Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

maandag 8 augustus 2011

De indiaan lacht


Een jaar ging voorbij. De indiaan zwierf over de jachtvelden en over de hoogten waar nog sneeuw lag. De hoop in zijn hart hield hij smeulende tot de lente aanbrak en hij met zijn zoon de verre trek zou maken in de woeste streken waar bleekgezichten weg blijven.
Op een dag stond de indiaan voor een rivier waar hij eerst zijn dochter zou zien om dan de rivier over te steken naar de hoogvlakte waar hij zijn zoon zou treffen voor hun jaarlijkse trek over de jachtvelden. Toen hij ook haar man zag en hun twee papoozes, sprong zijn hart op. Samen liepen ze langs de rivier op zoek naar een ondiepe plaats om die over te steken. Node maakte hij zich uit hun omarming los om weer elk hun weg te gaan. Een dagreis verder trof hij op de afgesproken plaats zijn zoon en vertelde over de ontmoeting.
De volgende morgen begonnen ze samen hun trek over de jachtvelden waar al een vroege zomer was ingezet in wat nog maar lente heette. Vaak zwijgend elkaar verstaand vonden zij de paden die hen dagenlang weer dichter bij elkaar brachten in het genieten van de wijde zichten over de prairie aan de voet van de heuvels.
Zij spraken geen woord over de blanke squaw, al wisten zij beiden van haar plannen om een wig te drijven in de bloedband met hun dochter en zuster. Want zij wisten ook hoe de blanke squaw wankelde op het voetstuk dat zij had beklommen en waarop zij behalve zichzelf nog maar één steunpunt over hield. Met het tuimelen en haar val, ooit wel eens, wensten zij niets te maken te hebben.
Hun weg die zij deze lente samen gingen was mooi en had elke dag de inspanningen bezegeld met een dronk aan zelf hervonden bronnen, en bij het vuur met een mijmering over samen beleefde omzwervingen, deze lente langer dan ze het voorbije jaar waren.
Ongeduld was de indiaan van de rug gegleden nu hij ook de papoozes van zijn dochter had geaaid en over hun gitzwarte haar had gestreken.
De dag zou komen dat het geen geheim meer kon blijven voor de blanke squaw.
Toen de indiaan weer was teruggekeerd was het zover en liet zijn dochter hem het nieuws weten.
Dat maakte de indiaan blij, maar tegelijk bezorgd dat zijn dochter nu mee uit evenwicht zou raken door het wankelen van de blanke squaw. Maar ook blij dat die daardoor kracht zou missen om tegen de wig te blijven slaan.
De zomer vergleed in minder mooie dagen dan de lente gebracht had.
Weer zou de indiaan zijn dochter met haar man en de papoozes zien aan de rand van het grote zoutmeer. Zo slecht was het weer geworden dat de papoozes in de wigwam sliepen terwijl erbuiten bij het vuur de vredespijp werd doorgegeven en elk een raad ten beste gaf om de rest van het jaar vredig door te komen spijts de kramp bij de blanke squaw.
De indiaan dacht er nog zo weinig mogelijk aan. Eerst zullen de bomen hun bladeren verliezen en daarna komt misschien weer verse sneeuw. Nog maar twee seizoenen verliepen maar de indiaan heeft al meer vreugde gevonden dan in het hele jaar voordien. De indiaan blaast tevreden een rookkring de lucht in. Hij glimlacht om gevonden geluk. En de indiaan lacht om de kwel die niet hem meer treft maar de blanke squaw in haar levenskramp om wat zij denkt te verliezen.
De indiaan kan alleen nog winnen. Het valt hem in de schoot zoals een rijpe appel.
De indiaan glimlacht nog als hij, bij het vuur, het hoofd neerlegt voor een slaap waarin zijn oude droom zich jong weet als een dartel mustangveulen.

geplaatst door Harry - 4822 keer gelezen

beoordeeld 3.67/5 (9 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.be zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be