Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

vrijdag 5 augustus 2011

Walking….en beschaamd aankomen


De zomer had ik in de lente al,zoals iedereen. Geen zonnebank nodig, en het bruin gebakken. Horizontaal liggen niksen, de blik op het uitspansel in lichtblauw met witte streepjes. Een krant lezen tot ze er verwaaid bij ligt. Muziek in de oortjes. De deurbel negeren, gesteld dat die overgaat. Eten als ’t past of als de honger knaagt. Rond vijven of zessen een dutje, nog steeds in het zonnetje of, als die zich weg stak wat zelden gebeurde, even in bed soezen. Fitnessen als mijn lendenen stram werden. Douchen, nog eens buiten komen en een bolleke drinken, of een koffie naargelang het uur en de spijsvertering. Als er niemand is om tegen te zwanzen, maar weer op huis aan en wat zitten chatten. De wat jongere dames ‘schatje’ noemen of ‘dame’, naar gelang hun profiel en aard en in de chatkamer gegeven en getaxeerde reacties. Het plezante is als je daarmee meteen de juiste toon treft. Het geeft niet om ouder te zijn, want als je het er maar vingerdik op legt weten ze wel dat het waarderend plagerig is en vrijblijvend genoeg voor een mengsel van halve ernst en hele luim. En aanstekelijk werkt het ook nog. Want als de andere dames dat zien dan zijn ze ook meteen mee. Het schept vertrouwen, zo nodig of gewenst. Je wordt dan ook vaak privé aangeklikt, niks meer in verband met wat daar in die chatkamer gebeurt. Dat is dus nog een ander chat-aspect, en nog beter merkbaar is dan de reactiesnelheid en teneur bij de dame in kwestie.

Intussen was ik al een tijd aan het reizen geslagen. Op alle soorten van manieren. Trains, planes and automobiles….
Walking on own feet, trage maar grondige exploratie van streek en landschap.(Blog: Heerlijk traag). Elke dag hopen dat het weer blijft wat het is: niet te warm, met wat bewolking; een buitje mag nog wel, een warmer dagje ook. Elke dag ontmoet je al eerder bekende walking men and women; soms op het pad, soms in je pleisterplaats voor de nacht. Pleisterplaats zeg dat wel. Sommigen hebben pleisters hard nodig : de Compeed gaat van hand tot voet. Een Nederlander uit Utrecht verscheen piekfijn uitgedost met witte Gore-Tex broek aan het ontbijt en trok voor het buitengaan nog een stel dure beenkappen aan ook. We zagen hem ’s avonds niet aankomen, maar snoven zijn relaas bij ’t ontbijt: tot boven zijn knieën in de bog gezakt, dada witte broek, en dan nog de beenkappen onderweg verloren ook! Nou moe! Anders best wel een leuke kerel. Australiërs en Spanjaarden liepen er ook rond, Duitsers ook; maar Fransen,nee hoor,die vinden het UK te raar of te nat.
Walking is altijd heerlijk, zelfs waar het een hele dag inspanning kost. Je komt op plekken met schitterend uitzicht waar geen auto ooit bij kan. En eindelijk snap je waarvoor die keurig gestapelde hoge steenhopen en –kegels dienen: om aan de lijzijde uit de wind te zitten als je de lunch uit de rugzak opdiept. Het wordt anders beweerd, ik weet het, maar het echte doel weten ze toch niet en ik hou het bij mijn uitleg. Voilà, die is tenminste nuttig.
En na een week of twee hard werken er alweer voor een paar dagen op uit naar Umbrië. Assisi lijkt geen steen veranderd in 50 jaar. En nu, ook weer voor een paar dagen, net terug uit Berlijn; ook 50 jaar geleden. Onveranderd is de Kurfürstendamm met de Gedächtniskirche, maar het Oost-Berlijn dat ik toen bezocht lijkt in niets meer op Berlin-Mitte vandaag;het Museum-Insel nog wel,en zijn inhoud ook die ik me nog herinnerde. Eine Reise wert.
Maar beschamend is het aankomen in Zaventem.
Eerst hoef je aan buitenlanders uit te leggen dat die kilometer lopen en hup naar onder en hup weer naar boven en dan alweer een paar honderd meter roltrottoir, waarna een taxfree shop weer door laveren, goed zijn voor ongemerkt passeren van tijd om “dadelijk” je koffer op de transportband te vinden. Als je niet te vlug gestapt hebt, uiteraard. Zij merken op dat ze dat nog nergens ter wereld hebben gezien, en het is nog waar ook.
En dan vragen ze naar het station. Volg ons maar naar beneden, zeg je dan, want je weet waar ze al jaren aan een van die twee perron zitten te klooien in iets wat toch maar een lelijke onderaardse krocht blijft. Warempel heeft dat ‘station’ één ticketautomaat; alleen kan je er met noch geld noch betaalkaart een ticket uit krijgen tot het ding je vriendelijk verzoekt je kaart maar terug te trekken. Tijd doen verliezen tot je van armoe achter in de rij voor een loket gaat staan aanschuiven voor een ticket en intussen wel een trein hebt gemist, dat is hier het sterke punt. Hé meneer Schouppe, laat toch een zak over zulke ‘automaat’ trekken ! Het is daar niet de Grote Markt of Manneken Pis hé, en dus oninteressant om er lang te toeven!
Het is ronduit beschamend om terug aan te komen in je eigen land in gezelschap van buitenlandse toeristen die zoals jij gebruik willen maken van openbaar vervoer, en ook nog uit te moeten leggen dat het land al dik een jaar geen regering heeft maar dat dit helemaal niet hindert omdat er nog vier andere zijn! Trek een zak over je kop meneer Schouppe (ik moet dat als Belg ook beginnen doen uit schaamte)!
En schaf misschien naast een resem verkeersborden ook tussendoor nog wat treinen af. Dat zijn er dan weeral enige minder die we kunnen missen terwijl we voor een ticket buitensporig aanschuiven in een onderbelichte spoorkrocht die ‘Brussel-Nationaal’ heet.

geplaatst door Harry - 5208 keer gelezen

beoordeeld 4.17/5 (18 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.be zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be