Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zondag 27 februari 2011

weing inspiratie...

Weinig inspiratie deze week…alles gaat zijn gewone gangetje. En toch vind ik het goed zo. Mijn leven valt in de plooi…met mondjesmaat. Even uit de bol geweest op ons personeelsfeest. Een etentje bij vrienden en een film meegepikt “Rundskop”…indrukwekkend, bleef even plakken. De doodgewone kleine dingen. Meedraaien in het circuit van onze samenleving.

Maar toch blijft het verdraaid moeilijk te functioneren als single. Je denkt teveel. Je hebt vragen maar zelden een antwoord. Je leest de krant, luistert naar het nieuws, kijkt naar duidingprogramma’s… weinig dringt echt door. Je leest de blogs van je collega’s M4Mers en het troost je, iedereen kampt met vragen…vechten met zichzelf. Willen het lege blad invullen…met genegenheid en passie.

En hoewel het aanbod gigantisch groot is vinden er zo weinig de weg naar elkaar. Is het water te diep? En ja…de seksueel getinte gesprekken komen je het strot uit! Blijkbaar is het libido de belangrijkste factor bij de keuze van een partner. Is het een vasthouden aan de laatste strohalm van de jaren die ons nog resten? Moet alles op seksueel vlak nu uit de kast komen? Of is het een levenselixir om op verder te drijven, je morfinespuit! Is “het bed” en “elkaar graag zien” uit den boze?

Of…is er zo weinig inspiratie om een relatie levend te houden, te voeden, op te bouwen. Is het de ontnuchtering van een kapotte of verloren relatie die ons parten speelt...

Wordt het blijven meespelen in de speeltuin van M4M? Of wordt het spelen in ons eigen tuintje? Tja…daar is dan wel “veel inspiratie” voor nodig!

Lees verder!

geplaatst door Tesoro



zondag 27 februari 2011

Los laten


Laat het los, schreef een vriendin. Het moet wel. Zeker als het weer tussen de oren zit. Dat had ik nooit mogelijk geacht, voor iemand waarmee ik geen relatie wou of kon hebben. Ken ik mezelf wel ?
Als de schok is afgeveerd komt de doffe pijn en de weemoed. Om het verloren seksmaatje, het wegvallen van beleving van dat stukje zelf. Is het egoïstisch ? Een vraag.
Maar je bent niet meer in staat. Ook niet daar waar je nu zou willen. Het misverstand rijst huizenhoog en je hebt geen zin of energie om het uit te leggen, het erover te hebben. Is het elders nog te doen ? Zo ja, wat betekent dat dan ?
Niemand verstaat je nog. Je verstaat jezelf niet meer. Genoegens vallen nu buiten de gevoelens voor personen waarvoor en waarmee je die tevoren wel had. Ach…,wat zou het? Je kan het toch niet veranderen.
Je kan iemand verliezen op tal van manieren. Aan het onafwendbare dat je mag begeleiden. Aan het onvoorziene dat je ontmant. Wat is het ergste ? Ik weet het niet.
Healing moet ik zelf kunnen. Familie staat erbuiten. Bovendien ben ik eenzamer -ook niet mijn keuze- dan de meesten kunnen zeggen. Zij hebben hun kinderen. Ik ook, maar een gat van langer dan een kwarteeuw, dat nooit helemaal dicht gaat. Geen aankloppen en uithuilen. Ik moet sterk zijn. Niet mijn hoofd gaan leggen op de schouder van een vrouw. Geen verkeerde indrukken nalaten. Het odium van de man; mannen plengen geen tranen. Ik ben moe. Laat me wat tijd. Het komt wel weer in orde.
‘k Weet niet wanneer, ook niet met wie dat zal kunnen. Wel weet ik dat ik kan liefhebben. Weer beginnen bij nul. Open voor het goede. Als ik het maar zie….

Lees verder!

geplaatst door Ufo



zaterdag 26 februari 2011

Veroordelen

Elke mens veroordeelt te vlug. Het is mij ook weer overkomen deze week.

Op het moment dat ik het nut van deze site niet meer inzag, kreeg ik ineens een interesse berichtje. Eerst dacht ik “bah, ik heb geen zin om te reageren”. Maar het was van iemand die ook een aantal maanden geleden al een berichtje naar mij gestuurd had, maar waar ik ook toen niet verder op ingegaan was. Dus dacht ik: de aanhouder wint, ik stuur deze keer wel een berichtje terug.

Na wat kort mailverkeer, bleek al vlug dat we allebei geen voorstander waren om lang te mailen, maar een voorkeur hadden voor een face to face ontmoeting. We hadden dus een dag en plaats afgesproken en elkaars telefoonnummer uitgewisseld.

Ik had zo iets: we wachten rustig af en we zien wel donderdag wat het wordt. Maar hij pakte het volledig anders aan: wou al eens bellen, stuurde om middernacht een sms ‘slaapwel’, vroeg in een mail (al lachend bedoeld) of ik ook een kamer geboekt had in het hotel waar we afgesproken hadden, …

Dus op het moment dat ik eigenlijk mijn buik vol had van het daten, kwam er een vrijpostige en familiair individu op mij af, zodat ik boos weg onze afspraak afgeblazen heb. Hij verbouwereerd, totaal niet wetend wat hij misdaan had, wist niet wat hem overkwam.

De dag erna heeft hij zich via mail honderd keer geëxcuseerd voor zijn manier van handelen en benadrukte nog eens dat die kamer als humor was bedoeld omdat ik ook gesuggereerd had dat ik niet naar huis ‘mag’ omwille van de babysit. Maar mijn indruk was gemaakt: dit is een eikel! Dus ik reageerde niet.

Op donderdagmiddag heeft hij door nogmaals aan te dringen, mij uiteindelijk toch kunnen overtuigen om alsnog ’s avonds een verkorte versie van onze date door te laten gaan. Hij heeft een uur gekregen om me te overtuigen dat ik fout zat, dat het geen eikel was.

Het uur was niet nodig. Na 5 minuten voelde ik me zo schuldig over de manier waarop ik hem behandeld heb, want het is een leuke, toffe, open, warme en heel sociale man, die zeer intrigerend is. Ok, hij is uitdagend, maar het siert hem als je hem leert kennen. Hij heeft een positieve indruk op mij nagelaten en iets in mij losgemaakt. Ik verlang er naar om hem beter te leren kennen.

Zo zie je maar dat je niet te vlug mensen mag veroordelen. En dat je bovendien heel voorzichtig moet zijn met de interpretatie van het geschreven woord: zaken in mail of sms worden steeds vergroot en totaal uit hun context gerukt. De enige manier om iemand echt te leren kennen is een ontmoeting waarbij je hem of haar in de ogen kan kijken, de stem intonatie kan horen, de lichaamstaal kan gade slaan, …

Lees verder!

geplaatst door Leni - 4 reacties



woensdag 23 februari 2011

Netlog en de priemgetallen

Netlog zond me vorig weekend een bericht dat zij vandaag verjaart. Alsof ik dat anders zou vergeten zijn. Ik had nooit veel op met big brother toestanden van facebooks en netlogs die alles proberen te weten over iedereen, maar nu niet eens blijken te weten dat zij niet meer bij de levenden is.
De Netlog verjaardagsherinnering vond ik dan ook tactloos grof. Erger dan de eveneens facebook- en netlog-voorstellen om vriend te worden met mij onbekende vrouwen die ik van geen haar -laat staan schaamhaar- kennen kan of wil. Facebook- en netlog-surrogaten hoef ik niet, en al zeker niet vandaag met dat voelbaar gemis aan wie, ook al was de seksrelatie al eerder aan haar eind gekomen, er niet meer is maar vandaag inderdaad jarig zou zijn.
Ook al wil je eigenlijk een veel meer omvattende relatie, een seksrelatie kan naar ‘t schijnt bijzonder langdurig zijn omdat je steeds terugkeert naar de partner waarmee de seks zo goed is dat je er niet los van raakt zolang je niet die ene en meeromvattende relatie vindt. Die verkoos ik wel maar vond die niet, tot ik tenslotte inzag dat een seksrelatie me juist hinderde om ze te vinden.
Van haar kant bleef zij tegen beter weten in verwachten dat ik de oplossing zou zijn voor alle problemen die zij zag en die in haar ogen steeds groter werden.
Allerminst door die netlog-herinnering aan haar verjaardag, was zij niet uit mijn gedachten vandaag. Ik gaf om haar en denk nu zelfs dat ik toch ook wat van haar hield, ondanks mijn weten en belijden dat zij niet voor de rest van mijn dagen ‘de ware’ kon zijn. Mijn weten dreef op intuïtie over de negatieve draaikolk die haar vaak de diepte in zoog, en waarbij ik geen enkel verschil maakte. Maar des te meeslepender voor haar en mij was ons gevrij in al zijn intenties, gedaanten en intensiteiten.
In dat met sneeuw eindigende anderhalve jaar schonk zij me de ultiem bevredigende seks die een jaar eerder stilletjes opzij was gegaan in wat gaandeweg het afscheid werd van een lieve gezellin een kwarteeuw lang.

In twee jaar lieten twee vrouwen mij voorgoed achter.
Dat ik om beide nu soms nog wat kan rouwen beken ik hier aan andere vrouwen die me wel eens durven zien zitten terwijl ik hen ook durf zien zitten maar niettemin voor mezelf nog wis en zeker moet zien te weten of mijn verwachtingen ingevuld kunnen raken.
En ik beken dat de eerste mijn verwachting omtrent een relatie vorm gaf, en de tweede omtrent seks die me nog te beurt kan vallen in de priemgetallen van mijn levensjaar en van 2011. En ik geef toe dat ik niet ga voor minder. Waarom zou ik ook ?
In die priemgetallen zie ik geen eenzaamheid liggen. Want ik hou ogen en hart open, indachtig wat ik weet en ervaren heb.

Lees verder!

geplaatst door Harry



dinsdag 22 februari 2011

(h)eikel


De zaak ligt gevoelig. Dat moet wel als je anderhalf jaar na je debuut hier nog de horizon van deze site af speurt naar die parel die de zwijnen lieten liggen. Bestaat die dan wel nog? Gelukkig komen er maandelijks hele snoeren parels bij; zegt M4M. Allemaal goed en wel. Hoeveel oesters moet je openbreken om die te ontdekken waarnaar je op zoek bent? Onbegonnen werk is dat.
Bovendien, de M4M oesterbank spant steeds meer met jong broed de kroon. Als je hier een tijdje blijft staan en weer wat ouder bent, lijkt de kans op het vinden van die parel alweer een stukje kleiner.
Nu heb ik het geluk dat ik maar één keer verjaar in dezelfde periode dat anderen dat twee keer doen.
Dat kan bijzonder slim lijken, maar is het niet. Het is een godsgeschenk, een gave die zelfs dokter Lecompte doet blozen. Dat hij daar niet op is gekomen!
Want van zodra ik weer eens verjaard ben gaat het zo : in al de tijd waarin ik nadien maar één keer verjaar, verjaren alle anderen TWEE keer. Handig. Ik sta hier nu tussen een massa veertigers die dus over 15 jaar allemaal quasi leeftijdgenoten zijn geworden, gesteld dat zij en ik dan nog leven en niet allang aan een lief zijn geraakt.
Op een middag zat ik voor het daten te eten; dat moet ook gebeuren en komt zelfs aardig van pas als de date niet opdaagt, misschien omdat je die afspraak als zeker beschouwde maar er eigenlijk geen bevestiging van kreeg.
Nou, naast mij zaten in aanliggende kwartieren van een ronde tafel een koppel naar schatting zeventigers, dat beslist aan het daten was. Hij probeerde haar uit te leggen hoe je uit een computer een foto opduikelt om die te bekijken. Wel moest hij nog eens nagaan, ja zelfs vragen aan een specialist, hoe je die foto op vol scherm krijgt. Ik dacht van ‘man toch, draai je om en vraag mij het’, maar was blij dat hij het niet deed. De in het aanpalend rondetafelkwartier belangstelling veinzende vrouw leek mij een aankomende Alzheimer te verhullen en had al haar fraais al onder een dikke witte trui weggemoffeld. Het viel niet uit te maken of zij een Gentse was (wat kon, want zij plaatste al eens een Frans woord) want haar taal was amper te horen terwijl hij in onvervalst Antwaarps dapper door dramde. Bij dat stel was het duidelijk een tweede afspraak.
Bij mezelf liet ik van een paar diverse dates eens de revue passeren en kreeg zowaar de aandrang om er een van vorig jaar maar evengoed mis gelopen weer eens op te bellen, want tenslotte hadden we geen ruzie gekregen of zo. Het was alleen maar onverklaarbaar plots weer plat water geworden, om een uitdrukking te gebruiken die ik zelf eens heb moeten aanhoren.
Ik heb het toch maar niet gedaan. Want wat zou ik dan moeten zeggen? Dat ik die eikel van vorig jaar ben die eerst vol vuur uit de hoek kwam en dan plat viel ?
Ik begin mezelf in het daten echt wel als (h)eikel te zien.

Lees verder!

geplaatst door Ufo



zondag 20 februari 2011

polyamorie...tja

De nieuwe of andere vorm om je seksualiteit te beleven omdat je heel je leven voorzichtig geleefd hebt? Worden de monogame denkprincipes overboord gegooid. Is het een zoeken van meerdere eigenschappen en kwaliteiten in een waaier van personen omdat deze nooit gebundeld zijn in één persoon? Komaf maken met je burgerlijk bestaan! Uit het keurslijf van jaren stappen?

Is dit de “samenlevingsformule” voor de toekomst. Rollebollen met de toelating en goedkeuring van je partners. Het is misschien de oplossing om het overschot aan single vrouwen op te vangen ;-)

Vloeien de grenzen van warme vriendschap en zuivere liefde door elkaar? Of…waar stopt vriendschap en begint liefde?

Polyamorie staat voor een levenswijze waarbij erkend wordt dat het mogelijk is om van meer dan een persoon tegelijk te houden. Deze liefde uit zich in relaties waarbij vriendschap, intimiteit, een emotionele band, spirituele verbondenheid en/of seksualiteit ingrediënten zijn (wikipedia)

Deze levensvorm of levenswijze keur ik niet af noch goed. Je bent geen minnares…geen concubine…geen geheime relatie, wie ben je dan, welke rol vul je in vraag ik me af? Is het niet je hoofd in een wespennest steken. Vroeg of laat geblutst uit deze situatie stappen. Kan liefde gedeeld of vermenigvuldigd worden? Blijf je genoegen nemen met de tweede plaats. Wanneer steekt jaloezie de kop op? Het geeft stof tot nadenken. Jezelf en anderen in vraag stellen. Een boeiend thema, een oefening op doordenken.

Tja… stiekem, diep in je binnenste wil je toch die “ene ware” zijn..of denk ik verkeerd?

Lees verder!

geplaatst door Tesoro - 4 reacties



zaterdag 19 februari 2011

Enkel neurotische vrouwen vallen over spelfouten.

Beste mannen, ik moet jullie waarschuwen. Ik heb de voorbije maanden tijdens het daten veel over mezelf geleerd, mooie en minder mooie dingen. Gisteren heb ik vernomen dat ik neurotisch ben. Dit was gelukkig geen objectieve vaststelling maar een logsiche gevolgtrekking.

Ik zat bij een lekkere whisky na te genieten van een goeie film, en het gespreksonderwerp kwam, hoe kan het ook anders… bij dating. En bij selectie tussen de profieltjes, het versturen van mailtjes, en het afspreken of niet afspreken. Van de mailtjes zaten we snel bij het onderwerp spelling. Mijn gezelschap van de avond vond het niet kunnen dat ik afknap op spellingsfouten. Even doorgeboomd over het nut van spellingsregels, maar er was geen overtuigen aan. Zijn standpunt: spellingsregels zijn uitgevonden door mensen die willen aantonen dat ze slimmer zijn dan de rest en hebben geen enkel nut. En vrouwen die vallen over spellingsfouten, en meer bepaald over het zondigen tegen de dt-regels, zijn neurotisch.

Even heb ik aangehaald dat het wel een datingsite voor hoger opgeleide singles was, dus dat een min of meer correcte spelling misschien wel mag verondersteld worden, maar dat hielp niet. Toen ik zei dat ik het ook niet kon helpen, dat ik het product ben van mijn opvoeding, dat mijn papa leraar Nederlands was, en dat ik al van kleinsaf boeken verslind, en daardoor misschien iets gevoeliger ben voor correct taalgebruik, maakte dat ook al geen indruk. Op vlak van spelling bestaan geen verzachtende omstandigheden.

De diagnose van de avond was gesteld: ik ben neurotisch. Even voelde ik me een slechte, pretentieuze vrouw, maar dat gevoel werd gelukkig snel weggespoeld.

Lees verder!

geplaatst door Jds - 6 reacties



vrijdag 18 februari 2011

alles anders ?


Veel tijd was er niet voor nodig. Na anderhalve maand in dit eerste jaar van de nieuwe decade heb ik het ingezien. Voor sommige dingen waren de voorbije twee jaren misschien nog te kort, voor andere was zelfs het laatste jaar al te lang. Het kan zijn dat alles nu anders gaat lopen. Meestal ten goede, denk ik. Wat ik nu al ten kwade weet, gaat dan hopelijk niet te lang meer duren.
Meer actief ga ik worden. Minder aan deze stomme laptop gezeten. Met beide voeten IRL. Goed voor de gezondheid. Zonnen zodra de temperatuur het toelaat. Hier bij mij, muziek in de oren en boek bij de hand; genieten, alleen. Nog vaker naar een concertje, een tentoonstelling in binnen-of buitenland.
En ik sla een stuk van mijn lijf; een stuk of wat kilo’s dan. Fitnessen tot ik weer de buikspierblokjes kan tellen. Ik weet het, zoals weleer zal het nooit meer zijn, en weleer is dan ook lang geleden, van toen ik nog een twintiger snaak was. Toen ik nog op de skilatten stond in een unheimlich Ort zonder skilift en met vellen onder een halve dag naar boven ploeterde om een zonverbrande kop te halen en halsoverkop af te dalen. Wel 40 jaar geleden verdorie, en sindsdien nog alleen gelanglaufd als er in de Hoge Venen eens wat sneeuw wou ophopen en blijven liggen.
Van alpine pistes blijf ik nu wel weg; ik zou het maar wat sneu vinden om een tijd met een been in het gips rond te pikkelen. De tijd dat ik Welshe of Lakelandse heuvels af stormde liet ik ook al een kwarteeuw achter me. Een beetje vertigo? Nee ik wil zuinig zijn met de vermogens die’k gelukkig nog over hield, er nog lang van genieten. Alfred Wainwright is tot zijn 82ste gaan stappen op de paden die hij beroemd maakte. Ik hoop het ook te kunnen. Windsurfen weer ? Ik schaam me bijna om met die antieke Mistral plank nog aan te komen zeulen. Ik zal ze maar houden voor Waalse stuwmeervlakten, of voor de Braakman om er dat afgeperste kilootje nadien weer aan te laten komen met een kom mosselen in Philippine. Haha, in Aardenburg heb ik nog in een zonnige voormiddag op de kiosk gedanst met de dame van die-dag-uit, Leonard Cohen loeihard uit mijn ernaast geparkeerde auto. Cohen heeft altijd dat aanstekelijke danseffect. Laat me dan geen vrouw die dansen kan in de buurt hebben of ik vat haar bij de lurven en sleep haar zelfs denkbeeldige dansvloeren op tot ze smeekt om nog. Onweerstaanbaar, Cohen. Zo bleek ook de dansdame van de Aardenburgse kiosk te zijn in bed; daarbuiten hebben we de kiosk nooit meer gehaald, het naaktstrand nog vaak.
Wie weet ga ik niet weer eens echt goed tango en paso doble leren. Wat ik daar tegenwoordig van maak lijkt wel een zootje; misschien bij gebrek aan goede danspartner. Ik zal dringend eens een nieuwe moeten vinden voor dat soort genoegens.
Ja ik zweer het : 2011 gaat niet verkwanseld worden. Alles wordt anders.

Lees verder!

geplaatst door Ufo



woensdag 16 februari 2011

Mijn dochter van 8 ...

Mijn dochter van 8 gaat nooit trouwen, zegt ze. Ze haat jongens : het zijn vervelende wezens, macho's, stampen altijd en kijken neer op meisjes.

Oei denk ik dan, heeft ze dat zelf ervaren of zou dat komen omdat ze thuis in een vrouwenwereld leeft. Buiten haar kleine broer, die ook die 'jongens' kenmerken vertoont volgens haar, is het één en al vrouwen thuis.


Nu mijn dochter is ook niet het 'prinsessen type' hoor, maar een goede stevige brok die tegen een stootje kan en haar mondje kan roeren. Ooit dacht ze eraan om te voetballen. Dat leek haar wel leuk, maar ... als enige meisje tussen al die onaangename jongens, dat zag ze echt niet zitten.

Wat kan ik als mama daartegen doen? Moet ik daar iets tegen doen?

Ik vind voor mezelf dat ik toch minimum haar moet doen inzien dat het verschil tussen mannen en vrouwen wel zin heeft en soms ook zijn voordelen. Wat zouden de vrouwen zonder de mannen zijn en de mannen zonder de vrouwen. De wereld zou niet draaien, we zouden de andere sexe niet meer kunnen lief hebben, we zouden ons er niet meer kunnen ergeren aan de andere sexe, ...

Maar hoe begin ik daaraan?

Lees verder!

geplaatst door Leni - 2 reacties



woensdag 16 februari 2011

Veulens van de nachtmerrie

Hoe mensen de dingen beginnen zwart te zien is me nu duidelijk. Mijn achterdocht stijgt ook maar met de opgezweepte adrenaline.
Nog altijd wil ik geen mens kwaad doen, laat staan een vlieg. Maar soms doet de fictie mij een werkelijkheid zien die ik niet voor mogelijk hield.
Want het toneeltje van mijn ‘retraite’ die ik zelf gekozen mocht wanen op het voor mij gunstigst geschikte moment in 1996 (blog ‘Bajesklant’), lijkt 15 jaar later een boosaardig kantje te hebben.
Het veulen van de nachtmerrie toen is in stilte uitgegroeid tot weer een nachtmerrie als ik niet oppas. Ik moet niets meer op hebben met nachtmerries, en zeker niet als ze hooi kregen van madame ex. Haar ‘zorg’ om mijn kinderen was levensgrote veinzerij, wat ik wist. Maar het in wezen verkeerde daarin was zó subtiel dat het niet aan te tonen viel door mij die zij wou treffen, wat gelukt is ook.
Na 27 jaar opnieuw je kinderen zien is dan ook bijzonder heuglijk om het aan weerszijden open vizier, de gemoedelijke reünies en de belevingen met de een en de ander. Dat is het enige wat telt. Maar dat is weer niet te pruimen door madame ex die zich een nieuwe rol van schutsvrouw aanmeet. Alsof ik mijn kinderen iets zou willen onthouden of afnemen, terwijl ik het juist al die tijd voor hen had bewaard.
Madame ex is de zelfverklaarde heilige, die dat voor het oog van mijn kinderen ook mag blijven.
Maar wat ik voor hen ben bepalen zij nu wel al een tijdje zelf; dat mag zo blijven en daar moet madame ex niet tussen komen.
Als zij dat doet wuif ik haar weg als een lastige vlieg, al zou mijn hand die nu kunnen verpletteren op de tafel waarop ze weer in mijn blikveld meent te moeten komen.
De nachtmerrie zal geen veulens meer jongen.

Lees verder!

geplaatst door Harry - 2 reacties



dinsdag 15 februari 2011

een vingerknip en...

Fragmenten uit een gesprek blijven hangen. Ik wens me ‘een echte man’ ik wil er naar opkijken, fier zijn, zijn kennis moet groter zijn dan de mijne… 5% van de aanwezige mannen op een site voldeed aan haar voorwaarden, de rest was niets!

Dus… een afgod gezocht die het gedroomde leventje schenkt in ruil voor? Nederigheid! Leegheid! En tenslotte eenzaamheid…want hij is de baas.

Vleierij…pluimstrijken…aaien…flikflooien!

Een wrange smaak bleef achter in mijn mond. Een vingerknip van hem… en ik lig klaar! Wie herinnert zich nog die zwarte postuurtjes op de toonbank bij de kruidenier, je steekt er een muntstukje in en het knikt!

Is dat het gedachtegoed dat overblijft na de strijd van zoveel vrouwenbewegingen? Het losrukken uit een harnas waar we in gekneld zaten, waar we goed of kwaadschiks in geduwd werden. Blijft de rol van de vrouw alleen maar behagen, kinderen voeden en grootbrengen, met de plumeau in het huis flaneren, ’s nachts met de nodige schroom je slaapkleedje naar omhoog schuiven!

Neen.

Wanneer de subjectieve tijd sneller gaat dan de objectieve…wanneer we leren van elkaars kennis… elkaars schoot en schouder zijn…naast elkaar lopen…naar elkaar opkijken…het zoete verlangen in je buik trilt en je kunt of mag dit zeggen…herinneringen aan wat was vervagen…inspraak, samenspraak, evenwaardigheid. Ja… dan heeft de ‘Dolle Mina – strijd’ vruchten geleverd.

Emancipatie is samen streven naar maatschappelijke/mensvriendelijke verhoudingen in een relatie (en in onze maatschappij). Samen onze talenten, kennis, begaafdheden delen. Verwondering, bewondering, begeestering, trots, passie smaken.

Een ‘echte man’ is van vlees en bloed…geen egotripper.

Lees verder!

geplaatst door Tesoro - 2 reacties



zaterdag 12 februari 2011

oude dromen...nieuwe dromen...

Mijn vingers glijden over, neen strelen, de vouwen en plooien van de oude kaart, Westkust USA. Aan flarden van het duizendmaal open en toe plooien, eigenlijk een beetje zoals mijn leven op een bepaald moment aan flarden was! De herinneringen werden duizendmaal opengevouwen en terug dicht geplooid, veilig opgeborgen, met een glimlach op het stapeltje gedane zaken gelegd. De beelden op mijn netvlies zijn anders dan de filmpjes, de souvenirs van een ander leven.

Kleurrijke stift lijnen wijzen de weg van LA tot Vancouver…naar Las Vegas…naar…duizenden kilometers motorrijden. Vrijheid. Avontuur. Vriendschap. Verwondering. Ongerepte natuur. Kitsch.
The American dream in een Vlaamse verpakking.

Stoere Vlaamse jongens en meisjes met het stalen ros :-)

De ‘nieuwe droom’ is geboren op 1 januari 2011…plannen, zoeken, meten, googlen. Geboren uit nostalgie. Samen met vrienden door dik en dun. De laatste keer de smaak proeven van het Wilde Westen? De zon op onze huid laten branden? De verfrissende Budweiser drinken? De Amerikaanse gekte beleven op Venice beach? Het zoeken naar woorden om de grootse natuur te beschrijven. Of de verbondenheid en geborgenheid van vrienden voelen?

Deze kaart was nog een stille getuige van een mooi en rijk verleden. De knoop doorgehakt. Oude kaart bij het ‘oud papier’ gelegd. Nieuwe stiften en nieuwe kaart kopen. Nieuwe wegen en bestemmingen zoeken. Hier en in de USA! Lege uren worden opnieuw zinnig ingevuld.

Mijn vingers willen nieuwe herinneringen en gedachten strelen. Nieuwe dromen en realiteit delen met diegene die me aanvult. Stift lijnen volgen die me leiden naar ‘de ware’.

Juli 2012…onze moto’s hoor ik al ronken … mijn koffietje bij Starbucks ruik ik al…

Born to be wild ;-)

Lees verder!

geplaatst door Tesoro - 9 reacties



zaterdag 12 februari 2011

Shaking Valentine


Heb je een lief, stort je in haar of zijn armen en laat je meeslepen door een tango,tongzoen,tanga,tingeltangel walsje of whatever. Smeed het ijzer terwijl het heet is. Bak het bruin, roze of aangebrand. Zet je keel open en schreeuw het uit of ga voor die deep throat waarover Flairboekskes vol staan terwijl de meesten zich afvragen wat je daar aan hebt. Enfin,‘k heb het nog niet moeten proberen en heb daar evenmin goesting voor. Valentijn mag er anders wel zijn. Ik kan er voor vallen.
Niet te zeemzoet nochtans, dat vind ik erover; tenslotte ben ik geen twen meer en ken ik alle smaken voldoende om te weten welke ik verkies. Eens gek uit de hoek komen schuw ik nochtans niet.
Vorige Valentijn liet ik voorbij gaan om het lief te verrassen dat kort daarop jarig werd. Van de gaststad hebben we maar weinig gezien. Het regende ook nogal. We waren een stukje gaan eten; het smaakte, en onze papillen plooiden zich al naar wat het vervolg zou zijn. Op weg terug naar het hotel bleven we haperen aan een lingerie etalage en aanschouwden er met gewis genoegen een pronkstukje dat commentaar van beiden trok. Een zwart zijden slipje met onderste sluitstukje dat maar bestond uit twee niet eens zo fijne vergulde kettinkjes. Niet gemaakt om er mee te gaan zitten, maar staan zou het wel gedaan hebben, althans voor even zo niet voor een staande wip. Maar zo’n specifieke verlokking bij beiden moest het afleggen tegen veel meer goesting in uitgebreid voorspel; al konden we ons ook daarin nog allerlei leuks voorstellen met dat hebbedingetje. We konden overigens niet naar binnen stappen want het was al na het late winkelsluitingsuur en konden ’s anderendaags nog altijd terugkeren. En o wat wenkten in die hotelkamer het bad en het bed.
Op ‘Ama et FACQ quod vis’ was het bad (al of niet FACQ) niet berekend, maar de vrouwelijke en mannelijke dobbers daarin konden er aan alle kanten een langdurig feest van het water (FACQ alweer) beleven dat nog lang bleef heugen en als amuse gueûle kon tellen voor een voorspel dat dan nog moest komen. Nee ik klap nooit uit het bed met en over iemand op enigszins herkenbare wijze, maar het vervolg laat zich raden in die uitgebreide uitgestelde Valentijnsnacht die de sterren uit de hemel liet vrijen. We hebben ’s anderendaags maar net op tijd de kamer verlaten. Het was opgehouden met regenen, en we gingen niet terug naar het lingeriewinkeltje. Dat ding kon niet meer tippen aan de Valentijnsbeleving die we net achter de rug en in de lendenen hadden.
In de liefde wil ik de seks liefst zó beleven. De eenklank in de geesten wil ik dan weer liefst volgens de beleving die ik kende en hoop opnieuw te hebben. De verrukking van de ontmoeting zoals soms al eens met de een of andere date. Boeiende gesprekken zoals met de vriendin die ‘k meestal bij een goede Chinees trof. Huiselijke etentjes hier bij mij –waarom niet? ik zet mijn beste beentje voor- of zoals bij die lieve vriendin die weldra met haar LAT gaat samenwonen. Sauna zoals met deze die ook ‘de ware’ vond. Citytrips, en hotelkamers met -waarom niet?- supergroot bad, zoals met dezen die me een paar onbekende steden lieten kennen.
Op reis met zoon of dochter, of solo met de voortdurende verrukking van de beleving van mijn meest geliefde streken en landschappen.
De momenten van vervoering in het muziek beleven, of het nu van een CD is of in een concertzaal.
De tranen van emotie, de bezieling, het opperste genieten, de doorzindering van de intensiteit. In alles.
En laat het ook met Valentijn zo wezen.
Shaking Valentine !

Lees verder!

geplaatst door Ufo - 2 reacties



vrijdag 11 februari 2011

Valentijn de libertijn


Over Sint-Valentijn is geen enkel biografisch gegeven bekend. In de achttiende eeuw werd geopperd dat het Valentijnsfeest op 14 februari is gesteld om het Romeinse Lupercalia- of vruchtbaarheidsfeest van 15 februari te vervangen. Volgens het verhaal werden op het Romeinse Lupercalia-feest de namen van ongehuwde jonge vrouwen in een grote kom gegooid. Ongehuwde mannen mochten dan om de beurt een naam trekken. Tijdens het feest waren de twee jonge mensen die aan elkaar gekoppeld werden elkaars partner. Toen in Europa het Christendom opkwam werd dit heidense feest door de kerk verboden. In 496 veranderde paus Gelasius het Lupercalia-feest van 15 februari in St.-Valentijnsdag van 14 februari.
Het Valentijnsfeest van de romantische liefde, zoals dat tegenwoordig gebeurt, dankt zijn ontstaan aan een vermelding door Geoffrey Chaucer in 1382 :
For this was on seynt Volantynys day
Whan euery bryd comyth there to chese his make

'Want dit was op Sint Valentijns dag
Als elke vogel zijn maatje komt kiezen'


Die kerk heb ik nu eens nooit verstaan. Er werd vroeger ook bij dezen van de kerk behoorlijk wat gevogeld en ook van nestje gewisseld. Ineens begonnen ze dan over al die dingen hypocriet te wezen. Volgens mij allemaal een kwestie van macht (de ‘almachtige’ dit en dat….), met verboden en geboden voor het gewone volk.
Maar op Valentijn, ja dan zou je er voor uit mogen komen.
Heb je een lief ? Haar of hem zal je die dag kussen en strelen en bij de lurven en in het kruis vatten. Het mag, is zelfs aangewezen, goed voor de libido die je dan ongebreideld ten toon mag spreiden. Hou je het liever romantisch bij kaarslicht, handje vast houden en zo? Mag ook; zweem maar door. Etentje tussen de roze lichtjes? Doe er maar een fles roze cava of champagne bij.
Neem samen een badje met rozenwater en koester bij elkaar alles wat zich aan het lichaam van de roze kant toont. Voer voor een gay- of lesbopartijtje ook. Valentijn speelt voor passe-partout.
Lingeriesetje ? Doe het in roze of rood.
Maar ik heb verdorie nog nooit van iemand een roze onderbroek gekregen. Ik zou het niet moeten weten ook. Liever wit, ik wacht er wel op als ze die enkel in ’t zwart hebben. Eens, toen ik al na tien minuten een date wou ontvluchten –ik had weer eens niet mijn intuïtie gevolgd en die afspraak afgezegd– is het me goed uitgekomen dat ik, op het gevraag waarom ik alweer weg wou, kon zeggen dat ik die bestelde slips nog op moest halen. Al in de vroege morgen erna liet haar email weten dat het zo jammer was dat ze die niet nog te zien had gekregen….
Valentijnsdag 2010…was een date onder de Zimmertoren. Maar wat Inspector Introspector (zie blog) er ook over vond, met wie ik al kende bleef het feest nog aan de gang tot de na Pasen spreekwoordelijke vijgen er het einde van inluidden.
Valentijn de libertijn, dat moest niet blijven zijn.
Inspector Introspector mag nu over Valentijnsdag 2011 gerust zijn.

Lees verder!

geplaatst door Harry - 1 reactie



woensdag 9 februari 2011

The time of your life: 50 ... wijs & grijs

De dingen die vijftigers gelukkig maken:
- Een goede gezondheid
- Tijd om van het leven te genieten
- Een comfortabele financiële positie
- Een goede relatie/huwelijk
- Je goed voelen in je vel
- Gelukkig zijn met wat je bereikt hebt in het leven
- Verlost zijn van de hypotheek
- Weten wat je wil in het leven
- Reizen
- Tijd voor hobby's
- Grootouder worden
- Vrienden en sociaal leven
- Vroeg op pensioen gaan


De tijd dat je leven voorbij was als je 50 werd, is ook voorbij. Integendeel: 50 wordt beschouwd als de 'gouden leeftijd', de tijd van je leven, die periode waarin je echt gelukkig wordt. Waarom?
Wel, daarom: omdat vijftigers comfortabel leven en content zijn. Ze hebben mentale rust omdat de hypotheek bijna is afbetaald en de kinderen zo goed als groot en volwassen zijn. Er is tijd (en geld) voor vrienden en uitstapjes. Dat bleek uit een bevraging van 1.500 vijftigplussers.

Veertig procent gaf aan nog nooit zo tevreden geweest te zijn met zijn/haar leven als nu. Ze hebben iets bereikt in hun carrière en zijn trots op hun kinderen, die (bijna) hun levenspad hebben gevonden. Dat ze nu meer tijd overhouden voor een sociaal leven en vrienden en familie, wordt ook erg gewaardeerd.

Twee derde van de vijftigers voelt zich zelfzekerder dan ooit. 85 procent maakt zich geen zorgen meer om de zaken die zo belangrijk leken toen ze 20 of 30 waren. Een op drie vond het niet belangrijk om zich nog druk te maken over hun lichaam of hun reputatie.

Wie niet gelukkig was, had vooral financiële of gezondheidszorgen (50 procent) of piekerde over de geldsituatie van de kinderen (33 procent). Ook de zorgen en de gezondheidstoestand van hun ouders, stopten de geluksgevoelens. (uit You Life Fashion)

En met Sint Valentijn in het vooruitzicht ;-)
Warme groeten van Tesoro.

Lees verder!

geplaatst door Tesoro



zondag 6 februari 2011

Tranten met tuiten

Het spijt me, muziekvrienden-stalkers van Herreweghe en Van Immerseel of andere eeuwig geanimeerden van het Vlaamse klassiek dirigentenwereldje. Ik baal er van. Die over het paard getilde statigheid is mij een maat teveel en dus voor niets. Het is allang goed dat zij jullie kunnen bekoren, maar loftrompetten over hen klinken mij vals in de oren. Ik duw ze dan ook van mij weg. Herreweghes koren kunnen me nog bekoren, maar een symfonieorkest mennen ?… o wee mijn oren, daaraan kunnen ze niet wennen.
Ik weet niet wat die Vlaamse klassiek dirigenten bezielt met de uit zware kleigrond getrokken plechtigheid die hen zonder verpinken eerst Beethoven doet vermoorden en daar dan nog gemeend en bedoeld applaus voor in ontvangst kan nemen. Ik niet; ik doe al geen moeite meer. Laatst hoorde ik op Klara nog een Schubert symfonie door de klei slepen tot ik bijna van mijn stokje ging onder mijn verwensing alweer aan het vermeend adres van Herreweghe, en bleek zowaar Van Immerseel met het stokje te hebben gezwaaid. Nou, met alle respect voor de andere kwaliteiten van beide Vlaamse muziekmonumenten, maar een orkest dirigeren dat kunnen ze maar beter overlaten aan wie daar hart en ziel voor hebben.
Verstand heb ik er ook niet van, maar ik weet wel wiens dirigeerstokje mijn hart en ziel beroert, en ben niet te beroerd om te erkennen dat het me tot tranen met tuiten kan brengen en zo niet toch tot een staat van zaligheid die me de ogen laat sluiten. Eens vanaf de laatste Bijloke rij voor Etienne Siebens afscheidsconcert met werk van uitsluitend Amerikaanse componisten, meticuleus gedirigeerd en met een ontroerende smetteloosheid ten gehore gebracht. En nog iets geleerd ook want ik wist niet dat Kurt Weil een Amerikaan is.
De levend kwik dirigent Yannick Nézet-Séguin had ik al eerder het stokje zien zwaaien toen een of ander Duits Funk-koor in de Sint Baafs me een eerste keer Georgy Kurtag gezangen liet horen en daarna samen met zijn Rotterdams Filharmonisch Orkest de negende van Beethoven liet uitvoeren, helaas gruwelijk vermoord door een ongecorrigeerde akoestiek die de blazers anderhalve seconde na de strijkers liet klinken. Dat belette niet dat orkest en dirigent voor mij het predicaat ‘uitstekend’ verdienden. Zodat ik gisteren in De Singel, de juiste plaats voor zoiets, de 4° en 5° van Beethoven ging smaken. Diezelfde 4° Beethoven heb ik eens door Herreweghe uit geluisterd in opperste vertwijfeling of ik niet de zaal uit zou vluchten. Maar nu, gisteren, was ’t van dattum...tranen met tuiten om hoe die 4° weerklonk onder die verbazend kleine maar ongelooflijk meeslepende jonge Canadese dirigent Yannick Nézet-Séguin. Onthoud die naam mensen, en schrijf die bij Simon Rattle van Berliner Philharmoniker (en voorheen Birmingham Symfonie Orkest) en bij de 33-jarige maar nu al onsterfelijke Venezolaan Gustavo Dudamel die het Göteborg Symfonie Orkest leidt.
Op tijd en stond valt dat allemaal te horen in ons muzieklandje. Maar kom dan wel eens van die luie stoelen en loop die Vlaamse kleidirigenten niet meer achterna. Laat jullie eens het hart uit het lijf scheuren en hou de tranentuiten klaar voor die alles-is-anders beleving waarbij Beethoven wel een speelse jonge kater lijkt.

Lees verder!

geplaatst door Harry - 1 reactie



vrijdag 4 februari 2011

getrouwd

Wat doe je als je als vrijgezel benaderd wordt door een getrouwde man, waarvoor je al 3 jaar een boon hebt, met de mededeling: "Ik probeer je als sinds onze eerste ontmoeting uit mijn gedachten te zetten, maar het lukt niet. Elke keer ik je op straat zie, komen mijn gevoelens weer naar boven." ?

Dat overkwam mijn vriendin.


Ze vertrok naar haar eerste date met de voornemens :"Een getrouwde man, daar blijf ik af, dat is tegen mijn principes. Ik ga gewoon iets met hem drinken zodat hij zijn hart kan luchten, dat het minste dat ik voor hem kan doen na zijn moedige openbaring".

Het draaide echter anders uit : In het bruin café ver van de stad waar ze beiden wonen, liet ze haar emoties zijn vrije gang en openbaarde dat ze ook al vele jaren verliefd was op hem.

Naderhand zei ik : "Je speelt met vuur, daar komen vodden van. Over enkele maanden komt dit uit : een boze echtgenote aan je deur, een man waarop je verliefd ben die voor zijn huis en vastheid kiest, je reputatie naar de knoppen, ..."
Ze gaf me 110 % gelijk.

Maar antwoordde : "Hoeveel keer in je leven komt het voor dat 2 mensen echte liefde voor elkaar voelen ? Dus laat me genieten van dit gevoel. Het leven is al zo kort."
En ook ze heeft 110 % gelijk.

Wederzijdse liefde, is dat niet waar iedereen naar zoekt. En als je het dan gevonden hebt in "moeilijke" omstandigheden, moet je dan je verstand of je hart volgen ? Een moeilijke keuze.

Ik hoop alleen dat het voor haar goed uitdraaidt.

Lees verder!

geplaatst door Leni



donderdag 3 februari 2011

mannen blijven jongens...vrouwen blijven meisjes

Waarom vertel ik bepaalde dingen....wil ik bevestiging van iets, een antwoord op vragen?
Ja…
Twijfel ik aan mezelf of aan de anderen?
Ja…
Meer aan de anderen dan aan mezelf.

Een aantrekkelijke kokette jonge vrouw….maar zij wegen wel bijna 100 kg en een lengte van…wanneer je de berekening maakt ligt hun BMI ver boven het schoonheidsideaal.
Euh…vind ik niet aantrekkelijk! Over kleuren en smaken…

Ze zijn vijftiger of zestiger maar voelen zich 35….ha…dat is de reden van het zoeken naar een jonge vrouw!
Wij, ‘vrouwen van 50’ voelen ons ook 35!


Weet uit ervaring dat sommige 50/60 jarigen met een zogezegd ‘hoog jongensgehalte’ saai kunnen zijn. Weinig of geen inspiratie heeft. Fantasie? Die kennen ze enkel van de sprookjes uit hun kindertijd. Afstappen van hun gewoonten, neen, ze blijven in hun klassieke patroon hangen. Dringt het zelfs subtiel op. Of betekent een ‘hoog jongensgehalte’ voetballen, met de lego’s spelen ;-)

Denk je dat er verschil is in jullie denken en doen….neen..jong van geest en hart dat ben je en blijf je. Communiceren kan je enkel met mensen waar je affectie voelt.

Ik voer geen pleidooi voor oudere dames, wij kunnen ons mannetje staan…wat ik jullie wil vertellen is, luister naar je gevoel, je hart, de warmte tussen beiden, genegenheid en meet het niet in leeftijd. Je leven is niet omkeerbaar. Je wensen of verlangens projecteren op een jonger persoon is meestal gedoemd tot mislukken.

Alleenstaande vrouwen hebben hun leven onder controle, beseffen wat was en wat nog kan komen. Zij beleven de midlifecrisis op 30….de 30 voorbij staan ze met beide benen in het “leven”. Stoten ze zich niet meer aan dezelfde steen. Is het niet ‘het veilige onderkomen’ dat gezocht wordt…maar het gevoel van liefde, warmte, samen zijn. Denken op een volwassen gezonde manier zijn gerijpt door de tijd, door voorspoed en tegenslag.

Mannen blijven jongens…vrouwen blijven meisjes.
Het hoge jongens of meisjesgehalte zit in de helft van ons.
De gepaste speelvogel vinden, daar schuilt de moeilijkheidsgraad!

Lees verder!

geplaatst door Tesoro - 4 reacties



woensdag 2 februari 2011

Afwasblues

Vanmorgen kwam het telefoontje. Het laatste tanteke, 98, blies haar kaarsje uit. Meer dan 42 jaar weduwe, veel langer dan ze getrouwd was.
Eerst een snik, dan een traan, tenslotte een glimlach. Om een leven.
Zo gaat het altijd met dezen die je kende en waaraan je niets dan goede herinneringen over houdt.
Er zijn er andere. Vorige week nog weer, en allang niet meer gehad, de ergste nachtmerrie in jaren.
Over het onder mijn ogen stelen van m’n kinderen. Zoals van een fiets waaraan je eerst het kattenoog mist, dan het voorlicht, de fietsbel, daarna een rem, de fietspomp, een trapper, het zadel.....In je slaap berijd je de nachtmerrie en trap je de belagers verwoed van je lijf. Al goed als er op dat moment niemand naast je ligt in bed.
Ooit was het zo erg dat ik uit bed opveerde en rechtop zat, duizelend, zwarte vlekken voor de ogen, en met de hartenklop...overtuigd dat ik iemand had vermoord. In maanden nadien nog weer af en toe, tot blijvende verbazing dat ze me niet kwamen oppakken er me van overtuigde dat het slechts een nachtmerrie was en ik me bewust werd dat mijn ‘slachtoffer’ Bleekgezicht was (blog ‘Indian Summer‘– augustus) en ik niets te maken had met zijn dood die trouwens pas jaren later kwam.
Apart van die ene keer vorige week berijd ik in bed geen nachtmerries meer en zijn het allang andere tijden, verleden en tegenwoordige.
In de plaats kwamen afwasblues. Afwassen met de hand heeft daartoe geleid. In een leven met twee (en zonder vaatwasser) is er buiten het bed niets zo verenigend als afwassen en afdrogen samen. Na gedeelde zorg voor en genieten van het eten samen was ook de afwasbeurt een moment van uitwisseling van kommerloos of zorgvol gesprek over alles wat het leven samen te bieden heeft.
Nu rest daarvan de afwasblues, vol momenten van terugdenken aan dezen die je lief hebt gehad.
En vandaag is dat tanteke. Eerst een snik, dan een traan, tenslotte een glimlach. Om een leven.
Elke dag die een afwas oplevert is er in mijn hoofd wel iemand in de afwasblues.

Lees verder!

geplaatst door Harry - 2 reacties



Vorige berichten

Archieven

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be