Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zondag 3 juli 2011

DORPELINGEN: VLOEK OF EEN ZEGEN

Hun namen begonnen allemaal met een T

Het was meer dan 30 jaar geleden dat ik de stad inruilde voor de boerenbuiten.
Viel dat even tegen, ze zitten daar op elkaars lip, willen alles weten.
In roddelen waren ze gespecialiseerd, met een man samenhokken was pure schande.
Ze wisten verhalen te vertellen over ons die we blijkbaar nog moesten beleven.
Het dorp en de man hield ik snel voor bekeken toch bleek er een juweeltje tussen al die dorpelingen te steken. Hij werd een vriend voor het leven, ik kon alleen niet begrijpen dat
een belezen wereldse man, getrouwd was met een bekrompen materialistische dorpeling.

Vandaag, na al die jaren stond ik aan zijn graf en dacht het leven kan ons soms toch wel een lesje leren. Zo vaak hadden wij gediscussieerd, hij zei; ‘ je ziet het helemaal verkeerd, je hebt de tijd niet genomen om haar beter te leren kennen.’ Ik zei: ‘ nu ja, jij werkt tegen de klok in, om haar alles te geven. Je hebt bijna een kasteel rechtgetrokken met originele 18de eeuwse materialen, je loopt bijna krom, nooit vakantie.’

Hij moest dan lachen en zei: ‘moest ik kunnen, ik zou haar de wereld geven want zij is het waard.’
Ik snapte er niets van, zij zat zelden bij ons, hoe kon ik haar leren kennen? Ze stond veel in de keuken, kwam met eten aandragen, altijd in de weer en praatte vluchtig over koetjes en kalfjes. Ze hadden geen kinderen, ze hadden genoeg aan elkaar, er liep wel een kat en een hond. Ik vond het allemaal nogal melig, hij was nog geen uur onderweg naar het werk en ze waren al aan het bellen, ’s middags opnieuw, voor het naar huis keren even verwittigen dat hij er al bijna was.

Hij werd ziek en in enkele maanden tijd was hij weg, op de valreep had hij mij nog laten beloven haar niet in de steek te laten. Nu zat ik daar met haar en was boos.
Tot mijn verbazing had ze mij door en vroeg ernaar. Snotterend slingerde ik naar haar hoofd, nu zit je hier alleen tussen de mooiste en duurste zaken en hij heeft van ‘zijn’ leven niet genoten, amper 50 jaar.

‘Als je dat denkt’ zei ze ‘ heb je hem niet gekend’, ‘ het was zijn grootste plezier en leven al dat moois voor ons te bouwen, je bent verkeerd als je denkt dat ik dat heb gevraagd. Hij snakte ernaar en ik liet hem maar’.

Ik was niet te overtuigen, maar belofte maakt schuld en bleef naar haar gaan.
De maanden verstreken en ik zag haar wegkwijnen, ik zag dat ze al haar energie bijeen raapte om mij te ontvangen. Ze sprak van een vlinder die haar overal volgde.
Ze zei: dat is hij, hij komt om mij troosten.

Op een dag werd ik terzijde genomen door de dorpelingen want het ging niet zo goed met haar. Ik wist dat ze elke dag door het dorp wandelde naar zijn graf, wist niet dat ze er uren bleef zitten. Het dorp schoot in actie en er werd een heel plan opgesteld.

In rotatie kreeg ieder van ons een taak toebedeeld, zelfs ik als buitenlander. Een groep zorgde ervoor dat ze niet langer dan een half uurtje op zijn graf bleef zitten, al pratend loodste ze haar terug mee. De anderen gingen met haar, jawel, drie maal per dag met haar en de hond wandelen. Ze stond op automatische piloot, ze verzorgde alles wat hij had gemaakt tot in de puntjes, zijn muziek stond altijd aan, de tuin daar kon ik me aan vergapen. Ze deed alles zoals het hoorde maar je kon amper kijken in haar ogen.

Op een dag zat ze in haar orangerie tegen de vlinder te praten, ik stond in de keuken en mijn blik viel op een open agenda. Ik las: Poe komt om 18u, ik ga uitgebreid koken. Champagne koud zetten. Het trok me aan als een magneet en bladerde terug. Elke dag stond erin Poe heeft gebeld, elke uur stond genoteerd. Ik las stukken die ik belangrijk vond en zij leek ze te noteren in kernwoorden, inderdaad ze vroeg er altijd naar. Poe is geslaagd vandaag voor haar examen, morgen ga ik haar lievelingsmaaltijd maken. Tot in detail stond er telkens wat we hadden gegeten met soms de bemerking, dit had Poe heel graag. Poe leest graag boeken, heeft pijn aan haar voeten, pedicure bellen.

Elke dag stond onderaan, ik mis je T. ik bladerde terug en terug, alles stond erin wat ze hadden gedaan, gegeten, besproken in korte zinnen of woordjes. Dit was bijna een dagboek, toch voelde ik mij niet schuldig. Ik kreeg hier zicht op een grote gever. Poe loopt niet graag in het donker… nu ik erover dacht, ze liep altijd mee, bleef zelfs wuiven tot ik uit het straatbeeld verdween. Zonder dat ik het besefte liet ze op haar manier merken,hoezeer zij het apprecieerde dat ik aan haar bleef trekken. Ik die dacht iets goed te doen en dan nog met tegenzin, was het verwend nest. Als een prinses werd ik behandeld en ik had het mij blijkbaar laten welgevallen.

Nu stond ik aan het graf, een steen uit de 18de eeuw, ik heb nooit geweten dat je in een steen het frêle van een roos kon weergeven, het zijn tientallen rozen.
Ik heb maar enkele dingen moeten beloven:
dat ik zou loslaten, dat ik de laatste weken elke dag zou komen om te vieren, om een fles champagne te kraken, voor de kat en de hond zou zorgen.

Hun huis is nu bewoond door jonge mensen, ik zal ervoor zorgen dat ze hun stukje geschiedenis kennen. Willen jullie dit a.u.b. laten, hij heeft hier maanden aan gewerkt. Mag de vlinderboom die zij heeft geplant ook blijven staan, T&T liggen daar ook.

Hun namen begonnen allemaal met een T., en ik mis de kerstkaartjes waarop stond van T.T.en ook T.T. ( met poezenpoot en hondenkrabbel)
Ze zijn er allemaal niet meer, ze zijn in twee gesplitst.
Mijn lieve vriendin ligt nu samen met mijn vriend
nu begrijp ik hem, want… ik mis haar het meest.
De eerste dorpeling komt al aangewandeld, wat vliegt de tijd.
Wie zei ooit:
mijn vrienden zijn als hoedjes van papier,
van oude vergeelde kranten,
hun huiden zijn als oude vergane pelzen
Nauwelijks nog te omarmen
Hun Meester is ze komen jatten,
heeft ze meegenomen naar de andere kant

Ik kijk rond en in één blik zie ik het hele dorpje, de kerk in het midden, hun doden omringt door allemaal huisjes. De dorpelingen staan klaar voor de dienst en wachten op mij, ze bellen met regelmaat om te vragen of alles goed met mij gaat. Ik leg een vlinder neer, … en ik sluit het poortje.
Wat mis ik de tijd dat ik een prinses mocht zijn.

geplaatst door Poe_oh - 4884 keer gelezen

beoordeeld 4.73/5 (11 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.be zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be