Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

vrijdag 27 mei 2011

De markt van liefde en geluk

Datingsites… er klopt toch iets niet mee. Het begon me te dagen bij mijn eerste stappen in deze wondere digitale wereld. Netjes een profiel opgesteld, leuke foto van mezelf opgesnord en ja hoor, de eerste contacten en afspraken werden gemaakt. Totdat ik stootte op een Nederlandse dame, na zes uren praten, lachen, genegenheid, namen we afscheid met het‘hier kan iets uit groeien…’gevoel. Nog geen vierentwintig uur later ontving ik een mailtje, nota bene, waarin stond dat ze me wel een heel toffe knul vond maar dat ik niet dezelfde uitstraling had als op de foto bij mijn profiel. “Niet dezelfde uitstraling als op de foto”, daar viel ik even stil, zelden zo’n onzin gehoord dacht ik even. Een beetje reflectie leerde me dat dit misschien toch niet zo gek was. Geen idee wat iemand over me denkt of fantaseert als een foto van mij verschijnt. Hoogstwaarschijnlijk iets wat niet strookt met de realiteit, hoe zou het anders kunnen? Niets is zo gebonden aan het moment als een foto.

Daar begonnen mijn twijfels. Na een tijdje kreeg ik ook in de gaten dat er absoluut, zeker virtueel, iets niet klopt met mijn lengte. Ik weet het 1,70 meter is kleiner dan de gemiddelde man. Maar, in hemelsnaam wat kan ik eraan doen? Waarschijnlijk had ik, tijdens de periode dat ik groeide iets minder moeten voetballen waardoor het overaanbod aan korte spieren beperkt gebleven was. Had mijn broer me nu echt meer klappen moeten geven in plaats van die klappen te krijgen waarom hij vroeg toen we kind waren. Zoals altijd is ook hier degene die het laatst lacht, degene die het best lacht. Het heeft hem een vijftal centimeter winst in de lengte opgeleverd.
Hoe ik me vandaag ook rek of strek, in liggende of staande houding, ik groei echt niet meer. Mijn zelfvertrouwen krimpt echter als ik bij een aantal dames, zelf amper drie appels hoog, lees dat ze zoeken naar een man van minimaal 1,80 meter. Ze durven nog net niet vragen naar een blonde haardos en blauwe ogen, tja doorklikken heet het dan. Onmogelijk om ook maar aan één van die verzuchtingen te voldoen

Helemaal loopt het mis bij de manier waarop we ons zelf beschrijven. We zijn allemaal, leuk, spontaan, romantisch, enthousiast, hier durft iemand al eens voorzichtig te schrijven dat ze timide is, o ja en we willen ook veel lachen in het leven, zijn niet echt op zoek maar hopen toch op de grote liefde. Ik ben de laatste die hier een steen wil werpen, want mijn profiel staat ook bol met van die aangename wetenswaardigheden waarmee ik hoop dat iemand me misschien –ondanks mijn beperkte lengte- een toffe peer vindt.
Als we eerlijk zijn, weten we wel dat die eigenschappen fijn zijn en tegelijkertijd de waarheid –euh- een beetje verbloemen. Al die minder fraaie eigenschappen zouden hier neergepend moeten staan. Iets waarvan we ons afvragen, kunnen we, willen we daarmee leven? Geef toe, liefde is mooi en dartel als ze pril is, maar wordt pas echt op de proef gesteld in onze mindere momenten. Bij geen enkele breuk, van anderen noch van mij, heb ik gehoord dat het koppel uit elkaar is omdat ze samen zo’n spontaan, romantisch stel waren… Ik ken wel verhalen van koppige steenezels, mensen die niet kunnen communiceren, die zich al jaren onredelijk zouden opstellen, waar de liefde op was….
Ik vraag me dan ook af of die minder leuke eigenschappen ons geen beter beeld van elkaar zouden geven, liefst vergezeld van een profielfoto getrokken als je pas uit bed gestapt bent, verfrommelde pyjama rond je lichaam geplakt, haren niet gekamd, tanden nog niet gepoetst of een stralend portretje als je afgepeigerd van een stresserende werkdag thuis arriveert…
Tegelijkertijd realiseer ik me dat niemand een eerlijker beeld van ons kan schetsen dan onze vorige partner. Ik hoef niet lang na te denken over wat ze zou schrijven. Het zou iets zijn in de zin, van: ‘Dat en dat heb ik moeten bijschaven en ik wens de volgende veel succes met de verdere afwerking.’Vervolgens een lange lijst met mijn kleine onhebbelijkheden die vooral op het einde van onze relatie een enorm gewicht kregen en waar ik jullie vooral niet mee wil vervelen.
Ach ja, ik zal me maar troosten met het idee dat niemand perfect is en stel me voorlopig verder verkiesbaar op de markt van liefde en geluk, waar het geschreven woord geduldig is en de rest in een–hopelijk- wonderlijke tocht te ontdekken valt.

geplaatst door Peter314 - 4768 keer gelezen

beoordeeld 4.8/5 (10 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.be zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be