Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

woensdag 29 december 2010

Koken voor een date?

Ik wou een date uitnodigen om bij mij thuis te komen eten, na het tweede of derde afspraakje. De jongen in kwestie vond dat vreemd en hield een tijdje de boot af. Na wat over en weer gemail kwam de aap uit de mouw, en die aap was een vreemde redenering over dat koken voor een date zo ongeveer hetzelfde is als hem in je bed uitnodigen… en de date wou geen verwachtingen creëren, maar had op zich gelukkig niets tegen komen eten.

Hij had die stelling al eens uitvoerig besproken met een vriendin, waaruit ik afleid dat het niet eens een onbegrijpelijke mannelijke hersenkronkel is, maar dat ook sommige vrouwen dit zo zien. Is iemand uitnodigen om voor hem te koken echt een uitnodiging voor zoveel meer dan voor een gezellig etentje, vroeg ik me af. Ik heb al voor zoveel volk gekookt, zoveel mannen (en vrouwen ook trouwens) uitgenodigd, en zelden eindigde dat etentje in de slaapkamer. In de slaapkamer eindigen is trouwens nooit een plan.

Ik vond het al vreemd, als ik mensen vraag om te komen eten, krijg ik zelden neen als antwoord. Nu weet ik dat de vraag om te komen eten aan iemand die je kent van op een datingsite kan worden geïnterpreteerd als “ik vind je leuk en je mag even aan tafel passeren voor ik je opeet in mijn bed”. Op deze vraag kan ik een “neen, bedankt” gerust verstaan.

Dus mannen, als ik één van jullie uitnodig voor een etentje, is dat omdat ik graag kook, omdat een mens nu eenmaal moet eten, omdat eten in aangenaam gezelschap leuker is dan alleen eten, omdat uit eten leuk is, maar thuis eten ook leuk kan zijn.

Ik ben geen fan van subtiele signalen die dan verkeerd begrepen worden. Koken is koken, en zomaar is echt wel zomaar. Simpel toch?

Lees verder!

geplaatst door Jds - 8 reacties



dinsdag 28 december 2010

Afspraakje

Eindelijk zou ik er dan toch geraken. De eerste keer was door het slechte weer niet doorgegaan maar nu zouden all the king’s horses and all the king’s men mij niet tegenhouden. Ik ging naar Brugge, naar Van Eyck tot Dürer én er ging iemand mee.

Ik kende hem niet en ik had er ook geen belangstelling voor. Zijn profiel was nogal schraal. Er stond zelfs geen foto bij. Maar om een museumbezoek te doen heeft dat allemaal weinig belang. Ik ging voor Van Eyck en de anderen. Gezelschap was gewoon de kers op de taart.

We hadden een paar mails gewisseld en ik kreeg zijn gsm-nummer voor in geval van… Plaats van afspraak was de lokettenhal in het station van Brugge. Het zag er goed uit.

Ik zal het kort houden: het werd uiteindelijk taart, zonder kers. Of om precies te zijn: een wafel met slagroom en een koffie-verkeerd. Tja… ik weet ook niet wat er eigenlijk misging.

Het was druk in Brugge-station. De lokettenhal zat behoorlijk vol. Toen ik belde, bleek het nummer in kwestie niet te bereiken maar ik mocht later terug proberen.
Daar stond ik dan. Ik voelde me er toch eventjes rot bij. Niet dat ik zoveel heb meegemaakt, maar mij laten staan… Dat was een nieuwe ervaring. En hoewel ik niet om het gezelschap kwam, was ik toch behoorlijk … pissig. Boos zelfs.

Maar goed, ik zou van de nood een deugd maken en dit werd een oefening in uit-met-mezelf en vragen om hulp. Tja, ik had op het gezelschap gerekend om mij naar het museum te leiden. Nu moest ik vragen hoe ik daar kwam. En dat vind ik zo moeilijk. Interessante uitdaging dus.

Uiteindelijk zat ik op de juiste bus en werd ik vlakbij het museum afgezet. Goed gedaan van mezelf. Na nog eens even vragen, geraakte ik zelfs in het museum. Oh, er was een rij aan de kassa. Dat kon ik blijkbaar niet hebben en tot mijn eigen verbazing en jolijt stak ik die helemaal voorbij en vroeg hoe dat ging voor mensen met een daguitstap van de NMBS. Achteraf bleek wat ik deed heel normaal. Het stond zelfs op een bordje. Maar door m’n nog niet helemaal bekoelde woede, had ik dat niet gezien.

De tentoonstelling was zeker de moeite waard en ik beveel ze van harte aan. Maar niet op een vakantiedag… Druk, druk, druk. Ik liep voortdurend in het vizier van anderen en zij in het mijne.
Met de audiogids in de aanslag zocht ik naarstig naar nummertjes. Ik luisterde ook naar terloops commentaar. Een babbeltje zat er niet echt in.
Eén schilderij sprak me bijzonder aan. Natuurlijk was het een madonna met – dat waren het bijna allemaal. Eigenlijk was de thematiek een beetje eentonig… Lang geleden dat ik zoveel madonna’s, kruisafnemingen, onthoofdingen van Johannes de Doper en verheerlijkingen op de berg bij elkaar gezien had. Maar de kleuren waren bijzonder en sommige kunstenaars… Het fluweel van de madonna kon je haast voelen en het tapijt waarop ze stond… ook.

Na twee uur hield ik het voor bekeken. Mijn vaatje was vol. Ik wandelde wat door Brugge en gunde mezelf een wafel. Ook dat probeer ik te leren: met mezelf in een tearoom zitten en in m’n eentje genieten. De wafel was best lekker. Nog wat verder gewandeld tot op de markt. Er kwam net een bus naar het station aan.

Ik heb nog even getwijfeld of ik de ijssculpturen zou bekijken. Uiteindelijk niet gedaan en ik denk dat het de juiste beslissing was. Het werd al wat laat en ik had nog een hele reis voor de boeg.

De trein was stipt. Fijn is dat. Ik had zelfs een zitplaats. Twee uur later was ik thuis. Toen ik m’n mails las, zat er eentje van m’n ‘afspraakje’ tussen. Blijkbaar had hij bijna een uur gewacht. Tja, jammer dus. Toch een welbestede dag, ondanks alles.

Moraal van dit verhaal? Euh… ik zou het niet weten. Misschien volgende keer ook mijn gsm-nummer doorgeven?

Lees verder!

geplaatst door Honnepon - 4 reacties



zaterdag 25 december 2010

strepen trekken

Klassiek bij het afsluiten van het jaar…een jaaroverzicht. Een ‘single – jaaroverzicht’. Gepaard gaande met goede voornemens voor het nieuwe jaar. Je laat de film van het voorbije jaar in gedachten afspelen.

Man A B C (zie blog balans) hadden lange tijd invloed op mijn gevoelsleven. Man C nog, maar dan om me op het juiste pad te houden, me af en toe wakker te schudden. Mijn tranen eens te drogen.

Leergeld heb ik betaald. Hartenpijn heb ik gehad. Van warme nachten heb ik genoten. Gezellige uitjes en babbels tot de morgenstond. Ik heb soms mannen ontgoocheld. Nieuwe restaurantjes leren kennen. Romantische strandwandelingen gemaakt. Kortom een palet van…

Ben “gekeurd” geweest en niet goed bevonden! (foto op verzoek in beginperiode) …dit dan wel door mannen die geen foto van zichzelf lieten zien. Waarom vraag ik me nog af. Doch deze kerstperiode is de tijd om te vergeven :-)

Uren heb ik gepraat met mannen die problemen hadden, een schouder geweest, raad gegeven, gesteund, soms ten koste van mezelf het vroeg veel emotionele energie...ik nam de zorgen en problemen mee. Pas op…ik heb dit graag gedaan, maar de gedachte van Tesoro je bent precies moeder Theresa speelde af en toe in mijn hoofd. Het ontnam me soms mijn vrolijkheid, mijn positieve kijk of spontaniteit om open te staan voor anderen.

En tenslotte was/ben ik hier toch op zoek naar een man :-) een sterke man, een man met ballen (heren figuurlijk hé!)

Al bij al was het een mooi date jaar. Een binnen en buiten gaan van kleurrijke figuren.

Het mooiste aan het voorbije jaar maar ook het ironische…ik sta op een date site om een man te vinden en ik vind een fantastische vriendin. En als kers op de taart vindt deze vriendin de man van haar dromen ‘hier’. Dus….aan de twijfelaars, HET BESTAAT.

Ik trek een dikke streep onder 2010…neen geen krijtlijn, een lijn met een dikke vette stift.

Lees verder!

geplaatst door Tesoro - 10 reacties



zaterdag 25 december 2010

waarom ?

Is het je ook al eens overkomen ?

Je ontmoet iemand, om een of andere reden trekt hij je aan, maar je durft er niet mee te praten. Je praat met iedereen in zijn entourage, je komt veel van hem te weten, maar je durft niet naar hem toe gaan om een gesprek aan te knopen.


Waarom ? Bang voor de ontgoocheling ? Misschien weet je al te veel over hem en kan je niet meer spontaan overkomen ?

Maar elke keer er weer een “ontmoeting” gepland is, ben je vol hoop dat je de weg naar hem zal vinden. Als het weer eens niet gelukt is, voel je je slecht! Je rijdt ontgoocheld naar huis, te tobben waarom het nu weer geen succes was. Wie heeft de muur rond zich hij of ik ?

Eens je over de ontgoocheling bent, maak je weer nieuwe hoopvolle plannen. De volgende keer doe ik het sus of zo. Maar eigenlijk diep vanbinnen weet je dat het elke keer moeilijker zal worden, omdat de drang te groot wordt waardoor het niet meer natuurlijk overkomt.

Allerlei plannen gaan door je hoofd. Moet ik het anders aanpakken ? Hem gewoon een e-mail sturen om hen uit te nodigen voor een tentoonstelling, een drankje, een etentje ? Kan ik als vrouw deze stap wagen ? Waarom doe ik het niet, omdat ik bang ben dat hij nee zal zeggen ?

Lees verder!

geplaatst door Leni - 1 reactie



vrijdag 24 december 2010

Mijmeren...of Mmeren ?


Het kon 3M zijn geweest, zoals Minnesota Mining & Manufacturing; je weet wel, van de plakband en ander spul.
Maar nee het is eerder iets als M4M. Want vanmorgen, denkend aan M, viel het me in dat er 4 zijn in het rijtje met M benoemde vrouwen die mijn leven bepaalden. Sommige meer, andere minder. Daaronder zelfs de eveneens M genoemde madame ex die ik zeer tot mijn zielsrust vergat omdat, als ik er al ooit over spreek, ik nooit haar voornaam in de mond neem. En nog voordien was er Mama.
Na hen bevatte het rijtje nog twee M's.
Al ten tijde van madame ex liet een andere M –net als N die ik terzijde laat– me seks beleven zoals ik het wou maar niet had, wat enige jaren later voorgoed mijn leven zou bepalen. Maar eenmaal gescheiden –en zij ook– bleef het daar bij terwijl (of misschien omdat) ik, zelf nog maar drie dozijn lentes, me met C en minder lentes dan het alfabet letters telt nog beter bekwaamde.
En toen, weer 2 lentes later, kwam er het liefdesgeluk bij met dè M die vandaag helaas al 2 lentes heen is naar waarvandaan niemand terugkeert.

En ik zit hier op M4M te Mmeren over voorbije Mmen, en te mijmeren over wat nog als M kan aankomen. Maanden zeker, waarin van alles kan gebeuren. Maagden? Welnee, of het moet hun sterrebeeld zijn.
M waarmee, na die singles wandeling in het pajottenland waar ze bij was, ik naar haar zeggen die derde ontmoeting nog te goed heb? Nadat er sinds de tweede ruim een jaar verliep is zoiets weinig waarschijnlijk.
Veeleer een M. die niet te beroerd is om mijn kook- of microgolfkunst te ondergaan.
Of, over een andere boeg: Madrid, Murcia en Merida die me nog steeds wachten om te bezoeken. Marseille,ooit een Griekse kolonie? Montpellier,ook een mooie stad. Melbourne niet, nee, dan liever Sydney. Manchester, revisited ?
Melbecks, daar kom ik tegen pinksteren sowieso langs op het Coast2Coast pad. Dat is in de Yorkshire Dales een handvol gehuchten en twee dorpen waarvan geen enkele met die naam, maar de ‘civil parish’ blijft Melbecks heten.

In 1870-72, John Marius Wilson's Imperial Gazetteer of England and Wales described Melbecks like this :
MELBECKS, a township and a chapelry in Grinton parish, N.Yorkshire. The township lies on the river Swale, 2 miles E of Muker, and 12 NW by W of Leyburn railway station; and contains the hamlets of Blaides, Barfend, Feetham, Kearton, Lodge-Green, Longrow, Poting, Winserings, Wintering-Garths, Smarber, and Gunnerside, the last of which has a post office under Richmond, Yorkshire. Acres, 10,106. Pop., 1,622. Houses, 326.

Westvloamsche Wiki : "http://vls.wikipedia.org/wiki/Civil_parish" :
Civil parish of kortweg parish (parochie) is 't lêegste besteurlik niveau in 't Verênigd Keunienkryk en Ierland ounder 't groafschap (county) en 't district.
De parishes van Iengeland zyn ountstoan uut de parochies van d' Iengelsche Kerke. De civil parishes lik dan ze nu bestoan, zyn ingesteld in 1894. De civil parishes in Ierland hen gin administratieve functie.
Civil parishes bestoan surtout in landelikke streekn en klêne stedelikke gebiedn. Mêestal vormn e dêel klindere dorpn t'hope e parish.

Lees verder!

geplaatst door Ufo



donderdag 23 december 2010

Another year

Woensdag nam een leuke jongen mij mee naar een prachtige film in één van de charmantste bioscopen van het land. De nieuwe film van Mike Leigh, Another year. Een mooie film over gewone mensen , zoals alleen Mike Leigh ze in beeld kan brengen. Hier zie je geen acteurs en actrices, maar mensen van vlees en bloed. Je ziet hun rimpels, je voelt hun angsten en pijn, je ruikt zelfs bijna hun okselzweet.

Het verhaal is afwezig: de film volgt een gelukkig getrouwd koppel door de vier seizoenen. Blissfully happy is een mooie omschrijving, maar hiermee maak je geen Mike Leigh film. De vrienden van dit koppel die we in de film leren kennen hebben minder geluk. Mensen voor wie het leven niet zo vriendelijk was. Unhappy singles, very unhappy singles zelf. Ken, een vijftiger die alle hoop jaren geleden al liet varen en troost vindt in de Engelse variant van de Cara pils. Gezet, bezweet, onverzorgd en ongelukkig. Mary, een zo mogelijk nog hopelozer geval dat alle mannen bekijkt als relatiemateriaal. Bekijken, wat zeg ik, scannen, in één oogopslag. Pijnlijk, wanhopig, zielig. Life’s not always kind, is it?

De wereld is al deprimerend genoeg, denkt u, maar bij deze film kom je niet gedeprimeerd buiten, de knappe dialogen, schitterende vertolkingen, zachte muziek, zorgen ervoor dat deze film niet donkergrijs kleurt, deze film baadt in een pastelkleurige tristesse. Warme gezelligheid en kille eenzaamheid broederlijk zij aan zij.

Ga deze film zien ik leuk gezelschap, drink na de film een goeie trappist (of een espresso als er nog ver gereden moet worden). Keuvel wat na, en onthoud vooral: Eat, drink, be merry…

Lees verder!

geplaatst door Jds - 1 reactie



donderdag 23 december 2010

Ebbenhouten engel

Het moest er inderdaad van komen: eerst een engel op straat, dan engelen in het shopping centre en nu… een engel op school, een zwarte (of mag je dat zo niet zeggen?).

Ik verdien mijn boterham bij gratie van ons migrantenbeleid. Negentig procent van mijn leerlingen is van Afrikaanse origine. Hoewel ik altijd gedacht heb dat onze missiepaters – ook al zo’n beladen woord tegenwoordig – naarstig werk leverden in Congo, hun protestantse concurrenten hebben ook hun duit in het zakje gedaan. Dankzij hen mag ik lesgeven aan jongens en meisjes van ebbenhout, zwarte parels met blinkende ogen en een brede, gulle glimlach.

Je hebt ze natuurlijk in soorten, onze Afrikaanse broeders en zusters. Maar één ding valt met toch echt op: het zijn showbeesten. Geef ze een podium, spreek over Youtube, haal de gitaar tevoorschijn en ze zijn wakker!
Ze hebben soms de vreemdste namen: Divine, Sympathie, Ezechias… Alhoewel, Kjell en Kiara klinken ook niet direct degelijk Vlaams. (Waar is de tijd van ‘Dirk’, ‘Marie’ en ‘Koenraad’? Vervlogen.)
Enige lethargie is hen niet vreemd… tot je begint te zingen.

Zo is er onze Sympathie, tweede leerjaar… Na twee jaartjes Roomse catechese zit hij op zijn plaats, bij mij, in de les protestants-evangelische godsdienst. Hoe hij daar geraakte, is een verhaal op zichzelf. Hij verwacht grootse dingen van mij, want een leerling uit het vijfde heeft hem precies verteld wat er allemaal in de pego-les gebeurt: je MOET er zingen, je MOET er toneelspelen, je MOET op Youtube.
Voor dat zingen heb ik inderdaad aandacht. Ik vind het belangrijk, dat kinderen hun zangstem ontdekken en ervan genieten. Ik vind het ook belangrijk, dat ze die stem durven laten horen. En Kerstmis is het moment bij uitstek om de boer op te gaan, door school…

Terug naar Sympathie en zijn kerstlied. Ik had hem voorgesteld er eens over na te denken of hij voor een kleuterklas durfde zingen. Dat zag hij wel zitten. En toen ik op een lichtzinnig ogenblik een terloopse opmerking maakte over andere klassen, ging hij meteen akkoord. In zijn ogen is het één van de eindtermen, denk ik.

Vandaag was het dan zo ver. Gewapend met m’n gitaar en m’n steminstrumentje – sorry, Harry - gingen we op pad. We hebben uiteindelijk vijf klassen gedaan en overal had hij succes. Hij is minstens drie centimeter gegroeid. En ik genoot… Als hij z’n zin had gekregen, hadden we de hele school gedaan. Maar een lesuur is beperkt. Hij heeft echter nog iets in het vooruitzicht: vrijdag blijven we gewoon in de klas en ik heb met mijn collega RKG afgesproken om de kinderen een kerstlied te leren. Zij zorgt voor pannenkoeken. En Sympathie? Die mag voorzingen. Een boodschapper van ebbenhout. De cirkel is rond. Ik kijk er al naar uit.

Lees verder!

geplaatst door Honnepon



donderdag 23 december 2010

(kerst) wensen

“ Let, als je naar een doel reist, goed op de weg. De weg leert je de beste manier om er te komen en verrijkt ons terwijl we hem bewandelen” (Paolo Coelho)

En ‘op weg’ zijn we hier allen.

Ik wens …

Aan de jonge mama’s en papa’s wens ik kans en hoop op nieuw gezinsgeluk…
Aan de jonge mannen en vrouwen wens ik een rijk en gevuld leven…
Aan de oudere dames wens ik een man die hen laat openbloeien …
Aan de oudere heren wens ik de dame die voldoet aan hun zoekprofiel…
Aan de heren die de moed hadden om een streep te trekken wens ik veel kracht…
Aan degenen op zoektocht wens ik dat ze de weg mogen vinden…
Aan de leraren die letten op ‘dt’ fouten wens ik dat ze de puntjes op de i plaatsen in een warme relatie…
Aan de twijfelaars wens ik dat ze leren knopen doorhakken…
Aan deze die een geliefd iemand verloren wens ik een nieuw leven…
Aan de gehuwde mannen een “super – minnares” want daar is het hen toch om te doen…
Aan mezelf……….

Lees verder!

geplaatst door Tesoro - 4 reacties



woensdag 22 december 2010

De kerstkaart

De wulp (Numenius arquata) is een vogel uit de familie van de strandlopers en snippen. Het is een grote steltloper (52 cm lang) met een 9 tot 15 cm lange, kromme naar beneden gebogen snavel. Het is de grootste steltloper van West-Europa.

Elk jaar met de kerst kan er een aankomen op een postkaart, helemaal uit een klein Yorkshire Dales dorpje met een kluit huizen rond een ‘green’. Daar zetten de 75 inwoners in juli een ‘fête’ op met zo’n petieterig draaimolentje-met-hangstoeltjes, waar hier zelfs de kleinste kinderen hun neus voor ophalen. Maar daar zijn kinderen nog kinderen, en zelfs de ‘locals’ zijn dat nog als ze ’s zondags in hun beste pak en bloemjurk van de dalflanken afdalen naar de enige pub die het dorpje rijk is.
Dezen in shorts of werkplunje doen mee aan de ‘fell run’ of aan een ‘strong men competition’.
De fell run is een tijdwedloop de heuvelflank op, keren rond een ‘cairn’ ofte stenenhoop, en vliegensvlug weer naar beneden. Er worden duizelingwekkende tijden neergezet voor iets wat een doorwinterd stapper al gauw anderhalf uur kost. Het moet zijn dat de gewone dagtaak van de jonge schapenboeren hen in conditie houdt.
De ‘strong men competition’ laat dat niet zo merken, want het komt op kracht en wat behendigheid aan als twee man zo’n reusachtige tractorband rechten en een eind verder rollen om die dan op een wagen te tillen. Of variaties van die krachtpatserij.
De waard van de pub, de ‘landlord’, staat er op te gapen terwijl hij de glazen ‘pints’ afdroogt. Hij is wat ze daar ‘a character’ noemen. Hij vertikt het om een paar tapkranen in zijn etablissement te hebben en tapt in een schenkkan uit een van de twee grote vaten die achter zijn toog liggen. Een voor ‘dark’ en een voor ‘bitter’. En giet dan vanuit die kan de glazen vol lauw bier. And that’s all, of je zou gin of whisky moeten willen. ‘Coca cola is stuff I don’t want to sell’, maakt hij je diets. De vloer in zijn etablissement is gestampte aarde, bijtijds met wit zand ingestrooid.
Je moet het zien om het te geloven. Geen wonder dat zijn pub deze is uit de ITV soap ‘Emmerdale’, om niet ‘Amerdale’ te moeten zeggen.
Amerdale House was in het dorpje lang het enige echte hotelletje in Littondale, een zijdal op de bovenloop van de Wharfe. Wie kent niet de akoestische Wharfedale klankkasten die tegenwoordig ‘Castle’ heten? Upper Wharfedale is een paradijs voor wandelaars die niet opzien tegen een flinke klim.
Jaar na jaar oefende Amerdale House Hotel met zijn perfecte gastvrouw Paula en ongeëvenaarde kok Nigel een soms herhaalde aantrekking uit. De nieuwe eigenaar slaagde er in goed 2 jaar in om het dicht te doen, zodat ik vorig jaar in allerijl moest uitwijken naar een ander onderkomen. Paula hielp me daaraan in het 15 km stroomafwaartse centrumdorp Grassington. Maar in hun cottage naast het gesloten hotelletje werd ik met mijn kleindochter een avond uitgenodigd voor het eten, even lekker als weleer.
De kerstkaarten van Paula en Nigel blijven komen. Met de wulp die daar aan beekjes of in bogs boven op de moors vaak gezien wordt. Of met een roodborstje ter afwisseling, zoals dit jaar.
Ja, de post van vandaag was weer ontroerend. Het waren de mensen, en daardoor ook hun hotelletje, die het maakten. Hun toewijding en bezieling die zij ook nu nog tonen naar ‘the customers from abroad’ die er ooit voor 11 nachten kwamen, wat hen toen danig verontrustte, maar die er nadien bleven komen. Ware het nu niet dicht, ik kwam er elk jaar weer. Want aan de Yorkshire Dales,‘the last wilderness’, verloor ik mijn hart. En als ik ook maar even in de buurt kom vertoon ik me voor een groet aan Paula en Nigel. Misschien in 2011 weer.

Lees verder!

geplaatst door Ufo



woensdag 22 december 2010

Tien om niet om te zien

Hoop doet leven, schrik doet beven. Er zijn van die mensen die bang zijn van hun eigen schaduw en daar dan nog in gaan staan ook. Onlangs nog meegemaakt.
Als ik in de spiegel kijk –elke dag wel een paar keren bij het scheren of tanden poetsen– zie ik mijn tronie waar ik toch niet van af raak; misschien juist daarom dat ik er mee kan leven.
Ouder worden is geen schande maar een doodgewone zaak. Zolang bomen en andere wegzomen aan mijn rijgedrag ontstappen en ik zelf voetgangers en fietsers ongeschonden in leven laat, staan er geen perken aan mijn potentieel geluk.
Ik zeg wel ‘potentieel’, wetend dat het met potentie niks te maken heeft. Het zit toch allemaal tussen de oren, zei mijn dokter eens. Hij is de dokter maar ik kan het weten, en dat maakt onze kennis evenveel waard. Voor mij toch. Toen het van tussen mijn oren was ondervond ik het; aan den lijve, zoals men zegt. ‘Den lijve’ en dat van anderen vaarden er wel bij.
Het werd niettemin een 2010 om niet om te zien. Met zijn hoogtepunten –dank aan dezen waardoor of waarmee beleefd– en zijn diepe dalen waarin ik ging zitten cocoonen omdat het voor mij de enige manier is om er weer uit te komen. Er zijn dames die dat niet verstaan, maar nee bedankt want vrolijke Frans is dan niet mijn tweede naampje en dan kan ik rokken alleen verdragen als daaronder niets naar mij loert en zelfs de gedachte eraan niet hoeft op te komen. Ingewikkeld ?

20/1 als dieptepunt waar ik donder op kon zeggen –de lezer hoeft het waarom niet te kennen– wist ik tot hoogtepunt te sublimeren met de avond Ravel door Abdel Rahman el Bacha in Bozar, helemaal alleen en geen vrouw aan mijn zij tenzij 2 toevallige bovendien bevallige 50-ers en daarnaast een oude dame. Haar gsm ging af net toen Abdel zijn handen weer op te toetsen legde voor het volgende stukje. Dat volgende stukje was dan ook de vlekkeloos nagespeelde Nokia-tune van de gsm-dame. Applaus tot in de nok, of wat dacht je.
Abdel is een pianist naar mijn hart zoals de grootse Pogorelich en de kleine chinese vedette Lang Lang (what’s in a name?) er zijn, en de recent in Brugge gehoorde Anderszewski die Bach laat horen zoals geen ander.
Alle, met nog een paar muziekensembles en orkesten, hoorden tot mijn muzikale hoogtepuntbelevingen in dit jaar 10 van de eeuw.
Een jaar met muziek en Coast2Coast stappen als hoogtepunten tussen kabbelen en jojo seks tot nu.
Hoe het dan -zonder seks- besloten raakt is nog een vraag.
Maar het wordt een 10 om niet om te zien.
2011 is een priemgetal –wie verbetert me?– en staat me nu al aan.

Lees verder!

geplaatst door Harry



maandag 20 december 2010

t Bloedend Hertje...melig he?

Ik heb het niet zien aankomen.

Ongewapend, argeloos, open en vertrouwend dat het deze keer allemaal goed zou gaan heb ik me naar jou toe bloot gegeven. In vervoering laten brengen. Me laten meeslepen door zo n sterke gevoelens.

Neen, niet de prins op het witte paard! Ben je gek? Zo ben ik toch niet? Intelligent, rationeel, … Ik geloof niet in sprookjes! Of toch? Een klein beetje prins, en t was een gewoon paard. OK?

Het voelde zo goed. Het klikte. We vreeën de sterren uit de hemel. Zalige weken. Deze keer misschien toch??

Koudweg sloeg je toe. Een mokerslag. Je kerfde diep en stak.
Daar lag ik dan. Bloedend. Je liet me achter in verdriet en teleurstelling.

Nooit of te nimmer ga ik nog onvoorbereid op pad. Ik laat geen mes meer in mijn rug steken. Zwaarbewapend, als een hopliet zal ik de toekomst tegemoet treden. Strijdend. Winnend of verliezend, maar nooit meer ongewapend!

Xanthe

Lees verder!

geplaatst door Xanthe - 2 reacties



maandag 20 december 2010

een vrouw met verstand

Blijkbaar een delicaat onderwerp waar vrouwen met worstelen. Wil een man een verstandige vrouw?

JA maar…

Elke man wil een lieve, verstandige, gevoelige, (knappe) vrouw…dit is een stelling geen conclusie! Het is de kunst en de macht ;-) van de vrouw om vele eigenschappen te combineren. Er is niet voor niets het oude gezegde als omschrijving van de perfecte vrouw :

“een dame op straat, een prinses in de keuken en een puntje puntje puntje in bed”.

Dit is geen belediging naar de vrouwen toe…het tegendeel! Laat ons eerlijk zijn, wij kunnen niet zonder de mannen en zij niet zonder ons! Samen vormen we een prachtig geheel.

Ons gevoel van intuïtie is beter ontwikkeld dan bij de man. Een vrouw is veelzijdig en kan daardoor een verscheidenheid aan taken uitvoeren.
Duizendpootjes zijn wij op emotioneel en praktisch gebied, ontken dat maar eens heren ;-) we weven job, gezin/partner en sociaal leven tot een gepast geheel.

Maar… naast verstand, lees ik in de profielen van de mannen, hechten ze ook enorm belang aan tederheid, sensualiteit, hoog knuffelgehalte, ruimte en vrijheid. Een man wenst fier te zijn op zijn partner, ze is zijn verlengstuk. Vinden we hier deze gepaste partner?

Elk vogeltje zingt zoals het gebekt is…maar het wordt slechts begrepen door wie jouw taal spreekt!

Wil een verstandig mens gelukkig zijn, dan moet hij zijn verstand leren relativeren (Kamagurka)

Lees verder!

geplaatst door Tesoro - 7 reacties



zaterdag 18 december 2010

Krantenkop van de week: Single maakt niet happy

Amper één op vijf singles noemt zichzelf gelukkig, zo las ik deze week in de krant, zo luidden de conclusies van een grootschalige enquête. Ik voelde me niet aangesproken.

Ben ik op zoek? Ik mag gevonden worden en ik kijk wat in het rond. Ben ik bang dat ik niet de juiste partner zal vinden en alleen oud zal moeten worden? Angst is een slechte raadgever, stel me deze vraag nog eens binnen dertig jaar. Ben ik ongelukkig? Neen. Zou ik gelukkiger zijn met twee? Dat zou goed kunnen. Zijn de meeste koppels die ik ken significant gelukkiger dan ikzelf? Ik denk het niet. Mijn conclusie: ofwel suckt de enqûete, ofwel ben ik niet normaal.

Volgens de enquête zijn we ongelukkig door onze té hoge eisen. “Hedendaagse singles leggen de lat veel te hoog, daardoor maken ze zichzelf ongelukkig. Dit heeft alles te maken met een veranderend maatschappijbeeld. Vroeger koos een vrouw een partner omdat die voor haar zorgde. Vandaag moet die partner ook intelligent, grappig en verzorgd zijn. …”

Vreemde enquête, vreemde conclusies.

Dames, als ik dit goed lees, is de kans groot dat we gelukkiger worden als we onze armen en onze harten openen voor onverzorgde, niet bijzonder verstandige mannen zonder gevoel voor humor. Ik heb daar serieuze twijfels over.

Eerder deze week had ik een gelijklopend gesprek die met een vriend die ook al vroeg waarom ik niet gewoon tevreden zou kunnen zijn met een zorgzame man? Omdat ik niet zorgbehoevend ben, bijvoorbeeld, zorgzaam staat dus niet bovenaan het lijstje van de vereiste kenmerken van mijn Prince Charming.

Als ik op deze site zit te snuisteren tussen profieltjes heb ik moeite te geloven dat 80% van de personen achter de profieltjes ongelukkig zijn. Op zoek, dat wel. Maar daardoor niet noodzakelijk ongelukkig.

Lees verder!

geplaatst door Jds - 1 reactie



vrijdag 17 december 2010

vandaag...

Mijn woorden…


Ik geef ze in handen van een ranke zeewind
aan de dauw in ‘t gras en aan klaprozen
ik reik ze aan een meeuw die naar verten klimt
ik geef ze aan de zon in ‘t ochtendgloren
laat mijn woorden als op vleugels reizen

gedragen, zoals in de zachte armen van een kind
breng ze daar waar mijn liefste zich bevindt
vertel hem dat mijn liefde altijd bij zal blijven,
dat alleen zij in m’n levensad’ren kan stromen

langs meren, over bergen en steden
kathedralen zal ik overal voor je bouwen
tot in de weides van verlangen uit je dromen
maar alleen van jouw aanblik zal ik altijd houden

klimmend naar het dak van de wereld
zingend dat ik jou altijd al heb bemind
vertel ik de goden van de bloem en de bij
en dat ik aan jou mijn woorden wil geven,
fluistert het windekind zo zachtjes erbij

mijn liefde voor jou zal eeuwig blijven leven
zoals een bij zijn heerlijkste nectar ontwaart
zoals een vlinder zijn lentebloem de mooiste vindt,
zo blijf, en heb ik jou altijd al bemind.

(Uit Hendrik Hoogland poëzie en liefdesgedichten)

Lees verder!

geplaatst door Tesoro



vrijdag 17 december 2010

Maatschap gezocht


Hoe date ik het, nu al een blogjaar lang ?
Als blogger niet slecht, maar het daten is wat anders. In mijn verzonden mail archief zie ik met wie dat toen was, voor en na kerstdagen in Portugal.
Een dame die beter in zaken bleef, een andere die iets met messen heeft dat ik niet kon aanzien, een met anderhalve baan plus huis in opbouw. Allemaal “einstürzende Neubauten” zo er al een fundament gelegd zou zijn geweest. Wat nagepruttel tot het eind van januari, en dat was het dan van oud naar nieuw.
Nieuw vooral was de ontdekking dat ik voor ex en bisdom nu al 23 jaar een ‘psychopaat’ ben, wat mijn omgeving niet eens zag en ook M. niet die aan wat anders dood ging, nu ook alweer 2 jaar geleden.
Het maatschap, dat zoek ik weer. Een harmonie die gedijt in een gevoel van vrijheid, al heb ik me monogaam gehecht. Aan werk en beslommering vergane tijd liet te weinig over voor seks, die beter nog vaker en beter werd beleefd in liefde.
Liefde : het hoge woord is eruit. Ze opnieuw vinden, in de veel meer tijd die ik nu heb en in deze die me nog wacht.
Bofkonten vinden ze hier al na een week of zes. Het is hen van harte gegund en, hun geluk meevoelend, speelt me een glimlach om de lippen.
Nu ik een priemgetal op leeftijd werd en het priemgetaljaar 2011 nadert (denk ik toch, want de vereiste delers vind ik niet meteen) rijst de doem van eenzaamheid. Maar ik ken mezelf en weet dat ik daar wat ga aan doen. Wat dan, moet nog duidelijk worden.
Iemand zal ik wel beter leren kennen. Misschien zien, en ik hoop het, dat het maatschap me verrukt.

Lees verder!

geplaatst door Harry - 1 reactie



woensdag 15 december 2010

Gentleman brandkastkraker


Fluwelen handschoenen en engelengeduld zijn het recept bij het beroeren van de vrouwelijke psyche. De fysieke aantrekking nog maar even niet manifesteren; laten zitten onder stoel, bank, divan of whatever. De dame in de ogen en wangkuiltjes kijken, en al zeker niet zitten staren in of ter hoogte van het décolleté of nog lager. Als dat toch algauw gebeurt is dat bad timing. Very bad.
Want om de klik gaat het.
Om die klik is al veel te doen geweest, als je de blogs en de Things2Share zoal leest.
Maar hoe dan ook vind ik dat er meerdere klicks zijn. Dat is iets wat elke brandkastkraker weet.
Niet dat ik een dame zie als een hoe dan ook te kraken brandkast. Want als je de eerste klicks al hebt gevoeld moet je niet eens nog iets kraken; het deurtje gaat dan al vanzelf open.
Een wonder toch, niet ?
Ze zijn zo subtiel,die eerste klicks. Meervoud,ja.
Het kan zijn dat de eerste ontmoeting je er al een geeft, maar er geen meer volgt bij de tweede. Trek dan ongemerkt die handschoenen maar uit en laat je gereedschap in je koffertje maar uit het zicht. Ledig dan je glas of drink je koffie op, neem even vriendelijk en beleefd afscheid, en laat het daar bij.
Al je een eerste klik had door het chatten en/of het bellen, en bij de eerste ontmoeting onder de fluwelen handschoen het geluk hebt van een klik bij beiden, hou de handschoentjes dan nog maar wat aan. Van niets raak je zo in vervoering als van al die verdere klikjes zoals gentlemen brandkastkrakers die voelen kunnen. Dat Fingerspitzengefühl in woord en wederwoord dat elkaars ervaren en zien en ziel verkent in rustige golfslag die met schuimkopjes omkiept en breekt op het nog maagdelijke strand en zich dan even terugtrekt om zoveel meerbelovend weer aan te komen rollen.
Aah…laat het je maar beroezen onder die handschoentjes. Draag ze met geduld en gratie tot de subtiele klikjes je op weg zetten naar de hartscode van de dame. Roep dan niet uit dat je die kent, want je kent ze nog helemaal niet. Daar is langer bezoek voor nodig.
Wees blij met de eerste reeks klikjes in de combinatie. Combineren, permuteren, savoureren, effloreren, toebereidselen tot dineren en consumeren. Daarbij niet denken aan penetreren of -erger- ejaculeren. Laat je gereedschap in het koffertje.
De gentleman brandkastkraker geniet van het lezen van de code.
En ik weet zeker dat de dame daar ook van geniet.

Lees verder!

geplaatst door Ufo - 1 reactie



maandag 13 december 2010

Zoekactie gestopt


Iemand heeft hier na één maand haar ware gevonden! Het bestaat dus.
Beiden zochten in de eigen regio en vonden elkaar over meerdere provinciegrenzen heen.
Ja,zelf bakende ik ook nogal het zoekgebied af en hief hier en daar een pootje op zoals reutjes dat doen. Behalve wederzijds intiem snuffelwerk had dat nog niets duurzaams opgeleverd. Een eco-prijs valt me niet te beurt.
Het broeide al een tijd, maar onlangs nam ik dan toch het kloeke besluit om niet meer te zoeken. Als je toch al zo vaak gevonden wordt kan je maar beter eens aan de zijlijn gaan staan en alles rustig aan zien.
Sindsdien lijkt het single leven me veel gemakkelijker. Want toegegeven, ik kijk nu anders naar dames die belangstelling tonen, voor wat dat ook moge zijn.
Of ze al dan niet foto’s tonen maakt niet meer uit, want ik benader en ontmoet hen ter wille van hun interesses en van die van mij. Dat maakt ook dat we zoveel gemeen hebben en dat onze gesprekken steeds ongemeen boeiend zijn en nooit stil vallen.
Willen zij zich ook eens ontboezemen, mij best. Een voor mannen heikel onderwerp aansnijden? Mij ook goed. Seks? Prima; maar er eerst over praten. Het is niet genoeg om te weten welk vlees er in de kuip zit. Ik wil weten hoe het bereid en gekruid is.
Aan een tafeltje zitten en over eten praten moet als genoegen niet onderdoen voor het eten zelf. En vooral: nooit met honger aan tafel gaan zitten; zeker honger naar seks is uit den boze.
Een goed gesprek heeft als amuse-gueûle zijn gelijke niet. Reken maar dat amuse-gueûle tot het allerbeste behoort dat een vrouw en een man mekaar aan kunnen doen.
Goed van de tongriem gesneden zijn is een niet te versmaden voordeel daarbij. Maar dat moet met hart zijn. Het gerucht gaat –of is het een mop?– dat een mannenlijf maar net genoeg bloed inhoudt om of hersens of hart of penis te doorbloeden, en niet eens voor twee van de drie samen en al helemaal niet voor alle drie tegelijk. Wel, dat kan waar zijn, maar dan komt het er op aan om te weten waar dat bloed heen moet en op welk moment. Anders blijft een dame malcontent, en dat ligt geen enkele vent. Dus, mannen, wat is nu de conclusie? Gebruik voor de amuse-gueûle de tong. Geef er de dame spitse voorzetjes mee voor gevatte antwoorden van haar kant. Zo leer je die antwoorden smaken, en des te meer naarmate je ze zelf al ooit hebt voorgeproefd.

Ja, de zoekactie hier heb ik gestopt. Ik ga zoals SOS Piet de culinaire toer op en vraag me na elke amuse-gueûle eerst even af wat ik nu geleerd heb. Voor- en hoofdgerecht kunnen wachten. Ik heb tijd zat nu ik alweer voor een heel jaar een priemgetal ben.

Harry

Lees verder!

geplaatst door Harry - 8 reacties



vrijdag 10 december 2010

het moet me even van het hart...

Oordelen, veroordelen of beoordelen is “absoluut” niet mijn bedoeling. Ieder van ons heeft het recht om zich op een date site te plaatsen. En ik wijs niemand met de vinger!

Maar wanneer je op een tijdspanne van een tiental dagen, vier mannen op rij leert kennen, allen nog getrouwd…dan vraag ik me af wat ik hier eigenlijk (nog) doe! Ik heb begrip voor ieders situatie. Mijn empatisch vermogen is groot…maar mijn streven naar eerlijkheid en openheid zijn groter. En ja…het zijn stuk voor stuk mannen die waardevol zijn als mens, als vriend.

En het zijn niet alleen gehuwde mannen die mijn single pad kruisen, maar eveneens mannen met identiteitsproblemen, drankproblemen en andere problemen of laat het ons ‘fantasieën’ noemen!

Ik heb respect voor elk levend wezen...mannen, vrouwen, kinderen.

En wanneer ik dan, na bijna een jaar contact stop zeg…het is genoeg geweest…ben je een half uurtje later geblokkeerd, gewist, uit hun leven geschrapt! Delete! Dat is even slikken.

Het geeft je emotioneel een zware deuk.

Beseffen al deze mannen dat ze de eerlijke kans van een andere man ontnemen, dat ze mij vele kansen ontnemen? Dat ze je geloof in eerlijke oprechte mannen doen wankelen.
Het is en blijft hier een zoeken naar de spreekwoordelijke naald in de hooiberg. En ik begrijp elke dag meer en meer de terughoudendheid van velen. Zoals ik ook begrijp dat gehuwde en probleem - mannen een nieuwe weg willen inslaan. Maar ruim dan eerst de rommel van jullie leven op. Maak schoon schip.

Ja…ik voel me nu even pissig, kwaad, verdrietig, ontgoocheld. Ik ben op geen enkel vlak een therapeut, maar gewoon een vrouw van vlees en bloed die recht heeft op een ander en nieuw leven. Ik heb mijn tegenslagen geïncasseerd en verwerkt. Alleen op deze manier is het mogelijk de fundamenten te leggen voor iets nieuw.

Anderen begrijpen is kennis. Jezelf begrijpen is verlichting. (Lao tse)

Lees verder!

geplaatst door Tesoro - 9 reacties



donderdag 9 december 2010

de theorie...

Elkaars tekortkomingen respecteren…regel nummer één!

Verliefdheid is geweldig, maar tijdelijk. Ware liefde is voor altijd (denken we toch!), maar komt in tegenstelling tot verliefdheid niet vanzelf. Verliefdheid is volgens mij een chemische reactie. De combinatie verliefdheid en liefde is de rode draad in je relatie.

Je hebt niet alles in de hand, maar wat je eraan kunt doen, moet je zo goed mogelijk doen en in de plaats van verliefdheid komt iets veel groter en zeldzamer. Daar moet je samen aan werken, samen voor willen knokken en bereid zijn de goede maar ook de slechte momenten samen te nemen.

Wie altijd zijn primaire lustgevoelens en alle impulsen van buitenaf blijft najagen, zal nooit gelukkig worden in een relatie, omdat je daarvoor een basis van gelijkwaardigheid nodig hebt en moet werken om de relatie boeiend te houden. Blijkbaar is dat niet meer van deze tijd. We leven letterlijk in een consumptie – maatschappij!

Waarom lukt het voor sommigen niet het geluk in de liefde te vinden, omdat ze niet naar geluk in de liefde zoeken maar op zoek zijn naar een constant opwindende relatie en eeuwigdurende verliefdheid. Is dat niet een hersenschim najagen?
Sommigen hebben sowieso moeite om contacten te leggen, waar anderen dat ‘schijnbaar’ makkelijk lukt. Maar is dat soms geen kwestie van verlegenheid of angst om een blauwtje te lopen?

Mijn prognose is dat mensen die elkaar via internet ontmoeten een betere basis hebben om gelukkig te worden. Omdat ze alvorens elkaar IRL te ontmoeten al heel veel karaktertrekken, overeenkomsten en verschillen via mail of chat de revue hebben laten passeren.

Tot nu toe ben ik nog niet de persoon tegengekomen waar ik al mijn vrijheden wil voor opgeven, waar ik elke avond van de week bij wil zijn. Tja, en als hij me het liefst 7 dagen in de week ziet en ik vind 3 meer dan genoeg…

Betekent dit niet dat ik bindingsangst, verlatingsangst, slechte ervaringen met mannen heb, of teveel verwachtingen koester.

Neen…het betekent juist dat ik de vlinders in mijn buik niet voel.

Tot hier de theorie…nu de praktijk ;-)

Lees verder!

geplaatst door Tesoro - 2 reacties



donderdag 9 december 2010

Levenslessen van stekelvarkens

Deze week iets moois gelezen over stekelvarkens, overleven, en de liefde.


During the Ice Age many animals died because of the cold. Seeing this situation, the porcupines decided to group together, so they wrapped up well and protected one another.

But they hurt one another with their thorns, and so then they decided to stay apart from one another.

They started to freeze to death again.
So they had to make a choice: either they vanished from the face of the earth or they accepted their neighbor’s thorns.

They wisely decided to stay together again. They learned to live with the small wounds that a very close relationship could cause, because the most important thing was the warmth given by the other.

And in the end they survived.

Het klinkt zo simpel...

Lees verder!

geplaatst door Jds - 7 reacties



maandag 6 december 2010

Uitvluchten

Wat vertel je tegen je kinderen als je een date hebt?
Ik persoonlijk wil mijn kinderen helemaal niet betrekken bij het feit dat ik een date heb. Ze zijn te klein om zoiets te begrijpen. Ik zou teveel uitleg moeten geven: wie de persoon is, waar heb ik hem leren kennen, ... : delicate onderwerpen.

Toch het typische gesprek met één van mijn dochters is:
- Mama, ga je weg vanavond?
- Ja.
- Waar ga je naartoe?
- Gaan eten.
- Met wie?
- Met een vriendin.
- Welke vriendin?
Nu wordt het zeer delicaat. Deze vraag moet ik proberen te omzeilen:
- Och, dat moet je toch niet allemaal weten. Mama weet toch ook niet alles over jullie vriendinnetjes.
- Maar mama, we mogen toch weten met je gaat eten.
En nu komt het beslissend zinnetje:
- Laat mama toch eens haar geheimpjes hebben, jullie hebben toch ook geheimpjes voor haar.
En dan maar hopen dat ze niet verder vraagt!


Lees verder!

geplaatst door Leni - 7 reacties



maandag 6 december 2010

Mannen maken plannen


Ondanks alles, ik ook. Liefst niet alleen, maar als ’t moet wel. En ook als ik er juist tussenuit wil knijpen. Bijvoorbeeld om kleefkruid en stalkers te ontlopen, waar ik de pest aan heb. Of om weg te zijn met carnaval, want dan is het lawaai hier in mijn straat niet te harden. Wààr, dat weet ik nog niet. Misschien naar een van die vele Europese steden die op mijn lijstje staan en waar ik nog niet kwam.
Wie weet ga ik naar een Kaapverdisch of een ander niet zo heel veraf eiland. Het zal me worst wezen of ik alleen ga of niet. Vorige duo-trips bekwamen me achteraf gezien, op één na, niet zo best. Niet dat ze me gespeten hebben. Alle ervaringen tellen, en sommige dubbel.
Dus gaat het niets uitmaken of ik al dan niet alleen ga. Misschien blijf ik wel in het land en wijk ik uit naar zee of naar de Ardennen, of naar Brugge, Luik of Antwerpen. Waarom niet? Overal is wel wat te zien. Alleen kan ik met carnaval niet naar hier terug om te slapen. Dus kan ik een stad opsnorren waar die avond een mooi concert is. Daarvoor hoef ik me zelfs niet tot het binnenland te beperken. Om na afloop, nog gearmd met de muziekmuze, er in bed mee te kruipen is elke stad me goed. Ik zal zelfs niet zoals armzalige business men aan de hotelbar hangen. Een scheutje Single Malt en met een boek het bed in. Verdorie ik moet eens aan een MP3 denken om mee te nemen, want in die steden staat er op hotelkamers geen CD speler zoals in godvergeten Schotse oorden altijd wel het geval is.
Ik zou ook kunnen uitwijken naar een real home van een dame die me zou zien zitten. Maar voor één nacht wil ik ze dat niet aandoen als dat al niet het geval is voor meerdere. In die richting gaan mijn plannen niet, en bovendien zou dat strijdig zijn met mijn zelfgekozen heremietbestaan van tegenwoordig. Het benieuwt me zowaar hoe lang ik het uithou. Alleszins tot ik een jaartje minder jong ben geworden, maar dat is nu wel heel kortbij. Dus tot na de kerst- en nieuwjaarsdagen alvast. En dan maar ineens tot die carnavalmaandag zeker? De krokusvakantie is wel wat vroeg voor een UK-tripje-met-dame-in-aparte-kamers, maar het zou een prettig vooruitzicht zijn.
Aan plannen geen gebrek. Wel aan wie erin past.

Harry

Lees verder!

geplaatst door Harry



zondag 5 december 2010

Het kaartje

Hey Bloglezers,

Gisteren is er iets zeer interessants, maar eveneens een beetje verwarrend gebeurd. Dus een perfect onderwerp voor een nieuw blog.

Het gebeuren allemaal gisteren in de gangen van het ministerie van binnenlandse zaken. Ik moet jullie misschien vertellen dat ik werk als administratief medewerker voor de Vlaamse overheid en ik was gehaast onderweg naar een vergadering waarop ik een voorstelling moest geven over … mmm eigenlijk maakt het niet echt uit waarover, ik weet zelf niet of ik het mag vertellen, staatsgeheim enzo ;-). (haha, nu komt mijn job nog veel belangrijker over).
Ondertussen was ik meer aan het lopen dan aan het wandelen, ik was te laat vertrokken van mijn bureau en de gangen zijn echt een doolhof soms, zeker als je er nog niet zolang werkt. Het was eigenlijk mijn collega zijn schuld dat ik nu aan het lopen was. Hij had me te lang aan de praat gehouden en nu ging ik waarschijnlijk weer te laat zijn.

Ik kan me de blikken al voorstellen als ik de vergaderzaal kom binnengelopen. Sommige mensen die al op hun klok zitten zien en met hun vingers op de tafel aan het trommelen zijn. Het gaat weer een gezellige vergadering worden. Geduldig zijn ze wel niet hoor, tis niet dat zij zo snel een beslissing nemen als er hier eens iets moet gebeuren. Ok ik ben me wel bewust dat het ook een beetje mijn eigen fout is maar goed.

Ik was bijna bij de vergaderzaal toen ik om een nog onbepaalde rede ineens misstapte deed en languit de grond op ging omringd door een hele hoop omhoogvliegende papieren. Daar lag ik dan languit in het doolhof en tientallen papieren die naar beneden dwarrelde. Dit was waarschijnlijk het laagte punt van mijn week, alle hoop die ik nog had om op tijd te zijn in de meeting vervaagde als sneeuw voor de zon. Ik lag er omringt door mijn miserie, een beetje aan zelfbeklag aan het doen toen een jonge vrouwenstem vroeg of ik in orde was. Ze stond achter me en had me waarschijnlijk mijn gracieuze duik zien maken. Ik krabbelde overeind en begon mijn papieren bij elkaar te rapen terwijl ik met een rood hoofd zei dat ik ok was. Ze knielde naast me neer en hielp me mijn papieren te verzamelen. Het was dan dat ik voor het eerst dat ik echt naar haar keek. Het was iemand die ik kende, of niet zozeer kende. Ik had ze al een paar keer op mijn gang gezien. Ze was zelfs al een paar keer voorbij mijn bureau gepasseerd. Ik had echter nooit gemerkt hoe mooi ze er eigenlijk uitzag. Ze heeft een stralende huid alsof het is opgebouwd uit allemaal kleine fonkelend diamantjes. Ze reikte me de papieren aan die ze had verzameld. Haar ogen kruiste heel even de mijne en ik kan me niet van de indruk ontdoen dat ze een beetje bloost wanneer ik de papieren aannam. Ze zette haar klein zwart brilletje een beetje rechter op haar neus en wenste me veel succes met mijn presentatie. Ik bedankte haar voor haar hulp en vervolgde men weg. Halfweg de volgende gang stond ik plots stil bij het feit dat ze wist dat ik een presentatie moest geven. Wie is dat meisje, blijf ik me afvragen.

Ik kom de vergaderzaal binnen, gelukkig ben ik maar enkele minuutjes te laat en was de vorige spreker nog vragen aan het beantwoorden. Dus al bij al was ik nog vrij op tijd. Heel veel tijd om mij te verheugen heb ik niet want. Ik hoor mijn collega afsluiten en teken doen dat ik mijn verhaal mag vertellen.

Ik ga jullie niet lastig vallen met alle technische dingen ik te vertellen had, maar wat ik je wel nog wil vertellen is dat ik halfweg mijn presentatie en na enig sukkelwerk met het op orde steken van mijn papieren dit gebeurde:

Ik had mijn papieren in de hand, meer als een hulpmiddel en om mijn zenuwen een beetje in bedwang te houden. Dan valt er plots een klein kaartje van tussen mijn papieren. Het leek een klein visitekaartje te zijn, maar ik kon het niet met zekerheid zeggen. Ik was ten slotte een presentatie aan het geven en ik kon niet zomaar even stoppen om dat kaartje op te rapen en het te inspecteren. Toen ik klaar was met spreken en voor iemand een vraag kon stellen greep ik de kans om het kaartje op te rapen. Het was inderdaad een standaard visitekaartje, zoals ik en iedereen er gekregen had op het bureau. Aan de achterzijde stond er echter met de hand geschreven ‘bel mij’ op. Mijn hart sloeg een slag over en ik moet enige tijd naar het kaartje aan het staren geweest zijn toen ik iemand hoorde kuchen. Ik keek op en de kucher begon zonder meer een vraag te stellen. Gelukkig was ik voorbereid op die vraag, en met een glimlach bediende ik hem met een antwoord.

Toen ik terug op mijn Bureau was, nam ik het kaartje uit de binnenzak van mijn kostuum en draaide het om en om in mijn hand. Cindy was haar naam en ze wilde dat ik haar belde, zou het kaartje echt voor mij bedoelt zijn? Was Cindy het hulpvaardige meisje van de gang?

Normaal zou ik zoiets niet echt doen maar ik nam de telefoon op een draai haar nummer…

Lees verder!

geplaatst door Gonyo



zaterdag 4 december 2010

prettige eindejaarsfeesten

Met of tegen je zin, er naast kijken kan niet, versierde straten, overladen etalages in goud en zilver. De kerstman die al achter de hoek wacht tot Sint Niklaas voorbij stapt! Vrolijk opgefokte familiefeesten, rijkelijk gedekte tafels, geschenken ontvangen die je dan onderaan je kast plaatst. Kerstbomen in regenboogkleuren die juist maar in je weg staan en waar je maanden later nog de naalden van in je stofzuigerzak vindt. De kerstmarkten waar je voetje voor voetje vooruit schuift, de glühwein, de jenever, de oliebollen… dit alles stelt gezelligheid voor! De welgemeende nieuwjaarswensen : een goede gezondheid… een lief dit jaar!

De meest artificiële tijd van het jaar. De commerce draait op volle toeren. We lopen als een kudde schapen achter de kerstman.

Nep…zo nep als een fake orgasme!

Oh Tesoro wat klink je sarcastisch!

Eindejaarsfeesten. Het wordt ons opgedrongen. Het behoort bij onze cultuur. Het past perfect in het plaatje dat de samenleving van ons verwacht. Van 24 december tot 2 januari zal je feesten! Het hoeveelste gebod zou dit eigenlijk kunnen zijn?

Heb ik reden om te feesten? Misschien wel. Gewoon het feit vieren dat er velen zijn zoals ik. Zij die eveneens geen behoefte hebben aan dit massa - gedoe. Die warme gezelligheid verkiezen boven een druk restaurant. Een avond vullen met een lekkere hap, een goed glas, een avondwandeling, een spelletje scrabble, een film, filosoferen, geen kerstliedjes maar de muziek beluisteren die bij onze stemming past. Misschien juist een maretak hangen :-)

Tja…wie weet… misschien worden het toch nog prettige eindejaarsfeesten.

Lees verder!

geplaatst door Tesoro - 2 reacties



vrijdag 3 december 2010

Over engelen en boekentassen...

..De engelen wonen onder ons. Zij houden van pitbulls, wonen in grote villa’s en rijden met volumewagens. Zij waken over jou en mij, zij het met wisselend succes.

Hoe ik dat weet? Omdat vandaag het bewijs geleverd werd.

Zoals elke morgen vertrok ik richting school. Mijn blazers op volle kracht en geconcentreerd op de weg. De sneeuw die vannacht niet zou vallen en er dus eigenlijk niet lag, maakte mij wat nerveus. Rustig nam ik de bocht. Maar niet rustig genoeg, want plots vloog mijn koffer open. Dat was schrikken. Parkeren was niet evident.

Wat was er gebeurd? Allicht had ik de deur niet hard genoeg dichtgeklapt, was mijn boekentas in de bocht ertegen geschoven met de kleine ramp als gevolg. Mijn boekentas zou er nogal uitzien. Als er maar geen auto overheen reed.

Zo snel als ik kon, ploeterde ik door de gesmolten sneeuwbrij die er eigenlijk niet was, omdat het vannacht niet gesneeuwd had. Waar ik ook keek, geen boekentas te zien.
Tiens… Ik werd even onzeker. Was de koffer dan zomaar opengevlogen en stond mijn tas thuis, aan de achterdeur? Dat is al eens gebeurd.

Terug de auto in, draaien en richting thuis.

Niks boekentas aan de achterdeur.

In huis dan? Nee.

Ik had niet goed gekeken. Dat moest de reden zijn. Weer de auto in, de gebaande smeltbrij op.
Bij de rampzalige bocht stopte ik. Daar liep iemand zout te strooien. Die had ik daarstraks ook gezien. Meteen ernaartoe. Nee, hij had niets of niemand opgemerkt. Ondertussen liep de tijd. Nog even en de bel zou gaan. Wat moest ik doen? Ik kan niet zonder mijn tas. Hoe was dit nu mogelijk? Ze moest hier toch ergens liggen, desnoods als een mengsel van brij, plastiek en papier. Maar ik vond niks. Niks!

Mijn gevoel ging in overdrive en mijn verstand plande een scenario. Ik moest op school gaan zeggen, dat ik mijn tas kwijt was en dat ik bij alle huizen in de straat zou aanbellen tot ik haar teruggevonden had. Ze moest toch ergens zijn.

In een roes van verbijstering en adrenaline reed ik naar school, miste schuivend een geparkeerde auto op 20 centimeter. Dat moest er nu nog bijkomen, een botsing. Net niet. Oef.

Weer door de brij ploeteren en ondertussen bedenkend hoe ik het ging uitleggen. Ik voelde me zo dwaas. Hoe moest ik geloofwaardig overkomen? Boekentas kwijt… Mocht een leerling dat zeggen, ik zou het niet geloven. Geen zin om naar school te komen of huiswerk niet gemaakt, ja, dat zou ik denken. Wie raakt er nu zijn boekentas kwijt? DAT KAN NIET.

En toch was het zo.

Al die gedachten raasden door mijn hoofd, de gevoelens van onmacht en verbijstering door mijn lijf.

Toen… stond ze daar. Even twijfelde ik aan mezelf. Nee, ik had ze hier eergisteren niet laten staan, want ik had ze gisteren gebruikt, op een andere school, de hele dag. Dat was een gegeven waar niet aan te twijfelen viel.

Er zat een dikke bluts in, maar het was inderdaad de mijne. Een engel had haar gevonden en haar naar school gebracht. De engel zit in het zesde leerjaar. Ik heb enkele weken geleden drie dozen truffels bij haar besteld.

Lees verder!

geplaatst door Honnepon - 2 reacties



vrijdag 3 december 2010

even spelen :-)

Op een andere welgekende site kan je een Quiz en Klik invullen. Is amusant en leerrijk en ontspannend! En kan stof tot een conversatie zijn. Of de aanzet tot een chat of date ;-)

Het antwoord is simpel… een ja of een neen....15 op 15 = de perfecte match :-)

Het kost je maar een kwartiertje. Je knop even omdraaien en verstand op nul. En niets houd je tegen om de vragenlijst aan te vullen met nieuwe vragen!

Doen dus…

1) Een min of meer gelijklopende sociale achtergrond is belangrijk om een relatie te starten.
2) Onze politieke voorkeur is verschillend, proberen we elkaar te overtuigen?
3) Mag een vrouw initiatief nemen in bed?
4) Je wilt het proberen met iemand, sluit je het lidmaatschap op de date site?
5) Is het een noodzaak om dezelfde interesses te hebben?
6) Een avondje stappen met een goede vriend(in) kan dit nog in een relatie?
7) Moeten onze verledens een gesloten boek blijven?
8) Is het EQ even belangrijk als het IQ in een relatie?
9) Een bezoek aan de sauna schrikt je af?
10) Ik ken je een paar weken en nodig je uit om me te vergezellen naar een feestje, ga je mee?
11) Ik nodig je uit voor een etentje bij mij thuis, betekent dit dat ik meer wil?
12) Elkaar ‘aanvullen’ is de essentie van een relatie.
13) Toeval bestaat?
14) Je eerste aanvoelen is meestal juist?
15) Ieder krijgt het voordeel van de twijfel?

Mijn antwoorden zijn: 10 x een ja en 5 x een neen!

Lees verder!

geplaatst door Tesoro - 2 reacties



donderdag 2 december 2010

Zie’k ’t zitten?


Allez die ‘depressie’ toch doorgesparteld. Sprankels sprankels gelezen en zelfs iets van Camille die'k nog moet antwoorden, maar niks van Bieke8. Wel van dames die me een hart onder de riem staken of ik hen.
Mijn alter ego ligt uitgeteld en verslagen te zieltogen; hij verloor, want hier ben ik weer. En wat nog beter is : ik heb eigenlijk niemand nodig gehad.
Nee dat klopt ook niet, want er was die dame die me niet -en het is de vraag of ik haar wel- kan missen. Maar zie’k ’t zitten? Nee, niet, moet ik steeds weer toegeven. Dus ben ik er nog niet hé!
Er waren toch ook die paar andere waarmee een babbel altijd fijn is.
Is dat even complex,zeg! Ik wou dat het simpeler was.
Maar ik baal van simpel. Simpel is saai. Dus zal het maar complex wezen.
Niet dat ik complexen heb. Zelfs nu enige tot mijn vriendenkring behorende dames hun ware hebben gevonden, waar ik uiteraard blij mee ben, zie ‘k ’t nog steeds zitten om naar de horizon te kijken en te zien wie zich daar aandient. Al moet ik zeggen dat er het daten al een tijdje wat uit is.
Trop is te veel. En wat levert het op? Ben ik er wat mee wanneer ik na een paar keren (weeral!) vast moet stellen dat ik maar beter mijn intuïtie had gevolgd?
Intuïtie, wil je in het vervolg wat meer op tijd komen en wat indringender signalen geven aan de dikhuid die ik ben? Dank je. Je krijgt een pootje van mij. Ik zal braaf opzitten. Mijn ratio zal ik een schop geven dat die er even niet goed van is.
Hoor je het, alter ego? Dat staat jou ook te wachten als je je niet gedeisd houdt.
Want hier staat een mens. Een mens, hoor je me? Een volledige mens, en niet zo’n leptosome koele kikker als jij bent. Een mens van vlees en bloed, en met passies. Gesnopen, alter ego? En nu opsodemieteren.
Deze week elke dag zelf eten klaar maken. Voila. In je hol, cholesterol. De enige uitzondering voorlopig is vrijdag. Als het dan niet even glibberig is als paling. Omdat ik daarin en in nog véél meer zin heb. Ik heb weer zin in passie. Hoor je het, alter ego? Koest gij. Kijk zelf maar naar Humo met de plaatjes waarop Hilde Van Mieghem niks aan heeft dan panty’s en een flap bont om haar botox lijf. Een bloedmooi wijf toen ze nog in Claus’ Vrijdag verfilming speelde. Ik vond zelfs dat ze kon acteren. Maar nu, allemensen… moet ze nu per se etaleren dat die borsten van haar nog steeds gezien mogen worden ?
En, alter ego, je gelooft het of niet en ik heb verse lakentjes gelegd, maar ik hoef geen seks. Leve de vriendschap zonder. Leve Sprankel en Camille en Bieke8 als ze een teken van leven zou geven. De andere ook; niemand hoeft zich buitengesloten te voelen.
In je mand,alter ego.‘k Zie ’t weer zitten.

Lees verder!

geplaatst door Ufo - 1 reactie



woensdag 1 december 2010

een vriend...

Zondagmorgen…

Ik trek nog even de donsdeken tot over mijn oren. Het liefst verdwijn ik terug in een diepe droomloze slaap. Veilig afgesloten en opgesloten in mijn warme bed.

De radio heb ik al afgezet, aan de kerkdienst heb ik echt geen boodschap. Ik kies voor een cd van Hooverphonic. Mijn gedachten gaan naar gisteren en morgen… Heb eigenlijk zin in koffiekoeken en koffie en gezelschap om te keuvelen tot de middag. En dan misschien samen terug in bed stappen. Een luie zondag…juist jij en ik…de voordeur goed gesloten houden en de gsm uit.

Elf uur… ik slof nog doelloos rond met mijn kamerjas aan, weinig zin om me te douchen of aan te kleden. Wat mailtjes gelezen en verstuurd. De telefoon rinkelt…de troostende woorden van een vriend doen mijn dipje keren.

Afspraak gemaakt voor een restaurantje in de avond. Prettige vooruitzichten. Het is altijd aangenaam vertoeven in het gezelschap van een gelijkgestemde ziel. Opgespaarde frustraties kan ik even kwijt. Mijn vragen worden beantwoord. Ja…hij is mijn klankbord, hij leidt me rond de valkuilen van het date leven. Hij is even de sterke schouder waar ik mag op leunen. Het is kijken in een spiegel.

De wijn en de whisky maken de tongen los. Het is een avond van plagen en vragen. Even dat gevoel van herkenning. Honderduit praten over van alles en nog wat. De bevestiging gekregen dat het leven nog een doel heeft. Neen…ik leg de lat niet te hoog…ik ben niet kieskeurig…

Zondagavond…

Was sprankelend als champagne ;-)

Lees verder!

geplaatst door Tesoro - 2 reacties



woensdag 1 december 2010

Hoe snel afspreken?

Mijn plannen voor vanavond zitten ondergesneeuwd. Ideaal moment voor een nieuw blogje.

Wanneer spreek je af met iemand op deze site? Omdat ik het zelf niet goed meer weet gooi ik het maar in de groep.

Is het verstandiger om eerst lang te mailen, zodat je het gevoel hebt dat je elkaar wat kent, zodat je onbewust een beeld hebt gevormd van de persoon aan de andere kant van de mail, en dat de werkelijkheid helemaal niet overeenstemt met de persoon die jij in je gedachten had? In het slechtste geval heb je elkaar in levenden lijve niets te vertellen. Moeilijk te verklaren, zeker na een twintigtal aangename mails. De raakpunten die je dacht te hebben gevonden zijn onbestaand of nietszeggend naast de kloof van tegenstellingen die je aanvoelt.

Dan maar eens een andere strategie volgen. Het mailverkeer tot een minimum beperken en gewoon afspreken en zien wat het geeft. Twee afspraakjes versierd op deze manier. Eentje met een ongelooflijk leuke jongen, veel plezier beleefd, zalige babbel gemaakt, maar had ik wat meer gemaild, dan had ik geweten dat deze jongen zijn wilde haren nog niet kwijt is, en nog lang niet op zoek is naar “iets ernstigs”. Teveel rock & roll.

Het tweede afspraakje zonder uitgebreid mailverkeer vooraf, was een kleine ramp. Hoe hard ik ook mijn best deed, er was gewoon geen gesprekstof voorhanden. Te introvert, te verschillend, te weinig rock & roll. Een paar mailtjes meer, en dit afspraakje had nooit plaatsgevonden.

Wat nu? Veel mailen en hopen dat de mens achter de mail even leuk is al de mens in de mail. Snel afspreken en niets verwachten, maar dan ook niet balen als er niets aan is? Een minimum aan informatie verzamelen en aan de hand daarvan oordelen of een afspraakje zinvol is? Een quiz opstellen en pas vanaf een bepaalde score afspreken (pas op, dit bestaat echt!).

Twee maanden hier, en ik voel me nog steeds een groentje, maar nu is het een groentje dat niet weet wanneer het een goed moment is om af te spreken, en ondertussen maar lustig mailt. En een blogje schrijft omdat het sneeuwt buiten.

Lees verder!

geplaatst door Jds - 7 reacties



Vorige berichten

Archieven

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be