Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
zondag 31 oktober 2010

niet tevreden geld terug...

Slogan van sommige grote winkelketens. Het wijst er op dat zij kennis van hun producten hebben.

Of een garantie die loopt van 6 maanden tot 5 jaar…spulletje kapot, inruilen voor een nieuw.

Misschien moeten ze deze label ook aan een date site koppelen. Niet tevreden geld terug…na zoveel maanden geen passende wederhelft gevonden inschrijvingsgeld terug. Een trouw lid belonen met een gratis lidmaatschap. Of met het stempeltje “erelid”.

Misschien met de winterkoopjes in het vooruitzicht, solden op de site of een speciale aanbieding lanceren voor de komende feestdagen. De lekkere heerlijke dingen worden in de kerstperiode ook dubbel aangeprezen.

Het profiel staat eigenlijk voor de slogan. Duidt op de kennis van onszelf tenminste dat wordt toch verondersteld. Het product zijn wij. De garantie…dat is geluk hebben. Kan gaan van 1 date tot levenslang.

Inruilen gebeurt frequent…niet omdat het spulletje kapot is, maar omdat het niet voldoet aan de eisen van de koper. Of niet zo functioneert zoals in de slogan stond. Je doet al eens een miskoop!

We investeren in warme winterkleding kunnen dan tegen de vrieskou en de sneeuwstormen. Waarom dan nu niet investeren in gezellige warme winteravonden, in de mooiste kerstperiode van ons leven, geen koude voetjes meer in bed, met zijn twee de kerstkalkoen aansnijden. Een garantie nemen voor onbepaalde duur. Het glas klinken op een nieuw jaar …een nieuw en ander leven. Het risico durven en kunnen nemen op een miskoop of op de koop van je leven!

Niemand is gemaakt om alleen te blijven. We willen affectie geven en krijgen. We willen actie en reactie. Spanning en ontspanning. Kortom leven en gelukkig zijn. Gelukkig zijn we! Maar het is niet compleet…

Niet tevreden geld terug?

Neen…nog even wachten. Lidmaatschap is als een Bongo bon…lange tijd geldig. En bij het inruilen krijg je waar voor je geld ;-)

Lees verder!

geplaatst door Tesoro - 2 reacties



zondag 31 oktober 2010

Eerste date

Hey Bloglezers,

Vorige week vertelde ik jullie dat ik een eerste blind date had, nu niet echt helemaal, we hadden al foto’s uitgewisseld dus ik wist wel ongeveer hoe ze er uit zag. Mooie lange bruine haren en smaragdgroene ogen waren slechts enkele van haar betoverende kenmerken, die mij waarschijnlijk een beetje zenuwachtig maakte. Niet alleen was het de eerste keer dat ik zoiets deed het was dan ook nog met een van de mooiste meisjes dat ik ooit gezien had, op foto.

Ik zal niet in detail beschrijven hoe lang ik in de badkamer heb gestaan om mij voor te bereiden op deze date. Sommige details hou je gewoon beter voor jezelf ;-). Om maar te zeggen dat ik er echt wel op mijn beste wilde uitzien voor haar en ik vind het ook belangrijk dat een man wat aandacht besteed aan zijn uiterlijk. Niet dat ik ijdel ben ofzo, maar ik probeer toch steeds verzorgd voor te komen.

Die zaterdagavond zal ik waarschijnlijk niet snel vergeten. Ik was bijna 20 minuten te vroeg op de plaats van de afspraak. Mijn hart ging tekeer als een leeuw opgesloten in een te kleine kooi. Het voelde alsof elk moment mijn ribben zouden breken en de leeuw zou ontsnappen om dan ergens in een donder hoekje weg te kruipen. Volgens mij waren dit zowat de langste 20 minuten uit mijn hele leven. Wie had gedacht dat tijd zo tergend traag zou kunnen gaan. Het wordt 7 uur en nog steeds is er geen teken van mijn date. Tot voor 7 uur maak je je niet echt veel zorgen, je bent gewoon zenuwachtig en wacht af in spanning. Eens je 7 uur gepasseerd bent echter komt er nog een zeer leuk aspect bij, je begint je namelijk vragen te stellen; Was het wel hier dat we hadden af gesproken? Het was toch om 7 uur? Zou ze het vergeten zijn? Maar het kan ook nog erger; misschien was ze hier en heeft ze mij zien staan om dan te besluiten toch niet verder te gaan met de date… Oh ja lach maar beste lezer, ik kan je verzekeren ik was de architect van mijn eigen levensechte nachtmerrie. Als ik dacht dat die 20 minuten traag waren gegaan, had ik het echt wel mis. Elke seconde lijkt nu bijna een uur te duren. Ik zweer je mijn secondewijzer liep terug.

Enkele jaren later of in haar tijd, 5 minuten, kwam ze de groenplaats opgewandeld. De wind speelde met haar lange bruine haren. Het had bijna iets uit een scene van een of andere romantische film. Haar groene ogen waren nog op zoek naar mij. Toen uiteindelijk haar ogen de mijne ontmoete stond mijn hart even stil. De leeuw was waarschijnlijk overleden aan een hartaanval, en werd met alle sereniteit begraven.
“Hey, mijn bus had wat vertraging…” zij ze met een glimlach.
“Ja met die bussen weet je nooit he”, antwoordde ik, mijn best doende om de orkaan van zenuwen onder controle te krijgen.
“Je hebt toch niet te lang moeten wachten?”
“Nee hoor ik was hier ietsje voor 7.”, wow mijn eerste twee zittentjes tegen haar en ik was al aan het liegen. Had ik haar moeten zeggen dat ik de 9 cirkels van Dante’s hel had bezocht voor ze er was? Ik was gewoon blij dat ze er nu was.

We hadden afgesproken samen ietsje te gaan eten in een klein Italiaans restaurantje. Het was echt wel zeer gezellig, misschien ietsje te romantisch voor een eerste ontmoeting. Gedimde lichten een kaarslicht zette te sfeer. Tijdens het eten hebben we veel gebabbeld, er waren vele gemeenschappelijke interesses. Ik luisterde met interesse naar haar verhalen en vertelde zelf ook een aantal leuke anekdotes over mijn leven in mijn kleine dorpje, gaan studeren in de grote stad enzo meer.

Volgens mij heeft de date minder lang geduurd dan die 25 minuten wachten, maar voor we het goed en wel wisten was het 12 uur gepasseerd. Toen we het cafeetje waar we waren verzeild geraakt, buiten kwamen was het aan het regenen. Gelukkig had ik eraan gedacht een paraplu mee te nemen. Samen wandelden we naar haar bushalte. Ik bood aan samen met haar te wachten op haar bus. Het was ten slotte al heel laat en haar vorige bus was 10 minuutjes geleden vertrokken. Ze zei dat het niet echt nodig was, maar volgens mij waardeerde ze het wel dat ik bleef.

Het einde van onze date kwam snel dichterbij, in de verte zag ik haar bus aankomen. Een moment van twijfel wat doe ik. Kus ik haar, geef ik haar een knuffel,… Uiteindelijk ben ik met de veiligste optie gegaan en heb ik haar goedenacht gekust met een bescheidde kusje op de wang. Hoewel het verlangen wel groot was haar lippen tegen de mijne te drukken. Het was daar waarschijnlijk nog wat te vroeg voor.

En zo was ze weg, alleen bleef ik achter op het perron terwijl mijn laatste bus juist voorbij reed.

Hoe ik ben thuis geraakt is een ander verhaal.

Geniet nog van het verlengde weekend en tot de volgende.

Greetz,
Durzo

Lees verder!

geplaatst door Gonyo - 4 reacties



zaterdag 30 oktober 2010

Was IK te streng of had HIJ onvoldoende belangstelling?

Het was alweer een tijdje geleden dat ik nog eens een ‘date’ had. Toen Luc – iedere date heet Luc – mij contacteerde, was ik dus in een mildere bui en retourneerde de belangstelling. Eigenlijk was hij ietsje te oud naar mijn zin maar omdat ik niet op een centimeter meer of minder kijk, wil ik ook een jaartje meer door de vingers zien. Bovendien zegt leeftijd wel iets maar niet alles. Opleiding ook niet, trouwens.

We wisselden e-mailadressen uit. Het spel kon beginnen.

Nu was er wel iets wat met verontrustte, een beetje. Luc zei meteen, dat hij geen date ondervinding had. Ik voerde wat naarstig speurwerk uit en ontdekte, dat hij best al een tijdje lid was, van verschillende sites. Op zich is daar niks op tegen. Ik sta ook op verschillende sites. Kwestie van zoveel mogelijk kanalen open te zetten. Dat heeft nog niet zo heel veel opgeleverd, omdat ik op enkele punten geen duimbreed toegeef, maar ik heb wel af en toe een afspraakje.

Enfin, echt argwanend was ik niet en ik was blij verrast dat hij mij op MSN aansprak. Als iemand mij contacteert krijgt hij altijd antwoord. Soms kan dat een tijdje duren maar daar heb ik dan mijn redenen voor.
Luc was geen vlotte typer. Ik wel. Toch kon ik mezelf beheersen en hem rustig de kans geven om zichzelf te laten kennen.
Het duurde een paar chatsessies voor hij een afspraakje suggereerde (oef). Hij stelde voor dat ik naar D. kwam, waar hij woont. Dat weigerde ik. Beide partijen moeten een beetje moeite doen. Toen stelde hij voor om naar D. te komen, waar ik woon. (Tja, puur toeval. Twee keer D. en toch twee verschillende plaatsen) Dat vond ik ook niet leuk. Ik wou het een beetje neutraal houden. Ondertussen gingen er enkele dagen voorbij…
Nu ben ik mijn eigen beste vriend en met de vakantie in het vooruitzicht had ik mijn agenda met enkele activiteiten gevuld. Misschien ben ik daar in de fout gegaan. Misschien had ik hem gewoon een week moeten laten wachten voor een afspraak. Misschien…

Ik deed tenslotte een voorstel. 31 oktober heb ik in de voormiddag een workshop in Antwerpen en ’s avonds ga ik er naar de film ‘Vision’ kijken. Tussendoor ga ik er met enkele internetkennissen een kleinigheidje eten en drinken en kletsen. Ik stelde voor om er samen een dagje van te maken: in de voormiddag samen wat ‘doen’, dan gewoon wat sociaal zijn en dan een film. Ik persoonlijk vond dat heel goed bedacht van mezelf. Hij ook. Ik vertelde dat ik erg benieuwd was naar de workshop. Het gaat om glasparels branden. Ik houd van glas, van alles wat transparant en breekbaar is, eigenlijk. Bovendien vind ik persoonlijk dat het goed is om samen iets te doen. Voor mij neemt dat de stress van de eerste ontmoeting wat weg. Net zoals Laurent en Claire klets ik gemakkelijker wanneer ik aan de afwas sta - bij voorkeur afdrogen – dan wanneer ik tegenover iemand zit.
Luc ging zeker meedoen. Hij zou mij niet teleurstellen. Die avond had hij nog de nacht maar het was zijn laatste en we zouden de volgende avond, vrijdag, concreet afspreken.

Op vrijdag ga ik nu al enkele weken volksdansen. Gewoon om de beweging en het samenzijn. Allemaal vrouwen van mijn leeftijd. Chiro 50+. Ik moest ook nog even langs bij een vriendin.
Om 21u45 was ik online. Luc was er ook. Ik sprak hem aan… maar geen reactie. Voelde ik nattigheid? Ach, nee. Hij was gewoon even een drankje halen of zo. Kan toch? Doe ik ook.
Toen was hij ineens niet meer online. Misschien had hij me juist gemist.
Ik keek mijn post na, checkte of iemand mij wilde leren kennen… Na een halfuurtje was Luc terug online. Weer sprak ik hem aan. Geen reactie. Nou, ik zocht er niet echt iets achter. Ondertussen vond ik het welletjes geweest. Ik ging naar bed.

Vandaag, zaterdag, wou ik toch wel weten waar ik aan toe was. Halverwege mijn huishoudelijke verplichtingen ging ik online. Luc was er ook. Hij zei hallo en dat hij nog niet goed wakker was en aan het ontbijten. Ik liet hem dan maar met rust.
Dit was een foute boel. En inderdaad… wat later kreeg ik bericht, dat we maar eens in Denderleeuw moesten afspreken, dat Antwerpen te ver weg was en die workshop eigenlijk te duur naar zijn zin.
Ik antwoordde, dat ik zeer teleurgesteld was en ik het gevoel had, dat hij mij blijkbaar geen beetje moeite waard vond. Ik wenste hem het beste.

Ik kreeg nog een mailtje. Ik ga dat niet beantwoorden. Te laat.

Lees verder!

geplaatst door Honnepon - 12 reacties



donderdag 28 oktober 2010

40 jaar later...

Via via kwam de mail bij mij terecht, een zekere JG was al een hele tijd naar mij op zoek!

“Ik heb 'n foto van 'een x' gevonden op het internet. Ben jij
dat? ………… Ik wil trouwens graag nog op zijn minst contact met jou tot je de beloofde
foto's hebt doorgestuurd (ook nog wel langer hoor). We hebben 'niet zoveel'
met elkaar gehad maar jouw naam is wel blijven hangen, zo niet te zeggen
dat die naam (en jij dus) indruk op mij heeft gemaakt.”


17 was ik, hij 21… wild en jong waren we...of jong en wild!

Op zoek naar oude foto’s en gevonden.

Jeugdsentiment…tedere herinneringen…verrassing. Mensen herinneren zich misschien niet helemaal wat je gezegd of gedaan hebt. Maar ze herinneren zich altijd welk gevoel het ze gaf. Wonderlijk toch, wat je allemaal opslaat op je persoonlijke harde schijf. Dingen die je wilt verdringen maar ook het zoete heimwee naar…

Een moment om je eigen leven onder de loep te nemen. Heb ik mijn dromen verwezenlijkt? Ben ik uit het bekrompen keurslijf gestapt? Ben ik mijn idealisme trouw gebleven? Heb ik bijgedragen aan de verbetering van de wereld? Heb ik mijn dochters opgevoed naar de waarden die we toen nastreefden? Heeft het leven me geestelijke rijkdom gebracht?

Ja…ik kijk tevreden terug. Hier en daar wijk je af van je principes. Geef je toe. Schaaf je bij. Eindresultaat…ik ben een gelukkige vrouw! En dat gevoel wil ik behouden de volgende 40 jaar.

40 jaar later…een mensenleven.

Tijd om een koffie te drinken en bij te praten…

Lees verder!

geplaatst door Tesoro - 2 reacties



maandag 25 oktober 2010

TE

De dates, die we ontmoeten, daar is altijd wel iets mis mee, vinden we zelf toch.
Ze zijn:
TE braaf, TE overweldigend
TE stil, TE luidruchtig
TE Lief, TE dominant
TE simpel, TE complex
TE introvert, TE extravert
TE gierig, TE gul
TE actief, TE huiselijk
TE leuk, TE saai
TE klein, TE groot
TE dun, TE dik
TE kaal, TE veel haar
TE lelijk, nee nooit : TE mooi


We merken altijd wel iets op die ons stoort.

Maar misschien zijn wij het wel, die TE zijn:
TE perfectionistisch
TE idealistisch
TE veeleisend
TE weinig open voor verandering

Of …. we gaan naar een date met TE grote verwachtingen.

Iedereen weet het : TE is nooit goed.

Maar we zijn nooit TE oud om te leren en misschien iets minder kritisch te zijn.

Lees verder!

geplaatst door Leni - 7 reacties



zondag 24 oktober 2010

dag vreemde man...

Ja…jij dit het cursiefje leest. Jij die je aangesproken voelt. Jij die misschien op me wacht ;-)

Hoe anders kan een profiel lijken na een contact. Wat heb ik gemist of heb ik niet tussen de regels gelezen! Waarom blijven zoveel mannen zich wegsteken achter het masker van het profiel. Gluren van achter het hoekje. En dan plots door het 1 of ander toeval krijg je contact…verrassend contact. Een lege vlek wordt ingevuld. Mannen van wie je dacht dat ze nooit je profiel bezagen, laat staan je blogs lezen, laten zich zien.

Verrassend! Aangenaam! Confronterend! Een spiegel.

Je laat me delen in je leefwereld…vertelt me je opgekropte en andere gevoelens. Zie ik dat je ook van vlees en bloed bent. Draag je dezelfde zorgen en bekommernissen als ik. Wij verschillen niet van elkaar. We streven hetzelfde na. Elk op onze eigen manier. Gekleurd door onze karakters. Gewapend met onze voorkennis. Maar de hand reikend.

Ik heb een slechte en een goede relatie gehad. Weet waarom de ene mislukt is en weet waarom de andere gelukt is . Ik heb niet de wijsheid in pacht…maar de moed om het opnieuw, om het nogmaals te proberen. Ik geef graag het voordeel van de twijfel zeker wanneer dit wederzijds is.

Jij?

Dag vreemde man… man van mijn dromen
Jij vreemde man, je komt en gaat
Dag vreemde man, de tijd zal komen
Dan zeg ik…
Tot weerziens vreemde man…

Lees verder!

geplaatst door Tesoro - 5 reacties



zaterdag 23 oktober 2010

Snelle beslissers

In mijn vorig blogje was ik misschien ten onrechte wat aan het afgeven op snel inschatten of een afspraakje iets kan worden of niet.

Toen ik deze week op de trein één van mijn favoriete tijdschriftjes opensloeg (neen mannen, niet de Flair, maar Psyche en Brein, een spin off van Eos) en de kop “Snelle beslissers” zag moest ik onmiddellijk daaraan terug denken. De hamvraag van het artikel is of je betere beslissingen neemt als je over meer informatie beschikt. Naar datingland vertaalt zich dat in “willen we elkaar opnieuw zien, of niet?”.

Ik las geboeid verder. Het artikel kwam tot volgende besluiten:

Bij veel beslissingsproblemen werken eenvoudige vuistregels meestal beter dan complexe afwegingen. Dit is zo omdat simpele strategieën minder gevoelig zijn voor foutieve data waardoor ze meestal nauwkeuriger resultaten opleveren. Experts (mensen die beroepsmatig vaak beslissingen moeten nemen) gebruiken bij hun beslissingen niet meer informatie, maar net minder. Zij beheersen de kunst om uit alle info die ze te verwerken krijgen, enkel wat belangrijk is te filteren. Maar in deze zaken, zo leerde me het artikel, baart ervaring kunst.

Het komt er dus op neer dat ik als groentje in datingland gerust de tijd mag nemen om te beslissen of een date leuk is, of heel leuk, of niet leuk genoeg. Maar dat ik het de ervaren dater ook niet kwalijk mag nemen dat hij die beslissing veel sneller kan nemen. Het is niets persoonlijk, het is een wetenschappelijke manier van denken.

Jammer dat mijn hersenen zo niet werken...


Lees verder!

geplaatst door Jds - 4 reacties



zaterdag 23 oktober 2010

Een zekere gebeurtenis

Beste bloglezers,

In mijn vorige blog heb ik jullie niet echt zoveel kunnen vertellen over mezelf. Ik ben opgegroeid in een klein dorpje ver weg van de drukke stad. De velden en bossen waren mijn speeltuin. En ja als kind is er geen betere plaats om op te groeien. Maar eens je een puber wordt blijkt het gras aan de andere kant van de omheining al snel groener. Het grote nadeel van een klein dorpje is dat iedereen, iedereen kent. Dus als je iets mispeuterde was er altijd wel iemand die dat gezien of gehoord dat. Nog voor je thuis kwam wisten je ouders al perfect wat je had uitgestoken.

Ik kan me nog een zekere gebeurtenis herinneren. Ik was met wat vrienden met piraten aan het spelen geweest op het kerkhof. Voor zij die niet weten wat piraten zijn zo van die kleine bommetjes. Ok, ik was 14 en ja dat is gevaarlijk, maar goed, boys wil be boys right?

Toen ik die avond thuiskwam, zaten mijn ouders aan tafel op mij te wachten. Het was eigenlijk meer een zaal van rechtspraak, met mijzelf in de rol van beschuldigde. Alleen ik had geen idee. Dus toen mijn moeder in haar liefste stem vroeg wat ik vandaag had gedaan, was ik me dus ook van geen kwaad bewust. Ik antwoordde dat ik aan het spelen was geweest rond de kerk met wat vrienden. Ok, ik was wel zo slim niet te vertellen dat we kleine plankjes aan het opblazen waren geweest met bommetjes.
Natuurlijk wisten mijn ouders perfect wat in gedaan had, helaas waren ze nog niet op het punt dit mij duidelijk te maken. Ze gingen dus verder met wat heb je zoal gespeeld… Dit ging een tijdje verder tot uiteindelijk mijn vader mij beschuldigde van te liegen. Ja en dan was het wel duidelijk ik was de beschuldigde en ik was juist schuldig verklaard, eerste graad liegen. De straf, een week huisarrest. En ze moesten er zo lang niet over nadenken hoor. Het was alsof ze alles al hadden beslist nog voor ik één stap in het huis had gezet. Daar ging een geweldige zonnige week in Augustus voorbij zonder dat ik buiten mocht spelen en zonder enige hoop op vervroegde vrijlating.

Nu ik schrijf dit hier niet neer om te klagen over mijn jeugd, ik had een geweldige jeugd. Ik schrijf dit neer om aan te tonen dat ik uit een vrij kleine samenleving kom waar iedereen een buurman of buurvrouw is. Dus op een date gaan is al helemaal gênant je kom gegarandeerd mensen tegen die je kent. Probeer maar eens een meisje een goede nacht te kussen als er aan de overkant van de straat 5 mensen achter hun raam staan mee te kijken. In mijn geval was het nog extra pijnlijk omdat het meisje aandacht kreeg van twee jongens. Onze kijklustige waren dat niet alleen toeschouwers, maar ook supporters van team Edward of team Jacob aka team Durzo.

Het punt dat ik probeer te maken is dat internet dating voor mij vrij nieuw is, een hele nieuwe en spannende manier om mensen te leren kennen. En ja ik heb ondertussen een eerste internetdate gepland, vanavond. Ik heb geen idee wat ik moet aan doen en ik ben nu al kei zenuwachtig. Ik kijk er zeker naar uit maar met een klein en bang hartje…

In mijn volgende blog zal ik jullie laten weten hoe het gegaan is, al dan niet in detail, als ik toestemming krijg van het meisje waarmee ik wegga. En hiermee laat ik jullie voor dit blog.
Geniet nog van het weekend en tot de volgende keer.

Greetz,
Durzo


Ps. Please comment, rate and appreciate

Lees verder!

geplaatst door Gonyo



vrijdag 22 oktober 2010

hersenkronkels...

Het juiste evenwicht tussen lichaam en geest is noodzakelijk om te leven en te overleven in de “boeiende wereld” van het daten :-) of in een relatie, in gelijke welke vorm.

We stellen ons vragen, veel teveel vragen.
We denken na, veel teveel na.
Het gras is niet groener aan de overkant…je maakt het gras groener in je eigen tuintje.
Je buitenkant moet een weerspiegeling zijn van je binnenkant.

Schep eerst orde in je leven...in je hoofd en misschien in je hart.
Anders struikel je over je eigen voeten!

Op al de vragen die je stelt is maar 1 antwoord...blijf jezelf.


We zijn allen reizigers en op een kruispunt komen we elkaar tegen. Soms buigt de weg voor de ene naar links voor de andere naar rechts. Soms lopen we een tijdje samen die weg. Soms komen we op een ander kruispunt elkaar terug tegen. Maar allen lopen we die weg met valkuilen of soms afgezet met bloemen in prachtige pasteltinten of vurig rood.

Soms vind je het geluk achter de hoek soms in een andere provincie…
Liefde en verliefdheid kennen geen grenzen. Gevoelens worden niet geografisch bepaald.
Het is iets wat je overkomt...het is de roep van een oerinstinct.

Verpletterende indruk maken! Neen… dit kan een ingestudeerd stukje toneel zijn. Let op andere details...beter nog...vertrek met een open geest met een blanco blad. Koester geen verwachtingen. Geniet van het samenzijn met de andere mens! Luister en antwoord. Voel en proef het moment. Luister naar de stem van je gezond verstand en je lichaam.

Twijfels kennen we allen is eigen aan mensen die nadenken over zichzelf, de anderen en het leven.

Maar de belangrijkste stelregel voor een nieuw leven is, zoek niet iemand om “een gemis” in te vullen een lege plaats op te vullen! Wanneer je dit ten volle beseft ben je klaar voor een ander en nieuw en misschien beter leven.

Ieder van ons is waardevol… uniek… heeft facetten die boeien.

Het leven is een binnenkomen en buitengaan van mensen…
Vele hoofdstukken worden geschreven…herschreven.

Hersenkronkels…of zijn het misschien vrouwenkronkels.

Lees verder!

geplaatst door Tesoro - 1 reactie



donderdag 21 oktober 2010

Kanunniks is me het taaltje wel

Kanunniks is me het taaltje wel.
Als ik dacht dat ik weer kerkelijk kan trouwen als daar al nood aan zou zijn, had ik het goed mis. Een kanunnik met santekraam van bischoppelijke rechtbank catalogeerde me immers als 'psychopaat' op basis van louter verklaringen van madame ex en haar entourage. Daar wist ik, tegen alle regels van Rome, geen fluit van af. Zie blog ‘Ongeldig’.
Ja, stel nu dat ik kerkelijk wil hertrouwen, dan gaan ze weer de toegepaste kunstgreep volgen waarbij “een psychopaat zich nooit rekenschap kan geven van de draagwijdte van het geven van een kerkelijk jawoord”. Zodat een nieuw kerkelijk huwelijk onmogelijk of al bij voorbaat opnieuw ‘ongeldig’ zou zijn. Niet dat ik er een zou willen, of van die hypocrisie wakker lig. Al moet ik toegeven dat het me een schok is geweest om dat, 22 jaar later, te vernemen.

Maar nu een volksjury zonder een schijn van bewijs die Els Clottemans veroordeelde voor moord, een moderne vorm van heksenverbranding, bekruipt me de lust om dat kanunniks taaltje eens goed te kakken te zetten en, met deze keer ik erbij, een herziening te eisen van die bisdom-dommigheden.
Gewoon terugfluiten, de teller op nul zetten. Meer niet. Madame ex kan dan zelf verzuipen in het drijfzand van haar wad waarin ze de kanunnik en door haar opgeduikelde psychiater-die-ik-niet-ken, beide al ter ziele, naar haar kant van de Schelde te krijgen. Haha. Terug naar af.
Mij zou het niet kunnen verdommen. Die kerkelijke huwelijkskomedie wil ik toch nooit meer. En wat dan voor madame ex het verschil zou zijn moet zij zelf weten. Dat zij tegen mijn kinderen in het kanunniks praat, kan ik toch niet verhinderen. Ik laat mijn hart wel spreken. Dat is genoeg.
En daar kan u niks tegen inbrengen, kanunniken.

Harry

Lees verder!

geplaatst door Harry - 5 reacties



woensdag 20 oktober 2010

Liefde in 1976

Weet je het nog : die hete zomer van 1976 ? Ze moesten toen water laten aanrukken. Eer het zover was vatte ik op een rondtoer in Wales die liefde voor het UK op. We waren als voetpassagiers met zijn zessen vertrokken van Oostende naar Dover. De motorhome zou daar klaar staan. Wat zeg ik, motorhome? De verhuurder had er ons dik opgelegd.
De bestelde motorhome heette “een paar dagen eerder betrokken in een aanrijding” en was niet beschikbaar. Het zou “een wat kleiner model” wezen. Nou, het VW-busje met verhoogd dak was dan wel vele maten kleiner. Wurm je daar maar in met drie koppels. Twee mannen waaronder ikzelf klommen voor de nacht elk een soort draagberrie in die uit twee stokken en een halve meter breed zeildoek bestond, daar in het verhoogde dak. De rest wurmde zich dan maar naast en tussen de bankjes en de tafel. Zich wassen ging nog het best als je in je blootje de regen in kon. Het morgenhumeur was navenant.
Ik associeer ook steeds die zomer van ’76 met de barst in de façade die 4 jaar later de definitieve breuk werd met wie nu ‘madame ex’ is. Maar dus ook met mijn nu al langer durende liefde voor het UK. De latere madame ex was er al in ’79 niet meer bij toen Lakeland, Yorkshire Dales en Scottish borders de liefde voor het UK aanwakkerden.
Een geliefde verder was North Sea Ferries herdoopt naar P&O en werden suggestief beeldige Bartholemew wegenkaarten geruild voor de Philip’s Navigator atlas en nu aangevuld met GPS. Niets kan nog mis gaan; enkel die linkse reflex blijven ontplooien als van achter een rotsblok een al dan niet schaapachtig uitziende tegenligger opduikt. Al lang is het bijna elk jaar wel eens zo niet tweemaal prijs : naar het UK op reis, al is het maar een weekje.
Maar volgend jaar.....das Wiederschauen von Berlin wird programmiert. Geleden van 1961: de muur was net gebouwd, en Alexanderplatz een 10 meters hoge bakstenen puinhoop.
Toch zal ik wel eens opnieuw in het UK zitten. Wedden ?

Harry

Lees verder!

geplaatst door Harry - 2 reacties



woensdag 20 oktober 2010

Waar date ik mis ?



Ik zit hier al een tijdje en had een paar dates . Voordien via een andere site. Alles samen zou ik het wel moeten gaan weten. Maar het enige dat ik weet is dat het niet zo evident is als het eerst lijkt.
Wat moet er allemaal niet snor zitten ? Heel wat.
Het kennismaken, het baltsen….’t heeft zoveel aspecten.
Eens zei ik tegen een vriendin die het allemaal weet gebeuren : eigenlijk zou ik het beter eerst eens in bed proberen, dat zou nogal wat moeite besparen : de moeite van het ettelijke keren afspreken, aftasten of je elkaar ligt, of je in en buiten ieders interesses wel samen zou kunnen optrekken voor de rest van een leven. Want voor dat laatste is de hamvraag toch ook of je ’t samen ook in bed goed met mekaar kan vinden; libido wordt ineens heel reëel of cruciaal. Die blijkt al eens niet present. Maar met het bed beginnen is natuurlijk geen optie. Dus is het moeilijk, want we
zijn geen twen meer. Toen deden we het en stonden er niet bij stil, wervelend in het leventje dat we leidden.
Maar nu....neertigers en vijftigers, okee die hebben ook nog tijd zat bij wijze van spreken. Maar als zestiger kan je dat niet meer op dezelfde manier zien. Raak je heel nu en dan al aan de chat met iemand waarmee je zelfs de heetste onderwerpen en meest extreme intimiteiten niet uit de weg moet gaan, er zijn nog steeds de daden en de werkelijkheid te verkiezen boven het virtuele copuleren als ik me zo zou mogen uitdrukken. Dus wat doen we daar aan ?
Waar date ik mis, dames en heren, als ik op geijkte manieren eens wat dates kon versieren maar nog steeds bevond dat ik de ware nog niet aan het tafeltje of waar dan ook ben tegengekomen ? Als ik telkens weer dure eden zweer dat niemand meer in mijn bed komt die niet die ware is? En als ik dan nogal eens een dure eed verruil tegen een praktische schikking ?
Ik weet niet meer wat praktisch of onpraktisch is. Help !

Lees verder!

geplaatst door Ufo



dinsdag 19 oktober 2010

Eerste indruk

Bij een eerste afspraakje is de eerste indruk verpletterend belangrijk. Voor sommigen toch. De jongen met wie ik zaterdag had afgesproken beweerde dat hij na de eerste vijf minuten van een date al kon oordelen of hij tegenover de vrouw van zijn leven zat.

Meer zelfs, dit was hem al twee keer overkomen. Een gemeen duiveltje in mijn achterhoofd moest stilletjes lachen, dat hij dit al twee keer had mogen meegemaakt, wees, volgens dat duiveltje, op wel een heel slecht beoordelingsvermogen of op een vrije invulling van de rest van zijn leven…

We zaten ongeveer een kwartiertje tegenover elkaar, in onze koffie te roeren, toen zijn bliksemsnelle inschatting van potentiële lieven ter sprake kwam. Ik behoorde dus niet tot die categorie, en dat had ik zelf ook wel door. Ik zou overigens tot dezelfde conclusie zijn gekomen, zij het niet op 5 minuten. Want die eerste indruk is toch wel een heel beperkte kennismaking. Je kan iemand beoordelen op een leuk snoetje of op een lekker lijf. Je hebt de verpakking kunnen aanschouwen, de inhoud is blijkbaar bijkomstig? Een beetje begrip voor stress bij afspraakjes (want niet vergeten, ik ben nog steeds een groentje in datingland), dat is volledig niet aan de orde. (Hoe doen andere mensen dat trouwens, hun handen in bedwang houden, en niet frunniken, die eerste momenten?).

Geen verpletterende positieve indruk, de klok tikt af op vijf minuten, en sorry, maar afgedaan. Jammer maar helaas.

Ik ben geen fan van eerste indrukken. Of van overhaast genomen conclusies.

Lees verder!

geplaatst door Jds



dinsdag 19 oktober 2010

dubbelleven van een oma... :-)

Vrijdagnamiddag…stadswandeling… shoppen met dochter en kleinzoontje. Bijpraten over werk en vrienden. Tips en raad uitwisselen ivm opvoedingsproblematiek. Slaatje eten. Rokjes en schoenen passen en keuren. Duizend kusjes aan baby geven.

Vrijdagnacht…rode oortjes en blozende kaken.

Herkenbaar?

Wie van ons heeft nog geen hete warme virtuele nachten of momenten beleefd!
Prikkels worden gestuurd in woorden en vragen.

Volwassen mannen en vrouwen praten niet enkel over het goede of slechte weer!


Je hebt soorten mannen. Ik rangschik ze in twee vakken.

Een vak met vuile vieze ventjes…en een vak met warme mannen die op een eerlijke, pure, zuivere manier over de levensbehoeften kunnen praten.
Zin in een praatje? Nog zo laat op? Kan je niet slapen? Zin om me op cam te zien? Stoort het je dat ik jonger ben?

Zo maken ze hun entree. Sluipen ze mijn woonkamer en mijn leven binnen.

Hey…heb je een slipje aan? Zin in een hete babbel? Wil je me doen klaarkomen? Speel enkele minuten het spelletje mee….en verkneukel me dan wanneer ik kan zeggen, sorry maar heb een dikke warme geruite flanellen pyjama aan! Sukkelaars toch…die enkel achter hun laptop willen en kunnen klaarkomen.

De warme mannen, waar je een aangename chat-relatie mee beleeft. Je begint elkaar te kennen, aan te voelen en dan soms…wanneer de nacht al overloopt in de vroege ochtend vertel je elkaar geheimpjes, streel je elkaar met lieve woorden, zend je signalen uit die vragen naar meer. Voel je dat alles nog naar behoren functioneert. Stap je in bed met kriebels en vlinders.

Het gerinkel van de wekker brengt je terug naar nu.

Je denkt met rode oortjes aan de vorige nacht…maar ook met een glimlach!

Lees verder!

geplaatst door Tesoro



maandag 18 oktober 2010

Wie date me wat ?


Moeilijk te zeggen, zeker na de eerste keer maar.
Of het nu nog een van de eerste dates ever is of er al een met de zoveelste, de ervaringen zijn wel steeds wat ze zijn.
Keek ik tersluiks naar mijn uurwerk ? Frunnikte zij aan haar armbanden ? Vege tekenen allemaal. Daar komt geen tweede keer van.
Blikten we elkaar in de ogen en plooiden onze monden zich tegelijk in een spontane glimlach? Dat belooft dan minstens een volgende keer; en het gaat dan vanzelf om te berichten dat de eerste keer o zo meeviel.

Of je nu die wangzoen meegaf of juist in twijfel inhield, maakt weinig uit. Dat is naar gelang hoe je de ander aanvoelt of inschat, of naar gelang je stemming van het moment.
Ergens las ik eens dat je bij een eerste date nooit meer dan driemaal lichaamscontact moet maken, omdat dat anders zou kunnen afstoten. Nou, ik weet het zo niet. Het hangt toch helemaal af van de persoon, en van hoe je jezelf voelt. Maar als ik al lichaamscontact maak let ik toch op, me van die eens opgestoken ‘regel’ bewust. Of anders, en dat kwam ook al voor, gooi ik al die regeltjes maar gewoon overboord en verlies me in de roes die van beiden bezit schijnt te nemen. Hoewel…misschien maar juist die ene keer. Het hangt er vanaf. Ik ben niet graag te zeer in de roes. Graag weet ik nog waar ik mee bezig ben. De volgende keer moet nog kunnen stroken met de eerste keer.
Dus als je tegenover een dame of heer zit die je voortdurend op de onderarm tikt of bij de schouder vat…..keep it cool. Vind je het leuk, of juist opdringerig ? Veel hangt af van een gezond oordeel. Natuurlijk ook van een gezonde look bij de ander. Die kan zo aantrekkelijk zijn dat je veel kan hebben. Veel meer dan die drie keren lichaamscontact; veel meer soorten ook.
Ach wat, regeltjes....bestaan die wel ? Misschien zijn ze er om doodleuk af te gooien. We zien wel wat het wordt. Het is toch het een of het ander : de versnelde aftocht, of urenlang vertoog zonder dat je er erg in hebt.

Lees verder!

geplaatst door Ufo



maandag 18 oktober 2010

De waarheid komt uit een kindermond

Een lange autorit met kinderen…

Als je geluk hebt vallen ze in slaap, maar dat is meestal enkel op de terugweg.

Iets vervelender is als ze in volle borst meezingen met de liedjes op de radio of als ze elke 5 minuten vragen: ‘Zijn we er bijnaaaa ?’.

Maar echt interessant wordt het als ze onderling filosoferen over de meest bizarre onderwerpen.

Een paar maanden na het overlijden van mijn man vroeg de jongste: “Mama, krijgen we nu een nieuwe papa?”. Ik antwoordde haar: “Ja meisje, dat is niet zo eenvoudig! Mama zou dat ook wel willen. Maar mama moet eerst iemand vinden die ze graag ziet en die vrij is. Hij moet mama ook graag zien. Daarna moet het nog klikken met jullie allemaal. Dus er moeten veel stappen genomen worden voor iemand jullie nieuwe papa kan worden.”

Waarop mijn oudste dochter aanvulde: “En mama is al een beetje oud. Dus de meeste mannen van haar leeftijd hebben al een vrouw. Er zijn dus maar weinig vrije mannen waaruit mama kan kiezen. Moest ze nu veel jonger zijn, bijvoorbeeld in de 20 dan had ze veel meer keuze. Maar met zo’n jong ventje moet ze niet afkomen, hoor!”.

In de achteruitkijkspiegel zag ik de 3de dochter diep nadenken over wat haar grote zus gezegd had en plots kwam het eruit :”En met nen pepe van 60, die geen meme meer heeft, moet ze ook niet afkomen, want die is veel te oud!”.

De waarheid komt uit een kindermond, zegt men toch?

Lees verder!

geplaatst door Leni - 2 reacties



zondag 17 oktober 2010

Introductie

Beste bloglezer,

Mijn naam is Durzo Blint, in geen geval is dit mijn echte naam, maar jullie kunnen mij Durzo noemen. De fervente bloglezer zal al wel gemerkt hebben dat dit mijn allereerste blog is dus een introductie is op zijn plaats neem ik aan.

Ik ben een man van … ja, nee, niet echt zo een introductie. Jullie kunnen ook mijn profiel lezen he. Ik ga je wel vertellen wat ik wel en niet ga schrijven in dit blog. Eerst en vooral, ik ga hier nooit schrijven over dating tips. Als ik dating tips zou kunnen schrijven zou dat willen zeggen dat ik goed ben in daten en als ik goed zou zijn in daten dan zou ik niet single zijn, dus geen dating tips ;-). Ik ga ook niets schrijven over de persoon die ik date, die op deze site staan. Als ik dat wel zou doen krijg ik last met de redactie van deze site en privacy is nogal een gevoelig punt.

Nog steeds geïnteresseerd? Goed waarover ik het wel zal hebben. In dit blog ga ik schrijven over mijn favoriete personage mijzelf. Nee ik ben niet zo egocentrisch, maar ja als je niet over de andere persoon van een date kan schrijven blijft er niet veel over ;-). Ok, in mijn blog ga ik een gulden middenweg zoeken om jullie toch niet de kleurrijke details van een date te moeten onthouden. Om privacy redenen zal ik mijn dates altijd fictieve namen geven zoals Jessica Alba of Natalia Portman.

Laat ons realistisch zijn geen mens gaat ooit geloven dat ik met Natalia echt op date ben geweest, Jessica is misschien net binnen mijn league ;-). Maar goed ik ben weer aan het afdwalen. Fictieve namen dus.

Wat nog? Is er nog iets? Nee ik denk dat ik het meeste wel gezegd heb. Ah ja ik zal ongeveer wekelijks een blog schrijven. Hopelijk blijf je lezen. Mijn verontschuldigingen over dit saai blog, maar ik moest jullie toch een beetje inlichten over wat mijn blog gingen gaan niet? Ik beloof dat mijn volgende blog boeiender leesmateriaal zal zijn.

Greetz,
Durzo

Ps. please comment, rate and appreciate

Lees verder!

geplaatst door Gonyo



zondag 17 oktober 2010

Schijnsingles


Ik weet het. Hier zijn ook schijnsingles. Soms kom je er op uit.
En dan? Hier zijn ook gestapo’s die zo’n schijnsingle zouden verlinken, met het vingertje naar het reglement wijzend. Mag niet, zeggen of schrijven ze, vinden ze. Ze lijken er zelf ondraaglijk veel last van te hebben, kunnen er niet tegen. Welke last dan ?
Als je aan de weet komt dat de andere eigenlijk nog gebonden is, hoe ging dat dan en wat doe je ermee? Dat is de vraag.

Verneem je meteen dat feit, of de omstandigheid, dan kan je makkelijk zelf je houding bepalen.
Je kan alle begrip hebben voor wie een vriendschap zoekt die gewoon gezelschap ambieert omdat een aan ziekbed gekluisterde echtgenoot nergens meer mee naartoe kan. Iemand die af en toe wel eens uit de kooi weg wil om ook in de buitenwereld eens iets te zien of met iemand anders een goeie babbel te hebben. Minstens met één lid, zelfs zonder foto, ging ik daar al toe over tot wederzijds genoegen, wetend waar we van op aan kunnen en dat er niets méér hoeft of zal zijn, maar wel vatbaar is voor herhaling. Waarom ook niet? Er zijn ook voor mij omstandigheden genoeg waarbij gezelschap mij liever is, ook al zijn meer verregaande plannen met dat gezelschap niet aangewezen. Er is geen enkele reden om in zo’n geval te doen wat sommige gestapo’s hier voorstaan : zo’n schijnsingle van de site doen weren.

Maar krijg je pas na tal van heen-en-weer berichtjes of zelfs afspraakjes hoogte van zo’n schijnsingle, dan kan je je in het ootje genomen voelen. Leuk is anders, al is dat mij is nog niet overkomen.
Laatst had ik in een chat weer zo’n schijnsingle aan de hand. We hadden al gepland om samen een wandeling te verkennen voor de rest van de chatters toen ik, in het voor die verkenningsafspraak geopende privé-venstertje, me realiseerde dat ik haar al eerder onder een andere nickname kende als schijnsingle met een zieke man waarvoor zij wel tamelijk dringend al een vervanger inclusief seks wou “tegen dat zij alleen zou vallen want daar kon ze niet tegen” wist ze.
De huidige wandelingverkenning bleek ook slechts een voorwendsel voor een date die meer op het oog had. En laat dat nu net zijn wat mij niet zinde. Want de vorige keer beleefde ik om die dame een hele avond lang onrust omdat zij in een MSN chat noch min noch meer haar levenseinde door verhanging aankondigde met ”ik ga nu naar de zolder…..” als laatste woorden. Haar nickname verdween. Zij is er dus nu weer met een andere nickname, en haar man leeft nog steeds. Ik ben geen gestapo en laat dat voor wat het is. Er zijn gestapo’s genoeg op een site als deze.

Harry

Lees verder!

geplaatst door Harry



zaterdag 16 oktober 2010

verleiden...of...verleid worden...

Verleiden is een onderwerp dat mag geklasseerd worden bij kunst!

Weinigen bezitten deze eigenschap…zeker wanneer je niet platvloers wenst te worden.

Een schilderij van Picasso of Claude Monet zijn een streling voor het oog. Het luisteren naar je geliefd stukje muziek is als balsem voor je oor. Een stukje foie gras, proeven en laten smelten in je mond is als een culinair orgasme.

Pikante zwarte of witte of rode lingerie …zachte broze kant…zijden kousen…een niemendalletje in satijn…het voorspel van een veel belovende nacht.

Na een date of twee… drie… vier…soms vijf…HET BED MOMENT!


Uitzonderlijk gebeurt dit al eens na 1 date! Maar dan vloeit het uit een vlaag van zinsverbijstering, onweerstaanbare drang. De aarde die opensplijt onder je voeten. De gekende onweerstaanbare aantrekkingskracht. Het lichaam dat je gezonde geest overneemt. De zin om het te doen.

Verleiden…en verleid worden!

Wie zonder zonden is werpt de eerste steen.

Het bed..iets wat een logisch vervolg of gevolg is op een ontmoeting tussen een man en een vrouw. Het spel met woorden is gespeeld, de subtiele verleiding is gebeurd. Raakvlakken gevonden. Gesprekken vlotten en vragen naar meer, gaan van diepzinnig, humor naar baan en gezin. Je wilt de man/vrouw beter leren kennen, de interesse is gewekt…klikt het op alle vlakken is nu de vraag.

De spanning die vooraf gaat…de warme gloed in je buik…douchen met het gepaste geurtje, oksels en benen en bikinilijn inspecteren op ongewenste haartjes. Het vleugje parfum achter je oren tussen je borsten. De gepaste bodymilk uitkiezen.

Wat kies ik…rood, zwart, wit of vleeskleurig…je wilt pikfijn in orde zijn. Hoewel zou hij het merken? Zou hij in de badkamer hetzelfde doen en denken als ik? Zou hij ook draaien in de spiegel en tevreden zijn met het resultaat. Zijn borst en billen even aanspannen en zien dat het goed is?

En dan bij een glaasje wijn of cava of champagne vallen alle zorgen van je af alsook de kledingstukken. Ben je betoverd door het MOMENT. Bestaan juist nog jij en ik.

Daten is verleiden en verleid worden. Door jou en door mij.

Is streven naar een moment van eenwording, respect en toekomst.

Lees verder!

geplaatst door Tesoro - 2 reacties



vrijdag 15 oktober 2010

Groentje in datingland

Ik ben nieuw hier. Betrekkelijk nieuw en dus nog heel groen achter de oren, nog vol hoop en geloof, en vooral met heel veel vragen.

Blij dat ik was toen ik mijn eerste berichtje ontving. Ontgoocheld toen bleek dat het om een gewoon “toon-interesse-bericht” ging. Ik krijg liever persoonlijke berichtjes. Gelukkig kwam er al eens een echt berichtje in mijn mailbox terecht (al dan niet omdat ik eerst zelf iets gestuurd had, ofwel zijn mannen echt bedeesd op deze site, ofwel moet ik mijn profieltje wat mooier inkleuren), en na een paar leuke heen- en weer berichtjes kwamen ook al een paar (letterlijk, 2) afspraakjes.

Zowel de berichtjes als de afspraakjes bezorgen me hoofdbrekers.

Berichtjes

Wat doe je met een berichtje dat je heel erg tegenstaat? Niet antwoorden lijkt me in dit geval vriendelijker dan antwoorden met de uitleg waarom je eigenlijk liever niet geantwoord had. Een berichtje dat OK is, maar een profiel met een paar elementen die je niet kunnen bekoren, dat is al eenvoudiger. Dat valt nog in vriendelijke termen uit te leggen. En tenslotte, het vriendelijke berichtje gekoppeld aan een leuk of interessant of intrigerend profiel. Na een paar berichtjes begint het bij mij dan te kriebelen, ik kijk liever iemand in de ogen als ik iets zeg, ik hou meer van dialoog dan van monoloog, van actie en vooral van interactie. Maar snel vissen naar een afspraak is blijkbaar ‘not done’. Ik ben al eens teruggefloten wegens mijn directe aanpak (maar ondertussen staat er wel een afspraak in mijn agenda, want, de aanhouder wint).

De afspraakjes

Je spreekt af met iemand die op mail heel interessant en leuk lijkt, maar al na vijf minuten merk je dat je elkaar eigenlijk niet veel te melden hebt. Is het dan onbeleefd om het afspraakje zo kort mogelijk te houden? Kan je dat maken, als iemand van redelijk ver komt? Moeilijk, maar een paar uur kan in dat geval wel heel langzaam vooruit kruipen. Is het nodig bij een tegenvaller om naderhand feedback te verstrekken? Als ik aanvoel dat dit het echt niet is, dan zal de andere persoon dat ook wel zo aanvoelen, toch? Of mag je daar niet zomaar van uit gaan. Een vriendelijk maar kordaat berichtje sturen om te bedanken voor de (leugentje om bestwil) fijne namiddag, maar dat het toch niet was waar je op gehoopt had, kan door de ene man geapprecieerd worden, maar door iemand anders als pretentieus en ongepast aangevoeld worden. Moeilijk.

Maar het kan nog moeilijker. Je maakt een afspraakje, en je beleeft een leuke tijd. Gezellig, de tijd vliegt, smaakt naar meer. Er volgt een tweede afspraakje, even gezellig, maar ergens zegt je onderbuik: leuk, maar niet wat ik echt zoek. Maar nog steeds gezellig. Een derde keer afspraakje, en nog altijd leuk, maar er komt een onafwendbaar moment dat je open kaart moet spelen. Zonder echt zeker te weten wat de ander denkt of verwacht. En liefst zonder te kwetsen. En graag met de mogelijkheid om nog een vierde of vijfde keer af te spreken, maar dan niet meer onder de noemer van een date, maar gewoon gezellig samenzijn, zonder enig perspectief. Je kan er een leuke vriend bij krijgen, een leuk neveneffect, of eerder een troostprijs? Ik ben er nog niet uit...

Lees verder!

geplaatst door Jds - 2 reacties



woensdag 13 oktober 2010

Date ik (het) goed ?



Nee het gaat niet over Humo’s Steven-cartoons met een slome griet die, haar tarzan binnen handbereik in het nachtkastje, toch maar een sigaret opsteekt omdat de zich uit de naad geneukte vent nog niet de deur uit is. Frustratie is wijdverbreid, zo bij mannen als bij vrouwen. Het hoeft niet zo’n vaart te lopen, maar toch rijst soms de vraag op : Date ik (het) goed ?

Ik deed het eens heel slecht. Dik twee dagen gekanonneerd met mails tot ik er beurs van was, liet ik na om de afspraak af te blazen. Dat heeft me berouwd en mijn stomme vergissing was me al na tien minuten aan te zien. Ik wou weer weg en hoefde niet eens een smoes te verzinnen want had een echt goede reden voorradig; er viel alleen wat te wachten. Vijfenveertig lange minuten zijn het geweest. Nochtans was ik niet aan mijn date-proefstuk.
Een van die proefstukken herinner ik me levendig. De eerste afspraak in het bistrootje van een openbare instelling vroeg om een vervolg, en toen dat elders gepland vervolg besloten ging de handdruk vergezeld van een wangzoen. Kuis toch ? Een derde keer ging het van dat bistrootje naar bij haar thuis; uiteindelijk in het blootje, en onthullend en ontnuchterend rees daarna de vraag : date ik (het) goed ? Ik vond van niet, zei dat en werd uitgescholden. Het profiel van die dame groeide uit tot het dubbele maar herkende ik niet meer; de foto nog wel.
Kijk, dat is nu iets wat ik opmerk. Hier zie je dames om de haverklap een andere naam aannemen terwijl ze toch gewoon dezelfde blijven. Waar is het hen om te doen ? Om meer of weer nieuwe kansen? Wat is hun eigen antwoord op de vraag "Date ik (het) goed?" ?

Lees verder!

geplaatst door Ufo



woensdag 13 oktober 2010

snoepdoos...

Nu ik enige tijd op M4M sta, komt het me voor als een snoepdoos. Men neemt, proeft en pakt alweer het andere. De climax lijkt meer voort te komen uit het aantal dan uit een investering.

Las ik in het profiel van een verrassende man.

Je hebt gelijk…het is hier een snoepdoos.

Je kunt je te goed doen aan zuurtjes en gommetjes, smoelentrekkers en nougat. Lekstokken en muntjes. En voor de liefhebber van het fijnere snoepgoed heb je de pralines, Neuhaus of Daskalides of een Leonidasken.

Snoepen en proeven doen we allen!

Verwend door het rijke aanbod nemen we gretig. De tijd om voor enkele franken een zakje te vullen met selectief gekozen snoepjes kennen we niet meer. Nu doen we onze boodschappen via internet, ja, je moet mee met je tijd. Bestelling doormailen en ten huize geleverd. Niet tevreden! Kies je een andere leverancier.

Jammer…spijtig.

Op deze manier vergeten we dat een snoepje zachtjes in je mond moet smelten, met je tong over je gehemelte strijken om te genieten van de lekkere nasmaak. Nogmaals hetzelfde snoepje proberen en vast te stellen, hmmm het smaakt naar nog, naar meer. Tot je plots beseft, ik wil het hele zakje. Geen andere snoepjes meer …

Ik zoek naar een “cuberdon”…lekker ouderwets snoepje, een neusje…heerlijk zacht langs de binnenkant. Met een zoete verleidelijke geur, die je uniek mag noemen. Zeldzaam. Niet overal meer te vinden. Wel veel namaak te krijgen, in goedkopere versies! De “ echte cuberdon” smaakt het lekkerst…ja, ik ben een fijnproever!

Teveel snoepjes eten….tast het glazuur van je tanden (hart!!!) aan.

En… krijg je een indigestie van ;-)

Lees verder!

geplaatst door Tesoro



woensdag 13 oktober 2010

Zeemeerplussen

Aan zeemeerminnen is voorlopig nog geen gebrek. Er zijn er in soorten en maten. Ja, maatjes ook. Maat 38 is alom vindbaar, in blondine en brunette haartooi. Maar hun aantal slinkt zienderogen. Op de dijk, tenminste. Nu moet je al goed zoeken. De contouren vervagen want het wordt al wat frisser en de jakjes verhullen veel van wat anders gezien mocht worden. Niet dat het nu niet meer kan of mag. Maar je moet al een grote nabijheid bereiken voor ongehinderd zicht op dat fraais. Wat knap lastig is.
Natuurlijk zijn er bekende plaatsen met naaktstrand aan deze en gene zijde van de grens met daar middenin het Zwin. Maar daar ga je best heen met twee. Want niets is heerlijker dan een plons en wat stevige zwemslagen tussen de achter mekaar aanrollende golven. Geen zwaar water dat aan zwembroek of bikini rukt, zoal niet van ingedrongen zand bewust maakt. Het ballenspel met zicht op elkaars uit het water hoppende borsten en piemel, vrij als over het strand scherende meeuwen.
Mens in de natuur. In Zeeland is die alom aanwezig. Om de kilometer een strandpaviljoen, en verder niets dan strand en duin, met hooguit wat fietsers en wandelaars erdoor laverend. Daarachter : polders, en hier en daar een dorp, met rust en pleisterplaatsen waar het eten vaak met Vlaamse inslag toebereid en verorberd wordt. Net als wij weten de Zeeuwen wat lekker is. Ik kom er graag terug. Er is de zee, en zeemeerminnen houden daarvan ; ook van een Neptunus met schepnet.
Voorlopig zie ik alleen maar zeemeerplussen.

Harry

Lees verder!

geplaatst door Harry - 1 reactie



dinsdag 12 oktober 2010

welke man wil je...

Vervolg vorig cursiefje… mijn verlanglijstje ;-)

Een warme, gevoelige, verstandige,pittige, ernstige man...

Een relatie zie ik niet als alles samen doen of precies hetzelfde denken, maar wel raakpunten hebben, aantrekking, passie, solidariteit, vertrouwen, en tegelijk elkaar ruimte (durven) geven.

Dus : inventieve man gezocht, die origineel, uniek en sprankelend is ;-) geen 'groen blaadje', maar iemand met levenservaring!

Ja….dat lees je in mijn zoekprofiel.

Geen George Clooney of Filip Peeters…ooit zei een wijze vrouw “ van een mooi bord eet je niet alleen”…

Zelfkennis!!! is een mooie deugd en spiegels heb ik ook thuis. Dus ik weet dat ik geen fotomodel ben. Mag misschien wel nog in een reclamefilmpje van Dove Invisible Care meedraaien. Of een maand opvullen bij Calendar Girls.

Mijn perfecte man bestaat niet. Althans niet wat omschrijving uiterlijke kenmerken betreft. Behalve …een baardje… dan ga ik door de knieën.

Mijn perfecte man straalt mannelijkheid uit, heeft lichtjes in zijn ogen. Heeft een zachte vrouwelijke kant en durft zijn emoties tonen. Bezit temperament en passie. Weet hoe een vrouwenlichaam in elkaar steekt. Teder en warm. Kan praten over ditjes en datjes maar weet wat er in de wereld gebeurt. Zijn interesse reikt verder dan de kerktoren. Hoeft niet dezelfde politieke voorkeur te hebben maar deelt graag zijn visie hieromtrent. Kan me verleiden en leiden. Heeft geen gaatje in zijn agenda, maar plaats voor ons. Daagt me uit en opent nieuwe perspectieven. Kent de regels van het spel, geven en nemen. Geborgenheid…twee veilige warme armen en een schouder.

Dus…rood, blond, bruin, zwart…kaal…grijs… in elke man schuilt de perfecte man.
Het jongetje. Die liefde en kennis wil delen met zijn perfecte vrouw. Liefde is een werk-woord, kennismaken ook.

Welke man ben jij…tja…licht je een tipje van de sluier op?

Ik wil niet de perfecte man…maar de man die perfect bij mij past….


Lees verder!

geplaatst door Tesoro



dinsdag 12 oktober 2010

Vrouw bij de haard ?


Zou ze bestaan? De vrouw die bij wijze van spreken achter de hoek woont en die je hier kan vinden.
Nou, zo ken ik er wel een. Drie of vier zelfs, zoniet vijf.
Een waarmee ik nu en dan een Orval drink (zij een Duvel) en wat bijpraat. Andere verkenningen bleven zedig en leidden nergens toe. Niks mis mee. Maar ik wil weer eens bijpraten. Zal ik eens pardoes door haar winkel wandelen? Of zal ik eens bellen? Andere acties zie ik niet zitten.

Met de tweede –ik moet derde zeggen maar zeg tweede omdat er iets was– zit dat bellen er niet in. Want even plots als het begon eindigde het ook weer, onverklaard.
En dan zijn er nog 3 fijne gezellinen. Ene van de avonden dans en cinema, en laatst nog op die reis. En een van…ja, hoe zal ik zeggen? Alleen maar leuke avonden en één keer een leuke nacht ondanks handicap, en ja ook gezellin met anderen samen waaronder de overblijvende en vijfde die laatst nog ‘bei uns in Deutschland’ opzette.
Allemaal van hier achter de hoek bij wijze van spreken, of toch niet zo ver weg. Bij de haard; als het ware,want ik heb geen haard.
Wel ooit gehad, in een ander tijdperk van alleen zijn. Het was toen oppassen voor gensters op het tapijt. Synthetisch tapijt. Dat schroeit gauw. Ook de knieën, als op zo’n tapijt duchtig wordt gevrijd. Ik herinner me dat ik me eens ’s anderendaags afvroeg hoe ik toch aan die rode plek op die ene knie kwam. Zij vroeg me van haar kant of ik altijd zo was. Ik zei : alleen op het tapijt. Want hoe het in bed was wist ze al.
Dus nu geen schroeiplekken meer van het vrijen. Alles tussen en op lakentjes en wollen vloerkleed. Het ongerief zijn nu stijve lendenen en spieren. De leeftijd laat zich voelen. Nu hou ik er het gevoel aan over dat ik weer eens nodig naar de fitness moet. Op de home trainer gaan zitten. Een fikse wandeling maken. Dat is nog de beste optie. Misschien langs het huis van de dame die nog wel een Orval heeft staan. Of zou ze in de winkel zijn? Mankeer ik niets? Een hemd, een paar sokken? Te doorzichtig.
Maar waarom moet ik het toch altijd zo ver gaan zoeken ? Ik zou het toch wel bij wijze van spreken achter de hoek willen vinden.
De laatste keer dat ik een stembureau moest voorzitten, kwam er een dame langs die méér dan mijn aandacht opwekte. Snel keek il in de kiezerslijst waar ze huisde. Jawel : letterlijk achter de hoek, en géén andere kiezer op datzelfde adres. Maar ik beken dat ik nog geen smoes bedacht om te gaan aanbellen. En het is zelfs nog van de voorlaatste verkiezingen geleden.
Al met al dus geen reden tot klagen.

Harry

Lees verder!

geplaatst door Harry - 1 reactie



maandag 11 oktober 2010

Ontmoeting met onbekende

Twee keer maar is het me overkomen. Ingaand tegen voornemens die me ervan afhouden iemand te ontmoeten waarvan me geen beeld voor ogen staat. Toegegeven: een foto zegt niet alles. Het is een momentopname : een persoon met het gelaat bevroren in de plooi en het licht van het moment. Je kan het leuk vinden of niet, terecht of ten onrechte. Wie zal het zeggen?
Waarom zitten toch zovele dames aan een bord vol eten? of met een glas in de hand? Proost schijnen ze te zeggen. Maar niet tegen mij. Tegen wie dan wel? Wat hebben ze er aan als dat bord vol eten op de foto staat? Is dat om te bewijzen dat ze geen veggie zijn of niet aan anorexia lijden ? Akkoord, ik moet geen van beide. Liefst een normaal vrouwspersoon met stemmingen en lusten. Eten doen we toch allemaal, als we gezond zijn? En appetijt, ja ja ik ook. Aperitiefje, jawel. Maar waarom moet de hele site weten dat we af en toe eens tafelen?

En dan die twee zonder foto. Absoluut tegen mijn kennismakingsbeginselen, dan moest toch iets mij geïntrigeerd hebben. Met zovelen die mij met foto en al voor de ogen zweefden is het helemaal niets geworden, en enigen maar waarmee ik op gewoon vriendschappelijke voet nog steeds omga.
Ja die eerste zonder foto, dat was me een model. Het klikte warempel al gauw tussen de lakens ook.
Jubilatio praecox : tegen een overmaat zeelucht bleek het niet bestand, want eens terug aan land vond ik niets meer terug van wat mij eerst bezielde.

En neem nu die tweede: ook weer geen foto. Mailen? Ben je mal? Wie bij de pinken is en wat taal in de vingers heeft spreidt rozengeur en maneschijn over het papier tot het als poésie pure en passievruchtenpulp verorberd wordt. Vrouw of man, het maakt niet uit; niemand weerstaat het. Maar hoe lang is aan die mail gewrocht ? Geen mens zal het weten.

Neenee, geef me maar de telefoon tot die roodgloeiend staat en aan weerskanten de oren beroesd zijn van snedigheid met dartelende tongen die maar één ding verlangen: een tot de teentoppen doorzinderende verstrengeling die de zuurstof uit de hersenen zuigt. Vlam, ik heb het steken van jou.

Lees verder!

geplaatst door Ufo - 2 reacties



zaterdag 9 oktober 2010

welke vrouw wil je...

Val je voor haar snoetje…of val je voor haar kontje?

Voor haar stralende ogen of haar mooie glimlach.

Voor haar heerlijke kookkunst of haar hartstocht!

Haar creativiteit… haar originaliteit…haar spontaniteit…haar frisheid…haar inventiviteit.

Welke vrouw wil je? Of… welke vrouw moeten we zijn? Is een vraag die door mijn hoofd spookt.

Houd je van het neurotische type? Altijd je aandacht opeisend. Het hulpeloze slachtoffer speelt zodat jij de sterke stoere man kan spelen. Je raad bij alles nodig heeft. Haar belangrijkste zorg is, eten we vandaag bloemkool met worst of balletjes in tomatensaus. Je krant en je pantoffels bij je zetel zet. En die gezellig, slaapkleed met kanten kraagje aan, naast jou in de sofa kruipt. Haar fruitsapje drinkt. Die Thuis of Familie niet mag missen. Je behaagt. Elke zondag op de koffie bij…en iedere zomer de Costa Brava.

Of zie je meer in een mondige vrouw. Zich bewust van haar vrouwelijkheid. Die raad vraagt maar ook raad geeft. Die luistert en praat. Een gezellig restaurantje of een picknick in het bos. Een goed boek en glaasje wijn. Op een kwartiertje gepakt heeft en even er samen tussenuit. Die bij het horen van ‘In Dreams van Roy Orbison ‘ je hand neemt en danst. Waar de nachten te kort zijn. Het ontbijt duurt tot het middaguur. Die behaagt en behaagd wil worden. In je zak een briefje vinden met de woorden "ik houd van je".

Een vrouw…rood, blond, zwart, bruin… zal maar ontplooien wanneer ze haar wederhelft gevonden heeft. Alles wat misschien al lang in haar opgesloten zit zal loskomen. Haar ogen zijn de spiegels van haar ziel. Haar armen zijn klaar om te ontvangen. Haar lippen rijp om gekust te worden.

Welke vrouw ik ben?....Tja…wat denk je?

Welke man ik wil…dat lees je de volgende keer ;-)

Lees verder!

geplaatst door Tesoro



donderdag 7 oktober 2010

een persoonlijk bericht sturen...

Slaat dat meer aan als het standaard Interesse bericht te sturen is de vraag.

Ik denk het niet! Wanneer een profiel je aanspreekt moet je de durf hebben een bericht te sturen.

Een neen heb je …een ja kan je krijgen! En wanneer er dan enige vorm van belangstelling in je persoontje is dan start het vervolg. Je vertrekt sowieso bij het versturen van, met informatie uit de profieltekst of omdat het fotootje je aanspreekt !!! Maar let dan op, het is dikwijls een lege doos met een mooie strik rond :-)

Velen ergeren zich aan het feit geen antwoord te ontvangen.

Mijn bescheiden mening hieromtrent : het is niet te wijten aan luiheid noch aan onverschilligheid. Maar uit respect je niet te kwetsen…niemand loopt graag een blauwtje. We hebben allemaal wel de neiging om te projecteren. Kennen angsten en onzekerheden. Verschuilen ons achter de gedachte iedereen of velen doen het, dus ik ook.

Het toch sturen van een persoonlijk bericht wijst op moed en karakter of veel inspiratie! Voor sommigen een moeilijke opdracht niet iedereen heeft een vlotte pen of rijke woordenschat met het gevaar te imponeren… plus de angst om ‘dt’ fouten te schrijven ;-)

Het gaat dan om de kunst jezelf te profileren, de gepaste woorden te vinden…moeilijke opdracht.

Mijn voorkeur gaat naar een persoonlijk contact, je lichaamstaal te zien, je stem te horen, de fysieke aantrekkingskracht te voelen, raakvlakken te herkennen, je lach te zien, de schittering in je ogen.

Een berichtje sturen creëert het gevoel van de pluisjes van de paardenbloem wegblazen, hij antwoordt…hij antwoordt niet…hij antwoordt…hij antwoordt niet…

Met deze…klassieke Interesse berichten zijn welkom!

Lees verder!

geplaatst door Tesoro - 2 reacties



dinsdag 5 oktober 2010

meisjes...

Batterij even opgeladen.

Zalig toch, of je nu dertig, veertig of vijftig bent…zet twee meisjes :-) bij elkaar en het beloofd een gezellige, warme avond te worden.

En het hoofdthema …mannen natuurlijk!

Ons gal spuwen en het bejubelen van de (h)eerlijkheid en de wijsheid van het andere geslacht.

Afspraak 20 uur in ons favoriete cafeetje, het vredepleintje…gezellig ouderwets bruin cafeetje, waar jong en oud welkom zijn. En genietend van ons goddelijk drankje, een roomer, praten we bij, gespreksstof voor uren!

Het voelt als een ontlading dingen kwijt te kunnen die je niet zomaar aan jan en alleman vertelt.

Soms frustraties… soms grappige anekdotes …soms een lichte boosheid. De verschillen tussen mannen en vrouwen worden grondig onder de loep genomen. Waarom is onze gevoelswereld zo verschillend? Waarom vinden we niet de combinatie tussen spel en ernst? Waarom houden we zo aan onze vrijheid? Waarom durven we niet aan een nieuw en ander leven beginnen?

Zou onze levenskwaliteit hierdoor verminderen? Neen, het zou een verrijking zijn! Het opnieuw mogen delen van gedachten en gevoelens. Troosten en lachen. Een zachte hand en warm lichaam voelen.

Voorbije dates en komende dates passeren de revue. Herinneringen aan de voorbije zomer worden even aangehaald.

Tijd om afscheid te nemen. Terug naar huis.

Bedankt lieve vriendin voor de fijne avond.

Meisjes….dertig, veertig of vijftig… onze onschuld zijn we al lang kwijt…de verpakking is gewijzigd…maar de inhoud is gebleven, neen, eigenlijk beter geworden, rijper,voller, de scherpe kantjes zijn bijgeschaafd.

Meisjes worden vrouwen en vrouwen blijven meisjes!

Lees verder!

geplaatst door Tesoro



maandag 4 oktober 2010

Thuis bij de boerentrienen

Sinds vorig jaar waren mijn reisjes kort gebleven tot onlangs. City- en museumtrips, enige keren een weekje in het UK, maar niets van langere duur dan een week. Aan variatie geen gebrek nochtans. Maar de favoriet gewaande dates overleefden de citytrip proef niet, op één uitzondering na.
De laatste dagen van een museumtentoonstelling trekken me onweerstaanbaar aan. Zodanig dat ik één keer zelfs de sneeuwstormwaarschuwingen aan mijn laars lapte en naar Düsseldorf reed. Ik sliep in een bed waar de Duits-Nederlandse grens tussen de twee matrassen liep; letterlijk. Op de terugweg was het witte stadje Thorn witter dan ooit.
Eén keer reisde ik in mijn eentje een week door het UK (Solotrip startup - Piano solo - Skye is the limit). Tot mijn grote voldoening. Ik kan dat alleen maar aanraden aan wie daar nu aan toe is en vroeger met twee reisde.

Nu heb ik voor de eerste keer een groepsreis in de Maghreb achter de rug. Als single is het leuk als je al een paar dames van de groep kent van tevoren. Minstens één eind van de tafel is dan al gezelschap, en tot het andere eind weet je dan ook sneller welke stellen of eenlingen sympathiek zijn en welke niet. Tja, dat maak je wel zelf uit, maar gewoonlijk klopten onze meningen. Eén kennelijk nieuw stel, hij zowat 80 en zij die het woord voerde naar schatting 60, had genoeg aan zichzelf; daar heb je dan op bustrips en tijdens de eetmalen ook nauwelijks mee gesproken. Overigens ging de turista vlot het gezelschap rond, en dat dunt ook het tafelgezelschap uit. En bovendien hadden enige hotels het niet op bier of wijn begrepen. Rondjes water maken nu eenmaal niet de tongen los.

Nu stemde mijn thuiskomst me met gemengde gevoelens. Net alsof ik me schuldig voelde dat ik langer weg bleef dan anders. Dat ik alleen weg was; nou ja, alleen… Maar toch dat niemand het met mij echt heeft gedeeld zoals vroeger. En ik had ook rare dromen : de ene keer was het ”niet waar dat ik alleen was” –een golf van geluk trok door me heen, in mijn droom dan- en dan meteen voelde ik ook alweer in mijn droom de rauwe ongedroomde werkelijkheid dat niemand naast mij in bed lag.
Ontnuchterd en een beetje beschaamd was ik, om zo’n hele tijd ‘alleen’ op reis was.

Nog geen week thuis of ik zag reeds in één film,‘Des Dieux et des Hommes’, de locaties waar we met de groepsreis langs reden en uitstapten voor snapshots. Nou, leuk om die locaties en nog eens de tronie van Michel Lonsdale te zien; maar voor een grand prix de Cannes behoorlijk overroepen naar mijn smaak.
Collectief Frans schuldgevoel om de van regeringszijde doodgezwegen moord op 8 in Algerije als gijzelaars genomen Franse paters, zal daar voor iets tussen gezeten hebben. Ze doen maar, in Cannes. Straks is Gent weer aan de beurt voor het filmfestival. Ik ga er niet heen, het concertseizoen is weer begonnen.
Een paar dagen geleden kon ik me weer eens ergeren aan een in oranje apenpakje gestoken boerentrien die na afloop het podium opdraafde en de soliste, nog oog in oog met de applaudisserende dirigent, van achteren tegen de bovenarm stootte omdat ze mordicus van dat boeket af wou. Dat is zo mogelijk nog erger dan al die andere boerentrienen die zonder een zweem van waarderende omarming laat staan kus de dirigent of de mannelijke solisten een ruiker in de maag stampen. Eén keer heeft een mannelijke Handelsbeurs medewerker het bestaan om een soliste behalve met bloemen ook met drie kussen te bedenken. Bravo vent ! Behalve voor muziek heb jij tenminste ook hart getoond voor de mensen die ze brengt.
En dat publiek ! Zat en stond daar in de Gentse handelsbeurs de hele avond de crème de la crème van de kwartetten te musiceren, maar eventjes langer applaus voor een bisnummertje, o nee ! Daar zijn de bierkragen en de slagroom op de wafels veel te lekker voor. Ik heb bijna spijt dat ik geen Bozar abonnement nam in plaats van mijn keuze voor het Handelsbeursgebeuren waar ik me misschien nog een half dozijn keren ga ergeren. De boerentrienen zullen op hun tellen moeten passen. Hebben die geen coach, zeg !
Dan was het vrijdag in de Bijloke toch beter; daar gaf tenminste één podiumbeklimster de dirigent een smakkerd terwijl ze hem het boeket in de hand drukte. Dat was tenminste nog eens een vrouwtje dat van muziek houdt ! Ja ja daar hou ik van.

Harry

Lees verder!

geplaatst door Harry - 1 reactie



Vorige berichten

Archieven

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be