Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

woensdag 1 juni 2011

K i C K - O F F

EIGENGEREID REISVERSLAG DOOR EEN WERELD VAN EMOTIES (Deel 1)

Op je eentje op reis gaan is toch een heel ander emotioneel verhaal, dan als family-man. Na veel tobben heb ik in een bevlieging mijn boeltje gepakt en ben er op uit getrokken, mijn neus achterna, in vervoering gebracht met de moto.


02u27 : ik knip het licht aan en pen.

't Is weer zo'n typische 'voor-reisse' nacht.
Het lichaam is moe van een jaar rond te worden gesleurd door de dagelijksheid van mijn alleenzame leven. Die dagelijksheid die ervoor instaat dat mensen sneller ouder worden, omdat ze het gevoel geeft geen vat te hebben op de tijd en vooral geen vat te hebben op het eigen leven, als zand dat tussen de vingers wegglijdt, tot je op het einde van de rit met enkele korrels van herinnering achter blijft. Korrels die halsstarrig aan je klamme hand blijven kleven, je ganse leven.

Mijn geest daarentegen blijft doormalen. Zich scherp zettend op de nakende lange rit. Een actief brein resulteert in slapeloze nachten, die terugkeren met de regelmaat van de klok, als een jaarlijkse zonnewende.

Als kind waren er reeds die slapeloze nachten, vol gewoel en gezucht, op zoek naar enige rust. Toentertijd vertrokken we meestal in het zogenaamde holst van de nacht. Het avontuur begon telkenmale met het uit bed te worden getrommeld op een ontiegelijk vroeg uur. Stemmen en geluiden klonken die nachten steeds anders dan tijdens de rest van het jaar. Milder, met een geruststellendheid als vóór het levense afscheid. Dat was tevens het ogenblik voor het huis om te worden ontlast. Alle druk(te) werd van de leidingen gehaald (water, elektriciteit) en het tumult van een kroostrijk gezin verdween voor enige tijd.

Dat tumult is er ondertussen lang niet meer, en wat op mijn beurt een vijfpersoonsgezin werd, waar ik als vader, mannelijke hoeder van de roedel, trots op was, is er ondertussen ook niet meer.

Licht uit.


02u45 : ik knip het licht aan en pen.

Toch lig ik hier te geeuwen en te gapen.
Niet uit verveling, wetende dat ik pas 3 uur horizontaal lig en ondertussen elke minuut ervan tergend traag heb zien passeren op de wekker.
De regen valt voorspellingsgetrouw uit de duisternis van de nacht. Al een tijdje smachtte de natuur naar dit heilzame vocht.
Voor mij hoeft dit niet per se nu. Nu, op de vooravond van mijn allereerste meerdaagse alleenzame motortrip.
De wind is gaan liggen, net zoals 't licht dat ik opnieuw uitknip, terwijl ik er zelf nog helemaal glashelder bij lig.
02u50

02u56 : ik knip het licht aan en pen.
Plots mis ik het breedgeschouderde lichaam naast me. Het bed is dermate groot dat ik almaar van de ene hoek naar de andere woel, alsof ik iets of iemand achterna rol en steeds net te laat komend om het te voelen. Dat lichaam, waar ik een mondvol aan had om de zoetheid van de prikkelende borsten te beschrijven. Dat lijf met de welvingen die na verloop van tijd alle andere vrouwelijkheid overstegen, juist omdat het alleen voor mij in de openbaring kwam, maar nu ondertussen voor een derde, wat dan weer een averechts effect geeft. Averechts aan wat een man normaal voelt wanneer hij het lijf van zijn geliefde scant. Een kriewelende massa, stimulerend, na al die jaren nog steeds vol verrassingen op vertrouwd terrein.
En nu
Niks meer
De onbegrepen hunker is inmiddels al geruime tijd een instinctieve afgunst geworden. En toch blijf ik verder woelen, zoekend in deze voorreisse nacht.
Zoekend naar …
Naar wat ?
03u08


03u25 : ja, inderdaad
Telkenmale ik m'n arm uitsla, kan ik niet anders dan tot de ontdekking komen dat ik een onmetelijke vlakte, een emotionele woestijn overbrug, naar de andere zijde van het kingsizebed. Daar waar vroeger een speelse vruchtbare tuin lag. Een speeltuin om in te verdwalen en waar je uren kon over doen om die andere zijde te bereiken. Daar ligt nu mijn onrust die ik liefst in een mum van tijd oversteek om eens met dat andere been uit bed te stappen.
Mijn oogleden wegen zwaar en vechten tegen het nachtlichtje op de duistere lakens. Mijn geest is echter gevuld met wat was en wat komen kan. Dermate gevuld dat hij overstroomd, met deze inktvloeisels tot gevolg.
Inktbrouwsels die mijn gemoed na jaren zullen blijven onderstrepen, zoals ik nu onrustig door mijn hersenschimmen waar, maar die door anderen blijkbaar genoten worden. Waarom dan toch ? Om het leed ? Om de oprechtheid en de dwars-door-zeeheid, ongesluierd ? Ach, alles zit achter een sluier om nooit te worden ontdekt wat het echt allemaal betekent.
03u33


22u27 : neen, niet in mijn tentje.
Vluchtig waaien de wolken vol hemelwater en in alle tinten van donkerblauw over purper naar roséoranje, boven het glooiende landschap van Monétay-sur-Loire, alwaar ik mijn tentje heb opgeslagen en geniet van een cocooning-moment in mijn slaapzak.
Eerder vandaag cruisde ik nog door Parijs. Het was me echt onweerstaanbaar om simpelweg door de Franse hoofdstad te bicken. Tien, twintig jaar geleden zag je er nauwelijks gemotoriseerde 2-wielers, wegens te gek om los te laten. Nu echter, is de lichtstad er van vergeven. In alle maten zwartes wriemelen ze zich in alle gaten van het verkeer, op naar de voorste rij aan de lichten. Te gek om los te laten. Algauw heb ik het spelletje door en speel het gretig mee. Een waar genot. Beter dan gelijk wel Playstationspel. Niks boven the real thing : met een gevoel van ongenaakbare macht vlieg ik schichtig mee tussen de bolides door. Ook ik schuif aan naar de voorste gelederen en doe mijn ererondje op de Place de l'Étoile. Elke seconde van onoplettendheid kan de laatste van deze kick zijn.

De zon schijnt en verwarmt de stad en meteen zijn gerenomeerde vrouwen - de helft zal wel toerist zijn – die zich van hun mooiste kant laten zien. Waar zitten al die verschijningen in de winter ? 's Zomers overspoelen ze de terrasjes van menig stad en ontbloten ze zich maximaal, grenzend aan de tolerantiedrempel om de zon toe te laten zoveel mogelijk plekjes, plooitjes, welvingen van hun al dan niet geprétainde velletje te strelen.
Was ik maar de zon.
Volledig ingepakt, zoals het mijns inziens een motard betaamd, kan ik alleen maar dorstig toezien. Stiekem genieten van het schouwspel.

Ach, Parijs.

En plots kan de wereld er weer wat mooier uitzien.
Het leven gaat verder. Ik moet ook verder.
22u45. Knip.

(Wordt vervolgd...)



geplaatst door August - 5208 keer gelezen

beoordeeld 3.17/5 (6 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.be zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be