan zijn 2 euro gaat hij niet. Mij best. Ik vind het gewoon plezierig om een beetje te onderhandelen. Dat vertel ik de man ook en hij moet er eens om lachen.

En zo dwaal ik door de winkeltjes rond de kathedraal. Ik ontmoet een Brussels echtpaar dat voorwaar tweetalig is. De vrouw past een schort met theatraal flamenco-effect: zwart met rode bollen en volants om U tegen te zeggen. Hier in het zonnetje staat ze er prachtig mee. Of dat in de Brusselse keuken ook het geval zal zijn…
Ik vind nog een schattig tasje. Als mijn nichtje het niet wil, kan ik er nog altijd mijn grote zonnebril in kwijt of herwaardeer ik het tot pennenzak. Nog een geldbeugeltje voor wisselgeld. Zo, ik ben tevreden.

Terug in het hotel bewonder ik mijn aankopen. Het blauwe tapijtje is prachtig. Eén en al glitter en glans met hier en daar een spiegelkraaltje. Dan bekijk ik het turkooisen… Oh, da’s een miskoop. Overal ontbreken pareltjes, kraaltjes en lovertjes. Was ik zo gericht op mijn afdingen, dat ik dàt niet gezien heb? Allicht. Zut. Nou ja, niks aan te doen… Gekocht is gekocht. Alhoewel… zou ik durven ruilen? Ik ben een heldin op sokken. Ach, ik kan het in elk geval proberen. Maar ik heb afgedongen… En ik kan pas overmorgen terug naar de soek. Zal ik dat winkeltje nog herkennen? Tijd voor een spoedvergadering met mezelf. Ik besluit het turkooisen tapijtje in mijn mentale ijskast te stoppen en het er pas overmorgen weer uit te halen. Ik weet al hoe ik me ga opstellen: gewoon eerlijk vanuit m’n hart praten. Daar kan niemand tegenop. Tenzij de tegenpartij geen hart heeft? Iedereen heeft een hart, zelfs een koopman in de soek.

Twee dagen later ga ik dus op pad. Het is geen simpele opdracht. ’t Was in de buurt van de kathedraal, de spullen lagen in stapeltjes op een tafeltje dat de helft van het steegje innam. Daar liggen zo’n tapijtjes. ’t Is niet de man van wie ik ze gekocht heb, dus van dat afdingen weet die niks. Goed, diep ademhalen…
Ik doe m’n verhaal en de man kijkt wat nors. Dan schudt hij het hoofd. Die schakering van turkoois verkoopt hij niet. Het is niet zijn tapijtje. Zijn lichaamstaal is klaar en duidelijk: neen, want dit is niet hier gekocht. Ik zie geen verschil in kleur. Hij wel. Eigenlijk best knap van hem.
Teleurgesteld loop ik nog wat door de steegjes. Nou, ik heb geprobeerd. Niks meer aan te doen. Jammer. Terwijl ik mezelf wat probeer te bemoedigen – één van mijn sterkste kwaliteiten – gaan mijn voeten hun eigen gang en … opeens sta ik voor de juiste verkoper.
‘Oh, I am so happy I’ve found you. I thought I never would.’ De man kijkt me vriendelijk maar verbaasd aan. ‘I have to tell you something. I’ve made a mistake.’ De wenkbrauwen van de man buigen zich begrijpend. ‘You remember the two carpets I bought the day before yesterday?’ ‘Yes, I do…’ ‘Well, the bleu one is perfect. I really love it. But the turquoise was a mistake. Could I change it for another one?’ Een nanoseconde staat de wereld stil. De tijd rekt zich tot het uiterste. ‘But of course, no problem at all!’ Wow! ‘That’s reall very kind of you.’ Om de één of andere reden krijg ik een vriendelijk schouderklopje. En ik mag een ander tapijtje uitzoeken. Mijn belangstelling wordt weer naar turkoois gezogen. Ik vind een redelijk gaaf tapijtje, weliswaar zonder lovertjes, maar kom. Ik ben heel tevreden over mezelf. Het open hart heeft niet gefaald.

Opgewekt trek ik verder. Misschien vind ik dat andere winkeltje ook nog. Waar ik dat tasje voor mijn nichtje kocht. Want ik wil er nog eentje. En ja, met een beetje geduld en een goeie portie geluk lukt deze missie eveneens. Deels. Want een gaaf tasje is er niet meer. Overal ontbreekt er wel wat of hangt er wat los. Dat koop ik niet. Tasjes genoeg in de wereld.
De winkelier keuvelt met twee collega’s terwijl hij mij vanuit z’n ooghoeken in de gaten houdt. Als ik zijn winkeltje wil verlaten, stellen die twee zich als een muur voor mij op. Maar ik ben zo in beslag genomen door mijn zoektocht, dat hun imponerend gedrag niet tot mij doordringt. Ik schuif ze gewoon aan de kant en stap tussen hen door. Achteraf realiseer ik me, dat het een manier was om me tot kopen te dwingen. En ik ben blij en trots, dat het hun niet gelukt is. Weer iets geleerd: bluf moet je gewoon negeren. Voor een heldin op sokken heb ik dat goed gedaan. Heel goed zelfs.


Lees verder!

geplaatst door Lievl



woensdag 5 mei 2010

Twee dates

Sinds mijn laatste artikel op deze blog heb ik twee dates gehad. Beiden via match4me.

De eerste ontmoeting is ondertussen alweer meer dan een maand geleden. De spanning was er vooraf al uit want we hadden geen van beiden vooraf de intentie of hoop er iets meer dan vriendschap uit te laten bloeien. Het was eerder de nieuwsgierigheid om de persoon in real life te zien waarmee we al zo lang hadden gechat.

Te lang chatten voor je elkaar ontmoet is niet zo goed. Je creëert nl. een beeld van iemand dat steeds minder strookt met de werkelijkheid en meestal is het dan een overdreven positief beeld. Je wordt dan het slachtoffer van je eigen hoop en fantasieën die hun eigen werkelijkheid gaan creëren.

Maar er is meer... Het cliché luidt dat je niet traag genoeg kan gaan als je iemand wil versieren. Je moet elkaar tijd en ruimte geven om iets meer in elkaar te laten ontdekken. Eerst moet je vrienden worden en dan... Hier schuilt echter een addertje onder het gras. En of het nu gaat om een date via een site of om iemand die je in 3D hebt ontmoet maakt niet veel uit. Als je te lang zakelijk of vriendschappelijk omgaat met iemand kom je in een vriendschapspatroon terecht en het is moeilijk dit om te keren. De eerste keer dat je elkaar ontmoet en er is een zekere aantrekkingskracht begint onze fantasie te werken en we creëren beelden en verwachtingen over wat er allemaal zou kunnen gebeuren. Zo worden we vatbaar voor de avances van die andere. Dit blijft echter niet duren en deze toestand kan heel snel weer verdwijnen. Het ijzer moet gesmeed worden als het heet is. Betekent dit dat je zeer voortvarend moet te werk gaan? Nee, zo kan je iemand de stuipen op het lijf jagen! Maar je moet bij iedere ontmoeting een stapje verder gaan. Eerste afspraak kletsen, de tweede keer subtiel lichamelijk contact en ten laatste op het derde afspraakje handje vasthouden. Dit is geen exacte wetenschap natuurlijk maar dit tijdschema zou je toch voor ogen moeten houden om het momentum niet te laten passeren.

Lees verder!

geplaatst door IanHendrix - 1 reactie



woensdag 5 mei 2010

Reflex over leven

Onderstaande tekst "Reflex over leven" heb ik geschreven en voorgedragen op 5 januari 2008 bij de opening van Theater Campo. Een aantal vrouwelijke kunstenaars brachten een korte act, vertrekkende van het thema ' geboortelijkheid' in de breedst mogelijke betekenis van het woord. Het werd een artistieke estafette. Naar aanleiding van de internationale dag van de vroedvrouw op 5 mei 2010, haal ik deze tekst nog eens naar boven. Laat uw fantasie de vrije loop en u komt in de buurt van hoe ik de act in werkelijkheid voorgedragen heb :-)


Reflexen komen voort uit het natuurlijke instinct om te overleven.

Het zijn eenvoudige, snelle en onbewuste reacties op een externe prikkel

waarbij de grote hersenen uitgeschakeld zijn.

Bewustwording komt later…



Zo is er bijvoorbeeld het kniepeesreflex: een schop naar je ex

en na het kussen van vele kikkers

komt er eindelijk een prins op je pad

en opent je, pupilreflex



Je ontwikkelt nog een afweerreactie

gevolgd door een vluchtreflex

maar kan niet meer ontkomen

aan zijn natuurlijke symmetrische grijpreflex



Als reactie op jouw instinctieve okselvocht

en hoge verlangens naar nog meer instinct

volgen impulsief de oefeningen op rij

zuig, slik en kokhalsreflex, het terugtrekreflex vergeten



Met de gevolgen van een niet geplande wilde eisprong

in combinatie met een onopzettelijk gefoefel

dat van schijnbaar vele pietluttigheden afhangt,

snakken ze gulzig naar verse adem



Bewustwording komt later….

want reflex is een reactie van je lichaam

dat je niet onder controle hebt



Als eenvoudige respons op het uitblijven

van wat verwacht wordt

beginnen ze na te denken

over de lange termijn effecten



Het ochtend misselijke braakreflex

het van moederlijkheid omvallende geeuwreflex

en het met grote druk in spannende blaasreflex

houden je 9 maanden aan de waggelgang



In die tijd krijg je borsten als theepotten

heupen als een zwemband

en billen als broden

overladen van je eigen vraatreflex



Een opmerkelijke strofe in dit hooglied is

over hoe geboortes voorbestemd zijn om normaal en vlot te gaan

en gezonde baby’s af te leveren met bloeiende moeders en fiere vaders

Moeder- kind binding, geur mix van pasgeboren leven en arbeidszweet

Een waas aan blind geloof in het wonder van de geboorte



Het kan

onder de meest uitgebalanceerde omstandigheden

ontstaat dan het foetaal ejectiereflex

De overgang van de arbeid naar dit levengevend reflex wordt geremd

door eender welke tussenkomst in de privacy van de vrouw



Dit reflex komt alleen als reactie op géén prikkels, op absoluut niets



Het wordt geremd door koude en licht, een naar angst ruikende vader

en een al te aanwezige vroedvrouw met haar dubbele vingerwijzingen en intellect stimulerende taal als voetbaljargon:

Ne links voor, lage kop, op een dun halsje van 4 cm

en daar bleef je dan nog uren op hangen



Stilzwijgend, stilgenietend, met losse pols en natte vinger

volgt de wijze vroedvrouw geduldig vanuit een hoekje

de onafwendbare accelerende arbeid

en de stormende weeën in het water



De vulva glimt als een grote springelastiek

en oergillend tussen ongeboren en geboren leven

kromt de vrouw zich reflexmatig als een wild dier

en met een krachtige diepe oerschreeuw



boort Moeder persnatuur de kleine door de tunnel

Een open-baring

hoe de vroedvrouw de dam steunt

voor een ongeschonden moeder en kind



en nu volgt nog de leidraad bij de borstvoeding:



Men neme het kind en draaie het stevig in een doek

zodat het niet onrustig wordt van eigen overlevingsreflexen

en andere mouvementen,

zichzelf terug herinnerend aan de compactheid en

knusse bekrompenheid van de baarmoeder



Men legge het kind tegen de warme en zachte borst

zodat het zijn moederdier herkent en de moeder haar welp

Men late de vrouw haar tepel kneden

tot hij opstaat en wat melk begint uit te drukken



En men laat het kind snuffelen

en brenge het “nose to nipple”

en wacht ………wacht …….

op het zoek- hap en zuigreflex



Het toeschietreflex zindert

als een orgasme door haar borsten

en ontlaadt zich in hevige stoten melk

in de begerige mond van haar kind



Om te besluiten …

met een boertje

en een gastrocolisch reflex

Lees verder!

geplaatst door Bieke8 - 2 reacties



woensdag 5 mei 2010

In blijde verwachting

Gisteren na de les Italiaans nog even nagepraat met wat klasgenoten omtrent relaties en kids. De eerste helft van de twintig is gepasseerd en daar begint het al: het gevoel van ik moet een nestje gaan bouwen. Soms is de fixatie zo groot, dat de persoon in kwestie, zijnde mijn vriendin, er zich gewoon niet over heen kan zetten. Meteen lokt dit bij de andere helft van het gezelschap een reactie uit.

Settelen? Hell no, de meeste onder ons hebben er nog helemaal geen zin in. Behalve die ene single vriendin. Uiteraard is dat dan weer zoiets waar ik lekker over ga lopen nadenken: Kids, gezinneke, huis en hond. Hoe komt het toch dat redelijk wat mensen hier zo op gefixeerd raken? Ik zie het even goed gebeuren bij mijn meest close vrienden. De vrouwen op kop meestal, de mannen er aarzelend achteraan gesleurd. Nog iets om over na te denken. Hoe komt het dat dit bij vrouwen zo overheerst? Waarom kijken mannen daar automatisch anders tegenaan? En hoe komt het dat meer en meer vrouwen zoiets hebben van 'laat maar zitten'?

Misschien ligt het gewoon aan de mensen waar ik me mee omring? Een andere vriendin is in de fase van totale apathie belandt, als een man haar uit vraagt, laat het haar noch koud noch warm. Geen argumentatie is onoverwinnelijk, want ze weet de uitkomst toch al: teleurstelling. Ze zal het allemaal wel zien, die mannen, ze zijn allemaal dezelfde, perfect in te delen in klasses. Iets waar beide vriendinnen het dan wel over eens waren: Geen losers, geen players, niemand die slecht is in bed (uiteraard), geen nerds, geen egoïsten, tmoet ne knappe zijn en ga zo maar door.

Wij vrouwen stellen dus hele lijstjes op met verwachtingen, gooi door nog eens die nesteldrang bovenop en je krijgt als het ware een chemische cocktail aan verwachtingen. Goh, hoe zou ik me zelf voelen als man, met die balast op je schouders?

En toch is het grappige achter dit alles dat ik zelf ook degene was met de kinderwens (zei het met een vijfjarenplan eraan vast)en degene was met de langste waslijst aan verwachtingen. Hoe grappig om nu te zien dat eens je een maatje tegen komt, dit allemaal helemaal niets meer uitmaakt en je gewoon kan genieten van de dagen die komen en de leuke momenten die ze meebrengen. Je laat het allemaal varen en je ziet wat het leven op je pad legt. Halte 1: Laat die hete zomer in Frankrijk maar komen, ik heb er nu al zin in!


Lees verder!

geplaatst door Catwoman - 3 reacties



Vorige berichten

Archieven

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be