Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
woensdag 30 juni 2010

Zo je eraan komt, zo kom je er ook vanaf

Dit zijn de wijze woorden van een fijne vriendin met een standvastig huwelijk en al mooie grote kinderen. Ga het maar eens na zei ze mij. Kom je hem tegen op café, dan zal je hem er nog bij nachte mogen uithalen. Kom je hem tegen in de yoga, ziet hij misschien naar den duur jou niet meer staan maar leeft alleen nog voor de yoga. Heeft hij een andere vrouw laten zitten voor jou, laat hij jou ook nog wel zitten voor een ander.

Zie nu hoeveel mannen welke ik ontmoette er nog steeds op Match4me verdwalen. Een aantal van hen heb ik een tijdje van dichtbij mogen leren kennen en zij staan er na een jaar, twee jaar, drie jaar nog steeds bijna dagelijks online. Hier kwam ik eraan, en er ook weer vanaf. Maar zie mij nu hier staan, ik geraak hier ook niet van de baan! Wat doe je eraan? Wie haalt me hier vandaan...


Gisterenavond had ik een knettergek telefoongesprek met een man waarmee ik een half jaar geleden een paar keer gedate heb, maar er was geen dubbelklik... We eindigden met een intense tongkus, een vrij onschuldige liefkozing die Ooo zoveel vertelt over de persoon zelf en hoe het verder zou kunnen zijn bij nadere kennismaking ;-)
Ik was vooral slecht gezind omdat hij 4 jaar van zijn leeftijd had afgepeuterd om aan een 'jonge' vrouw te geraken. Als vrouw ben ik daar dan direct achter gekomen natuurlijk. Gisteren heb ik hem onverwachts ( na 6 maand stilte) geïntroduceerd om voor een bedrijf te werken van kennissen van mij (beetje sluikreclame kan geen kwaad: "Choc-o- lait" héérlijke chocolade!). En dat bedrijf stuurt hem nu naar Boekarest om daar een technische en commerciële auditing te doen in het bedrijf zelf.

Als beloning heb ik mezelf uitgenodigd om mee te gaan... en zo heb ik dus op ’t onverwachts met mijn impulsieve flitsende ideeën een week verlof cadeau gekregen: twee dagen chocoladebedrijfsbezoek en drie dagen citytrip naar Boekarest. Voila zie, das van't leven genieten; het nuttige aan het aangename koppelen... ( hij is het nuttige en ik het aangename hé) Typisch Bieke! We moeten wel nog eens afspreken want het is zéér lang geleden. Spannende dagen :)

Hebben jullie al vakantieplannen?

NB: Even nagekeken: hij is hier geen lid meer, die scoort!

Lees verder!

geplaatst door Bieke8 - 1 reactie



dinsdag 29 juni 2010

Een jong nest


De merels wonnen. Terug van een weekje UK met zoonlief stak hun nest vertopt in de hydrangea. Af- en aanvliegen zette me op hun spoor. Ik zette er een ladder in om te kijken. Het wijfje vloog ijlings weg van twee vers uit het ei gebroede jongen die hun bekjes opensperden maar het piepen nog moesten leren. Een derde eitje lag er nog gespikkeld bij, klaar voor metamorfose naar nog een gapend mereljong met niet te stillen honger naar het leven.
Niets aangeraakt, zette ik de ladder weer weg en hoopte het wijfje spoedig terug op het nest te weten. Van vogelgewoonten weet ik zo weinig. Stel dat mijn lijfgeur haar definitief ongeschikt voor het verdere moederschap had gemaakt! Ik zou niet weten hoe daarvoor te boeten. Ik kan er tenslotte niet zelf op gaan zitten broeden. Een al pluimig jong er doorheen helpen met lijnzaad en yoghurt, dat zie ik nog zitten en deed ik al eerder. Dat was dan wel een lijster, maar ik denk niet dat merels en lijsters zo anders gebekt zijn dat het niet zou lukken. Het was destijds wel gelukt. De lijster had veel aanleg om tam te blijven. We hadden toen ook een hond, zo’n jonge golden retriever die nog beste maatjes was met de kat waarmee hij samen in de hondezetel een hazenslaapje deed.
Het leek soms wel een mini-circus, want gedrieën hadden ze een nummer. We gaven de retriever een bamboestokje in de bek, dat hij braaf ophield, en plantten de poes tussen zijn voorpoten. De lijster zetten we op de bamboestok. Dat kon zo een tijdje blijven duren tot de kiekjes gemaakt waren. De storing die tenslotte optrad kon allerlei vormen aannemen. Bijvoorbeeld had de poes genoeg van de vertoning en stapte eigenwijs op. Of de retriever hapte naar een voorbijzoemende strontvlieg en liet uiteraard het stokje vallen. De lijster was gewoonlijk de die-hard en keek op naar de trouwelozen. Tot ze er op een dag niet meer was, de wijde wereld in getrokken, hond en poes verweesd achterlatend. Ook daar kwam een eind aan toen de instincten van de retiever de kopopstaken en ze voortaan kat en hond waren.
Allang voorbij, die tijd van de huisdieren. Van mijn huisgenoten resten nu nog enkel de merels. Ik begin er gehecht aan te raken. Maar ik weet dat ze over een paar weken uitvliegen en elders zullen gaan wonen. Of misschien volgende lente weerkeren naar de hydrangea in de patio.

Lees verder!

geplaatst door Harry - 1 reactie



vrijdag 25 juni 2010

Het is heet zo heet

De zomer is eindelijk in het land en dan heeft vrouw zijn zo zijn voordelen.
Waarom? Om te beginnen kan je een luchtig jurkje uit de kast toveren en hoef je verder niets aan dan een stel toffe schoenen om te vertrekken. Ten tweede heb je een heleboel mannen die bij dit weer besluiten dat het gewoonweg te warm is voor kleren.

En laat dat nu net zijn wat mij elke ochtend is opgevallen als ik naar mijn kantoor in Brussel rij, raampje naar beneden en lekker meebrullen met de radio "the sun always shines on TV", ja en nu eindelijk buiten ook. Heerlijk die wind in je haar en de geuren van de bloesems.

Ergens langs de weg zijn een stel mannen aan het werk aan de weg, en waar je dan normaal bierpensen en goed gevulde bilspleten zou verwachten, zijn deze werkmannen zowaar gebruinde adonissen. Even de omgekeerde wereld en in alle vrolijkheid kan ik het niet laten om toch even te lonken naar eentje met een borstkas als een griekse god blinkend in de eerste zonnestralen. Ja, het leven als vrouw kan schoon zijn, geniet van de zonneschijn, ladies!

Lees verder!

geplaatst door Catwoman - 1 reactie



donderdag 24 juni 2010

Gemeenzaam en (all)eenzaam


Als neo single maak ik me na anderhalf jaar wijs dat ik de eenzaamheid bemin. Maar dat is enkel zo als ik ze vrijelijk opzoek om er met volle teugen van te genieten.
Zoals teruggetrokken op hoogten waar leegte zich vult met toppen en kammen. Och, het zijn geen bergen. Het oogt alleen maar zo. Geen granieten monumenten voor alpine klimmen. Eerder een in 800 m klim nog vriendelijk mengsel van rotsige kragen en gras dat schapen nog de moeite vinden. Een pad is soms een geëffend grintweggetje of een amper zichtbaar spoor van menselijke doortocht, maar soms ook een chaotische stenenslinger om doorheen te ploeteren. De na wat inspanning beleefde leegte en eenzaamheid zijn zielsverheffend als je, rustend op een steen die de natuur naar je kont vormde, de wat koele lucht in je longen laat stromen terwijl je van het uitzicht geniet. Amper denkbaar dat 2 eeuwen geleden er over die passen nog pakpaarden en ezels met voorraden gevoerd werden. Tijd betekent hier niets voor de trekker van vandaag. Tenminste, zolang het weer niet omslaat of de mist valt; want dan kan je maar beter op het dalwaarts pad zitten dat vanzelf terugvoert naar de bewoonde wereld of wat daar voor doorgaat. Vaak is dat maar een groepje huizen, een gehucht, en met wat geluk een dorp met herberg waar je op een biertje en wat eten kan aanvallen.
Ja, op die manier bemin ik de eenzaamheid.
Thuis bemin ik die ook, waar muziek zich leent tot gezelschap en een laptop me de rest van de wereld opent. Toch wil ik daar nu en dan een lijfelijk exemplaar van zien.
Van stoerdoeners en tooghangers van mijn eigen sekse krijg ik het schijt. Vrienden heb ik even weinig als ik vriendinnen heb. Echte vrienden dan; en hen zie ik minder dan de vriendinnen, waarmee ik het liefste praat.
Het vrouwelijk geslacht heeft uiteraard meer in petto.
Maar daarin wordt mijn leven een pendelgang, en ik weet niet hoelang het duurt eer de slinger zich vast pint.
Nu en dan daten voerde al eens tot iemand waarmee gemeenzame belevingen zich boeiend aftekenden. Exploratie die al eens seks meebrengt in een hoge mate van gemeenzaamheid die zich nochtans sleetbestendig moet tonen om deugdelijk te zijn en me niet op onverklaarbare wijze weer doet verlangen naar alleen zijn en cocoonen in zo'n slakkenhuis naar het concept van Indra.
De kleine dingen in het (all)eenzaam zijn bekoren en verheffen me.
Maar in het gemeenzaam zijn worden die me tot ergernis en prikken gaten in de feestballon. Ineens loopt die leeg en pieker ik me rot over oorzaak en reden waarom plots mijn intuïtie het van mijzelf overnam en ik willoos overbleef, niet in staat om nog een vin te verroeren, de telefoon te gebruiken of een mail te plegen naar de mij uit de gemeenzaamheid ontvallen persoon.
Tot ik oorzaak en reden in mezelf vind en me herken als en beken tot pendelaar tussen gemeenzaam en (all)eenzaam leven.
Ik hou van beide. Voorlopig liefst.

Harry

Lees verder!

geplaatst door Harry - 3 reacties



woensdag 23 juni 2010

Ah,de mannen....

Niet te doen!!!

Afspraak voor een koffietje?
Ok,goed idee!
Ik spreek af met X.
Ik ga er van uit dat je bij een koffietje meer over iemand te weten komt dan
via ellenlange mails...
Jij over de heer in kwestie en...omgekeerd...
Zo gezegd,zo gedaan..
Ik spreek af met een man waarvan ik denk dat hij correct is,met ongeveer dezelfde interesses
als ik:muziek,cultuur,lectuur..

Aan telefoon zijn we het erover eens dat we idealiter een nieuwe relatie zoeken,maar dat als we er
een leuke vriendschap aan overhouden,dat ook al heel fijn zou zijn..
Ik ga een tentoonstelling bezoeken en maak van de gelegenheid gebruik om
achteraf iets te gaan drinken met X.
Maar wat blijkt?
X is NOG NIET over zijn echtscheiding..
Dat kan je echt tussen elke regel lezen...
X ziet wat zichzelf betreft,écht alles door een roze bril...
Volgens mij,zal enkel een Claudia Schiffer look-a-like deze Heer kunnen bekoren..
Enige probleem:Mijnheer is zelf spijtig genoeg ook geen George Clooney..
en alhoewel hij beweert enkel op zoek te zijn naar "een goede"vriendin,voel ik
mij toch even op een veemarkt...

Mijn tip:heren,ofwel zetten jullie in jullie profiel écht wat jullie zoeken..
ttz:jullie DROOM-vrouw,OF een replica van de EX...
Ofwel zullen jullie toch wat rekening moeten houden met wat je zelf in de aanbieding
hebt...
Maar..even goede vrienden,en ..Good Luck er mee..
Wat mij betreft:op naar een ander,en eerlijker:::)))
En welkom aan degene die recht door zee is!!!!


In ieder geval:ik heb zin in koffie met een deftige Heer!
Welkom aan de kandidaten!!!

Lees verder!

geplaatst door Joannie - 2 reacties



woensdag 23 juni 2010

Een kleine stilte…..

….of een grote stilte… dat is wat je veel meemaakt. De ene dag gaat alles goed en ben je regelmatig in contact, en dan....plots niks meer....na al die jaren blijf ik me ergeren aan mensen (niet alleen mannen) die een communicatie met iemand beginnen en dan plots , zonder boe of ba, niks meer van zich laten horen.

Ik kan me goed inbeelden dat iemand een verdere conversatie of contact niet ziet zitten, maar zeg dat dan, zelfs in een berichtje van slechts één zin....maar zeg het!

Toen ik jonger was zat ik zoals miljoenen vrouwen dikwijls te wachten op dat teken van leven, - “ ik bel je wel...” – en durfde ik zelf niet te bellen. Die tijd is voorbij: ik bel zelf en vraag wat er aan de hand is. Meestal is er dan één of andere stomme reden dat er geen contact is geweest en dan ben ik uit mijn onwetendheid verlost en bespaar ik me uren en dagen van ongerustheid.

Dat is één van de vele lessen die het verleden me geleerd hebben, mij zal je niet te lang zonder bericht zien zitten, ik ga er zelf achteraan en heb me al veel slechte momenten bespaard!

Lees verder!

geplaatst door Vivo - 2 reacties



dinsdag 22 juni 2010

Mijn slakkenhuis

Ken je dat, zich terugtrekken in een slakkenhuis?
Graag vertel ik je van mijn slakkenhuis waarin ik het me soms eens gezellig maak. Ik gebruik het al vele jaren en richt het me naargelang de omstandigheden telkens weer nieuw in. Er bestaat geen ritme waarmee ik het gebruik, het gebeurt vanuit gekwetstheid,- iets dat ik meemaakte,- gewoon moe en krachteloos,- gezondheidsproblemen, - hoop die verdwijnt…

Er zijn verschillende mogelijkheden die me op de weg zetten, het begint heel traag, sluipend. Dan overkomt me een droevigheid, de wens met anderen te praten vermindert, ik trek me terug, sprakeloosheid, geen zin te praten, de telefoon laten rinkelen, niemand willen zien. Natuurlijk ben ik zichtbaar voor anderen, maar bereiken kan mij niemand.

Ik functioneer alsof ik naast me sta en alles vanuit een afstand bekijk, ga werken en doe mijn plicht. Alles functioneert automatisch niets komt van mij, het is alsof iemand anders het voor me doet,- knop op automatische piloot.

Zelfbescherming? Zelfmedelijden? NEEN!!! Of toch misschien???

Maar eigenlijk wil ik dit helemaal niet!
Wil gewoon weer eens vertrouwen,- Echt kunnen vertrouwen. Positief naar de toekomst kijken.

En dan kom ik weer naar buiten,- gewoon,- gemakkelijk,- heel stilletjes en… als ik er weer ben, gaat het me goed!

Lees verder!

geplaatst door Indra - 1 reactie



dinsdag 22 juni 2010

Familie

Verguld met ‘familie’-gevoel kwam ik uit het UK terug aan continentale wal.
Het full breakfast, incluis bonen in tomatensaus die ik anders nooit neem maar nu uit solidariteit mee verorberde, was ik de laatste morgen spuugzat. Ik stond er van te kijken dat zelfs zoonlief een continentaal ontbijt bestelde.
En jawel…ook deze keer een paar pantoffeltjes laten staan in Norwich. En eerder vergat ik bijna het in de Yorkshire Dales nieuw gekochte paar bergschoenen bij de Maltese guesthouse eigenaar en zijn ex-spion vrouw die ons een pint ‘bitter’ aanboden en meedronken nadat ze de kwibus herkenden die er het jaar voordien een lade kleren vergat om ze nadien te kunnen ophalen (zie ‘Solotrip startup’).
Ja, de lokroep van de leegte sloeg toe en bracht ons in de ban, vijf dagen lang te voet door een van de mooiste streken van Engeland, Wainwright achterna. Vader en zoon op pad, de rugzak op, de rest van de bagage vooruit gestuurd met ‘Brigantes’, een van de voortreffelijke organisaties die Coast-to-Coast stappers onderkomen en verlichting van hun last bieden.
24 km de eerste dag bracht ons zonder noemenswaardige klimmen bij een van zijn paard gedonderde paardenfluisteraar die voortaan stijfbenig vanuit een stoel zijn orders gaf.
Halfnaakt in short de badkamer uit benend voorbij 5 uitrustende Welshe dames, was de genoten douche mij dierbaarder dan hun ongeregistreerd commentaar op mijn catwalk. We waren klaar voor nog eens 2 km heen en 2 terug voor een avondmaal in de inn. Geen spoor van de dame die we vermoedden de overtrousers te zijn kwijtgeraakt die we onderweg opraapten. Op dag 2 beende die ons met haar gezel in de motregen gehaast voorbij terwijl wij ons lunchpakketje verorberden. Moest zij weten.
In de hut vóór het echte klimwerk konden we zelf koffie zetten en gaven we de Welshe dames goedgemutst het nakijken tot we beseften dat wij verkeerd en zij goed liepen. Een steile klim en een kammenpad later kwam alles terecht. Afdalend kregen we gezelschap van een Brit die wegens blaren op zou geven. Zelf trapte ik in ‘bog’ en ging een keer onderuit met het volle gewicht op mijn knie.
Aangeland in de country inn waren de Welshe dames weer van de partij en ontpopte zoonlief zich als charmeur en dronk een biertje mee. Bleken zij dan ook nog in dezelfde B&B te zitten. Ook de sansculotte zat daar en kon de morgen van dag 3 haar broek weer in haar rugzak steken en zich een nieuwe aankoop besparen in Grasmere. Zij leek op Helen Mirren, hij op een weliswaar welbespraakte mister Nobody. Wat zij van ons dachten zal duidelijk geweest zijn. Maar ons was het nog steeds de vraag of ze minnaars waren dan wel echt zus en broer waarvoor hij zich uitgaf in de pub in St Bees voor we aan de tocht begonnen.
De bewolking en wind op dag 3 tartend in shorts, kregen we eerst eindelijk weer GSM-netwerk en daarna gezelschap van dezelfde Brit die ondanks zijn blaren alweer een top af was gekomen en nu echt op weg naar Grasmere om op te geven. Toch eerst samen klinken op de gezamenlijke stukken van onze tocht.
Op dag 4 verliep met een stijve knie de beklimming moeizaam, maar de rest van het pad viel erg mee.
Dag 5 zag ik vanuit de bezemwagen tot ons eindpunt, waar ik zoonlief een 6 km tegemoet liep om hem zijn laatste kilometers weer tot gezelschap te zijn. Samen uit samen thuis. Al is dat dan een hotelletje waar ook ‘broer en zus’ zitten die ons op het vinden van haar broek trakteert met een pint bitter. En zo komen we eindelijk achter het geheim van hun relatie, niet wat wij dachten en ook niet wat hij bij het beginpunt zei, maar iets tussenin : schoonbroer en schoonzus, elk met echtgenoten die niet graag stappen maar zij twee dus wel. Geloof dat maar. De sansculotte toonde zich moe en trok zich terug, hem ostentatief een boek gevend alsof ze niet dezelfde kamer deelden. Kon het ons schelen ?
Wij deelden ook de kamer. Dat was in 27 jaar niet meer voorgevallen (zie ‘Liefde is geduldig’).
Wij hadden een reuze tijd. Onze herinneringen kenden een nieuwe start. Ik heb weer familie.

Harry

Lees verder!

geplaatst door Harry



maandag 21 juni 2010

Samen

Ja beste vrienden, het is dan toch eindelijk zover: ik ga samenwonen, totaal onverwacht na ruim 2 en half jaar heerlijke vrijheid, ben ik nu bereid alles overboord te gooien en dit alles in te ruilen voor die ene man. Hoe moeilijk onze start ook is gegaan, hoeveel obstakels we ook hebben moeten overwinnen en angsten van beide kanten, we hebben nu samen de knoop doorgehakt en besloten er voor te gaan, risico's incl.

Het is nu enkel de kwestie voor deze twee merels om hun nestje te vinden. Huizen in alle formaten en van diverse pluimage passeren de revue. Debatten over decor, eigen plekjes en tuininrichting. Tussendoor vinden we nog even de tijd om lekker te gaan uitwaaien aan de kust, die met dit gure weer eerder doet denken aan de herfst dan een bruingebakken zomerdag, maar vastgehecht aan zijn arm trotseer ik de wind met plezier.

Nooit gedacht dat ik sceptisch als ik stond ten opzichte van dit alles, me zou laten gaan en nog eens mee zou stappen in een verhaal van twee ipv een solo reisje.
De spin die een tijdje terug nog opschudding veroorzaakte, is inmiddels bijeen geveegd en wat overblijft is een ongeloofelijk liefdevolle man, die ik na een jaar lang van elkaar genieten, nu ook officieel de mijne mag noemen.

Op wolkjes lopen is het, nóg meer dan ervoor beseffen dat ik niet veel meer nodig heb dan zijn analytische geest, zijn kritische kijk op de wereld, zijn beschermende armen om me heen en ik zou anders Catwoman niet zijn: zijn heerlijke aanrakingen onder de lakens die me keer op keer dichter naar hem toe trekken.

Dit is geen puberale verliefdheid meer, dit is geen speeltuin meer, dit is de pure liefde, met alle pro's en contra's erbij. Foutjes en krassen zijn zichtbaar, mogelijke toekomstige gebreken zijn vastgesteld en hij houdt nog steeds van me en ik des te meer van hem. Lang niet het einde, en ze leefden nog lang en gelukkig en namen een hondje en twee kids. Neen, de eerste wankele stapjes van een jonge puppy zijn gezet, razend benieuwd ben ik naar het vervolg van dit verhaal!

Lees verder!

geplaatst door Catwoman - 2 reacties



dinsdag 15 juni 2010

Innocent when you dream

Antwerpen, 1977.

Ann Salens stapt dronken uit haar appartement in de Wolstraat; ze heeft een afspraak met iemand van het Hof, of had een afspraak, zo'n twee uur geleden maar "een hofnar heeft tijd", mompelt ze. Ze wandelt voorbij Café De Kat en ziet hoe de jonge Fred Bervoets aan de deur wordt gezet omdat hij zijn pinten niet wil betalen. Bervoets ziet haar staan, geeft haar en plein public een tongzoen en grijpt haar borsten vast. Ze trekt aan het bebaarde struikgewas dat rond zijn kin groeit. "J'suis pas Ann Salope he", bijt ze hem toe. "Ik ben verdomme Ann Salens, Freddie Berrie. En je stinkt naar de drank, blijf van me af." Ze balt haar vuisten en rukt zich van hem los, op weg naar de dienaar des Konings.

Ik heb me al tientallen taferelen ingebeeld, hoe ze hier rondhing en met wie ze babbelde. Ik kan niks meer van Ann Salens terugvinden. Het boek "Ik wil niet wennen aan deze wereld" van Manu Adriaens is uitverkocht. Ooit zag ik haar in een docu, en gisterennacht -na uren googelen- ben ik erachter gekomen dat het uit een film van Patrick Conrad komt: "Innocent when you dream". Conrad zou nu ergens in de Provence wonen, de buik vol van België....Dus ik blijf maar wat rondhangen in café De Kat, babbel met de stevige maar poeslieve barman en proef met volle teugen van dit bruingebrande café. Iedereen hokt hier samen: de geesten van overleden dichters, jonge studentes, een hoertje, een vereenzaamde professor op retour. Ik ruik in café De Kat het zout van de Noordzee, vermengd met het muffe zweet van matrozen die straks terug van wal steken. Het is al laat in de avond en een young urban professional naast me probeert me te overtuigen van een Zweedse marketingstrategie waarmee hij de wereld wil veroveren. Ik krijg de ene whiskey na de andere voor me neergepoot totdat de toog van Café De Kat begint te deinen op de golven van de Noordzee. Plots lijken de mensen rond me naar boven te vliegen, ondersteboven dan nog wel. Ik voel hoe de barkruk onder me wijdbeens wegloopt, een vlugge aftocht van ondankbaar meubilair die me met een smak op mijn rug doet belanden. Het licht van Café De Kat gaat uit.

Een hand op mijn voorhoofd doet mijn hartslag bedaren. Ze ziet er jong uit, met het kortgeknipte kopje zoals ik het ooit gedroomd heb, in de armen van de jonge Bervoets. Haar rode wijnlippen steken schril af tegen een pekzwart jurkje dat eindigt met twee bleke knieën die als lichtbakens naast mijn hoofd zijn geplant.

"Je zal me nergens vinden, dwaaskop", fluistert ze me toe. "want ik zit in je gedachten."

Lees verder!

geplaatst door Stef - 2 reacties



dinsdag 15 juni 2010

Cold approach

In één van mijn laatste columns heb ik het gehad over het aanspreken van een interessant persoon en hoe moeilijk dat wel kan zijn. Je bent bang om afgewezen te worden, met je mond vol tanden te staan, rare dingen te doen en uiteindelijk te moeten afdruipen.

Maar het is net die angst die je de das kan omdoen en de beste remedie is snel contact te leggen zonder je al te lang af te vragen wat je nu zou kunnen doen of zeggen om een onvergetelijke indruk te maken op hem of haar.

Bovendien wordt er helemaal niet verwacht dat je een beklijvende indruk nalaat. Je gewoon wagen aan de “cold approach” betekent dat je in haar ogen een man met vertrouwen en lef bent. Het is altijd leuk meteen iets gevats of grappigs uit je mouw te kunnen schudden maar denk niet dat dat absoluut noodzakelijk is.

Het is veel belangrijker de dingen na te laten die haar meteen naar het toilet doen lopen. Let daarbij op je lichaamstaal. Mensen baseren zich in de eerste plaats hierop als ze je beoordelen. Zorg ervoor dat je je handen niet in je broekzakken steekt, houd je armen niet gekruist. Dit zijn beide signalen van onzekerheid. Als je haar wil intimideren en een onveilig gevoel geven ga je heel dicht recht tegenover haar staan zodat ze geen kant meer opkan. In plaats daarvan ga je naast haar staan, een beetje naar haar gekeerd zodat je haar goed kan aankijken. Houd ook een zekere afstand in acht.

Een tweede belangrijk punt is haar zeker niet meteen te bewierroken. Dit komt vooral erg wanhopig over en als ze iets haat is het dat wel. Een compliment over iets specifieks aan haar is des te beter. Als ze een mooi kleedje aan heeft of als je vindt dat ze erg goed kan dansen mag je dat gerust zeggen. Veel mannen letten daar trouwens niet op dus zo onderscheidt je je een beetje van de rest.

En voor ik het vergeet, koop die roos een volgende keer! Haar meteen trakteren etaleert vooral onzekerheid. Als je die arme bloemenverkoper iets wil gunnen, neem dan iets mee naar huis voor je mama.

Lees verder!

geplaatst door IanHendrix - 2 reacties



donderdag 10 juni 2010

De ex

Het is steeds een speciaal ras, die ex-en, ze zijn als schoonmoeders, soms vallen ze mee, maar meestal vallen ze tegen. Net als de spinnen die beslag leggen op mijn badkamer met dit warme weer, nemen haar woorden elk donker hoekje van mijn bovenkamer in beslag. Ze achtervolgen me in mijn dromen en onderbewustzijn en helpen mijn gemoedsrust om zeep.

Het begon allemaal met een vriendelijke actie van twee vriendinnen, waarvan eentje zich de gelukkige titel van toekomstige schoonzus van de ex mag toeëigenen. De ex van het vriendje, zijn geflipte ex wederhelft, waar het allemaal niet fouter mee had kunnen lopen en die hem na een half jaar trekken en duwen dan maar besloot te droppen als een baksteen voor een beter exemplaar. Auch...

Ja diezelfde ex die voor een groot stuk verantwoordelijk is voor zijn huidige bindingsangst en anti-relatiaanse opstelling. Die ex kwam na wat ingefluisterde manipulatieve woorden ineens even vriendelijk een mailtje naar binnen werpen in mijn virtuele brievenbus. Wat eerst leek op een goedbedoeld mailtje om zijn acties wat te kaderen, werd al gauw een steekspel. Haar woorden staken als zwaarden door mijn hart en na wat heen en weer gemail was een depressive bui het gevolg. Ze had haar woorden duidelijk zorgvuldig gekozen, perfect ingespeeld op mijn onzekerheden die ooit ook de hare waren.

Gelukkig hadden mijn twee oudste vriendinnen voldoende fijne woorden en wijsheid voor me klaar liggen en een goede fles wijn die me weer op het juiste gedachtenpad brachten. Dus vanaf nu verdwijnt dan ook elke poging van haar om een wig te drijven en zo alsnog haar revenge te nemen voor haar eigen falen meteen de prullenbak in. Neen, negativisme, manipulatie en webben weven heeft hier geen plaats, basta! Buiten met die spin! Kzal nog vriendelijk voor je zijn en je niet doodmeppen, dat mag nu eenmaal niet ;-)

Lees verder!

geplaatst door Catwoman - 3 reacties



woensdag 9 juni 2010

Neo-neo-romantisch

‘’t Zijn merkwaardige tijden,’ denk ik, terwijl ik Luc – ik noem hem voor het gemak maar zo – uit mijn contactlijst verwijder. Hij heeft er nog geen kwartiertje ingestaan. Hoe dat zo gekomen is? Omdat hij neo-neo-romantisch is.

Luc had mij een berichtje gestuurd met zijn privé e-mailadres en ik had daarop gereageerd, dat ik gerust verder kennis wilde maken. ‘k Had hem ook mijn blogadres gegeven en verwezen naar een website waar ik wat aan meewerk, zodat hij de mens achter het profiel een beetje kon leren kennen.
Ik kreeg vrij prompt antwoord dat ik aan zijn msn-contacten was toegevoegd.
Gaf me een aangenaam gevoel.

Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik met buien msn. En op dat moment was die bui even over. Het heeft dus wel een tijdje geduurd voor hij mij online kreeg. Het was echter een ervaring die ik niet snel zal vergeten.

Ik kreeg een ‘hallo’ en meteen de vraag, wat ik van zijn profiel vond. In alle eerlijkheid en met enige schaamte moest ik erkennen, dat ik dat niet meer wist. (Onvergeeflijk, ik weet het, ik weet het… Slechte strategie…) Hij deed daar niet echt moeilijk over en vatte snel even voor mij samen. Hij was: zachtaardig, romantisch en met gevoel voor humor. Klinkt goed, hè? Dacht ik ook. En zei ik ook.

De volgende vraag was, of ik belangstelling had voor een LAT-relatie. Ik vond dat echt romantisch :s. Onnozele ik maar denken, dat hij voor een vriendelijk praatje ter kennismaking kwam. Enfin, ik stelde mijn fantasie van romantisch meteen een beetje bij. Mijn vingers tikten ondertussen, dat hij nogal direct was en dat ik daar niet in geloof, in LAT-ten, bedoel ik. ‘Ook niet in het begin?’ Mmm… Het is natuurlijk niet de bedoeling om meteen bij iemand in te trekken of mijn huisje vanaf dag één met een wildvreemde te delen. Ik wil gewoon niet in een ‘friend-with- benefits’-situatie terechtkomen. Misschien vinden anderen dat romantisch, het is niet wat ik verlang.

‘Of ik bereid was te verhuizen?’ Tjonge, ik zwijmelde van zijn belangstelling voor mij.
Als je een nieuwe relatie begint, is het belangrijk dat je samen een ‘thuis’ creëert. Intrekken is wel handig maar handig is niet altijd het beste. Dat is mijn overtuiging en ik sta daarin niet alleen. Ik ben dus bereid om te verhuizen maar niet naar M. bij A., waar hij woont, want ik werk in D. en Z. bij G.
‘Wel, dan kunnen we er nu al mee stoppen,’ was het antwoord.
Mij best, hoor. Nog succes gewenst, natuurlijk.

Ik was heel even van mijn melk. Zo snel was het nog nooit gegaan. Echt een romantische chat, toch? Ik noem het neo-neo-romantiek of pragmatiek. Of gewoon praktisch en realistisch? Het is in elk geval het diepste verlangen van een vrouw :(. Een vrouw die gelooft, dat mensen praktische bezwaren kunnen overwinnen als ze elkaar graag zien.

Blijven dromen, Lievl. Blijven dromen… en ‘verwijder’. Maak meteen ook je prullenbak leeg.

Lees verder!

geplaatst door Lievl - 6 reacties



dinsdag 8 juni 2010

Orgasmepil

Afgelopen weekend ontdekte ik een nieuw stamcafé, een gezellige coctailbar. Na een avondje plezier met vrienden had ik echter het gevoel van een platte band in mijn hoofd te hebben en zocht ik met enige zenuwachtigheid naar het artikel over de aanmaak van hersencellen. Ja, ik had ergens gelezen dat we er elke dag weer aanmaken, maar hoe zit dat nu weer?

Het opzoekingswerk verbond mijn oorlellekes met een stralende lach, mijn neus krult van plezier en de pretlichtjes in mijn ogen branden bij nachte. Wat een opheldering!

Ik citeer:

In 1998 werd voor het eerst aangetoond dat de menselijke hersenen van nature wel degelijk nieuwe neuronen kunnen aanmaken (=neurogenese).

Van Praag: "In de afgelopen tien jaar hebben we gezien dat we de aanmaak van nieuwe hersencellen kunnen beïnvloeden, in positieve zin, door bepaalde medicijnen en hormonen." Zo is bekend dat antidepressiva als Prozac, maar ook een middel als Viagra, de aanmaak van nieuwe hersencellen in een deel van het geheugensysteem versterken. Allerlei medicijnen worden nu op hun effect onderzocht. "Maar", zegt Van Praag, "we kunnen de neurogenese ook versterken door beweging en door een verrijkte omgeving". Stress blijkt een negatieve invloed op neurogenese te hebben.

De neuroloog Sam Weiss deed onderzoek naar het hormoon prolactine, een stof die vrijkomt in de hersenen na het orgasme. Hij concludeerde dat prolactine verantwoordelijk is voor de aanmaak van nieuwe hersencellen. Prolactine kan de oplossing zijn voor ziektes als Parkinson en Alzheimer. Van dopamine is tevens bekend dat het in het brein vrijkomt en dat seksuele opwinding veroorzaakt. Meer vervolgonderzoeken zou wellicht een eerste stap zijn richting ‘orgasmepil’. Tijdens het seksen en op weg naar het hoogtepunt spelen er meer chemische processen in het hoofd af dan we op het eerste zicht kunnen vermoeden. Het ziet er naar uit dat orgasmen in staat zijn om hersencellen aan te maken. En dat stemt ons hoopvol!

Een verrassende uitkomst is ook dat de kleine hersenen (het cerebellum) zeer actief zijn tijdens een orgasme. Het heersende idee is dat het cerebellum voornamelijk lichaamsbewegingen aanstuurt. Maar bij vrouwen die een orgasme 'faken', en dus dezelfde bewegingen maken, was géén activatie in dat hersendeel zichtbaar. Dat is een aanwijzing dat de kleine hersenen eerder betrokken zijn bij emotionele controle.

Gert Holstege van het Universitair Medisch Centrum van Groningen voert al jaren onderzoek naar het effect van orgasmes op de hersenen. Hij vroeg aan vrijwilligers om te masturberen terwijl hij een scan van hun hersenen nam. Het resultaat is dat een orgasme de bloedsomloop versterkt en daardoor de druk op de hersenen vermindert. Het lichaam ontspant zich en start chemische processen in onze hersenen, waardoor er minimale nieuwe hersencellen worden aangemaakt. Bij vrouwen is een soortgelijke test gedaan, maar die verlopen een stuk moeilijker omdat vrouwen tijdens het klaarkomen blijkbaar hun hoofd niet stil kunnen houden, wat noodzakelijk is voor een nauwkeurige test.

Tot zover de wetenschap.

Er bleef echter een prangende vraag bij mij hangen: Waarom blijven blondjes dan dom?
Het antwoord is eigenlijk simpel: omdat ze het orgasme faken :-)


Schat... schàààààtje... joehoeoeoeo


Lees verder!

geplaatst door Bieke8 - 1 reactie



vrijdag 4 juni 2010

d'Ardennen (deel 1)

Broer vraagt of ik nu al een verslagje geschreven heb over onze laatste Ardense avonturen in mei 2010. Dat hij het nu is die me moet inspireren voor een nieuw blogje... we zijn ver gekomen. k Zal het maar broederlijke liefde noemen. Vorig jaar waren we op 7 juli naar het hoge zuiden getrokken en hij schreef achteraf een verslagje. Niet dat hij veel schrijftalent heeft, hij kan de zaken wel nuchter op papier zetten. Zijn zusje daarentegen maakt er iedere keer weer een avontuur van. Ik kreeg de permisse om zijn verslagje hier te publiceren.



Na bezoek aan kapster en files te Wetteren komt Bieke nogal laat toe in Galmaarden, rond 9 uur 15. Wij vertrekken “full speed” om 9 uur 30 richting d’ Ardennen. Bieke rijdt met haar sportkarretje terwijl mijn GPS de weg wijst richting gemeentehuis Bouillon. Volgens mijn GPS is het een 2-tal uurtjes rijden maar de Mazda van Bieke blijkt het sneller te doen, ofwel komt dat doordat ze meer gas kan geven door haar hoge hakken. Voor 12 uur moeten we er zijn want dan sluit het gemeentehuis.



Alles verliep meer dan vlot, tot een politiepatrouille ons met zwaailichten staande houdt op een 10-tal kilometer voor Bouillon. Volgens de brigadier van dienst bleken we te rijden aan 120 km/uur op een baan waar 70 toegelaten is. De ene brigadier zegt “infraction grave, en principe c’est le retrait direct du permis de conduire”. Terwijl Bieke haar gebrekkig Frans “je suivais simplement la circulation” goed maakt met haar snel kapsel, charmes en hoge hakken, vertel ik vlot maar nederig dat wij een afspraak hebben met mevrouw Spitaels op het gemeentehuis van Bouillon. De politiemannen blijken begrip te tonen en geven Bieke's papieren terug en wijzen zelfs de weg naar het gemeentehuis. Wij vervolgen dus onze weg, weliswaar een toontje lager. Een kwartier voor sluitingstijd staan wij voor het bureau van mevrouw Spitaels en krijgen daar de gevraagde informatie : “Les règles urbanistique particulères et caractéristiques de l’ Ardenne” en “Document du Ministère de la Région Walonne : le lotissement est considéré comme perime”.



Het is middag en we rijden naar Vresse waar ik trakteer op een goed restaurantje “Au Relais” dat ik nog ken toen ik met een vriend ben komen snoeien in Rochehaut. Intussen kunnen we al een beetje lachen met de ogenschijnlijk begripvolle politiemannen. Terwijl het buiten pijpenstelen regent bestelt Bieke een “Escalope de veau aux pâtes” en ik een “Truite meunière” met een goed glaske wijn. Na onze koffie vertrekken wij richting ons stukje bos dat juist buiten Vresse ligt, in de gemeente Membre. Met mijn stafkaart vinden wij dat gemakkelijk terug, wij parkeren boven naast de weg en gaan te voet de steile bosweg af. Op onze weg komen wij nog Vlamingen en Vlaamse Scouts tegen. Ik wist dat rond ons stukje bos een klein muurtje van gestapelde rotsstenen ligt, de Scouts wisten het ons snel aan te wijzen. Ter plaatse maken wij verschillende foto’s van het feit dat al onze bomen afgezaagd zijn. Dit moet enkele jaren geleden gebeurd zijn want er is intussen een wildernis van bramen en jonge boomscheuten ontstaan. Met onze GPS leggen we ook de positie vast in GPS coördinaten. We vertrekken dan terug sito presto naar het gemeentehuis van Vresse want dat sluit ook om 16 uur. Het is 15 uur 30 als we in het bureau van de verantwoordelijke van het kadaster ter plaatse, onze uitleg doen over ons afgehakt stukje bos. Men bezorgt ons de gegevens van de naastliggende eigenaars, vooral van de eigenaar van het voorliggend stukje bos waar de bomen ook afgezaagd werden waarschijnlijk in dezelfde periode. Ter plaatse waren er nog diepe sporen van een tractor te zien die lopen vanaf de weg, over de grond aanpalende eigenaar, naar ons perceeltje. Mevrouw D. wist ons te vertellen dat aanpalend eigenaar, een “travailleur dans les bois” is en regelmatig bij haar kadastrale gegevens komt opvragen. Zij telefoneert naar de boswachter, en ik kan het aan de telefoon mijn verhaal doen. Wij spreken af om terug contact op te nemen na 15 augustus als hij terug is uit verlof, om dan samen ter plaatse te gaan kijken. We vertrekken naar ons volgend punt.



Het is 16 uur 30 en we moeten nog naar Rochehaut om enkele foto’s te gaan nemen van onze percelen bouwgrond en de omliggende percelen met nieuw gebouwde chalets. Er staan ook borden op een aantal percelen die te koop staan. Dankzij het werk van landbouw Marc Boreux werd Rochehaut uitgebouwd tot toeristische trekpleister met alle voordelen vandien. Tegenstanders van Marc Boreux noemen hem “le corbeau”.

Onze gronden in Haut-Fays blijken ook goed te liggen aangezien dicht bij Daverdisse. Op onze terugweg naar huis stoppen wij nog even in Haut-Fays om ook nog enkele foto’s te nemen evenals de GPS positie van de gronden. Onze grond ligt er mooi bij, kort gras. Blijkbaar heeft iemand enkele weken geleden gehooid op ons perceel.



Rond 20 uur 30 komen we terug toe in Galmaarden waar wij bij een tas warme soep samen TV kijken naar de afscheidsceremonie voor overleden zanger Michael Jackson.



Een paar dagen later krijg ik ( Bieke) een brief met venster van de federale politie in de brievenbus; verkeersovertreding! 70 euro te betalen wegens 15 km/uur te snel rijden aan het Rabot in Gent.

Ik hou van d'Ardennen!

Lees verder!

geplaatst door Bieke8



donderdag 3 juni 2010

Een welbestede dag

Je hebt zo van die dagen, dat het allemaal meezit. Vandaag was er zo eentje. Wie dus kickt op rampscenario’s en dramarelaties klikt maar beter door. Dit wordt een verslagje voor de positivo’s onder ons. Zij die blij zijn met klein geluk.

Het begon vanochtend toen ik niet de behoefte voelde om zo lang mogelijk tussen het warme dons te liggen. Ik veerde recht, zonder gekreun, rekte me en stapte warempel zomaar uit bed. Ook het dons deed geen enkele poging om me te terug te lokken. Blijkbaar had het mijn lichaamstaal begrepen: ik wil vandaag de wereld verzetten. Ja, ik weet het, dat klinkt wat grootsprakerig. Ik mag eigenlijk al blij zijn, als ik een steen in een rivier verlegd krijg in m’n leven, volgens Bram. Dat zou de loop van de rivier veranderen… Wel, Bram, misschien ben jij tevreden met een steen… ikke vandaag niet.
Dus, dat bed uit en de wereld in. Verzetten die handel!

Eerste leuke verrassing: de éénmalige jobkorting. Oké, ’t is slechts één keer maar vandaag leef ik in het nu en in het nu heb ik die korting. Jullie ook, toch? Ik weet zelfs al waaraan ik ze ga besteden. Ik ga heerlijk decadent een nieuwe gitaartas kopen.
Maar eerst een broodje cottage cheese op en dan de boekentas in de auto en naar school.

De verkeerssituatie rond de school is eigenlijk vreselijk deprimerend. Al een half jaar moeten we door de modder ploeterend onze boterham gaan verdienen. Bij regenweer heeft het iets van de loopgravenoorlog van 14-18. Gelukkig zijn er, voor zover ik weet, nog geen doden gevallen. Ikzelf ben wel eens tegen de vlakte gegaan. Maar dat is het verleden en ik heb er geen ernstige letsels aan overgehouden. Vandaag is het droog en een deel van de werken is voltooid. Er is zelfs al parkeerplaats. ’t Is wel een eindje lopen, maar da’s gezond.
Ik parkeer. Naast me stopt een andere auto. Een moeder-en-kind van allochtone afkomst stappen uit en willen richting voorschoolse opvang lopen. Mijn blik valt op het ichtus-teken op de bumper en … mijn mond gaat vanzelf open. Ik spreek haar aan. Misschien nog een nawee van Pinksteren?
‘Mevrouw, mag ik U iets vragen?’
‘Tuurlijk.’
‘Ik zie dat U een visje op uw auto heeft. Dus U bent christen?’
‘Inderdaad.’
‘Mag ik weten welke ‘soort’?’
De vrouw maakt een wijds gebaar. ‘Is dat nu zo belangrijk?’
‘Nee, hoor. Ik ben gewoon nieuwsgierig.’
‘Ik ben evangelisch christen.’
‘Nou, ik ook zoiets.’
De vrouw omhelst mij spontaan en slaakt een ‘Amen!’
‘Ziet U dat gebouw daar aan de overkant van het plein. Dat is een gemeenteschool. Ik geef daar les, protestants-evangelische godsdienst. Uw kind kan daar 3u per week onderwezen worden in zijn geloof.’
‘Ah, dat is interessant. Heeft U een kaartje of zo?’
‘Nee, maar U kan zomaar langskomen, hoor. En het verplicht tot niets. Ik wou gewoon, dat U dat wist, vanwege het visje.’
De vrouw komt duidelijk in tijdsnood en ons gesprekje eindigt met een vriendelijke zwaai. ‘Ik heet Nicole,’ zegt ze nog. ‘Oh, ik Margriet. Daag.’
Vol verwondering over mezelf stap ik verder. Dat heb ik nu nog nooit gedaan: reclame maken voor mijn vak. En het was nog leuk ook.

Mijn leerlingen zijn hun vrolijke en van goeie wil, zoals gewoonlijk. De morgen kabbelt rustig voort.

Om halftwaalf ben ik klaar. Nu moet ik naar Aalst om mijn gitaar op te halen en even langs de vakbond om het papiertje voor terugstorting van de syndicale premie in te leveren.
De vakbond is vandaag uitzonderlijk dicht. Ik gooi het papiertje dan maar in de brievenbus en vertrouw erop, dat het in orde komt.

Het centrum van Aalst in. Hier heb ik eigenlijk een hartgrondige hekel aan. Da’s hier altijd file en nu zijn er nog werken in de straat waar ik zijn moet ook. Lap, alles zit muurvast want een gezellige buschauffeur heeft zich in een onmogelijke situatie gereden. Wat nu? Nog tien minuten en de winkel is dicht. Ik zet me aan de kant, laat m’n vier pinkers flitsen en stap snel door naar de muziekwinkel. Achter mij lost het verkeersprobleem zichzelf wel op.
M’n gitaar is hersteld. Er was een sleutel gebroken en er moest dus een nieuw mechaniekje op. De prijs valt reuze mee. Het instrument heeft een aangename klank en is dus best herstelling waard. ’t Is de charme van m’n lessen: zingen met live gitaarbegeleiding.
Ik koop meteen die nieuwe, opgevulde tas voor mijn trouwe, rammelende bondgenoot. De oude tas is niet meer om aan te zien. En levensgevaarlijk: ik was met m’n voet in een loshangend oor blijven hangen en heb zo een smak gemaakt op weg door de loopgraven. Gelukkig was het niet ernstig, want eigenlijk mocht ik daar niet zijn, in de loopgraven bedoel ik.
Ik vraag om een betalingsbewijsje. Goede maatjes met de fiscus. Ja, ik ben een bonnetjesverzamelaar. Wel een slordige. Enfin, ik krijg het, zonder trammelant.
Terug de wagen in en even langs een vriendin. Zij heeft verfwerk laten doen met dienstencheques en ik denk daar ook over. Het verfwerk is niet beter gedaan dan ik het zou doen… maar wel minder vermoeiend. Ik houd het nog even in beraad. De uitnodiging om te blijven eten sla ik af. Ik heb zelf nog één en ander wat klaargemaakt mag worden. Dus: weer de auto in en op naar de volgende halte: thuis.

Hèhè… Eerst m’n gitaar stemmen en uitproberen. Aah, het vertrouwde geluid doet me deugd. Ik besef nu pas, hoe erg ik het gemist heb. Even genieten van een liedje. In mijn fantasie staan mijn leerlingen naast me te glunderen van hun zingende zelf.
Dan mijn persoonlijk interpretatie van de goede huisvrouw. Dat verslag bespaar ik jullie. Maar gewoon even melden, dat ik het wel kan. Tussendoor mijn schatten van orchideeën verwend en m’n roosjes geoogst. Hoe meer rozen je wegknipt, hoe meer er komen. Natuurlijke logica. M’n living geurt. M’n keuken ook… maar anders.

Hola, mail uit Nederland… Of ik de bladmuziek van één van m’n kinderliedjes kan doorsturen. Een koordirigente vindt mijn liedjes leuk. Wow! Dat is een opsteker die kan tellen. Geliefd in Nederland. Ik antwoord meteen.
En voorwaar post van 50+. Ik had gereageerd op een oproep in verband met fotografie en computer. Steeds bereid om bij te leren. Benieuwd of het er ook echt van zal komen.
En zo vloeit vandaag de ene positieve gebeurtenis over in de andere. Ik vind zelfs verloren gewaande formulieren terug. Natuurlijk waren er enkele mindere momentjes, maar die wegen niet door. Echt een welbestede dag.
Morgen maak ik er weer eentje.

Lees verder!

geplaatst door Lievl



dinsdag 1 juni 2010

Verval of ontaarding?

Als jong koppel genieten we van onze twee peuters die uitbundig plonzen in het kinderzwembadje van het immense hotel in Zuid-Spanje. Alles is naar wens; een stevige voorjaarszon, een lichte zeebries, een schitterende tuin met ruime schaduwpartijen, een waterparadijs voor groot en klein, lekkere maaltijden,…

Alleen de rust ontbreekt wat op deze zonovergoten voormiddag. Immers, een bende bejaarde Duitsers is naast ons op het terras neergestreken: de mannen zijn heel uitbundig in de ‘Cerveza’ gevlogen, en de dames troosten zich met de cocktails die in de all-inclusive zijn inbegrepen. Borrelnootjes en chips worden gretig naar binnen gewerkt en de conversaties word steeds uitbundiger.

Ik bestudeer het lawaaierige volkje nauwlettend.
De natuur is de mannen opvallend beter gezind geweest. Hun getaande, trekkerige huid is al wel wat ontsierd door pigmentvlekken, de haardos is bij de meesten flink uitgedund, maar de huid zit nog vrij strak en ze bewegen zich vinnig tussen ligzetel en zwembad. Weliswaar puilt boven hun zwarte zwemslip een enorme buik uit, gespannen als een gezwel - dat wordt bedekt door een massa schimmelgrijs woest borsthaar - maar de mannen stralen nog een grote vitaliteit uit.
De vrouwen is het minder goed vergaan. Hun enorme borsten, eerder uitgezakte reusachtige kalebassen, worden in de met beugels verstevigde cups van de badpakken gepropt – in de hoop de zwaartekracht toch nog wat te omzeilen. De buiken zijn eveneens omvangrijk, maar worden in dikke vette huidplooien vatsig rondom het lichaam gedragen…de vrouwenlijven lijken als het ware rondomrond te zijn opgepompt. Twee vrouwen waggelen, steunend tegen elkaar, als kolossale olifanten richting zwembad. Wat ooit ranke slanke dijen moeten geweest zijn, zijn nu verworden tot vleesmassa’s waarvan de losse huid slap als gordijnen gedrapeerd hangt. Hun onderbenen lijken wel een van sprokkelig perkament te zijn.

Is deze aftakeling der lichamen een gevolg van natuurlijk verval, of van ontaarding: teveel drank, vetten en té weinig beweging? Het is me een raadsel.
Even kijk ik naar m’n eigen lichaam, dat de dertig nog moet passeren. Ondanks de twee bevallingen die mekaar kort opvolgden, is het vrij intact gebleven..de buik zit nog strak, de huid spant nog aan, de boezem nog stevig…billen konden misschien iets beter. Met een gezonde levensstijl hoop ik het in goeie conditie te kunnen houden.

Maar 15 jaar later merk ik dat het een strijd is die je nooit kan winnen…de tand des tijds heeft ook bij mij al flink gebeten; de zwaartekracht deed ook haar werk. Verval of ontaarding denk ik dan, maar ik geef het natuurlijke verval het voordeel van de twijfel ;-)

Lees verder!

geplaatst door Yellow



dinsdag 1 juni 2010

Voor de verre prinses


Met deze (korte) blog zou ik (voorlopig dan toch) afscheid willen nemen van alle vrouwen die van mij ooit een berichtje hebben gekregen en daar op geen enkele manier op hebben gereageerd. Nochtans hebben ze op deze uitstekende site maar één muisklikje nodig (‘Geen interesse’) om me mee te delen dat ze met rust gelaten willen worden. Maar als dat zelfs teveel gevraagd is, dan stuur ik (voorlopig) liever geen berichtjes meer.



Ik wil graag eindigen met een gedicht van Jacob Jan Slauerhoff.


VOOR DE VERRE PRINSES

Wij komen nooit meer saam:
De wereld drong zich tussenbeide.
Soms staan wij beiden ’s nachts aan ’t raam,
Maar andere sterren zien we in andere tijden.

Uw land is zo ver van mijn land verwijderd:
Van licht tot verste duisternis — dat ik
Op vleugelen van verlangen rustloos reizend,
U zou begroeten met mijn stervenssnik.

Maar als het waar is dat door grote dromen
Het zwaarst verlangen over wordt gebracht
Tot op de verste ster: dan zal ik komen,
Dan zal ik komen, iedere nacht.

Tot later misschien,
Barry

Lees verder!

geplaatst door Barry - 2 reacties



Vorige berichten

Archieven

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be