Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

woensdag 8 juni 2011

Emotion Cruising

EIGENGEREID REISVERSLAG DOOR EEN WERELD VAN EMOTIES (Deel 2)

Op je eentje op reis gaan is toch een heel ander emotioneel verhaal, dan als family-man. Na veel tobben heb ik in een bevlieging mijn boeltje gepakt en ben er op uit getrokken, mijn neus achterna, in vervoering gebracht met de moto.



Dag twee
23u50

www.youtube.com/watch?v=siMFORx8uO8
"All right now babe, it's all right now," (Free) speelt aan de bar van de camping. Hoewel ik in mijn 'bed' lig, kan ik toch duidelijk de muziek horen. Gelukkig is het mijn stijl van muziek en kan ik me er wel in voelen om mee in slaap te tuimelen. Maar hoe dan ook :
'Help, waar ben ik nu beland ?' ‘Lunas is de naam van het dorp,’ zou mijn rationele brein als instantantwoord voorschotelen en specifiëren met 'l'Herault, Languedoc-Roussillon, France.' Een stel Nederlanders baat hier een heel bescheiden campingetje uit. Exclusief voor motards ! En er zit hier zo wat samengehokt. Net na mijn aankomst , iets voor achten kwamen nog twee Brugse buikschuivers, snelheidsliefhebbers binnen gestoven. Aan de bar trof ik 'Dizzy', ook al een Bruggeling. Een type van 52 jaar met grijzend lang haar, een volle snor en een sikkebaardje. Een metaalarbeider die hier reeds jaren zijn zomers komt slijten met zijn harley uit the seventies en volgens de anderen deel uitmaakt van het décor hier. Wat mij de vraag doet stellen of hij nu naar de hond of de hond naar hem is genoemd ?
Het leuke is de vrijblijvendheid ! Het voelt als thuiskomen, zonder dat er vragen worden gesteld, zonder oordeel. Na 5 pinten wens ik hen allen 'goeie nacht' en ondanks het leuke sfeertje, doet niemand moeilijk, want zij weten het : 'Morgen is er weer zo'n dag !'

Een vermoeiende dag.
Elke motard wil bochtenwerk, hoor ik steeds. Ik dus op zoek en moet toegeven dat ik er voor vandaag wel genoeg gezien heb : Le Donjon (Noord Auvergne), Vichy, Thieux, Le Puy, Mende, Millau, alwaar ik maar besloot de snelweg op te schieten, wilde ik hier nog op een treffelijk uur aankomen. Nu, ik wilde ook wel ‘s werelds hoogste brug zien.
Mende, ergens mid seventies trok mijn vader met zijn 3 kids, naar het zuiden van Frankrijk. Met een Simca 1300 tuften we door het Frankrijk van de tijd dat de dieren nog spraken en van het Frankrijk dat bijlange niet doorsneden was van express-wegen allerhande. Nu begrijp ik ondertussen ook het rijplezier dat ons vader toen moet beleefd hebben. Maar één of twee zonen zaten wel met de kotszak op hun schoot, terwijl hij maar verder scheurde door de nog veel ergere bochten dan nu, in het druilerige zomerweer, zo herinner ik me.
Ruim een kwarteeuw later en scheur ik met de moto door die uitgebreedde bochten, met een gevoel van 'Born to be Wild', ook al is dat nu zo ongeveer al 400 kilometer aan één stuk zo. Op rechte stukken is de snelheid wel niet immer reglementair. Een risicoman op 2 wielen ben ik niet. Mijn normen zijn steeds heel berekend, veelal té berekend.

Eén ding is er moeilijker te berekenen : emoties, liefde. Vanuit Italië wordt ik plots bestookt met een SMS : “'k Zou liever bij u zijn. Knuffel." Ik moet toegeven dat ik me heel 'vereerd' voel, dat er een vrouw om me geven wil. Een intelligente vrouw (vermoed ik toch), hoewel ik haar nauwelijks ken. Wat moet ik daar mee aanvangen ? Me laten meeslepen, - sleuren in een draaikolk van zalig kriebelende emoties ? Hoewel ik er voor derden geen reden toe heb, ben ik zoals steeds veeleisend, ook op dit niveau. Veeleisend voor mezelf. Ik val niet (lees 'ik dwing me niet te vallen') voor het eerste beste koppel borsten of billen. Meerwaarde. Laat het me inhoud noemen.
“It's hard, but it's harder to ignore it.” (Cat Stevens)
www.youtube.com/watch?v=Q29YR5-t3gg

00u37
Nog eens door het duister naar het sanitair, op de tonen, van wat ik vermoed the Black Eyed Peas of iets dergelijks te zijn.


Dag drie
08u10

Zalig toch, dat vakantiegevoel. Free as a bird.
Slapen...
www.youtube.com/watch?v=UPhU5e95HPg
"There must be some kind of way out of here,"
Said the joker to the thief,
"There's too much confusion,
I can't get no relief.
Businessman they drink my wine,
Plowman dig my earth
None will level on the line, nobody offered his word, hey"

"No reason to get excited,"
The thief, he kindly spoke
"There are many here among us
Who feel that life is but a joke
But you and I, we've been through that
And this is not our fate
So let us not talk falsely now, the hour is getting late"

Terwijl ik dit schrijf, wordt mijn eerste regel onderbroken door de klanken van Jimi Hendrix's 'All along the Watchtower', die door dit kleine groen dal schallen, alle vogeltjes, die me al uren wakker tsjilpen met hun 'suskewiet', verstommend.
Waar ben ik in gods naam aanbeland ?

Dat vakantiegevoel, was ik net zeggend, alles zaligmakend.
Tent-Cocooning, slapen op een matje, dromend van een matras waar je rug geen pijn op doet. De ganse nacht het geklater van het stroompje horen. Veel te vroeg gewekt worden bij 't krieken van de dag, getuige zijnd als de meester-vink het wereldrecord suskewieten breekt. Alle vinkenzetters zouden overweldigend jaloers zijn op het tempo en de spontaneïteit waarmee dat beestje alle concurrentie in de vogelkastjes naar huis fluit. Alleen, hij kent de Vlaamse zang niet.
De buurman, een Hollander, die weet dan weer wel wat ronken is. De ganse nacht door ! Hoe doe je dat nou ? Een teveel aan pintjes gehad de vorige nacht aan de bar ? Nu ja, op een camping met alleen maar motoren, moet je wel een ronkje meer of minder weten te dulden. Verder op de camping hoor je 's nacht dan plots weer een vrouw welwillend en duidelijk genietend klaarkomen, proberend haar geluiden te remmen, wetend dat tenten helemaal niet geluidsdicht zijn, ondanks het gevoel van afgeslotenheid dat ze bieden.
Ik geef toe, ik heb daarnet op mijn eentje liggen lachen in mijn tent, toen Jimi me wilde wekken. Een stap-terug-in-de-tijd gevoel.
Wat kan vakantie toch mooi zijn, niet ?
08u35

13u30
www.youtube.com/watch?v=qc7AIJOp-iA
Frankrijk is toch echt wel géén bierland. Zo'n voedingscultuur en géén verstand van het lavende gerstenat. Als rechtgeaarde Belg én biergenieter, kan ik het niet laten om een Chimay te bestellen op dit terras in de schaduw van het oude Romeinse Maison Carrée. Ik zal de prijs hier maar niet vermelden, op 1000 kilometer van zijn oorsprong (5€), omdat ik bij de vorige teschrifstelling van een Chimay in Frankrijk (Toulouse) commentaar kreeg op de ongehoordheid van de prijs : "Er zijn grenzen," zo klonk het.
Dit is toch echt wel grensoverschrijdend. "Un Chimay dans un verre comme ça," kan ik niet laten de a-typisch Franse ober te vragen ? Hij bekijkt me stomverbaasd, zoals ik nog stommer verbaasd het glas en zijn outfit aanschouw: een afgesleten grijze jeans met dito T-shirt, een wenkbrauwpiercing... Waar is hun uitstraling heen ? Hun herkenbare souplesse, hun ongehoorde vlotheid, gegoten in een zwart pantalon, netjes gestreken/gesteven wit hemd, al dan niet met zwart strikje ? On-ge-ma-nierd ! En ik, van alle Belgen ik, krijg een Chimay Blue en een Pelforth-glas, zo'n tulipe-ding ! Hoe komt het dan toch dat in Frankrijk al die Michelinsterren worden verdeeld, terwijl ze niet eens notie hebben van bier serveren ? Misschien weet Bibendum niks van bier af ? Maar met zo'n naam ? Neen !
Ik drink hier nu bier uit een non-chalant glas, dat je vast houdt tussen duim (enkele centimeter onder de glasrand) en wijsvinger (bovenaan de glasrand, aan de ander kant van de ronding) en dat met een polsbeweging die ik herken van bij een zoveelste toogpintje in een rij van meerdere. Neen, Neen, Neen ! Een Trappist drink je uit de hand. Het bekende 'kuipglas' neem je op boven de voet, de 'kuip' in je palm leggend, de zuil tussen pink en ringvinger houdend. Een pils drink je als rechtshandige even vlot met je linkerhand, opdat je onderwijl met je rechter hand nog iets anders kan aanvatten. De Trappist echter vraagt al je aandacht, toewijding én dus je rechterhand. Coördinatie met open smaakpapillen.
Zelfs de bazin kan mijn ontgoocheling niet wegspoelen. Ook al loopt ze in een los hippie-bloesje, waarbij ze, telkenmale wanneer ze een tafeltje herschikt, een heus nipplegate ontketend. Er zijn inderdaad grenzen !

Even plug ik één van de 'oortjes' uit mijn kop en word overspoeld met afgrijselijke stadsgeluiden. Gemumbel, stoelgeschuifel, auto's, machines. Met de gepaste Jazzy Groove echter in mijn kop kan ik het de omgeving vullende menigte vergeven dat ze heden zo hun best doen om te bewijzen dat we echt wel te ver zijn gekomen met de mensheid / het mens-dom. Leve Darwins jarige evolutietheorie, maar volgens die theorie evolueren we naar een bétere soort, dacht ik zo ?! Waarbij de mindere eigenschappen niet langer worden overgedragen, wegens bewezen niet adequaat te zijn.
Suf ronddolend loopt elkeen in de meute, als een groep vol verloren lopende individuen. Op zoek naar... ze weten het zelf niet. Als een school haringen die op z'n geheel een mooi ballet levert, opgejaagd door robben, dolfijnen en Jan van Genten. Maar geen enkele vis zie je in die school. Geen enkeling, geen individu. Ik zal toch moeten toegeven dat ik me filosofisch nogal übermenschlich gedraag. De eugenetica indachtig. (nvds “Francis Galton, de neef van Charles Darwin die aan de basis lag van de eugenetica, was een gerespecteerd wetenschapper. Zijn stelling was: de moderne maatschappij werkt de natuurlijke selectie tegen en daardoor verzwakt de menselijke soort. De zwakkeren, de lagere sociale klassen kweken kinderen aan de lopende band en de hogere klassen produceren niet genoeg kinderen” Uit Knack 39ste jrg, nr 28 juli 2009 "De Belgische eugenetici waren eigenlijk softies.” "Eugenetica : het woord roept haast uitsluitend zwarte herinneringen op, vooral aan het naziregime tijdens de Tweede Wereldoorlog. Nochtans was de eugenetische wetenschap ooit zeer gerespecteerd en wijd verspreid. Tot in Belgie " Een artikel van Joël De Ceulaer.)
Nimes op een zondag, zwoel overgoten, alle wolken weggeveegd van het hemelse blauw. "Ach, wat kan het leven toch mooi zijn," zou ik moeten schrijven. Even twijfel ik, maar het tegenwicht van de overbodige ordinariteit van voorbijgaande koppels is te groot. En zeker wanneer één daarvan links van me komt plaats nemen. Hij handelt echt toeristisch, met zijn T-shirt van Carcassonne (niet de meaple-shirt van het gelijknamige gezelschapsspel) en zijn beige safari-zonnehoedje, dat hij met een lintje onder zijn kin vastzet. Het mocht plots eens hard waaien op deze bakhete dag. Zijn eega met breedsmoelkikkersmile getuigt van zo'n ego dat ze het moet controleren door een grote afzichtelijke sjaal over haar schouders geworpen.
En waar mensen zoals tatoos laten plaatsen. OK, de 56 sterretjes in het gezicht van een meid die er volgens de eugenetica niet had moeten staan, in die shop, slaat alles. Maar wat moet een kerel met in zijn nek, net boven de T-shirtrand, een dubbele spiraal ? Of een ranke vrouw van eind de 20 met op haar been, net boven de enkel, een zwaard tussen twee fascis ? En wat hebben vrouwen met schoenen van kijk naar mij, waarbij hun gezicht bij elke stap vertrekt van de pijn ? En dan zijn er die jonge gasten, tieners met hun petten, om het domst op hun kop, haast erbovenop zwevend. U ziet, ik erger me vandaag blauw aan het mens-dom.
Gelukkig is er de muziek, die dit alles in een zaligmakende context weet te zetten. TV-reportagemakers weten er alles van. Ze tonen een of ander toeristisch gat, smeren de beelden vol met een giga-sfeermuziekje, wat je doet smelten. En als je daar dan uiteindelijk zelf staat, smelt je alleen van de brandende zon, je afvragend 'is that all there is ?'. Neem nu Nimes bijvoorbeeld op een zondag na quatorze juillet. Zo leeg. Zo ongeorganiseerd voor mij, als buitenstaander. Hoewel ik me als kind de leuke Romeinse overblijfselen en platanenlanen herinner, vind ik het hier op mijn eentje, met mijn pen, toch niet zo overweldigend.

Hopelijk wordt de rit terug leuker dan 't bezoek.
www.youtube.com/watch?v=YkgfmWfJ11s
(let op de schitterende fotografische clip en laat je meeslepen)
14u54


Dag vier
14u06

www.youtube.com/watch?v=eCRn7bC37UI&feature=related
Eerst effe bekomen en wat verfrissing zoeken in de dorpsfontein. Caunes Minervois, een zuiderpoort tot de Montagne Noire. Ik zou moeten de Brabançonne neuriën. Maar behalve als we ergens een wereldfinale halen, zijn wij Belgen niet zo chauvinistisch. Laat staan dat ik de tekst zou kennen. In de plaats lees ik de tekst op de obilisk van de fontein, die me verblijdt met het klaterende frisse eau non potable.
“Huc veniant, veniant omnes / Fluit omnibus unda / Fluit omnibus unda.
Cette onde qui jaillit
et si pure et si belle
nous promet de nombreux
mais d'inconstans bienfaits
le tems peut la tarir
moins perissable qu'elle
la bonte de nos rois ne tarira jamais.”
Ach de goedgelovigheid uit de jaren 1825, onder Charles X. Maar deze vind ik wel beter (er zijn 4 zijden aan zo'n obelisk, hè):
“Mortels, songez y bien, le temps prompt a s'enfuir, passe comme cette eau, pour ne plus revenir."
Da's nogal eens levenswijsheid om op te doen op vakantie, waar je overvallen wordt door een zalige onbezorgdheid.

Vreemd. Sinds ik mijn motorrijlaarzen heb uitgedaan, evenals mijn kousen, loopt het terras stelselmatig leeg. Er staat nochtans een aangenaam verfrissende wind ('bries' zou gelogen zijn, want de parasols onder de obligate platanen staan af en toe stevig te wapperen), de hitte draaglijker makend.
Het koppeltje dat geniet van zijn brugpensioen vind ik geen verlies. Zijn vrouw vond het wel stoer om zicht te krijgen op een jongere motard, waar ze misschien heel haar jong leven heeft van gedroomd. Of misschien heeft ze ooit, in vervlogen dagen een al dan niet verboden liefde gekend met een berijder van niet allen zijn gemotoriseerd stalen ros.
De twee Nederlandse gezinnen waren na mij hier, want links parkeren was voor mijnheer wel een nieuwe ontdekking en nu zijn ze voor mij al weer weg.
De tafels met Vlamingen, vullen onopvallend het decor. Ze doen wat van hen verwacht wordt: zich goed voelen op vakantie, uitgebreid tafelen en met zijn allen ten volle genieten.
En dan is er die vader, die hier zit met zijn drie dochters, vermoed ik, en een kleindochtertje. Allen volbloed Brits. Hun attitude, hun gedistingeerdheid, hun kledij, hun face... hun zijn.
Een aangenaam zicht als welkomme afwisseling wanneer je al enkele dagen op de motorcaming vertoeft.
Maar dan, in mijn linker ooghoek. Het is al lang zijn pré-pensioen niet meer en zij is er nog 15 à 20 jaar van verwijderd. Wat moet zo'n verschijning met zo'n weliswaar typisch galant, bejaard exemplaar ? Ok, we denken hetzelfde. Jammerlijk.

Terwijl ik met de jonge ober - van het echte enthousiaste Franse type, in echt wit hemd, drie tafels tegelijk serverend en mijn order nog eens komen navragend, omdat zijn hersenen zijn vlotheid niet kunnen volgen als het te druk wordt en elkeen tegelijk een dessert wenst te vragen of af te rekenen - aan de praat geraak over het al dan niet potable zijn van het fonteinwater. De commune betaalt niet om het te laten analyseren, maar elkeen hier weet dat het bronwater is dat je het best na een stormnacht als gisteren niet nuttigt, maar morgen komt elkeen weer vrolijk flesjes vullen. Hij spoelt er alvast zijn schotelvod in, wanneer zijn vriendinnetje komt opdagen. Zij moet één van de best bewaarde geheimen van de vallei van de Argent Double hier zijn, haar golvende zwarte lokken wuivend in de wind.
Hé, ik zit na al die regels onderwijl alleen en zal dus ook maar eens opkrassen om nog wat kilometers te vreten door les Montagne Noires.
www.youtube.com/watch?v=I_F0_5hOMx4
Mijn summer moto lijflied. Wie echyter niet aan seventies is, adviseer ik dan de 21st century version :
www.youtube.com/watch?v=bHD5Ho14xjM

(Wordt vervolgt...)




geplaatst door August - 5524 keer gelezen

beoordeeld 2.6/5 (5 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.be zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be