Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

dinsdag 27 juli 2010

Trainen

Had ik al verteld dat ik een paar dagen ga fietsen? Lekker plat in het Brugse? Nee, hè… Nou, dan zijn jullie nu op de hoogte. Ik ga met ‘gezinnen op de fiets’ twee keer B&B met twee heren. En daar tussenin wordt er gefietst en wellicht nog wat getafeld en gekletst en hopelijk gelachen. Het gaat dus niet om kilometers vreten of om iets onduidelijks te bewijzen. Gewoon fietsen om te fietsen en om het sociale contact.

Maar om toch geen al te slecht figuur te slaan heb ik een beetje ‘getraind’. Lekker plat langs de Dender, dat wisten jullie al. Richting Ninove. Het kan ook richting Aalst.

Jullie weten ook, dat ik oefen in het vragen om hulp. Dat is niet makkelijk maar het bevalt wel. Wat dat met fietsen te maken heeft?

Ik woon in Denderleeuw. En hier zijn 2 dingen belangrijk: het vilbeluik en het station. Het eerste zorgt niet meer voor geurhinder en het tweede is een knooppunt voor pendelaars. We hebben negen sporen!

Als ik naar de Dender wil, moet ik ofwel over een Kemel ofwel door de voetgangerstunnel van het station. Het wordt toch plat fietsen in Brugge, dus kies ik voor de tunnel. Er is echter een probleem: er zijn werken aan het station en je kan de tunnel alleen bereiken via een trap. Met zo’n gootje voor fietsen. Naar beneden met de fiets was niet gemakkelijk. En toen ik dus terugkwam van Aalst had ik me voorgenomen – in het kader van mijn oefenprogramma – om hulp te vragen. Aan om het even wie maar bij voorkeur een man van ongeveer mijn eigen leeftijd. Dat verhoogt de moeilijkheidsgraad van de oefening.
Ik dus de tunnel in en … waarachtig… daar liep een man… Ik was samen met hem bij de trap. En ik vroeg beleefd om hulp. Die kreeg ik en meneer was nog gecharmeerd dat hij een ‘damsel in distress’ had kunnen helpen.
Terwijl we samen mijn fiets omhoog duwden, verscheen bovenaan de trap een meisje met de fiets aan de hand. Ze zag ons bezig en wachtte even. Toen kwamen er drie jongens van haar leeftijd aan…
Ik bedankte mijn ridder-in-nood en stapte op m’n fiets. Vliegt op dat momen het meisje toch wel tegen die drie jongens uit: ‘Wat voor een opvoeding hebben jullie gehad? Zouden jullie niet eens vragen of jullie mij kunnen helpen?’ De drie keken eens schaapachtig, haalden hun schouders op en lieten haar sukkelen. ‘Wel, wel,’ dacht ik zo, ‘blijkbaar stellen jonge meisjes enige ridderlijkheid op prijs. Maar onze jongens zijn dat niet meer gewoon. Schuld van de meisjes zelf, vrees ik. Toch ben ik ervan overtuigd, dat een vriendelijke vraag van haar de ridder in de jongens gewekt zou hebben. Schelden is geen goeie strategie.' Ik grinnikte en trapte lustig richting thuis. Nog even die lichte helling…

Lees verder!

geplaatst door Lievl - 1 reactie



maandag 26 juli 2010

In de USA

Onlangs was ik in de USA voor kantoor.
Omdat ik geen zin had om alleen in mijn hotelkamer te blijven besloot ik om toch een beetje van de mooie setting te genieten (Santa Monica,ik kan het iedereen aanraden..)en daar zat ik dan,schitterend uitzicht,maar alleen.

Ik had zoals steeds een boek bij en deze keer heeft dat ervoor gezorgd dat ik een uiterst fijne avond beleefd heb..
Ik had niet eens gezien dat naast mijn tafeltje ook iemand plaatsgenomen had,zo was ik in mijn thriller verdiept(meeraden wie de dader is..jullie kennen het gevoel::))..
Ineens stelde de man naast mij-op een zeer aangename en vriendelijke manier-de vraag of mijn boek..."Any good" was?
Ja,superspannend..en in minder dan 2 minuten waren we in een leuke conversatie over spannende lectuur verwikkeld,alsof we mekaar al jaren kenden..
Achteraf zijn we nog een cocktail gaan drinken en.. that's it...nee,geen stomende verhalen achteraf..
Het was vrijblijvend,aangenaam en het had waarschijnlijk te maken met het feit dat er een mooi uitzicht was,maar vooral omdat het een onverwachte ontmoeting was,met iemand die ook voor zijn werk in
een hotelrestaurant zat en misschien wat nood aan gezelschap had..

In ieder geval,ik heb John's tel nr gehouden en als ik nog eens in de buurt zou zijn,dan bel ik hem zeker,want ...cultuur verzacht de zeden,toch???

Lees verder!

geplaatst door Joannie



maandag 26 juli 2010

Een air van miljarden


O, ik ben al vele keren miljardair. Als ik zou geloven in al die e-mails met hun gelukstijdingen.
Bill Bates bedenkt me wel elke maand eens met een brok fortuin. Hillary Clinton zelfs. Om nog te zwijgen van al die oosterse en afrikaanse dames die net een fortuin erfden maar er niet zonder mijn hulp aan kunnen en waaraan ik een vette lijfrente over zou kunnen houden.

Ik moet meestal niet anders doen dan mijn naam, adres en telefoon opgeven. Aan een obscure maître notaris of advocaat die er zijn broodwinning van maakt om geluksvogels als ik te gerieven met datgene waarnaar ze gewoon een poot uit hoeven te steken.
Maar ik steek geen poot uit. Ik lig op mijn luie krent in het zonnetjee. Ik geniet van nu en straks zoals van gisteren. Ik moet wel van gisteren zijn dat ik die gouden hoornen des overvloeds niet met beide handen grijp.
Fortuinen liggen voor het grijpen.
Ik wist niet dat de wereld zo in elkaar zat. Altijd al was ik overtuigd van het tegendeel. Ik weet dat geld niet gelukkig maakt. Het kalmeert alleen maar de zenuwen.
Maar zenuwen heb ik niet. Althans, ik vertoon er niet de tekenen van. Tenzij wit haar daar een teken van is. Maar dat denk ik niet. Mijn vader had ook dat haar, op vergelijkbare leeftijd. En trouwens bestond in zijn tijd nog geen internet en email met fortuinlijke gelukstijdingen.

Met een air van miljarden geniet ik van biljoenen zandkorrels op een strand, van zwemmen in het inmiddels opgewarmde zilte zeewater. Tegen die muren om een zwembad kan ik niet. Het is te vol. Crowded.
Met strandjes aan de Cornish riviera heb je dat niet. Er zijn er plenty. Je kan gewoon tot op het strand rijden. Heel vast zand. Bij eb is het dan nog vijf minuten lopen naar het surfparadijs. Je kan er genieten van de zonsondergang. Aan de noordwestkust daar gaat de zon voor iedereen onder zoals aan onze Belgische kust. Maar het kader is veel mooier. De zonsondergang wordt daar geflankeerd door klippen. En van een rotsig eilandje maak je een vizier voor je weddenschap of ze links of recht daarvan in zee zakt. Terwijl je geniet van een pint of een wijntje op het terras van wat soms het enige tapgat is in dat surfparadijs. Jongelui trekken vaak bij het invallen van de schemering nog eens op de golven af. Eer ze gaan samenklitten op de gradins van een natuurlijk amfiteater, ergens in de klipwand die de ondergaande zon omkadert.
Was het maar altijd zomer. Ik zou die gelukstijdingen over miljarden nog beter kunnen missen.

Harry

Lees verder!

geplaatst door Harry



maandag 19 juli 2010

Alles werkt mede ten goed... Alles? Alles!

Ik ben dus gisteren naar Mechelen geweest. Op de Schoenmarkt zou er gedanst worden, Israëlisch. Ik heb dat heel vroeger ook gedaan, volksdansen bedoel ik. Vandaar…

Met de trein stond ik voor een habbekrats in Mechelen. En twee vriendinnen op hogere leeftijd dan ik hielpen me met de bus. Ze trekken ’s zondags altijd de stad in maar van dat dansen wisten ze niets. We namen afscheid bij de bushalte.
Ik wandelde nog even Bruul uit. Ik hoorde muziek: een fanfare!? Had ik me vergist van datum of zo? Dat gebeurt. Maar nee, de fanfare stond op de Grote Markt en ik moest de Schoenmarkt hebben. ‘Waar ons Margriet staat. Daar moet je zijn.’

Mijn naamgenote heeft een mooi overzicht over de pleinen van Mechelen. En die pleinen zijn ook keurig aangelegd met kleine, ja, hoe heten die dingen… klinkertjes? Wel een beetje ongelijk. De terrassen waren gezellig gevuld. Ik flaneerde voorbij.

Ik had m’n leuke nieuwe rode schoenen aan. Klein hakje. Voor de zekerheid had ik ze al een paar keer ingelopen. Ik heb nogal een tere huid en nieuwe schoenen veroorzaken gemakkelijk blaren. Maar ze zaten goed, m’n schoenen. Dat kwam wel in orde.

Op de Schoenmarkt klonk inderdaad Israëlische muziek. Leuk! Toen viel het mij op, dat iedereen sportschoenen droeg. Mmm…

Even geïnformeerd over hoe het met dat dansen zat. Werd er iets aangeleerd? Nou, niet echt. Dat was een tegenvaller, want ik was daar wel voor gekomen. Maar de kinderen gingen enkele dansjes leren. Of ik dan daarmee mocht meedoen… Geen probleem.
Het was allemaal heel ongedwongen en ik had een fijne sociale babbel. De kinderdansjes waren trouwens niet zo simpel. Eentje ging alsmaar sneller en sneller. Ik was echt buitenadem. Dolle pret.

Er waren enkele mensen uit het Aalsterse en ze vertelden me dat ze in september met een beginnerscursus starten. Dat lijkt me wel wat. Goed voor mijn lijf, mijn verstand en mijn gevoel.

Ik veroverde een vouwstoel en algauw zat er een kleine op m’n knie. Samen keken we naar de volwassenen. Die draaiden en sprongen, sommigen zwierig en anderen vooral hun pasjes tellend. Ik heb wel eens beelden uit Israël gezien met een plein vol dansende mensen. Gemeenschapstichtend noem ik dat. Samen verbonden zijn in de dans. Jong en oud, mannen en vrouwen, kinderen… Rijen en cirkels door elkaar krioelend en toch eensgezind. Dat vind ik mooi.
Het plein hier was lang niet vol… en ik kon niet meedoen… Toch genoot ik: van de schaduw, het menselijk contact, de muziek, een ijsje (één bol), de sfeer...

Om vijf uur nam ik de trein terug. Ergens tussen Mechelen en Brussel Centraal merkte ik het: ik was m’n rechterhakje kwijt. Die afschuwelijke klinkertjes! Voorzichtig pikkelde ik door de trein en het station, want ik wou m’n schoentje niet verder beschadigen. Ik had er eigenlijk wat verdriet over. Grappig hoe snel ik me aan een goedzittend schoentje hecht.

Mocht er dus iemand in Mechelen op de Schoenmarkt (nomen est omen) een hakje gevonden hebben, het is het MIJNE!

P.S. Vandaag naar de schoenmaker in Ninove gefietst en genoten van het tochtje langs de Dender: de lucht langs mijn lijf, het lome water, het pasgemaaide gras, het zoemen van m’n fiets… Had ik eigenlijk aan mijn verloren hakje te danken…

Lees verder!

geplaatst door Lievl



woensdag 14 juli 2010

Mijn kleine teen

Tijd voor wat luchtigere onderwerpen dan exacte wetenschap, zie hier uw vakantielectuur. Voetlezen bijvoorbeeld is zeker een leuke terrasjesbezigheid nu Jan en allemaal op blote voeten verschijnt. Platvoeten is zoiets wat me helemaal niet kan bekoren, ik zou er zelfs een beetje naar grommen zoals een hond die een kat ziet passeren. Tevens het neerploffen van voeten in plaats van luchtig pasjes afrollen zijn al boze voortekens in mijn steeds dubbelzinnigdenkende geest.

Ooit las ik ergens - en sindsdien is het een deel van mijn dagelijks onderzoek geworden - dat de kracht van het voetgewelf rechtevenredig is met de penetratiekracht van de man. Geen sine cure om erachter te komen of de praktijk met de theorie overeenstemt. Als een sterke bekkenbodem de mogelijkheid geeft tot multiorgastische deugden voor beide geslachten, heb ik hiermee toch wel het belangrijkste item aangehaald van mijn interesse in zomerschoeisel. Maar er is meer. Als ik genoeg lef heb, vraag ik om staande de kleine teen te spreiden van zijn buur. Lukt dit wel ... owé! Dan zou je volgens diezelfde voetleeskunde gemakkelijk sex kunnen hebben zonder liefde. Vraag het na, test het uit en laat het me weten!

Een aantal weken geleden ontmoette ik voor het eerst mijn nicht. Ik schrijf voor het eerst omdat wij elkaar eigenlijk nog nooit ontmoet hadden voordien. Als kind werd ze van haar 2,5 jaar op internaat gedropt en kwam er op haar 18de zwanger uit. Nu heeft zij een prachtdochter. Aan grootmoeder, moeder en dochter kan geen man onopgemerkt voorbijkomen (lees: ze bezwijken stuk voor stuk). Waarschijnlijk was het om die reden dat ik in mijn hele kindertijd geen contact mocht hebben met haar. Mijn Spartaanse opvoeding liet niet toe dat ik me inliet met duivelse invloeden.

Toen we elkaar enkele weken geleden per toeval ontmoetten vielen we als geliefden in elkaars armen. Het stroomde in onze buiken en onze harten bloeiden open naar het licht. Zij had ondertussen in al die jaren zichzelf trachten op te voeden, met veel vallen en opstaan. Ik heb me in al die jaren van mijn opvoeding trachten te ontdoen om mezelf terug te vinden, met veel loslaten.

Vorig weekend zijn we erin geslaagd om samen uit te gaan. We vertrokken om 21uur en kwamen weer thuis om 5 uur in de ochtend.

Na een frisse coctail leek het alsof we last kregen van vliegen die achter ons aan zaten en we muisden er snel vandoor, de stad in. Aan de Charletan stond al het volk op straat wegens de hitte. Dit was onze kans, een dansvloer en bijhorende muziek voor ons alleen. Met veel hartenvreugde dansten we met de blijheid van in onze kindertijd, toen ik in het geniep eens ontsnapt was vanonder de ouderlijke vleugels om mijn eerste vrije danspasjes van mijn nichtje aan te leren. Ik was een jaar of tien. Niet te geloven maar op 10 minuten tijd stond de hele dansvloer vol en amuseerden we ons als gek. Alweer muisden we er vanonder op weg naar de volgende dansvloer. Salsa is niet echt mijn ding, maar blij te zien dat ook het nichtje naar vrije inspiratie armen en benen hun eigen weg liet vinden. Geen man kon ons binden, toch niet op de dansvloer… Tot op het moment dat die knappe Italiaan ten tonele verschijnt en mijn nichtje inpalmt. Het leek alsof ze al een heel leven samen dansten. Maar het werd haar toch wel te benauwd en weer verdwenen we van de dansvloer de stad in. Een fris terrasje kon ons wel bekoren met dat zwoele weer, maar de Italiaan en zijn kompaan hadden ons snel gevonden en nodigden ons uit voor een supergoed Jazzconcert tot aan het krieken van de dag. We kusten elkaar innig en ik keerde alleen huiswaarts.

s Anderendaags kreeg ik volgend berichtje:

“Al gans de dag te bed omdat ook ik mijn kleine teen niet open krijg... Die eeuwige verleiding toch... Hoop dat jij ze blijft weerstaan zolang uw teen niet open kan, want achteraf doet het zeer... “

Lees verder!

geplaatst door Bieke8 - 5 reacties



woensdag 14 juli 2010

MaMuMa


2 juli en alweer in het UK maar nu met stiefkleindochter van weldra 13. Het Dutroux tijdperk lijkt afgesloten, want niemand is nog geïnteresseerd in het document dat ons samen reizen machtigt. In Duinkerken steek ik het bij de pascontrole toe en zeg dat het mijn 'godchild' is. De politieman prijst me als ‘good man’, in het engels godbetert. Europa sloeg toe, want in Dover spreken ze me aan in het Frans.
Op naar Cornwall. M26 en M25 zitten eivol, weet madame GPS. Ze stuurt me tot bijna in Londen. We kunnen de cucumber al zien. Helaas is er ook daarlangs weinig doorkomen aan.
De velden rond Stonehenge dragen nog de sporen van de solstitium toeloop.

Amper 60 km/h is ons uurgemiddelde tot onze bestemming, het aloude dertiende-eeuwse smokkelaars- en vissersplaatsje Polperro aan de Cornish riviera. We betrekken een flatje boven de gelagzaal van de al even oude Crumplehorn inn.
Met als leitmotiv wat een tiener zoal verzucht, maken we er voor 5 dagen het allerbeste van.
Eerst zijn dat strandjes. Ik heb een kaart waar ze allemaal op staan, en we nemen de beste. Tot ook het binnenland lokt, langs slingerende wegjes tussen bermhagen.
Een stenencirkel, een kweekplaats voor schattige otters, een apentuin.
En waar je dat het minst verwacht, maar het stond ook op die kaart en ik reed er opzettelijk langs in the middle of nowhere : Paul Corin’s Magnificent Music Machines. MaMuMa.
Bijna er voorbij gereden, want behalve ‘Entrance’ viel geen aanduiding te bespeuren. De man was zijn gras aan het afrijden; maar die machine liet hij onmiddellijk staan. Zijn Magnificent Music Machines, daarvoor leeft hij al meer dan 30 jaar in dit godvergeten gat waar hij een watermolen kocht. In een loods staan rare grammofoons, pianos mécaniques in allerlei soorten en maten, draaiorgeltjes… Met hele collecties geperforeerde blikken platen, papyrusachtige rollen en ijzeren vouwbanden met gaatjes. De meeste van die dingen werken pneumatisch en drijven een blaasbalg aan; door de gaatjes stromende lucht brengen toetsen en kloppers in beweging om snaren te betokkelen. Die Corin is een bevlogen en passioneel verteller en weet jong en oud te boeien; hij kent elk bijzonder orgel in Vlaanderen en Nederland, heeft er sommige gekocht of gerestaureerd. En hij bezit en bespeelt een Würlitzer theaterorgel. Nee geen juke-box, maar een orgel met instrumentenregisters en manualen en pedalen. Om het te bespelen trekt hij andere schoenen aan. Van Andrew Lloyd Webber wil hij niet weten, maar hij speelt het ene blad na het andere van Rodgers en Hammerstein, van Gilbert en Sullivan, van Irving Berlin…. De lucht perst zich door enige slangen naar een theater mock-up waar gewone en rare orgelpijpen gerangschikt staan achter flapdempers die pedaalgestuurd open en dicht gaan volgens het bespeelde instrument. Ik waan me in een stomme-filmzaal 1925, met die Corin als magic musician. God wat kan die man vertellen en uit dat orgel toveren…. Nog twee koppels zijn binnengekomen en luisteren ademloos toe.
Zij luisteren nog naar de pianos mécaniques terwijl wij al op weg zijn naar King Arthur’s kasteelruïne in Tintagel aan de noordwestkust.
Momenten van ongeëvenaarde muzikale ervaring in onooglijke binnenlandplaatsjes wedijveren hier met het monumentale natuurschoon van Cornwall’s kust. Spanje en Italië verbleken even. Hier keer ik nog terug. Als het moet alleen, maar liefst nog met wie ik op mijn beurt kan begeesteren voor Paul Corin’s MaMuMa, Magnificent Music Machines.
http://www.paulcorinmusic.co.uk/

Harry

Lees verder!

geplaatst door Harry



maandag 12 juli 2010

'Not done' (vervolg)

Waar was ik ook alweer gebleven? Oh, ja, mijn haag en de hulp die ik daarbij kreeg…

Er werd een beetje over en weer gemaild i.v.m. die haag en uiteindelijk werd er afgesproken: dinsdag 5 juli om 9u.

Maandagnamiddag begon ik al aan het lage deel. De gedachte dat er hulp zou komen gaf me goede moed. Het gereutel van de haagschaar klonk me als muziek in de oren. Repetitieve muziek… met hier en daar een dissonant als er een takje te dik was. Tegelijk gonsde de mantra door mijn hoofd: ‘Help will come.’ (Matt Damon in ‘Invictus’, echt mooie film.)

De wekker stond op 8u. Dan kon ik me op mijn gemakje nog mentaal voorbereiden op de klus.

Ik was eerder wakker en lag te soezen in afwachting van het gezoem van m’n wekker. Toen ging de deurbel. Ik schoot recht, veerde m’n bed uit en haastte me naar het raam. Was de hulp er nu al? Of was de postbode vroeg? Het was de hulp!

Met een ‘amai-gij-zijt-vroeg’ stak ik m’n versufte hoofd naar buiten. ‘Ik kom direct.’ Vlug wurmde ik me in m’n vuile werkkleren: jeans, oud hemd, knalgele crocks. Even later was ik daar heel blij om.

Ik was nog niet helemaal onder de levenden maar ik herinner me die eerste minuten goed. En ik dacht: ‘Oh, wee… Wat gaat dit worden…’ Gelukkig sloeg de toon om tijdens m’n ontbijt. Ik denk dat mijn mannelijke outfit er voor iets tussenzat. Het kan natuurlijk ook m’n bedenkelijke gezicht geweest zijn. Tja, ik kan en ik wil niet ontrouw zijn aan mezelf. Ook niet tegenover iemand die mij hulp biedt. Maar ik kan dat wel netjes zeggen, hoor. Ik houd het bij een ‘Ik persoonlijk zie dat anders.’ Nog nooit problemen mee gehad.

We hebben samen hard gewerkt en het zou ongepast zijn om ook maar één kwaad woord over mijn helper in te tikken. Ik houd het dus bij de cijfers: we hebben op een kleine vier uur 264 kg verwerkt. Het weer zat mee en alles ging vlot. Tussendoor even gepauzeerd, van een gezellige maaltijd in de tuin genoten en tenslotte de boel naar het containerpark gebracht. Ik was echt dankbaar voor de hulp. Die dankbaarheid ook financieel uitgedrukt. Dat was even lastig, want ik mocht kiezen hoeveel ik gaf.

Mijn redder in nood zag zichzelf hier de volgende jaren terug aan de slag. Maar dat ken ik ondertussen… Ik leef snoeibeurt per snoeibeurt, één met ne keer. Volgend jaar zie ik wel weer hoe het loopt.

Dat ben ik dus aan het leren: hulp vragen, desnoods duizend keer, en erop vertrouwen dat er altijd iemand zal komen helpen. Niet zo simpel voor mij.

Lees verder!

geplaatst door Lievl



vrijdag 9 juli 2010

Happy is de naam…

…en ze maakt me echt happy!

Ik blijf natuurlijk op zoek naar de ware, maar ondertussen krijg ik veel liefde en genegenheid van mijn kleine Happy, een 10 weken oude engelse cocker...zwart met een wit slabbetje...zo lief!!

Eerste vaststelling, je leven verandert, je denkt twee keer na alvorens een uitnodiging aan te nemen...kan de hond mee, of kan ik de hond zo lang alleen laten?...allemaal dilemma’s die ik daarvoor niet had maar die me deze zomer lekker gaan bezig houden zodat ik me niet hoef druk te maken over al die vrienden die op vakantie verdwijnen en jij hier ‘alleen’ achterblijft. Ik denk dat het belangrijk is voor iemand zoals ik die geen kinderen heeft, om zich om iets of iemand te moeten bekommeren, iemand of iets te hebben die jouw verantwoordelijkheid is...

’t Is niet mijn eerste keer met een hond en ik was even vergeten hoe leuk het is binnen te komen en iemand je opwacht en steeds weer blij is je te zien!

Ze heeft haar naam echt niet gestolen!

Lees verder!

geplaatst door Vivo - 2 reacties



dinsdag 6 juli 2010

'Not done.' (dl 1)

Zalig zij die om hulp vragen… aan om het even wie, want zij zullen geholpen worden. (Vrij naar Mattheüs 5)

Vandaag de dag vrouw zijn, is niet vanzelfsprekend. Je wordt verondersteld je mannetje te staan, een vrouw met ballen aan haar lijf te zijn (vreselijke gedachte, toch, heren… stel je voor…), zelfstandig te zijn. Eigenlijk de hele tijd zeggen ‘ik ben (even sterk als) een man’. Dat is echter helemaal niet waar. Oké, er zijn uitzonderingen… Maar doorgaans is een vrouw fysiek de zwakkere partij. Dat mag ik uiteraard niet te luid zeggen. Dat is niet 'politiek correct'.
Ook op het vlak van seksualiteit houdt de maatschappij ons een leugen voor. De norm die ons als waarheid aangepraat wordt, is die van een onverantwoordelijke adolescent, en mannelijk. (Oeps, daar komt het eerste rotte ei. Gelukkig is het geen tomaat. Dat zou pas erg wezen.)

Ik ben een vrouw en ik ben daar blij om. Toegegeven, het is leuk om sterk te zijn en alles in je eentje te kunnen. Je eigen belang voor dat van een ander stellen, vind ik een minder mooie eigenschap maar ik probeer het te leren.(Ja, heren, het spijt me, maar jullie zijn geboren egoïsten, niks aan te doen. Oké, sommigen werken eraan. Maar lang niet genoeg van jullie, zowel in aantal als inzet.) Anderzijds… ik wil een vrouw blijven, verbondenheid belangrijk vinden en… hulp durven vragen. Dat is heel moeilijk. Dat is bijna ‘not done’.

My home is my castle… and my garden a pain in the neck :s.
Wekelijks maai ik dapper mijn gras en strijd ik de ongelijke strijd tegen het onkruid tussen mijn bloemen – een strijd die ik nooit winnen kan. Maar mijn haag… mijn haag is mijn Armageddon, een veldslag die ik niet kan strijden zonder over mijn fysieke grenzen te gaan. Op zichzelf lijkt dat niet zo rampzalig. Het lichaam heeft echter ook zijn rechten. En blijkbaar heeft iemand mijn lichaam daarop gewezen en het klaagt mij aan. Dus moet ik op zoek naar hulp .

‘Ik hef mijn ogen op naar de bergen. Waar komt mijn hulp vandaan?’

Eigenlijk was mij hulp beloofd. Toen ik erom vroeg, kreeg ik een ‘ik-vind-het-vervelend-om-je-teleur-te-stellen-maar-ik-doe-het-toch’. Njet dus. Yep, van een man.
In mijn kennissenkring is iedereen aan het verbouwen, teveel overuren aan het maken, et caetera, et caetera (ja, ik toch voor íets de Latijnse gedaan). Voor professionele hulp moest ik wachten tot in september. Het enige wat ik nog bedenken kon, was de sprong in het duister: hulp vragen via het internet. Dat deed ik dus.

Op elke site die ik bedenken kon, legde ik mijn probleem voor. Ik sprak er zelfs de Grote Baas voor aan. En dan bedoel ik niet de één of andere admin.

Mijn profiel kreeg opeens heel veel belangstelling. Sommigen reageerden met een berichtje: soms onnozel, soms gewoon om te zeggen dat ze zo ver geen haag snoeiden, som om een telefoonnummer door te geven, soms ...

Eén iemand wou wel helpen. Een Westvlaming. Van 72 jaar. Eerst was ik beschaamd. Mocht ik hulp verwachten van iemand van 72? Anderzijds, als iemand wil helpen, mag ik dat dan afwijzen, omdat ik vind, dat die daarvoor te oud is. Dat is beledigend. Inderdaad, een typisch vrouwelijke reactie: bezorgd zijn om de ander.

Ik besloot de hulp te aanvaarden.

(Wordt vervolgd)

Lees verder!

geplaatst door Lievl - 5 reacties



Vorige berichten

Archieven

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be