Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zondag 26 juni 2011

De eerste ontmoeting

Er was een leuk en gezond contact over de tramlijnen van het internet en wij zagen het beiden wel zitten om af te spreken. Ik nodigde haar uit op een etentje. Zoals gebruikelijk was zij zo slim mij te laten kiezen : waar, hoe laat, welk restaurant. Ik zocht dus een locatie min of meer tussen onze beide woonplaatsen. Niet dat ik per se op neutraal terrein wil spelen, maar dat heeft alleen maar de bedoeling de reisweg voor beiden niet te lang te maken. Na wat over en weer getelefoneer en gemail, was de reservatie geboekt. En omdat ik er nog altijd van uit ga dat een eerste fysieke kennismaking best plaats vindt in een aangename omgeving die rustig is en de kans biedt om gezellig te converseren, had ik dus een prima gelegenheid gevonden in het groen, buiten de stad. Omdat ik toch wel een beetje een fijnproever ben, sta ik er ook op dat de keuken zeer goed is. Het gekozen restaurant had dan ook een ster in de bekende franse gids met rode kaft.

Ik was stipt op het afgesproken uur bij het begin van de avond ter plaatse. Ik wist van de foto’s hoe mijn gast en date eruit zag. Zij moest dus geen roos in haar kapsel steken om haar te herkennen. Ik wachtte op de parking van het restaurant. Na een kwartiertje stak ik toch maar een sigaret op. Een veel roker ben ik niet, maar als ik zo een beetje nerveus wordt, dan helpt dat wel. Gelukkig was het mooi weer en stond ik niet de plenzende regen. Na een half uur probeerde ik met de gsm haar te bereiken. Dat rotding sloeg telkens af. Dan maar een sms. Dat lukte. Ik ging even het restaurant binnen om te zeggen dat ik wachtende was.

Terug op de parking, hoorde ik een bericht binnenlopen. Vrouwen zijn altijd te laat, sorry ! Jaja, dacht ik. En welke reden zou daarvoor dan wel bestaan ? Dat vrouwen geen kaart kunnen lezen, is geen excuus meer nu de gps is uitgevonden en voor zover ik wist, waren er ook geen files meer volgens de recente radioberichten. Enfin, ik liep dan maar wat over en weer op de parking.

Na drie kwartier stoof een grijze wagen, met een bluts in de rechterflank, de parking op. Blijkbaar had deze bestuurder haast. Het was een vrouw achter het stuur ,zag ik, die eerder bruusk, dan elegant de wagen neerplofte op de parking, bijna tegen de buxushaag. De dame sprong uit haar auto. Zij liep haastig het restaurant binnen alsof haar minnaar binnen zat te wachten. Na minder dan een halve minuut, liep zij terug buiten en schoot naar mij. Hallo, hallo, ik ben……!

Ha, natuurlijk, ja. Ik ben…..Ik had haar niet erkend. In plaats van blond haar op de foto’s, zag ik een kort geknipt kapsel in een soort acajou-kleur. De dame droeg ook een bril, met nogal sterke glazen, die ook al niet op de foto stond en wat mij nog het meest opviel was dat mijn date tussen het moment dat ik haar profiel had gelezen en nu, minstens 15kg was bijgekomen. Zij had gelukkig een vrolijke snoet en een onbetwistbare vorm van dynamiek. Dat laatste bleek bij het aperitief. Zij at vliegensvlug alle amuse’s op en dronk champagne als water. Zij ratelde aan een stuk door over de honderd redenen waarom zijn te laat was, over de duizend redenen waarom zij champagne verkoos boven gancia, en toen de maître de bestelling kwam opnemen, had zij nog niet gekozen.

Het eten was verrukkelijk. De bisque was grandioos, en de tarbot werkelijk supreem. Ik was blij dat ik kon genieten van deze succulente gerechten want veel zeggen kon ik niet. Ik kreeg er geen woord tussen, of ik moest onbeschoft worden. Terwijl mijn date een pleiade van dessertjes achter de kiezen sloeg en ik in mijn koffie roerde en de rekening vroeg, begon ik stilaan te vrezen dat ik een taxi moest bellen want of zij nog veilig kon rijden, begon ik ernstig te betwijfelen. Ik betaalde de rekening en wij stonden op. Op het allerlaatste moment sloeg zij het laatste glas wijn nog hopsakee naar binnen en met vaste tred stapte zij resoluut de nacht in op zoek naar haar wagen.

Het zal toch wel gaan ? Zij liet de motor al draaien…. Door het geopende raampje, sprak zij de gevleugelde woorden : Jongen, bedankt, het was heel lekker, al waren de porties wat klein, echt gezellig. Bye, bye ! De gas ging open en zij scheurde naar een verre bestemming….?

Ik ben iemand die aan debriefing doet. Ik overloop het gebeuren, bekijk de kantjes links en rechts, maak een sythese, en stel mij dan de vraag, die moet gesteld worden. Een volgende keer ?

geplaatst door Zozzeke - 5387 keer gelezen

beoordeeld 4/5 (13 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.be zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be