Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zondag 28 november 2010

PlopperdeBlopperdeBloggerdeBlog…

Dé titel…
Tja? Hoe komt een titel er? Heb er nog nooit zo over nagedacht, eigenlijk.
‘De Kwestie’ echter verplichtte me toch tot enige reflectie. Allicht is het ook weer niet voor iedereen hetzelfde. Laat ons zeggen, dat voor mij de titel voortkomt uit datgene wat me aanzette tot …inspiratie..

Inspiratie…
Hoe kom je tot inspiratie? Je leest iets, een woord valt je op, een snaar wordt geraakt en je gedachten dwalen af.

Plopperdeplopperdeplop

Dààr is het.
Je neemt snel een stukje papier; Het moet er uit! Of erger nog, je start MS Word op, (man zo traag…), en tikt en tikt en tikt… Zo gaat het bij mij althans. Koortsig. Vloeiend. Inkt. Al of niet.
Je kan het niet stopperdestopperdestop.

In dit geval was t een beetje flauw. Ik zat nog na te denken over ‘De Kwestie’. Over de reacties op de vorige blog. Plop. Blop. Blog.

Natùùrlijk las ik het hare ook! Zo mooi. Het dééd ook iets met me. Ik stemde zelfs een 5.
En ik schreef.
Over liefde, pijn en verdriet. LDVD.
Diep in mij. Lang geleden. Veilig (?) weggeborgen. Onzichtbaar achter het verhaal.
Je kan dat enkel weten als je mij kent. Ik ben hier niet. Ik bén Xanthe.
Of niet.
Ik kies zelf.
Zelferdezelferdezelf.

Nog veel leesplezier.
:-)

Lees verder!

geplaatst door Xanthe - 2 reacties



zondag 28 november 2010

DE MAX!

Soms zit ik hier echt te lachen bij het lezen van de profiel-verwachtingen
van sommige mannen....

Al gelezen-Echt waar:
Ze zoeken dan bv:
-iemand tussen 30 en 31 jaar
-dat ze zichzelf blijft (Wie anders??)
-geen poederdoos
-tussen 160 en 162 cm
-niet op mijn kap leven
-niet zagen (daar kan ik nog inkomen::))
-zoals mij (ook met snor en baard???)
-goed koken en kuisen (in ruil voor ecocheques ofzo?)
-evenwaardig (héhé!!)
en DE klassieker:MOET VEEL KNUFFELEN!!!!

En zeggen dat we betalen om naar stand-up comedians te gaan kijken...

Lees verder!

geplaatst door Joannie - 6 reacties



zondag 28 november 2010

bijna drie jaar later...

December 2007…mijn wereld kantelde. Ik zat vol tegenstrijdige emoties, verdriet, wilskracht, onmacht. Maar…ik zou in mijn eentje deze periode wel overbruggen, dacht ik!

En tot op een zekere hoogte is me dit gelukt. Je vrienden en kinderen omringen je met de liefste zorgen en bedoelingen…soms zo hard dat het je irriteert.

Maar ik voelde me het best in de huid van einzelgänger. Dit was voor mij de beste manier om mezelf terug op de rails te plaatsen. Tenslotte besefte ik maar al te goed dat iedereen zijn eigen zorgen en vreugde had. Iedereen had zijn eigen leefwereld. Ik voelde me nergens meer thuis. Soms voelde ik me zelfs een indringer in hun ongeschonden wereldje.

Er komt een moment dat je selecteert, zwaar selecteert…wie wil ik nog in mijn leven behouden. En uiteindelijk houd je nog een handvol mensen over…maar dit zijn dan ook “echte vrienden”. Mensen met inhoud, met diepte, die een meerwaarde zijn. Zij sturen me bij indien nodig.

En zo wil ik nu ook selecteren onder de mannen die mijn leven binnengestapt zijn.

Deze laatste drie jaren zat ik op bepaalde momenten op een roetsjbaan. Gulzig neem je deel aan het leven van een single. Op ontdekkingstocht. Je lijkt een bodemloos vat. Je wilt proeven van alles en nog wat. Je denkt op deze manier het ultieme geluk te vinden. Je plaatst mannen op de reservebank en je zit zelf al eens op de reservebank (zoals Honnepon het zo mooi beschreef). Uitspattingen. Soms al eens met een zware emotionele kater.

Vandaag besef ik dat je alles rustig de tijd moet laten. Dat een gevoel moet groeien. Ik wil geen eendagsvlieg meer zijn. Ik heb geen haast. Ik laat me niet meer intimideren of imponeren door de glitter en glamour van loze woorden. Maar ooit wil ik terug de passie proeven. Het onvoorwaardelijk houden van.

Drie jaren later…ouder geworden…maar ook veel wijzer geworden.

Maar wanneer ik in de spiegel zie…zie ik nog altijd (of opnieuw) dat vrolijk speelse meisje ;-)

Lees verder!

geplaatst door Tesoro - 4 reacties



donderdag 25 november 2010

Ook op het eerste gezicht...

In 2005 was het. Dat jaar dat mijn hele wereld op zijn kop ging staan…dit ter zijde.

Pasen. Livigno. Ik gaf skiles aan de hele kleintjes. Een zalige week.
Skimonitrice zijn,.. een aparte wereld, mij tot dan totaal onbekend. De ene wilde nacht na de andere, laat uitgaan, vroeg opstaan, de hele dag kids sjouwen,de nodige après-ski avonden organiseren, quizjes uit je duim zuigen, bombardino’s, Weissen bier…
Ik voelde me herleven! Ik voelde me herboren!! Ik voelde me terug 20!!!

Eén van die avonden, ongeveer halverwege de week, begon héél braafjes met een leuke kidsfuif in het hotel zelf en ontaarde enkele uren later spontaan in de wildste skifuif (orgie?) die ik ooit meemaakte.
Gewoon in de foyer-annex-bar van het hotel;
Live muziek, dansen,…jong en oud, iedereen in de bar ging total-loss. Carlo, de Italiaanse barman, beheerste zijn vak volkomen. Hij speelde in op zijn publiek en maakte er in een wip een vrolijke boel van. Er heerste een compleet uitgelaten sfeer. Daarvoor ben je tenslotte op vakantie!

Enne…Je kent dat wel he ;)
Dan heb je altijd wel die ene skimonitor, die de hele meute vrouwen aan zijn voeten heeft.Brede glimlach, elke vrouw diep in de ogen kijkend, charmant, galant…Objectief gezien niet eens zo n knapperd. Maar blakend van zelfvertrouwen. De ster van de avond. ..

Iederéén wou met M praten, lachen, dansen,… rondzweven? Elke vrouw waande zich seconden lang begeerd, verleidelijk, aanbeden. Ook hij verstond zijn ‘vak’ en bespeelde zijn vrouwelijk publiek voortreffend.
De echtgenoten knepen nillens willens een oogje dicht en vervolgens in de billen van de piepjonge monitrice-jes…

Niemand zag jou!?
Jij die daar met je vrienden nonchalant tegen de bar aanleunde, je niet al te veel aantrekkend van het gekke gedoe op de dansvloer. Ongemerkt bewoog ik me een beetje in jouw richting. Je vrouw stond er ook bij. Je zei iets tegen me, en we praatten wat. Ik was onder de indruk. Al metéén!
En ik zei laconiek tegen haar, stel je voor, tegen hààr…:
“De énige ware ster van de avond is jouw man… ik snap totaal niet waarom iedereen zo achter M zit aan te lopen?? Jij hebt ongetwijfeld de knapste man van de hele bende hier...” Je hoorde het en keek me diep, diep in de ogen. Zoiets had jij ook al in geen jaren meer gehoord over jezelf…

Zij ging slapen, hoofdpijn, en jij waagde je ook op de dansvloer. Mijn hart sloeg een tel over, nee, twee of drie. Je kwam in mijn richting. Je keek in mijn ogen, met die donkere warme ogen van jou, en je lippen krulden een zalige glimlach. We dansten de hele avond samen. Sensueel. Opwindend. Wanneer de muziek, tegen het ochtendgloren, eindelijk stil viel, kuste je mij. Ik wist niet wat me overkwam. Ik was verliefd. Coup de foudre!

Lees verder!

geplaatst door Xanthe - 8 reacties



woensdag 24 november 2010

Op het eerste gezicht

Velen geloven niet in liefde op het eerste gezicht. Ik wel.

Toen ik 16 jaar geleden voor het eerst mijn man zag op een feestje van een gemeenschappelijke vriend, had ik zoiets van “WAW”. Toen ik naar huis reed dacht ik: “Dat is de man waarmee ik wil trouwen!”.



Ik had één probleem: we hadden wel wat gepraat samen en wat gedanst, maar verder niets speciaals, geen telefoonnummers uitgewisseld of verdere afspraken gemaakt. Hoe ging ik dit aanpakken (in een wereld zonder google, zonder facebook, zonder gsm, …)?

Ik heb mijn stoute schoenen aangetrokken en naar de vrouw van de gemeenschappelijke vriend gebeld, met de vraag of ze geen contactgegevens had. Ze had alleen een adres, in Frankrijk (hij woonde toen in Rijsel), op de recent gebruikte lijst voor geboortekaartjes. Dan maar een brief sturen dacht ik : “Hallo, ik ben dat meisje met het blauwe kleedje aan. Ik vond je tof en wil je beter leren kennen….”

4 weken heeft hij gewacht voor hij reageerde en een afspraakje maakte! Ik had de hoop al helemaal opgegeven. Op het eerste afspraakje was hij 1 uur te laat (ik was toen nog zo naïef om te denken dat het om een West-Vlaams probleempje ging: half vier is niet vier en half). Maar mijn eerste gevoel werd alleen maar bevestigd en ik was verliefd sedert het eerste moment dat ik hem zag!

Om een lang verhaal kort te maken: een jaar later trouwden we, we werkten samen hard aan de verbouwingen van ons huisje en we kregen 4 prachtige kinderen. We waren supergelukkig tot 4 jaar geleden het noodlot toesloeg en mijn man overleed.

En de brief …. die is nog veel ter sprake gekomen, maar is zoek geraakt tijdens één van onze verhuizen. Misschien komt hij ooit nog eens boven water.

Lees verder!

geplaatst door Leni - 1 reactie



dinsdag 23 november 2010

Verleiden of verleid worden...?

Is het verleiden of verleid worden?

Hangt ervan af of je man dan wel vrouw bent!
Ik las eens in een intervieuw met Rik Torfs (u weet wel, dè Rik Torfs, specialist ter zake allicht) dat vrouwen verleid worden door de man, echter na eerst duidelijk zelf t signaal uitgestuurd te hebben verleid te willen worden...
Als dat inderdaad zo is, en ik zou de woorden van de wijze Rik niet in twijfel durven trekken, dan is dat precies wat dit medium zo moeilijk maakt;

Hoe moeten wij nu als vrouw 'subtiel', want daar draait het om natuurlijk, aangeven aan een man dat wij verleid willen worden door hém?
Door hem en niet door een ander? Want dàt is de boodschap die de man in kwestie dan onbewust wil te horen krijgen.
Er is immers niks subtiel noch onderbewust aan het sturen van een standaard interesseberichtje. Ook niet echt aan het meest poëtische zelfgewroet tekstje...

Kritisch zijn is makkelijk, naar t schijnt. Ik doe dat niet te gauw zonder ook een mogelijke oplossing te suggereren ;-)
Ok, dan gaan we nu even de IT toer op!
Programmeurs en IT-specialisten te lande verenigt u want hier komt een wijze (hmhm) raad van ene vrouw die echter van programmeertalen niets kent...

Zou er niet de mogelijkheid kunnen bestaan een knopje 'subtiel signaal' toe te voegen??

Zoiets waarmee je als vrouw (jaja, desnoods doen we ook aan 'gelijkheid', daar gaat t nu niet om) een bijna onmerkbaar proces kan aan t werk zetten waardoor jouw profiel enkel milliseconden voor de ogen flitst van de uitverkorene, zonder dat deze dat zelf beseft weliswaar (Dat laatste is héél belangrijk)
Waardoor deze lieve schat bijna onmiddellijk niet anders kàn dan metéén in actie schieten, metéén t beste uit zichzelf gaat boven halen, zichzelf totaal gaat overstijgen om toch maar die éne, zíjn éne, ervan te overtuigen dat hij hààr wil en niemand anders!
Mooi toch?
De natuur is zo prachtig!

Ja, ik hoor ze al, de 'etischen' onder jullie!!
"Eénmaal je daaraan begint waar stopt het dan?"
"En dan gaat er misschien ook weer geld mee gemoeid zijn, een soort opbod voor wie hoeveel flitsen krijgt?"
"..." vul maar aan?

Maar t is wel voor een goed doel, en je zou het al of niet kunnen toestaan. En het bootst gewoon de natuur na.
Zo gaat t immers ook in t echt: Je bent beschikbaar en straalt dat uit of net niet...

Zo is het toch he Rik?

Lees verder!

geplaatst door Xanthe - 4 reacties



dinsdag 23 november 2010

Gisteren, vandaag en morgen

En dan is er morgen, de dag na een openhartig gesprek. De dag, na een beslissing genomen, na goed overleg. Ik lig in mijn bed te staren naar het plafond hopend dat het misschien een aanwijzing zou bevatten, of dit nu de juiste beslissing was. Maar het verandert niet. Het druilerige weer buiten weerspiegelt een beetje de weemoed die ik voel. Ik heb geen zin om op te staan. Er is trouwens geen enkele rede waarom ik zou opstaan, geen dringende afspraak. Dus ik ga blijven liggen en misschien gaat dat knagende gevoel in mijn buik wel weg.

Ik moet jullie nog iets bekennen. Iets waar ik niet trots op ben. Die avond op de brug toen ze me die woorden zei, heb ik het op een lopen gezet. Ik heb me gewoon omgedraaid en ik ben straal in de andere richting weggelopen, zonder achterom te kijken, gewoon weggelopen. Dat was mijn eerste reactie. Het is een reactie waar ik me nu voor schaam. Ik heb haar de volgende dag wel opgebeld om, me te verontschuldigen en haar uitgenodigd er samen over te praten. Ze heeft mijn uitnodiging aanvaard een beetje tot mijn verbazing en we hebben enkel uren gebabbeld over haar en haar dochter Layla. Ze heeft me heel openhartig vertelt hoe het zo gekomen is, waarom het niet op haar profiel stond,... Ik heb haar eerlijk gezegd dat ik niet klaar was om voor een kindje te zorgen. Ze begreep het en ze heeft me ook mijn sprint van de brug vergeven. Ik heb nu nog enkel contact via mail met haar. We vonden het beide beter zo. Ze heeft me onlangs nog enkele fotootjes doorgestuurd van Layla, het is echt een heel schattig meisje. Ik kan jullie helaas geef foto doorsturen, maar ik kan ze je wel beschrijven, ze heeft lange kastanjebruine haren als haar moeder en groene ogen met een kleine fonkeling in van deugnieterij.

Tot zover dit deel van mijn verhaal.

Enkele dagen geleden zijn vrienden me uit bed komen zetten of alle ze hebben me uit bed getrokken en mij een volledige make over gegeven. 'S-avond ben ik voor de eerste, en geloof mij ook enige keer, naar een cocktail party geweest.

Serieus, ik begrijp niet wat mensen daar in zien? Muziek die zo hard staat dat je verstaanbaar maken al bijna onmogelijk is, laat staan een conversatie voeren. Je staat daar “te dansen” op een vierkante meter, die je deelt met 4 andere mensen. Dat is toch niet dansen of wel?

De bedoeling van de avond was , hilarisch als ik er achteraf op terugdenk, nieuwe meisjes leren kennen. Maar eerlijk wat is er sexy aan een man die over de muziek probeert uit te schreeuwen, hoe mooi je haar is en dit dan opvolgt met mag ik jou gsm nummer? I totally don’t get it ;-). Ligt het aan mij of zijn er nog mensen die er zo over denken?

Voor ik dit blog afsluit toch nog even de fail save oplossing meegeven: “hoe meisjes oppikken in een disco – door maten van Durzo”.

1) Zoek je een leuke groep uitziende meisjes uit
2) Probeer mee in het groepje te gaan dansen (aka infiltreer die ene vierkante meter waar de 4 vrouwen op staan te dansen en probeer je er dan tussen te wringen, doe dit wel op een elegante wijze)
3) Zoek oogcontact (belangrijk zoek oogcontact met de ogen)
4) Nadat je oogcontact hebt behouden, maar vermeid staren (probeer eveneens de mond gesloten te houden)
5) Probeer haar duidelijk te maken dat ze er mooi uitziet, dit mag gepaard gaan met handgebaren. Vermeid wel grote gebaren er staan ten slotte nog 4 andere mensen op die vierkante meter “te dansen”
6) Ik veronderstel dat je dan het telefoonnummer vraagt, helaas ben ik nooit zo ver geraakt. Waarom vraag je je af wel ik weet het ook niet ;-)

Tot in mijn volgende blog. Geniet van het mooie weer de werkweek en kijk vooral uit naar het weekend :-).

mvg,
Durzo

Lees verder!

geplaatst door Gonyo - 2 reacties



maandag 22 november 2010

40/60


In mijn jeugd was 40/60 antraciet van kaliber. Grof zelfs. Nu een onderwerp van gesprek -zij het niet grof- over mannen. Ik mag er dan zelf een wezen, maar doe daarover mijn duit in het zakje. Toepasselijk, want het gaat over procenten. De procenten van de venten. 60% van de mannen boven 50 kampt met erectieproblemen. En het schuift op naar de 40, in leeftijd dan. Dat was één van de gespreksonderwerpen op een wandeling met singles. In het Pajottenland, op een stralende zaterdag.
Als enige man tegenover allemaal dames voelde ik me niet echt geviseerd of geplaagd. Ocharme de mannen. Dat wel. Als het zo al gesteld is! Over één oorzaak was ieder het eens : stress. Mannen lijden onder stress die hun 'prestatie' doet zinken als een baksteen. En de stress kan zeer verscheiden zijn van oorzaak. Hoe dan ook is prestatiedrang uit den boze, ook seksuele prestatiedrang of -dwang.
Bij de dames bleek tussen de regels dat mannen in dat bedje ziek zijn en dus tussen de lakens van de dames, mag je aannemen. Een knauw voor die mannen-ego’s.
Triomferen de dames dan ? Ook niet, bleek het, want zij moeten dan toch maar zoeken tussen die andere 40%, niet ? Tenminste, als zij zonder tarzan aan hun trekken willen komen. Daarover gaven de dames zich weinig bloot en zij spraken ook niet over vaardigheid tot oraal of nattevingerwerk bij die dan toch 60% probleemlijders. Integendeel leken ze het eens dat het bij die andere 40% ook triestig gesteld is. Dat klopt aardig met wat ik denk. Hoewel ik in één profiel maar las dat de dame zoekt naar "een man die weet wat vrouwen willen", ik meende te begrijpen....
Maar ja wie ben ik ? Zit ik nog bij de 40% of al(lang) bij de 60% ? Dat heb ik in het midden gelaten. Het was een wandeling, meer niet.
Wel was er een dame bij met wie ik al tweemaal een date had. Dus eigenlijk nu drie keer ontmoet. We moeten die derde keer dus nog eens echt doen.
Bij een paar gelegenheden waren 3 ontmoetingen voldoende voor de citytrip proef.
Maar de dame in kwestie waarschuwde me: aparte kamers. Mij geen zorg, al moest er een landsgrens tussen liggen, in Baarle-Hertog of zo. Eerst maar eens zien of er nog wel een derde ontmoeting komt. Maar ik maak nog kans zegt zij; ik sta nog op haar lijstje dat tot drie is uitgedund.
Bij tal van andere gelegenheden kwam ik zelfs nooit tot 3 ontmoetingen. Bij een hoop andere bleef het bij één, en al zeker geen one night stand; dat ligt me niet en zint me niet. Een dame spiritueel leren kennen die me de moeite waard lijkt, dat ligt me wel. En van het ene kan het andere komen. Kàn. En als dat gebeurt is ook dat nog geen garantie. Zelfs niet als de veren uit het bed worden gevrijd. Het kan uitdraaien op een sisser of een misser.
Het is allemaal zo subtiel.

Lees verder!

geplaatst door Ufo - 6 reacties



maandag 22 november 2010

zoete droom...

Niets ruikt zo lekker als de langzaam opstijgende geur van versgezette koffie. Dwarrelend en krullend stroomt de geur de slaapkamer binnen. Loom word ik wakker. De hete nacht kleeft nog aan mijn lichaam. Ik hoor het zachte ruisen van de zee. Trek een wit zijden kimono aan en ga op zoek naar jou, mijn minnaar van deze nacht.

In de woonkamer zie ik nog de sporen van… glazen… een lege fles champagne… kledingstukken overal verspreid. Een glimlach en een warme gloed stromen door mij.

Ik open de deur en stap met blote voeten in het zand. Ik zie je staan aan de rand van het water. Je bent mooi in de kleur van het ochtendlicht. Een badhanddoek rond je lenden gebonden.

Een kleine witte chalet aan de boord van het strand.

Het perfecte decor voor een perfecte nacht.

Blauwe lucht…kabbelende golfjes…het nog warme zand, het perfecte decor voor een zoete ochtend.

Je draait je om. Je glimlach lokt me naar je toe. Je spreidt je armen. Je kust me.

Het frisse water van de zee stroomt over onze voeten. Een herkenbare tinteling kruipt van onze voeten langzaam naar boven.
Onze handen strelen elkaar. Onze lippen vinden elkaar, opnieuw en opnieuw en opnieuw. De kimono en de badhanddoek glijden van onze lichamen…

6,30 uur…

De droom spat uit elkaar…oh neen…ik knijp mijn ogen hard dicht, ik wil terug in mijn zoete droom stappen…

Zoete droom…ik draag je heel de dag mee en hoop dat je me de volgende nacht terug bezoekt.

Lees verder!

geplaatst door Tesoro - 4 reacties



vrijdag 19 november 2010

Bajesklant


Weet je het nog van die natte meimaand in 1996 ?
We moesten het reisje naar Andalucia een week uitstellen. Niet om het weer. Ginder zou dat toch beter zijn. Maar er viel een 'burgerplicht' te vervullen waar ik zelf om gevraagd had. Ik was bereid geweest tot een schijnproces dat mij zou “veroordelen”. Correctioneel, zodat ik op “retraite” zou kunnen in een gevangenis.
Er was een niet aanwezige 'tegenpartij' en daarvoor een advocaat, en ik had er ook een. Zelfs een “aanklacht” was er die ernstig genoeg luidde om me te doen 'oproepen' naar de correctionele rechtbank. Anders zou ik natuurlijk niet tot mijn “retraite” veroordeeld kunnen worden. Zelfs had ik de moeite gedaan om enige vellen verweer op te stellen met argumenten om me vrij te laten pleiten door mijn “advocaat”.
De twee advocaten voerden hun shownummertje op en die van mij had mijn verweer naast zich neergelegd toen ik voor de vorm een paar 'krokodillentranen' plengde.
Een maand later volgt uitspraak maar daarvan krijg je geen kennis.
Een jaar lang hoorde ik niets, tot als een vijg na Pasen er op een dag een agent kwam met de melding dat ik me mocht aanbieden voor een gevangenisretraite ‘s nachts. Ik mocht kiezen wanneer het weduwschap mij paste. Maar het moest vóór een gegeven datum zijn zodat de duur van mijn retraite zou herleid zijn tot 1/6 van de uitgesproken “straf” op de maat van de “aanklacht”. Een combinatie van amnestiemaatregelen die ze hadden afgewacht om mijn retraite tot de gewenste duur van 1 week te beperken. Erg attent allemaal.
Ik koos de week met daarin Hemelvaartsdag om op zondagavond in te checken. Vriendelijk personeel wees er me op dat ik ook de volgende week nog had kunnen komen. Een beetje beduusd door het ongewone van mijn beginnende ervaring, had ik het weggewuifd. Ik zou me eens gaan onderwerpen aan de regels, zie. Eerst alle gerief uit mijn zakken laden bij de portier. Dan me tot op mijn vel uitkleden bij een cipier. Die keek weg in plaats van –naar verwachting– in mijn reet te gaan zoeken naar drugs of een vijl. Was hij gebriefd over het nieuwe vlees in de kuip? Ik denk het. Ik mocht dan weer mijn “burgerkleren” aantrekken, zei hij.
Alle cipiers waren voortreffelijk en vriendelijk; maar als er andere klanten bij waren konden ze kortaf zijn. Er waren een paar dozijn klanten met korte straffen die ze ’s avonds en ‘s nachts mochten komen uitzitten. De meesten hadden een verhaal. Eén was een rijkswachter die in een woedevlaag zijn wapen had getrokken en afgevuurd op een wegvluchtende overvaller, die hij in de rug had getroffen maar die het had overleefd. Pech dat het niet in de buik was met de dood tot gevolg, want dan was het zeker ‘wettige zelfverdediging’ geweest. Vrouwe Justitia is blind. Ik beaamde dat en zei dat ik geen ernstig proces had gekregen; meer wou ik er niet over kwijt, en het was nog waar ook.
Er was een ‘living’ voor dit soort klanten; sommige zaten de halve nacht naar sex-of porno TV te kijken met een maxi kan koffie, alsof ze anders in slaap zouden vallen. Ik had een boek mee. Op de slaapzaal met stapelbedden –ik voelde me ineens weer in een jeugdherberg– ging om middernacht steevast het licht uit. Vroeg uit de veren en de poort uit om zeven uur. Ik reed dus meteen om pistoleekes voor het ontbijt thuis.
Als ik voor dit soort retraite een goede raad mag geven : laat er nooit een feestdag in zitten.
Want dan kan je de hele dag blijven. Dat ondervond ik dus met Hemelvaartsdag. Het voordeel is dat je dan ook weet hoe gevangeniskost en echte ‘vrijheidsberoving’ proeft. Ik kon dus die hele dag binnen zitten. Maar ik kwam die goed door : tijdens het luchten in de ‘tijgerkooi’ vergastte ik de bewaker op alle songs die ik kende. Applaus kreeg ik er niet voor, maar het gaf me houvast en een pak persoonlijke voldoening.
De liefde in 1976 doorstond dat allemaal goed. Misschien ook door de tien dagen Andalucia nadien.
Een hele tijd nadien vroeg ik me na een paar nachtmerries een bewijs van goed gedrag en zeden. Blanco strafblad. Het was dus toch een schijnproces en –veroordeling.

Harry

Lees verder!

geplaatst door Harry



vrijdag 19 november 2010

de lat hoog leggen...

Kieskeurig zijn…kieskeurig worden. Een luxeprobleem? Worden de vraag en het aanbod te groot. De drang van het veroveren. De magie tussen de periode van kennismaken en ontmoeten. Beginnen we te zondigen aan hoogmoed en pretentie. Verliezen we het vermogen om objectief te zijn.

Is er rondom ons hart prikkeldraad geweven?

Zijn de fictief ingebouwde parameters wel de juiste? Grijpen we zo niet naast het geluk in plaats van ‘naar het geluk’. Het wordt tijd om de hand in eigen boezem te steken.

We streven naar de heilige graal!

Ja, zonder het te beseffen leg je de lat hoog. We denken op deze manier ons persoontje te beschermen. Ik betrap er mezelf op. Je leefomgeving wijst er je op. Je leest het in de ogen van vrienden, ze willen je niet kwetsen of met de waarheid confronteren … ze denken ze komt er wel zelf achter! En ja…de mist in je hoofd trekt op.

We laten ons misleiden door een mooie buitenkant, holle woorden, imponeren door iemands persoonlijkheid of karakter … maar schijn bedriegt. Oppervlakkigheid of gemis aan diepte drijft vlug boven.

We kunnen geen inhaalbeweging doen…maar we kunnen starten met meer energie te steken in een kennismaking. De tijd zijn werk laten doen. Te ontdekken wat een prachtmens je ontmoet hebt. Ook met zijn twijfels en onzekerheden, tasten in het duister. Met de onbewuste angst om de gedachte is dit de juiste keuze. Durf ik met deze persoon de sprong in het duister aan?

De benji-jump.

Twee handen die elkaar raken…de elektriciteit voelen, simpele woorden maar met oh zo een grote impact. Woorden die getuigen van een warm, waardevol iemand. Iemand meten op zijn inhoud dat is de maatstaf die we moeten hanteren.

Neen…de lat hoog leggen dient tot niets anders dan zelfkwelling, onrust, ontevredenheid, onmacht, het verlies van zelfcontrole, egoïsme, de ogen gericht op het verkeerde dekseltje.

Het leidt tot verslaving. En uiteindelijk een leeg en eenzaam bestaan.

Ik heb mijn lat op de grond gelegd. Aan jou om de stap te wagen erover te stappen.

Lees verder!

geplaatst door Tesoro - 7 reacties



dinsdag 16 november 2010

Het reservebankje

Soms ben ik nog geschokt, echt.

Komt er een man langs mijn profiel. Jaja, langskomen doet men wel hoor ;). Natuurlijk retourneer ik de aandacht. Hij komt nog eens langs. En nog eens... Hij stuurt een berichtje, een echt, niet zo'n standaardgruwel. In mijn ogen een ideale situatie: een man die interesse toont en een beetje moeite doet. Uiteraard beloon ik zo'n voortreffelijk gedrag met vriendelijke welwillendheid. Ik ben een dame.

En dan wacht ik. Nee, ik moet het anders noemen: het leven gaat gewoon door. Wachten doe ik niet meer.
Er gaan een paar dagen voorbij. Profielen komen en gaan. Vooral gaan... Als iemand na een tweede mail wat agressief wordt, dump ik de handel meteen. Dat sta ik niet meer toe.
Ik heb mezelf ondertussen aangeleerd, met wisselend succes, om na een week zonder antwoord de man achter het bericht mentaal te deleten. Da's anders geen leven.
Uiteindelijk contacteert Luc - zo ging ik al mijn contacten voortaan noemen - mij toch, nog binnen mijn redelijke termijn. Maar wat voor een bericht...

Het ging ongeveer zo:
'Ik wil je vragen om me nog wat respijt te gunnen. Ik heb vorige zaterdag iemand ontmoet die ik eigenlijk wel zag zitten. Het is nu een beetje afwachten. Jouw profiel spreekt me echt aan, hoor. Alleen, ik wil niet met meerdere dames tegelijk contact. Blablabla...' Over vlinders stond er niks in, doch het scheelde niet veel.

Mijn interpretatie: ik zit verdorie op de reservebank. En met z'n hoevelen zitten we hier eigenlijk? Ik denk dat ik van ploeg verander. Ik wil in eerste categorie spelen, niet wachten.
Trouwens, eigenlijk heeft meneer wel contact met meerdere dames, want hij verwacht van mij dat ik wacht. Hij wenst mij niet het beste toe met iemand die mij buiten categorie vindt, hij zet mij in de reserve. Da's durven.

Op zo'n bericht reageer ik dus niet. Op al de rest wel, op zoiets niet. Maar aangezien ik een vrouw ben... correctie, een mens, ben ik wel nieuwsgierig. Ik wacht een paar dagen en ga eens langs het profiel in kwestie. Mmm... al een tijdje niet online. Misschien echt een match. Goed voor hem. Daarover hoef ik me geen zorgen meer te maken, noch illusies :).

Een week later zie ik, dat meneer terug online is. Gewoon bij het overzicht op leeftijd. Tiens... Maar eigenlijk ben ik niet echt meer geïnteresseerd. De reservebank is niet voor mij.
Meneer komt nog online. Nou ja, de site is van iedereen.
Meneer heeft het lef om langs mijn profiel te komen! Wel, meneer zal nu toch even moeten wachten. Is wellicht een nieuwe ervaring voor hem.

Misschien zie ik dat weer fout.
Als je met iemand een afspraakje hebt... een eerste, of een tweede... is het dan wijs om je emoties met jou aan de haal te laten gaan?
Gonyo kan ervan meespreken. Lijken vallen niet meteen uit de kast. Gonyo is nog jong, hij leert het wel.

Ik zie het zo: een afspraakje is een kennismaking, die tot niks verplicht. Zeker niet tot exclusiviteit. Het gaat erom of we elkaar eventueel mogen en samen iets kunnen ondernemen. Een goeie tijd hebben samen. Zelfs een tweede afspraakje betekent zeer weinig. Een derde betekent wel iets... maar kan iemand van je houden/kan je van iemand houden na twee, drie afspraakjes... Het antwoord is koudweg: neen, dat kan je niet.
Ik geef toe, de hormonen brengen ons in de war. Verliefd kan je zijn, na vijf minuten... op een illusie.

De vraag is misschien... waar verlang ik eigenlijk naar? Tuurlijk ook naar die hormonen. Maar is dat hèt... vanwaar de haast? Ik ben ook in dat bedje ziek geweest. Zelfs een paar keer. Met alle pijn erbij. Want ik wou niet zien wat voor ogen was. Ik wou die roetjsbaan... De kater erna was groot. Groter dan de roes waard was. De kater duurde ook veel langer.

Nu gaat het bij mij anders. Niemand is verplicht om met mij akkoord te gaan.




Lees verder!

geplaatst door Honnepon - 18 reacties



dinsdag 16 november 2010

Lieve Leven


Nog jong was ik
en zocht je,
kon je amper vinden
Hier en daar een vriend vond jou
in het lief dat hij minde
En of ook mij dat zinde
Zoals met vele paren
verging me het bruisen van de jaren
maar mij bleef als van een aspirine
de zure smaak
en het branden in de maag
Als het voorbij was
en ik het lieve leven weer kon vinden
in koek en ei
bruisten we minder
maar waren blij
Nu is ook dat voorbij
en rolt het lieve leven maar bij tijden
aan als vloed en af als eb
De maan regeert mijn lieve leven,
het is vaak weg en als het klopt
daar in mijn hart en in mijn lendenen
kijk ik verwonderd om me heen
en vraag me af of dit het is,
mijn lieve leven
Te vaak zie ik : dit is het niet
en weet ik niet of ‘t me verliet
voorgoed of alleen maar nu
Ik droom het, maar de kussen zijn echt
als ik denk : dag lieve leven, hier ben je,
blijf mij nu bij
Mijn lieve leven is een zij

Lees verder!

geplaatst door Ufo - 2 reacties



dinsdag 16 november 2010

Twijfel

Hey Bloglezer,

Eerst wil ik jullie bedanken voor jullie reacties op mijn vorige blog. Dit is voor mij geen gemakkelijk blog om te schrijven. Wat moet ik nu doen? Aan de ene kant vind ik het wel leuk om met haar op te trekken aan de andere kant zie ik mij ook niet direct vader worden. Daar ben ik nog niet klaar voor. Ja ik zie graag kindjes en ik wil ook zeker kindjes later, maar ik zie het niet zitten om daar nu aan te beginnen en zeker niet met iemand die ik nog maar juist heb leren kennen. Het klikt inderdaad goed op dit moment, maar wat als dat in de toekomst niet meer zo goed klikt. Dan heb je toch ook al een beetje een verantwoordelijkheid ten opzichte van dat kindje niet?

Dus beste bloglezer, ik ben er niet uit wat ik moet doen… te veel twijfel…

Ik heb dit weekend haar niet meer gezien, ik had even tijd nodig voor erover na te denken. Ik hoopte jullie een leuker blog te kunnen schrijven deze week, maar helaas.

In een vorig blog vertelde ik jullie al dat ik afkomstig ben van een klein dorpje in Vlaanderen. Je mag zeker zeggen dat iedereen bijna iedereen kende. Toen ik 14 jaar oud was gebeurde er iets dat ondenkbaar was in onze kleine gemeenschap. Een meisje dat bij mij op school was raakte zwanger. Het meisje was amper 12 jaar oud, de vader was 14 en zat in mijn klas.
Eerst heerste er ongeloof in het dorp. Ik hoor de pastoor nog preken in de zondagmis. Het was een klein schandaal volgens sommige andere waren meer begripvol voor de situatie. Ik had natuurlijk ook mijn mening zoals elke puber op die leeftijd waarschijnlijk. Eigenlijk, kon ik niet goed begrijpen hoe zoiets kon gebeuren. Nu wel ja we hadden een les seksuele opvoeding gekregen in school, dus we wisten wel hoe alles in elkaar zat. Ik herinner me zelfs nog dat we allemaal een condoom gekregen hebben, ja sommige klasgenoten hebben die gewoon opgeblazen en als ballon aan het bord gehangen, maar we wisten wel waarvoor het moest dienen. Maar als je op zo jonge leeftijd mama of papa moet worden, is dat niet een beetje onverantwoord? Ik bedoel ben je dan zelf nog geen kind? Mij lijkt het alsof je een beetje gedwongen wordt sneller volwassen te worden en je verliest een deel van je jeugd.
Uiteindelijk heeft het meisje beslist het kindje toch te houden en hebben de ouders van het meisje het kindje opgevoed.

Het meisje waar ik mee weg ben geweest is wel al een heel pak ouder natuurlijk, maar toch stel ik me soms de vraag of sommige mensen al echt wel klaar zijn voor een eigen kind op te voeden. Uiteraard zijn sommige mensen sneller volwassen als andere, maar toch. Er is zo een programma op vijf tv dat het verhaal brengt over tienermoeders, en wel dat wringt toch een beetje bij mij. Wat denken jullie hierover?

Sorry voor het nogal zware blog, ik hoop dat ik mijn volgende blog over wat leukers te kunnen schrijven.

Mvg,
Durzo

Lees verder!

geplaatst door Gonyo - 8 reacties



maandag 15 november 2010

stoute schoenen aan...

Flinke herfstwandeling gemaakt!

Mijn zintuigen hebben genoten, de wereld ziet er prachtig uit. In mijn hoofd is alles op zijn plaats gewaaid. Zuurstof gesnoven. Nieuwe energie stroomt door mijn aders. Gedachten zijn verfrist. De tijd is rijp om zelf initiatief te nemen. Misschien moeten we allen een groeiproces door of een verwerkingsproces. Een nieuw en ander leven begin je niet zomaar. Littekens vervagen. Het leven roept…het leven wenkt…

Wat heb je te verliezen Tesoro… niets…wat heb je te winnen… veel!

Dus trek je stoute schoenen aan. Een neen heb je, een ja kan je krijgen.

Het kleine bange hartje is weg. Ik ben gegroeid in mijn denken en doen. Het schrijven van deze cursiefjes heeft me laten kennismaken met mezelf, met andere lotgenoten. Ik heb mogen kijken in het leven van anderen, via blogs of reacties. We zijn allen verschillend, hebben allen een andere stijl. Maar zeggen hetzelfde met andere woorden. We zoeken naar onze wederhelft. En onze schrijfstijl is ‘denk ik’ een indicator van wie we zijn. Je vindt hier Humo mensen…Knack mensen…50plus magazine mensen…Libelle stijl mensen of een combinatie van!

Rad van pen! veilig achter je PC, je wordt beschermd door je vier muren.

Stop! Het leven speelt zich af buiten en tussen de vier muren. Uit voorbije dates en avontuurtjes heb ik geleerd. Deze rijke bagage en ervaringen neem ik mee. Mijn mensenkennis werd hierdoor aangescherpt. Wolven in schapenvacht. Mannen zonder ruggengraat. Sekstoeristen. Vriendschap gevonden. Warme lieve mannen…maar geen klik.

Dus nu neuzen in mijn favorieten, contacten, sobere en rijkelijk ingevulde profielen lezen. Mijn fingerspitzengefühl laten spreken of is het mijn zesde zintuig! Me laten leiden door de intensiteit van de prikkel.

Mijn vingers en gedachten mogen niet meer blokkeren…vandaag… misschien morgen stuur ik een resem’ toon interesse berichten’, het vervolg vullen we samen aan/in. Luisterend naar de raad van het forum, je mag zelf initiatief nemen. Verras de mannen. De mannen zijn er (naar het schijnt? ) klaar voor ;-)

Ok!

Doe ik het of doe ik het niet?

Houd je mailbox in het oog, ik kom :-)

Lees verder!

geplaatst door Tesoro - 9 reacties



zaterdag 13 november 2010

Gemiste eerste date

De omstandigheden waren niet ideaal om een eerste date te hebben. Ik moest eerst mijn kinderen afzetten bij hun tante die boven paardenstallen woont. Mijn laarzen hingen dus vol modder en aanverwanten. En ik had het gevoel dat mijn kleren roken naar … paarden.

Maar kom, we hadden ’s morgens afgesproken om op mijn terugweg naar huis elkaar ’s avonds in de Holiday Inn in Gent te ontmoeten, dus houden we ons aan deze afspraak die een beetje holderdebolder gemaakt is.


Toen ik ernaartoe reed had ik al een raar gevoel: zou ze wel doorgaan want ik had geen mail meer gekregen nadat ik gemaild had dat vanavond ok was? Zou hij er wel in tijd geraken, want er was weer eens file van de kust naar het binnenland?

In de Holiday Inn aangekomen was het uitzonderlijk rustig (het was ook een feestdag). Op de parking stonden bijna uitsluitend buitenlandse nummerplaten. Na een lange wandeling in het hotel vond ik uiteindelijk de bar: leeg op de barman na.

Ik stuurde onmiddellijk een sms’je: “Ik ben er al”. Waarop ik antwoord kreeg: “Waar?” Ik sms’te terug: “In de Holiday Inn”. Het volgende sms’je was: “Ik had geen bevestiging gezien en dacht dat het niet doorging”. Waarop ik een beetje verontwaardigd antwoordde: ”Ik heb nochtans vanmorgen een mail gestuurd”. Waarop hij een vloedgolf van verontschuldigingen uitte: “Zit nu thuis en het duurt nog een uur eer ik er ben. Voel me echt gegeneerd. Ik ga het zeker goed maken. Je moet maar een nieuwe datum voorstellen …. Als je nog wilt”.

Ok, dat was dus duidelijk: hij komt niet meer. En ik zit in de bar van een hotel, intussen met een glaasje wijn voor mij en intussen gevuld met allemaal business mannen die hun vergadering van morgen voorbereiden. Echt op mijn gemak voelde ik me niet. Ik had het gevoel dat iedereen naar me keek, omdat ik niet thuishoorde in dit schilderijtje. Gelukkig heb ik altijd een boek bij en heb ik mijn hoofd hoog gehouden en een half uurtje genoten van mijn boek terwijl ik mijn glaasje wijn uitdronk.

Op weg naar huis zijn verschillende stoute gedachten door mijn hoofd gegaan: Hoe kan je nu een mail niet zien? Wat zal hij moeten doen om het goed te maken?

Tot ik thuis kwam en ik in mijn mailbox koppig de mail ging opzoeken die ik ’s morgens verstuurd had: ik vond hem niet. Het was dus allemaal mijn dikke fout dat de date mislopen is. Ik voelde me heel klein, zeker toen ik zag dat hij nog diezelfde avond een mail gestuurd had met duizenden verontschuldigingen. Hoe kon ik het goedmaken dat ik hem zoveel schuldgevoelens aangesmeerd had. Ik heb maar direct een nieuwe datum vastgelegd!

Lees verder!

geplaatst door Leni - 4 reacties



donderdag 11 november 2010

Wapenstilstand 2010

Al drie maanden stond ze daar. Ze keek me elke dag een beetje smekend aan, want ze voelde zich wat verwaarloosd. Daar had ze eigenlijk gelijk in. Deze zomer was ik er vol enthousiasme aan begonnen maar het vrolijke plan bleek moeilijker uitvoerbaar dan ik had gedacht. Ik heb niet zoveel fysieke kracht in m’n handen en armen. Nooit gehad eigenlijk. Als ik terugdenk aan de balk waaraan ik me op school tijdens de turnles moest optrekken of het rek waaraan ik moest hangen, ril ik even. Even maar, hoor. Ik turnde graag. Vooral grondoefeningen, volksdansen en springen, springen over de bok en de plint. Ja, de plint, met de springplank, in de lengte of dwars – nu ik erover nadenk liefst in de lengte: de katten- en tijgersprong. Eerlijk gezegd weet ik niet meer hoe dat ging. Maar ik herinner me wel het bijna-vliegen-gevoel dat ik bij het springen had.

Nou ja, daar ging het niet over. Dat was even een sentimenteel uitstapje. Het ging erover, dat ze zich verwaarloosd voelde en dat het terecht was. Ik had mezelf een beetje overschat en toen ik haar bovenblad eindelijk met tegelscherven beplakt had, vond ik het welletjes geweest. Op het voegen zou ze nog een beetje mogen wachten.

Met ‘ze’ bedoel ik mijn oude salontafeltje. Ik had deze zomer zo een gevoel van er-iets-mee-doen of richting containerpark. Dat is inderdaad niet zo’n mooi karaktertrekje, beetje meedogenloos misschien. Ik heb dat ook met berichtjes. Als een man te lang rond de pot blijft draaien, dan kan ie hem op. (Sorry, ietsje te grof. Vast de schuld van de spruitjes van vanmiddag.)

Vandaag heb ik het goed gemaakt met haar. Wapenstilstandsdag 2010 werd de laatste strijd gestreden: het voegen.

Da’s best een hele klus.

Ik heb geen atelier en het moest dus in mijn living gebeuren. Een groot stuk plastic zou mijn tapijt beschermen.
Dan moest ik beslissen hoeveel voegsel ik ging maken. Als je wat kleurstof toevoegt, mag je niet tekort komen, want dezelfde kleurschakering krijg je nooit meer. Je kan ook puur wit voegen, uiteraard.
Ik deed er wat oker bij. Al roerend leek het eigenlijk te veel kleurstof. Eerste deed ik er dan nog maar wat extra poeder bij. Maar het bleef te donker naar m’n zin. De harde middelen dan maar: een deel weggooien en weer nieuw bijdoen. Uiteindelijk was ik min of meer tevreden met het resultaat.
Met vinyl handschoenen en een spatel kwakte ik het voegsel op de tafel. Goed zorgend dat ik geen spleetje overliet. Het voegsel dikte sneller in dan ik verwachtte. Gelukkig had ik een waterverstuiver bij de hand. Eigenlijk is dat spelen met modder wel leuk. Jammer dat het zo slecht is voor m’n vel. Dat wrijven in een brij, het spul tussen je vingers doorpersen… het heeft wel wat.

Ik was er toch wel even zoet mee. De living zag er ondertussen minder gelukkig uit. Want natuurlijk kwam er wat kwak op het plastic terecht en natuurlijk trapte ik daar in en vergat ik mijn schoenen uit te doen telkens ik van dat vel stapte. Het is wel min of meer goedgekomen, hoor. Al twijfelde ik er op dat moment toch aan.

Tenslotte moest de mozaïek opgepoetst worden. Weer troep overal … maar … elk steentje toonde zich nu met zijn zachte glans. Oké, het is niet helemaal effen, maar daardoor krijg je wat meer lichtweerkaatsing. Zo wrijvend werd ik hoe langer hoe meer tevreden. Het viel best mee. En het werd alsmaar beter.

Ik weet niet hoe lang ik bezig was. Een uur of drie denk ik… Maar nu is m’n tafel klaar. Er liggen nog een paar vochtige handdoeken op om het uitharden wat te vertragen. Morgen haal ik die eraf en dan nog een paar dagen en het is echt af.
Ik zal wel nog enkele weken hier en daar een brokje opgedroogd voegsel vinden… Dat komt gewoon op de gekste plekken terecht, vooral door dat heen en weer lopen van mij.

Misschien moet ik mijn ‘ik zoek’ aanpassen met ‘man met atelier’.

Zaterdag ga ik glasbranden. Niet in mijn living.

Lees verder!

geplaatst door Honnepon



donderdag 11 november 2010

Veeleisend of niet?

De herfst slaat toe in al zijn hevigheid, natte dagen, stormachtige avonden, koude voeten. Een mens zou ervan kunnen gaan kniezen, ik maak er het beste van. Pot thee opzetten, een mooi boek uitkiezen en dan een paar uur de wereld vergeten. En af en toe word je dan eens beloond met stof om over na te denken. Een fragmentje uit het boek (Een schitterend gebrek van Arthur Japin) dat ik gisteren uitlas:

“Ik ben niet één van die vrouwen die mannen anders zien dan zij zijn en zich dan teleurgesteld van hen af keren wanneer ze niet aan hun dromen blijken te voldoen. Wie niets verwacht kan niet ontgoocheld geraken. Dit is de eerste les. Hij klinkt bitter voor wie net aan de liefde begint, maar troostend voor ons, gevorderden. Mensen zijn bang hun idealen bij te stellen. Ze reiken liever boven hun macht dan het houvast te grijpen dat hun wordt geboden. Dat heb ik nooit begrepen. Je kunt een leven lang staan watertanden bij een tafel waaraan je niet wordt toegelaten en ondertussen je honger stillen met het brood dat je krijgt toegeworpen. Dan kun je sterven met al je jeugddromen intact maar zonder ooit het wonder te hebben opgemerkt dat zich elke dag voltrok wanneer jouw lege maag die afgedankte homp in een lekkernij veranderde.”

Volgens de protagoniste maken we meer kans op een gelukkig leven, als we onze hoge eisen laten vallen, minder kieskeurig zijn, en tevreden zijn met de mindere goden die onze wegen kruisen. Ik heb hier al veel over nagedacht, en ben er nog niet uit.

Zijn we ongelukkig omdat we alleen zijn? Af en toe wel, en in de herfst misschien al wel iets meer dan anders. Zijn we ongelukkiger omdat we veeleisend zijn? Neen, maar de zoektocht naar de ware man duurt waarschijnlijk wel iets langer. Waar trek je de grens tussen minder veeleisend zijn en gewoon iemand in je leven nemen omdat met twee leuker is dan alleen? Better alone then in bad company, laat mij maar zoeken naar die ene perfecte match. Misschien is die zoektocht een mooie reis op zich…

Lees verder!

geplaatst door Jds - 5 reacties



donderdag 11 november 2010

gezocht ... (met een knipoog naar...)

De tijd van de zoekertjes in het reclameblad bestaat niet meer. Was eigenlijk nogal een ‘ontcijferwerk’. Een soort codetaal speciaal ontwikkelt om diskreet te zoeken naar een andere partner. De ouderen onder ons herinneren zich dit nog wel. De streekkrant had zelfs een hele pagina voor deze oproepen. Zonder schroom werd het telefoonnummer er zelfs bijgeplaatst. Wantrouwen bestond toen nog niet!

Misschien zoeken er nog op deze manier, maar dan naar klanten voor ‘te betalen liefde’.

Alhoewel…

Vaststelling: alleenstaanden is een fenomeen van alle tijden! Of een plaag :-)

Dus gezocht naar…jonge minnaar…oudere man…gehuwde man…


In de 21ste eeuw maken we gebruik van de technologie die ons rijkelijk aangeboden wordt. Maar het doel blijft hetzelfde. En het doel heiligt de middelen.

jonge minnaar gezocht:

Oudere dame lust ook nog een groen blaadje. Speelse momenten en geen verplichtingen. Knap gespierd lichaam gevraagd. (Toyboy )

of

oude(re) man gezocht:

Die me laat proeven van zijn ervaringen. Buikje geen probleem. Die me zijn bankkaart af en toe eens ter beschikking stelt. (Vaderfiguur)

of

gehuwde man gezocht:
Hotelkamer door jou betaalt. Discretie geboden. Genieten van gestolen uurtjes. Cadeautjes van gouden armband tot lingerie welkom. (Minnaar)

of

‘de man’ gezocht:

Die me in zijn hoofd en zijn hart laat wonen. Samen delen wat we hebben. Een ruwe diamant. Die we samen slijpen om hem echt te laten schitteren. Elkaar niet willen verbeteren of dingen opdringen. Ruimte geven. Intimiteit schenken. Toekomstplannen bouwen. Jij blijft jij…ik blijf ik… (Soulmate)

Lees verder!

geplaatst door Tesoro - 6 reacties



woensdag 10 november 2010

Een gewis gemis

Camille, Sprankel, Bieke8, ik mis jullie. Mijn alter ego wijst met zijn belerend vingertje naar jullie verdwijnen en port me aan om er ook de brui aan te geven. En toch hou ik vol. Ik geef mijn alter ego de schuld voor mijn leed deze dagen. Zit ik in een depressie ? Ik weet niet wat dat is maar denk dat het erop lijkt. Ik sta op en lees de krant bij mijn ontbijt, maar kruip weer in bed. Zelfs na de middag heb ik de aanvechting om er weer in te gaan liggen en zoals Tesoro mezelf te beginnen analyseren.
Ik stort me in het nietsdoen en het alles laten zoals het is. De prut in de fut. Gisteren al geen zin gehad om wat eten klaar te maken en ook nauwelijks de deur uit geweest. ’s Avonds dan maar aangewaaid in een bistrootje op honderd stappen van huis. Een klaaglijk vrouwmens was er de enige andere klant. Maar ik had mijn boek meegenomen. Ik zou mezelf eens verwennen, maar zag daar bij nader toezien van af en hield het op de dagschotel. Macaroni met hesp en kaas, zei de baas. Daar kon ik nog in komen ook. Een aperitiefje. Ik wist niets beters te verzinnen dan Martini rood. En ja ook een glaasje rood toen de dagschotel aan kwam zeilen. Loeiheet, werd me gewaarschuwd. Na tweehonderd tellen schroeide ik er nog steeds mijn asbesten smoelwerk aan. Hesp ? Nog niks geproefd, man. Na nog dertig tellen groef ik verder. Macaroni en kaas. De kaas proefde raar, maar dat lag misschien aan mijn geschroeide papillen. Ik vroeg de waard welke kaas dat kon wezen. Hij wist het niet. Vraag het de keuken maar zei ie, en ging door met glazen schoonwrijven voor denkbeeldige gebruikers. Het zag er niet naar uit dat die nog zouden komen.
En waar zat die verdomde ham ? Ik paste er wel voor op om ook die hamvraag nog te stellen en een nog schever antwoord te krijgen. Nou ja, aan de hete brij waren enige sporen van ham niet geheel vreemd, maar meer was het toch niet. Soep had ik geweigerd en in plaats daarvan kreeg ik een dessert dat mijn humeur wat opvrolijkte. De rekening maar, en de straat over voor een koffie in mijn gewone etablissement waar ik anders een bolleke Koninck versla. En dan weer huiswaarts. Een beetje gechat hier, terwijl van de buis een film werd ingeblikt die ik toch nooit ga bekijken. Films zie ik liever in de zaal met een date-met-nasleep of met een lief als ik er al een heb, of met wie onder geen enkele van die omschrijvingen valt maar waarbij het goed toeven is.
Ik mis wat. Iets onbestemds. Is het herfstmoeheid, date-moeheid, of toch een depressie ? Ik zou er niet van verschieten. En nu staat die wapenstilstand voor de deur. Erg ontwapenend voel ik me niet. In tegenstelling tot anders naar het schijnt. Het heet dat ik een dame rust inboezem. Nou ja, liever had ik dat het lust was. En bovendien val ik er nu zelf van in slaap. Ik ga voor een lonesome siesta en een zondvloed dromen van de zoete zonde.
Maar het is de vraag of ik daar beter van word of nog een woord zou lezen van Camille, Sprankel en Bieke8.

Lees verder!

geplaatst door Ufo - 4 reacties



maandag 8 november 2010

het beste pilletje voor mij ...is M4M

Ik kom uit een donkere periode…vechten met mezelf, vechten met hogere krachten die je mensen ontnemen die je “lief” hebt. Vechten om terug een plaats in deze wereld te krijgen. Vechten om ‘mezelf’ terug een plaats te geven, te gunnen. Twijfels, wil ik verder leven, heeft het nog zin. Je wordt verscheurd, je klopt op muren en tafels en deuren, je roept, je schreeuwt. En toch…komt er een dag dat je zegt, ja…ik wil leven…ik wil verder er is ‘nog’, het leven stopt niet wanneer jij het wil.

Kinderen en kleinkinderen alleen vullen mijn leven niet. Ik houd zielsveel van hen, maar zij hebben recht op hun eigen leven. Ik heb ze niet op de wereld gezet om mij te behagen. Ik heb ze op het gepaste moment losgelaten.

Hoe het kwam, weet ik niet…maar plots ben ik beginnen schrijven. M4M gaf me de kans.

Opnieuw te schrijven.

Heb ooit veel stukjes geschreven voor mijn dochters, zelfs prijzen gewonnen :-) Samenvattingen van cursussen gemaakt, stukken thesis geschreven…ik deed het graag. Met liefde. Zo schrijf ik ook deze cursiefjes met liefde, met een lach en soms ook al eens met een traan.

Elke dag word ik verrast door de ontroerende reacties, de lieve woorden, het delen van vreugde en verdriet, van vragen, van onrust, het delen van hun nieuw gevonden geluk, een compliment krijgen, de raad die ze vragen, een berichtje voor iemand maken of gewoon de babbel, de spontane reacties op de T2S.

Ik stond op een punt van…Tesoro je moet iets doen met je leven, aan je toestand. Ja…ik koos voor een datingsite in plaats van een consultatie bij de dokter. De beste beslissing ooit. Sorry aan de dokters hier… maar het is voor mij de beste therapie geweest om mezelf terug te vinden.

Mijn oprechte dank gaat naar al de lieve (meestal jongere!) mannen en hier en daar een dame! die me onbewust geholpen hebben terug de weg te vinden in de jungle van het leven. Dames we zijn niet altijd concurrenten maar we zijn ook ‘mens’. Laat ons dat niet vergeten!

En Agamemno jij zei eens, ik sta op deze site ben ik dan gelukkig. Ja …we zijn gelukkig, simpelweg omdat we leven.

Ik slik met genoegen nog een pilleke M4M.

Lees verder!

geplaatst door Tesoro - 14 reacties



maandag 8 november 2010

Argeloos als een duif, listig als een slang...

Ik wil argeloos in het leven staan, geen kwaad vermoedend in de ander. Ik wil geloven, dat mijn medemens het goed met mij voorheeft. Oké, ik weet, dat dit niet altijd het geval is maar ik wil mezelf hierdoor niet laten bepalen. Argeloosheid is een troef, vind ik. Goed, een beetje uit de mode, maar dat maakt mij niks uit. Ik kies wat ik uit de mode wil volgen en wat niet. Ik kies dus voor argeloosheid.

En nu ook voor list. Ja, deze twee kunnen samengaan, hand in hand.

't Is maar een kleine list, hoor. List ligt mij wat minder. Maar nu MOET het. Of ik list soms ongepast vind? Hangt er een beetje vanaf, hè. Maar deze kan best.

Er is hier namelijk op deze site een heer die mijn interesse gewekt heeft. 't Is een man van weinig woorden, zeer bescheiden eigenlijk.

Hoe kan zo iemand interessant zijn, denk jij nu, hè. Tja... Ik zal proberen het uit te leggen.

Het is iemand van mijn eigen leeftijd, zo ongeveer toch. Hij rookt niet, heeft geen overgewicht, geen buitenissege hobby's en, hiep, hiep, hoera, men zegt niet over hem, dat hij er 10j jonger uitziet dan hij is. Een ander pluspunt, wat hem zeer aantrekkelijk maakt: hij zoekt een vrouw van zijn eigen leeftijd, zo ongeveer. Dat kom je hier niet vaak tegen.

Contacteer die kerel dan, hoor ik je geërgerd opmerken. We leven tenslotte in 2010. Tja... daar wringt het schoentje. Ik kan hem geen berichtje sturen. Zelfs geen standaardberichtje. Niet alleen omdat ik niet zo voor emancipatie in relaties ben - moet kunnen, toch - maar omdat ik een jaartje te jong ben. Eéntje maar. Misschien zelfs geen heel. En ik ben 1cm te klein. Via de zoekfunctie zal hij mij dus ook niet vinden. Vandaar deze omweg, deze blog.

'Interessante man, ik hoop, dat je blogs leest, want ik zou je graag leren kennen. Zelfs zomaar. Misschien herken je jezelf niet direct in mijn tekstje en het is onkies om je nick hier zomaar te grabbel te gooien. Ik zeg gewoon, dat je een prachtig instrument bent met een warme klank... of toch bijna. Lees mijn profiel eens, alsjeblieft.'

Zo, dat was het en nu kan ik nog maar één ding doen: loslaten.

Let go, let God.

Lees verder!

geplaatst door Honnepon - 6 reacties



maandag 8 november 2010

Tweestrijd


Met mijn alter ego is een tweestrijd aan de gang. Blijf ik hier bloggen? Mijn alter ego zegt dat ik er het bijltje moet bij neerleggen. Je date het niet goed tot nu, zegt hij. Waarom niet dan? Je begint te daten met veel jongere vrouwen en straks worden je stukjes daardoor nog gekleurd vindt mijn alter ego.
Nou, kan dat dan kwaad?
Een beetje jeugdige gedachten opsteken kan alleen maar goed zijn.
En is de leeftijd voor erectiestoornissen soms niet aan het zakken? Nu al kampen 60 % van de mannen boven de 50 daar mee. Abraham gezien hebben is kennelijk niet vrij van risico. En dat terwijl bij vrouwen de lust alleen maar toeneemt. Bij vele althans. De rest zijn zuurpruimen. Maar ik neem aan dat ik die hier niet zal tegenkomen. Waarom anders zijn de dames hier present? Niet voor een kransje in de chatroom; daar komt bijna geen volk. En toch ook niet om een vent te vinden die de cinema en de etentjes betaalt en die verder alleen maar verlangt naar zijn pantoffels; of wel soms ?
Met mijn alter ego word ik het nog oneens. Daten met veel jongere dames zal beslist voordelen hebben denk ik zo. Het zaad in ’t bakske schiet er wortel van. Klein tuinieren eerst. Er zijn zelfs chefs die hun kruiden in bloempotjes op hun balkon telen. Een meer uit de kluiten gewassen moestuintje vraagt werk en onderhoud.
Maar ik dwaal af nu. Ik was bij het daten met veel jongere dames. Ja ‘k weet niet hoe het komt, maar ineens is dat zo. Komt dat door het bloggen hier, die fanmail? Ik begin het te denken.
Nee ik koester geen illusies. Die jongere dames prefereren van wat oudere heren het attente gesprek dat hen kan boeien, dat onbaatzuchtig scheutje wijsheid dat niet op handtastelijkheid uit is maar hen recht in de ogen kan kijken met dat warme en die blik van ik-versta-je-wel. O ja, oudere heren brengen het geduld op om eerst de schors te laten vunzen tot er hier en daar een rustig vlammetje aan likt. Uit het goede hout gesneden jongere dames kunnen dat appreciëren.
Nu ligt mijn eerste date met zo’n veel jongere schoonheid al lang in het verleden. Op een of andere manier sloeg het aan en bleef ik wekenlang de vertrouweling over al het getormenteerde waarin zij zich ondergedompeld wist. Het geplande vervolg raakte in extremis afgelast en ik geloof dat het maar goed was ook. Al stond ik er nadien nog ergens mee op de dansvloer, puur toevallig. Dat ik bij een vijfkoppig groepje weduwen plus zesde man het zevende wiel aan de wagen was, wou zij niet weten. Ook niet dat ik geradbraakt thuis kwam. Want zij, zij had gezien dat ik me rot danste en amuseerde; tot in de vroege uurtjes, lang nadat zij al was vertrokken zonder één woord, wat ook mijn fout heette. Niet alle jongere dames geven mutueel blijk van het begrip dat zijzelf mogen genieten, vind ik. Maar kom, dat is het voorrecht van hun jeugdigheid.
Het enige wat ik mijn alter ego moet nageven, is dat het bloggen hier op zich niet zo lonend is voor mij. Veel jongere dames die bloggen worden hier vóór getrokken en krijgen een veelvoud aan gratis weken lidmaatschap. Jaja, ik heb het door.
En daarom lig ik met mijn alter ego in tweestrijd :
Moet ik aan het bloggen de brui geven, of het juist nog meer doen ter wille van fanmail vanwege veel jongere dames die al eens een date met mij zien zitten.
Het antwoord laat ik over aan de lezer(es)s(en), jong of oud.

Lees verder!

geplaatst door Ufo - 4 reacties



maandag 8 november 2010

Tweede date

Hey Bloglezers,

Vorige week vertelde ik jullie over de leuke date die ik had met een heel charmant meisje. Na die avond kon ik haast niet wachten om haar terug te zien, het was als een sprookje en ik zat ergens tussen act 1 en act 2 in het Intermezzo. Alleen duurde de pauze meer dan 5 minuutjes.

Nu ik mag niet klagen, we hadden zaterdag terug afgesproken dus ik wist dat ik haar ging terug zien. Toch een week is lang. Maar uiteindelijk werd het zaterdag, kan je geloven dat ik mogelijk nog nerveuzer was als de eerste keer? Ja, het klinkt allemaal wel een beetje raar misschien, maar deze keer had ik wat te verliezen mocht ik wat doms zeggen.

Daar sta ik dan in de cinema, te wachten tot die hemelse verschijning binnenwandelt. Mijn hart heeft zijn plaats in mijn borst weer ingenomen en laat me je verzekeren ik zal het geweten hebben. Het voelt alsof die jaren van mijn leven gaat kosten. De manier waarop mijn hart het bloed door mijn adres pompt aan een ontzaglijk tempo, is haast onmenselijk. Is het normaal dat ik mij zo voel, vraag ik me soms af. Vijf na zeven, ik krijg een smsje van haar ze laat weten dat ze er bijna is en dat ik me geen zorgen moet maken “Ik ben het niet vergeten”. Ze sluit haar smsje af met een xje.

Mijn zenuwen ebben weg wanneer ze de cinema binnenwandelt. Deze keer ziet ze me direct staan, een stralende glimlach op haar gezicht. Het wordt een mooie avond…

We zijn naar Zot van A gaan zien, die feel good movie van Jan Verheyen. Een leuke film om samen te gaan zien, denk ik. Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet zoveel gezien heb van de film, en nee het is waarschijnlijk niet de reden waaraan je aan het denken bent.
Ik had het idee om haar hand in het mijne te nemen en zo naar de film te kijken. Ik had dat ooit eens in een film gezien en het zag er echt romantisch uit. Helaas in de film past dit mooi in het scenario. In het echte leven is het zo dat, juist op het moment dat je haar hand wil vast nemen, het meisje beslist haar armen te kruisen en het onmogelijk wordt haar handje te nemen. Dus je zit daar te wachten tot ze haar weer een beetje verzet. Je moet haar dus constant in het oog houden, zonder het opvalt natuurlijk. Om dan uiteindelijk zonder al te veel aarzelen haar hand in het jouwe te leggen. De film mis je dus voor een deel maar de glimlach achteraf maakt het wel de moeite waard.

Na de cinema, zijn we nog wat gaan drinken ergens aan de buurt van de grote markt in Antwerpen. We hebben nog wat gebabbeld over reizen en dromen die we delen. Toen we het cafeetje verlieten heb ik haar bij de hand genomen en zijn we langs de Schelde gewandeld. Het was al donker natuurlijk, maar het geruis van het water en het maanlicht maakte de sfeer toch een beetje mysterieus. We stopten op de burg net voor het steen, bij de schemer van de straatlampen kon ik juist in haar stralende ogen kijken, ik hield haar in mijn armen en stond op het punt haar te kussen toen ze wegtrok. Een beetje verbaasd keek ik haar aan. Een traan vormde zich onder haar ogen, toen ik haar vroeg wat er scheelde, zij ze dat ze me nog iets niet verteld had. En toen kwamen, voor mij, vier kleine woordjes die als een moker mijn wereld deden ineenstorten, “Ik heb een dochter”.

...

Lees verder!

geplaatst door Gonyo - 8 reacties



zondag 7 november 2010

Wie is nog normaal?

Ben gisteren door een man gek verklaard. "Er zijn kosten aan mij" zei die
letterlijk. Jullie zijn dus allen gewaarschuwd. Ik zal jullie de details van het gesprek besparen maar het betreft een type manager die bang is om zijn emoties te tonen en die het ook bij anderen niet kan waarderen. Toen ik hem zei dat ik blij was dat ik met hem niet hoefde samen te leven kreeg ik het bovenstaande antwoord,terecht of niet wie zal het zeggen.
Een tijd geleden zag ik een wetenschappelijk programma op de BBC waaraan psychiaters meewerkten en een gemengde groep mensen, de enen met de één of andere "afwijking" en de anderen "normaal". De dokters wisten niet wie normaal was en wie het één of ander probleem had. Na vele tests waarbij de dokters niet wisten wie normaal was en wie niet kwamen ze tot de conclusie dat iedereen wel een zekere afwijking heeft in meer of mindere mate. Het verschil zit hem misschien in de mate waarop we die afwijking onder controle kunnen houden of niet.
Zo zag ik eens een man in "Man bijt hond" die een verzameling knikkers had en daarvoor een soort enorme roetsjbaan gemaakt had in hout. Dat ding nam een hele kamer in beslag. Hij had alle knikkers een nummer gegeven en chronometreerde dan hoeveel tijd die nodig hadden om het parcours af te leggen. Die was daar een groot deel van zijn vrije tijd mee bezig.
En nu kort geleden zag ik iemand die enorm van muziek houd. Die woonde in een prachtig huis met een living waar comfortabele zetels stonden. Die had zich voorgenomen om nu die op rust was eens echt van muziek te genieten zei die. Maar die zat uren per dag in iets wat op een garage leek en misschien onverwarmd was, naar zijn favoriete muziek te luisteren op een krukje.
Dan vraag ik mij toch af wie is nog normaal? Vooral als je naar het nieuws luistert dan de uitspraak hoort van een kerkleider die strafbare feiten liefst in de doofpot wil stoppen. Het is niet omdat de daders al oud zijn dat de feiten minder erg geworden zijn.
De kinderen van in de tijd die nu volwassen zijn leven nog altijd met de gevolgen.

Lees verder!

geplaatst door Artemis - 4 reacties



zondag 7 november 2010

Indian summer van 1981


Weet je het nog van die warme oktobermaand in 1981? De indian summer bleef maar duren en daarom zou ik met een vriend-windsurfer het Kanaal oversteken voor een paar dagen UK. Nee, niet op de surfplank, maar per auto met de Hovercraft naar Dover, de snelste overtocht in die tijd.
Die vriend kon uiteindelijk niet mee en ik ging dus maar alleen, want met het lief van die lente en zomer was er een kink in de kabel gekomen.
In juli was ze samen met mij de plassen overgestoken via het UK naar Ierland, met een uitzetbare camper aan de haak. Olala, heeft die even dienst gedaan! Geregeld sloegen we een bosweg in om het ding tussen de bomen open te plooien. Geen bedje was vlugger gespreid voor een ‘siësta’. We boften dat er nooit iemand op twee laat staan vier wielen langs moest.
Eén keer naderde een auto, die op een afstand stil hield. Iemand kwam vrolijk fluitend onze kant uit. Natuurlijk hielden we ons muisstil; we waren toch aan een siësta bezig, of niet soms? Gekuch buitenboord, gerammel met sleutels… ’Can I have a word with you, sir ?’ klonk een mannenstem. Ik ritste het achterzeil wat open en stak mijn verdwaasde kop naar buiten.‘I represent the Water Board that owns these grounds and it is not allowed to camp here, sir’.
‘We just had a siesta, sir, and will leave soon’. ‘OK sir, I clear the way out for you’. Wat zijn die Britten toch begrijpend en vriendelijk als je hun waterwingebied binnendrong voor een potje gevrij. O we herhaalden dat nog vaak, waterwinning of bosontginning of whatever.
In Ierland was het openplooien van die camper onnodig. Een rivieroever of een glad geschuurde rotsbodem langs de kust hoefde niet eens afscherming, want mijlenver was geen privacy-verstoorder te bekennen. Als er al eens een bootje met riviertoeristen aan kwam was de schipper zo galant om vanop een kilometer in zijn scheepsroeper aan zijn passagiers de schoonheid te beginnen roemen van de rivier en zijn oevers. Zodat de naakte vrijers bij zijn passage brave gelegenheidsnaturisten waren die met een over hun kont getrokken badhanddoek op hun buik in het gras een boek lagen te lezen. O die zomer !
En de indian summer die volgde.
28 oktober vertrok ik dus weer, maar nu alleen en geen camper aan de haak. Van hot naar her langs de zuidkust, Eastbourne en Brighton, de kalkheuvels van de Wessex Downs en Dorset met hun witte paardensilhouetten en de Cerne Abbas reus met die knots van een fallus. En Dartmoor met zijn ‘tor’s en zijn wilde paarden, maar ook met zijn tegen vijven snel opzettende mist die je van de hoogten weer naar beneden joeg om tegen de schemering een onderkomen te vinden voor een avondmaal en een goed bed.
Ja dat zomerlief was wel me die herfst ontglipt –ze dook pas de volgende lente weer op– maar de liefde voor het UK was dat jaar nog aangewakkerd en is nooit meer bekoeld.

Harry

Lees verder!

geplaatst door Harry



donderdag 4 november 2010

Loederliefde


Bart De Wever klaagt de psychiater aan die hij nooit zag maar die zijn karakter analyseert.
Zal ik ook maar? Nee ik kan niet, die vent is dood. Zal ik de fictie slikkende en boekstavende kanunnik aanklagen? Nee want die in extremis kardinaal benoemde klootzak is ook dood.
Zal ik de non aanklagen die me bij die klootzak ‘de zwaarste psychopaat’ noemde ‘die zij tegen kwam in haar beroepsloopbaan’ van psychiatrisch verpleegster? Nee want ik kende trouwens niet die hoedanigheid en kwam haar daarin niet tegen; bovendien lijd ik aan nonnenallergie en maak ik me zeker niet vuil aan zulk soort.
Zoals ik me ook aan een ex niet vuil maak. Zelfs als die haar en mijn kinderen blijft manipuleren.
De mij ooit uit handen en hart gewrongen bekommernis om die kinderen zorgt na jaren van moeizaam verworven berusting weer voor kwel en opnieuw onmacht. Liefde kon mij niet uit het hart worden gewrongen, maar met lede ogen zie ik hoe dochterlief moeders manipulatie ondergaat met ‘Nee kind ik weet nog niet of ik met oudejaar wel naar jou kom want ik weet niet of ik dit jaar wel wat te vieren heb’.
Ja wat dacht je als broer een hele week is gaan stappen met mij de aartsvijand! Dan is er niets te vieren, wel? En al zeker niet naast haar deur bij dochterlief, puppet on a string.
Kijk dat maakt me nu droevig. Opnieuw.
Woest? Nee. Niet vroeger toen ik enkel een geweldloos en passief verzet ontplooide, en ook niet nu. Volwassen kinderen horen als zodanig te worden benaderd. En met liefde en geduld kan je enkel afwachten tot bij henzelf -na zoonlief ook dochters- genoeg sterkte is gewassen om de manipulatie te ontmaskeren en te stoppen.
Psychiaters, psychologen,....sommige zijn de naam onwaardig.
Mijn niet zo geletterde poetsvrouw heeft meer voeling in haar neusvleugels dan de tonnen nepempathie die madame ex zich schijnbaar toemeet in haar huichelachtige bezorgdheid om dochterlief.
Watte? Zou mama zichzelf wat aandoen als ze zou weten hoe je je echt voelt, kind? Wel, tant pis dan.
Aan loederliefde heb je toch niks wezenlijks. Ze smijt je alleen maar heen en weer. Geef mama maar de pop waarmee je als kind speelde. Dan kan zij die wiegen en zelf in de psychiatrie gaan zitten. En jij bent vrij om te gaan en staan waar je wil; ook al is dat dan eens met mij.

Harry

Lees verder!

geplaatst door Harry



woensdag 3 november 2010

wie ben je?

Ja, jij met het glas duvel voor je…of jij met die bezorgde blik in je ogen, nippend van je glas wijn. Of jullie daar, lachend voor een frisse pint. En jij daar met een dromerige blik en een witte martini.

En oh daar een koppeltje minnaars, zie je aan de stiekeme blikken die ze werpen op de ingangsdeur.

Brussel Zuid … 18,15 uur. Wachten op de trein. Tijd voor een koffie. Rokerig bruin cafeetje midden in het station. Even de klok stil zetten. Sigaretje en kop koffie. Ontspannen met het zoeken naar een verhaal achter de gezichten van deze tooghangers :-)

Glimlach even bij de herinnering aan een man die fantasieën had over een ontmoeting in het station.

‘Stations – roman – stijl’ …maar dan de pikante versie!

Mensen kijken, of neen, mannen kijken…90% van het publiek zijn mannen. Is blijkbaar nog altijd een voorrecht van mannen, alleen een glas te drinken. Dring ik nu in een mannenwereld binnen? Of heb ik ook recht op een barkruk aan de mooie oude houten toog? Had je eigenlijk liever gezelschap gehad? Of heb je behoefte aan je dag los te laten, net als ik?

Mijn blik glijdt over elke barkrukbewoner. Hier en daar blijft hij even hangen. Je kunt je niet voorstellen wat een assortiment van mannen hier zit. Elk met een eigen verhaal. Wacht er thuis een lieve vrouw op hem? Wacht er thuis sleur en ongenoegen? Wacht er thuis een bericht van M4M in zijn mailbox? Drink je alleen maar je aperitiefje? Is de vergadering niet naar wens verlopen? Moet je zelf nog je potje koken? Of heb je dat glas echt nodig? Kijk naar handen…weinig trouwringen te zien.

Mannen in kostuum. Mannen in jeans. Mannen in uniform. Mannen met bril. Mannen met baard. Mannen met een reistas. Mannen met een gsm. Mannen met een vriendinnetje.

18,55 u…jas aan en ontspannen op weg naar huis.

Wie ben je? Wie ben ik?

Afspraak om 18,15 uur in het station Brussel Zuid?

Misschien ben jij de volgende keer 1 van die mannen met een verhaal.

Lees verder!

geplaatst door Tesoro - 10 reacties



woensdag 3 november 2010

Het vet van de soep


Hahahah ! Dat was in de chatkamer op die site het meest gelezen gebral van de dragonder die het er voor het zeggen wou hebben. In achterkamertjes van privé venstertjes bulkte ze van de roddels over deze of gene die er weer was. Zij een metropole breed uitgesmeerde zelfverklaarde schoonheid, de anderen steevast leptosome nitwits of vrouwenversierders met jampotjes op hun kop. Enfin, de mannen dan toch. Ook vrouwen werden de mantel uitgeveegd.
Man of vrouw riskeerde wel eens de dreiging om van de site te worden gegooid nadat een chatgesprek madame de dragonder tegenstond. Wat ik maar één keer effectief heb weten worden.
Zelf ermee bedreigd, had ik wel een collectie bloemlezingen aangelegd van ronduit vieze naar mijn kop gegooide drek. Ze had het eens moeten proberen !
Nooit bevond zich het doelwit bij die enkelen die aan haar kwaadsprekende lippen hingen of de dienst uitmaakten om te rapporteren wie er allemaal al geweest waren, 'toeristen' of andere.
Kortom, een bijwijlen interessant tijdverdrijf rook in een half jaar tijd zò onfris dat de drekgooiers zelf het hazenpad kozen omdat het er ‘niet meer interessant’ was.
Wie dat al langer wist is nu gerust en kan weer terug om ongedwongen op de praatstoel te zitten.

Tegelijk begint hier op Match4me volk in de chatkamer te komen. Dat valt alleen maar aan te moedigen. Sommige bezoekers schrokken zich eerst een hoedje dat er volk was. Dat waren ze niet gewoon. Maar het bestaat.
Niet alle hoog op geleide 30/40ers zijn wars van een chatje met soortgenoten of 50/60ers. Ze ontdekken dat het wel eens leuk is.
En gelukkig hebben we hier geen last van dragonders.

Harry

Lees verder!

geplaatst door Harry - 4 reacties



woensdag 3 november 2010

Wat ertoe date


Ik zag geen foto en had daar niet eens bezwaar tegen. In de leeftijd zat een klein hiaat. Maar er was dat sprankelende, dat rimpels uitvlakte. Dat innemende. Wat ik anders bedenkelijk zou vinden waaide als een ballon over de heg; ver weg. Barrières vielen. Nergens aanstoot aan. We stootten elkaar aan en grapten.
We zagen parallellen, elkaars lellen, zaten en lagen te vertellen. Haar favoriete standje was een kolfje naar mijn handje. Ja ja er waren verschillen. Maar zouden we dat anders willen ? Gewoon zijn was toch al gek genoeg ? De negenproef op negenenzestig, het klopte allemaal. De uitkomst kwam ons goed uit.
Rustig, rustig. Dat moest wel eens. Dat hoeft hier geen verklaring. Wel was het allemaal lustig.
Hoe is het dan ineens kunnen kantelen ?
Zoals gewoonlijk is daar weinig verklaring voor. Het dwangmatige. Je kent het nietwaar, die tong die is uitgelegd moet worden gegeten. Daar kan je donder op zeggen. Lust je die ’s middags, wel je zal wachten en op je honger zitten. Je zal die ’s avonds vreten, of je dat nu leuk vindt of niet. En nee dat vind je niet leuk (meer) maar je bent net beleefd genoeg om het niet te doen merken.
En dan ga je zelf ineens van alles bemerken. Het gaat op je werken, maar dat laat je niet blijken. Het gaat niet wijken.
Op een keer is het duin te hoog, je trappelt in het mulle zand en elke stap omhoog is een wegglijden. Tot het duin niet eens meer glijdt. Het is verzand. De vis, die tong, werd een landtong van drijfzand. Je bent op drift eer je het weet.
Je zet de auto stil en gaat naar binnen. Je kwakt neer in een zetel, strijkt met een hand over je voorhoofd. Het voelt klam aan. Alles voelt ineens klam aan. Het is voorbij. Niets komt nog terug. Je kan er niet eens nog een woord over wisselen.
Ach, muziek verzacht de zeden. En dan ineens....ja dat was het ook. Muziek was oorverdovend afwezig. Had ik daar wel mee gerekend ?
Onnodig om er nog over in te zitten. Ik geef geen reet meer om wat ertoe date.

Lees verder!

geplaatst door Ufo



dinsdag 2 november 2010

LONDON CALLING

Een paar weken geleden met een vriendin besloten om een paar dagen naar Londen te gaan.

Pre-Pre-XMas Shopping of een ander excuus dat ik vergeten ben.. Zeer leuk hotel gezocht,centraal gelegen,dicht bij alles.. En dan 's avonds.. d'erin vliegen, hé.. We denken dan dat er- al was het vanwege de omvang van de stad al wat meer cafés-én mannen zijn::)) dan in pakweg Brussel, Antwerpen of Den Haan, en dat is natuurlijk ook zo.

Vooral omdat het allemaal nieuwe gezichten zijn.. en die maatpakken,het heeft toch iets sexy hebben vind ik.. In Londen begint dat dan bij de after-hours,leuk, een paar cocktails en /of Lagers later en dan zijn die gereserveerde Engelsen meteen al wat minder gereserveerd.. We zijn terug naar ons hotel gegaan met een paar telefoonnummers van aanvankelijk ernstige Heren.. maar laat ze maar los.. Spijtig genoeg hebben die cocktails hun werk té snel gedaan en zijn we dan maar- ndanks alle wilde plannen braaf naar hotel gegaan...

Netjes gaan slapen, om een paar uur wakker te schrikken van de lege flessen die het barpersoneel in het midden van de nacht in de glascontainer kiepert, waarschijnlijk een dagelijks weerkerende mini-wraakactie tegen de vervelende klanten..

En, om het met Nick Lowe te zeggen: I (don't)LIKE THE SOUND OF BREAKING GLASS..

Maar opgelet: we hebben nog een paar geschenkjes te kopen en gaan nu Rijsel testen!

Kandidaten?

Lees verder!

geplaatst door Joannie - 2 reacties



dinsdag 2 november 2010

Genieten van de weg.

Ik zoek de laatste tijd iets nieuws wat met ligt. Iets met m’n zintuigen… Iets met m’n handen… Iets met kleur.
‘k Heb al een paar dingen uitgeprobeerd: mozaïeken, werken met textielverharder en afgelopen zondag… glaskralen branden.

Vooral dat mozaïeken vond ik fijn mijn huid raakte geïrriteerd door de cementlijm, het voegmiddel, de scherfjes... M’n lichaam stelt dus zijn grenzen. Dat is niet aangenaam maar mijn lieve lijf is mijn levenslange bondgenoot en dus houd ik er rekening mee. Het maakt de speurtocht wat langer en… eigenlijk leer ik meer kennen. Want had mijn huid mij niet geleid, dan was ik nu wellicht een verwoed mozaïeklegger.

Maar het mocht niet zijn. Dus ging ik verder op zoek. Ik had mijn doel nog niet bereikt maar ik genoot wel van de weg. Weliswaar met een tube cortisone bij de hand.
Nu ben ik iemand die van vuur houdt, van magma, vloeiende, gloeiende lavastromen. Ik houd van vuurwerk in duizend kleuren. Van glas-in-lood waarin het zonlicht speelt en zo de kleuren uitpuurt. Transparantie en breekbaarheid. Ik houd ook van een beetje karakter, technische vaardigheid… Het mag dus wat moeite kosten voor mij.

Zo kwam ik bij glas uit.

Glas is tegenwoordig ‘in’, vooral fusing in een ‘hotpot’ voor de microgolfoven. (Google gerust even tussendoor .) Maar bij fusing gebeurt het interessante in die hotpot in een keukenapparaat. En eigenlijk is dat beneden mijn stand. Oké, ik ben dan maar een snob op dat vlak. Ik wil het een beetje ambachtelijker. Ik wil ‘vuur zien’.

Er gingen twee workshops gelijktijdig door: dat fusiongedoe met 6 deelnemers en het kralenbranden met mij.

Maar ik moet beginnen bij het begin: de tocht.

De workshop ging door in Antwerpen en begon om 10u. Omdat juist nu overgeschakeld werd naar het winteruur had ik de luxe toch wat uit te slapen en me op m’n dooie gemak klaar te maken. Ook al ging er dan uiteindelijk geen man mee, ik wou er toch wat goed uitzien. Gewoon voor mezelf.

Met behulp van google maps en zonder GPS vertrok ik richting Montignystraat, Antwerpen, Vlaams gewest. (Een GPS is functioneel maar ik heb liever de weg te vragen. Is ook een manier om mensen te ontmoeten, hè.)

Het ging vrij goed. Bijna geen volk richting Antwerpen. Tijdens de week is dat wel anders.

In Antwerpen raakte ik lichtelijk in paniek toen ik opeens alleen nog onder de Kennedytunnel mocht… maar met wat buikademhale en een kleine omweg ik stond uiteindelijk toch nog op tijd op de juiste stoep. Wel m’n best moeten doen voor een parkeerplaats en nog meer om erin te geraken. Is een werkpunt voor mij, parkeren bedoel ik.

Ik werd ontvangen in een groot, oud pand in een voor mijn ondefinieerbare stijl. Wel een gebouw dat zou stralen als het eens een goede beurt kreeg. De workshop – voortaan cursus genoemd – vond plaats in het kelderverdiep. Zo eentje waarbij je de benen van de voorbijgangers ziet, als je in de juiste cursus zit. Tiens… was het daarom dat de man in het voorste gedeelte werkte en zijn vrouw achteraan? Vast niet, hè.

De vrouw van wie ik les kreeg was super lief. Na een korte uitleg, een speciale bril en een lederen schort begonnen we eraan. De setting was indrukwekkend: overal roestvrijstaal en vier bunsenbranders.
Eerst moest ik leren een perfect vlam te vormen, eentje met een kroontje binnenin. Dat op zichzelf was al heel fascinerend. Dan moest een reeds geprepareerde mandrel verhit worden. Draaiend met m’n linkerhand zag ik de mandrel roodgloeiend worden. Die speciale bril was echt wel nodig.
Toen kwam het glas, eindelijk. Bedoeling was om een perfecte kraal te maken. Paja, de kunstenares, was daar uiteraard zeer bekwaam in. Mij kostte het moeite. Maar het ging mij niet alleen om de kraal. Het proces op zich was ook boeiend.
De glasstaaf moest ik in de rechterhand houden, in de vlam maar niet te diep.
Glasmolecules houden niet echt van vuur dus sprongen er enkele stukjes af. Geen probleem, uiteindelijk zou het zich wel geven.
En toen werd het heerlijk: de glasstaaf werd langzaam oranjerood, zoals magma, en smolt. Ik moest voortdurend met de staaf draaien opdat het vloeibare glas niet op de werktafel zou druipen. Ook mijn mandrel moest draaiend warm gehouden worden. Linker- en rechterhand onafhankelijk van elkaar. ’t Had bijna iets van pianospelen.
Dan moest het vloeibare glas als een dekentje rond de mandrel gelegd worden. Draaien, draaien, kijken hoe de zwaartekracht haar werk deed, beetje bijsturen of toch doen alsof…
En mislukte het, wel, dan ging de boel terug het vuur in. In het slechtste geval werd het glas gerecupereerd voor de fusiontoestand achter het gordijn.

Ik was gefascineerd en geconcentreerd bezig, genoot met volle teugen. Dat gloeiende, vloeiende glas… ’t was liefde op het eerste gezicht.

Na het eerste laagje kwam een tweede, een derde… telkens volgens hetzelfde procedé. De kleuren mengden zich, terwijl ik draaide en draaide. Mijn kralen werden natuurlijk niet perfect. Dat had ik ook echt niet verwacht.

Verder met het ambacht. Het gaat immers om meer dan draaien alleen. Ik mocht ook strengen trekken en dots maken.

Dots maak je in de warmte van de vlam doch niet in de kern. Je moet eerst een streng hebben. Of noemde ze het een string? Met lingerie had het in elk geval niks te maken.

De glasstaaf moet opgewarmd worden en dan rek je het opgewarmde stuk uit met een soortement pincet. Eerst hangt het glas zowat door maar naarmate het afkoelt mag je wat harder en sneller trekken. En dan: pincet in water zzzzzzzzzzzzzzzz laten doen en de streng afknijpen.
Dan met de streng op een warme parel puntjes smelten die je wat rondbrand en daarna voor de stevigheid nog even in het vuur houdt. Je kan ze ook helemaal in de vorige laag laten smelten. Dan krijg je vlekken waarop je eventueel weer dotjes zet.

Het was heel boeiend en het liep niet perfect. Na drie uur concentratie kon ik niet meer. Maar ik had genoten, genoten. M’n kraaltjes ga ik verwerken in mijn kerstversiering en ik ben van plan om ééns in de maand zo’n sessie te volgen. De mogelijkheden met glas zijn enorm en als het me uiteindelijk echt ligt… The sky is the limit. (Ja, ik zie de dingen graag groot.)

Deze cursus is een aanrader voor mannen en vrouwen. Het is een feest voor je zintuigen en een oefening in geduld. De kralen mogen niet zomaar mee. Ze moeten langzaam afkoelen in een soort granulaat. Omdat ik er een dagje Antwerpen van maakte met een film als afsluiter kon ik ze meenemen. En nee, de kralen zijn niet perfect. Ze zijn echter wel van mij.
Misschien kan ik nog een cursus meepikken voor het Kerstmis wordt. Kan ik een cadeautje maken voor m’n schoonzus of mijn nichtje. Of voor mezelf?

(Ik heb ondertussen wat anders bedacht: ik trakteer ze allebei op een workshop. Zitten we samen geconcentreerd bezig, verbonden zonder woorden.)



Lees verder!

geplaatst door Honnepon



maandag 1 november 2010

een blik achter mijn profiel...

Zondagmorgen…koffietje, even PC openen, mailtje lezen, mailtje sturen. Douchen en klaarmaken, neen, niet naar een nieuwe date maar naar het rusthuis hier in de buurt.

Zoals elk hier denk je na over het leven, je eigen leven. Wat wil ik doen, wie wil ik nog zijn, wat kan ik nog betekenen voor iets of iemand. Je zoekt naar dingen die je leven op een zinnige wijze invullen.

Aanwezig! zijn op een date site is maar een fragment van je bestaan. Het kan je ontspannen, maar soms ook het bloed van onder de nagels halen :-) en soms heeft het zo een grote impact op je, dat je even moet halt roepen.

Dus voor mij een bezinningsmoment. Plots het voorstel, waarom niet als vrijwilliger in het rusthuis helpen. Tja…het was voor mij een grote emotionele stap. Had ergens een trauma van het rusthuis, ontsproten in mijn jeugd.

Totaal onbekend terrein. Dementie. Een confrontatie met je eigen angsten. Het overwinnen van je vrees om ouder te worden. Mijn enorme bewondering voor het verzorgend personeel.

Het vult me met trots een minuscuul radertje in het rusthuis te mogen zijn.

Het middageten helpen geven. Een knuffel geven. Een hand strelen. Een glimlach. Een kus. Een traan zien blinken. Je vraagt ‘hoe is het’… je krijgt geen antwoord, maar een lach, die zo mooi en zo echt is.

Met een dubbel gevoel keer ik terug naar huis. Elke keer ontroert het mij. Elke keer maakt het me verdrietig, hoop ik dat deze lieve mensen gelukkig zijn.

Elke week ‘hoop’ ik dat ze er nog zijn. Ze zijn een stukje van mijn leven geworden. Een kostbaar stukje. Ze doen me beseffen wat broosheid is.

Dit is ook een stukje van mijn leven. Lees je niet in het profiel.

Is even een blik achter het profiel.

Lees verder!

geplaatst door Tesoro - 5 reacties



maandag 1 november 2010

Een mooie dag

Gisteren had ik een afspraakje. Een gewoon afspraakje, geen date. De dates hadden we een paar weken terug. En toen kwamen we tot de conclusie dat we samen veel lol kunnen beleven, maar dat iets meer een duidelijk recipe for disaster zou zijn, wegens teveel en te onoverbrugbare verschillen. Dat er een kameraadschappelijke klik was, dat was duidelijk, maar dat er geen amoureuze klik was, was net zo duidelijk.

En zo hadden we gisteren een afspraakje dat geen date meer was. Een daguitstap richting Baie de Somme, goeie muziek in de auto, rondgereden worden als een prinsesje, een heerlijke zeevruchtenschotel, een goeie Sancerre, een mooie wandeling langs de Franse kust, een te vroeg ondergaande zon.

Deze zeer aangename namiddag werd afgerond met nog een paar drankjes in mijn lievelingscafé in mijn thuisstad. Toen ik tegen middernacht thuiskwam, was ik moe, maar vooral gelukkig.

Geen nieuwe liefde dus, maar wel een mooie dag. Mooi genoeg om met jullie te delen.

Lees verder!

geplaatst door Jds - 4 reacties



maandag 1 november 2010

Wat is …

de kans om via internet dating de partner van je leven te ontmoeten, vraag ik me soms af.
Van de honderd profielen in de gewenste leeftijdsklasse zijn er ongeveer een 70-tal die niet aan je eisen voldoen. Ofwel spreekt de foto je niet aan ofwel woont hij/zij te ver ofwel matchen de hobby’s niet ofwel voldoe je niet aan zijn/haar eisen ofwel …
Dan schieten er nog 30 over, waarnaar je een berichtje stuurt.
Hoeveel zullen je mail beantwoorden ?

Als je geluk hebt …. een 5-tal. Met deze 5 begin je dan een druk mailverkeer en probeer je een afspraakje te versieren: dat is toch het uiteindelijk doel van je zoektocht!
Hen zie je dan één voor één, waarbij de selectie dunner en dunner wordt. Sommigen maken totaal geen indruk. Anderen zie je wel zitten en daarmee wil je wel een 2de keer afspreken.
Eindscore: één of twee op honderd waarmee je een goed contact hebt. En dat is nog positief bekeken.
Waarom blijf je het proberen ?
Omdat je steeds denkt:
- misschien heb ik die ene ware nog niet gevonden, dus blijven zoeken.
- misschien meldt de ware zich morgen op de site (vandaar dat nieuwe leden zoveel succes hebben).
Conclusie: de kans dat je via internet daten een passende partner vindt is even klein dan een passende partner tegen het lijf lopen in het dagelijks leven.
Maar als je nu eens de 2 opties uitprobeert dan heb je toch 2 maal zo veel kans om HEM/HAAR te ontmoeten. Of is dit te simpel geredeneerd ?

Lees verder!

geplaatst door Leni - 3 reacties



Vorige berichten

Archieven

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be