Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
maandag 28 maart 2011

de oude man...

Wachtend op een bankje in het metrostation, het alom geprezen openbaar vervoer liet het nogmaals afweten…geduld hebben dus. Mensen spotten. En zeg nu zelf is er een mooiere locatie dan het station. Honderden kleurrijke en kleurloze mensen wandelen je neus voorbij. Elk met zijn verhaal.

Vermoeide gezichten, blije gezichten, verdrietige gezichten.

Dames met laarzen en dames met blote teentjes, tja…de eerste zonnestralen doen de dames in hun kast duiken op zoek naar de zomer. Warme sjaal om de hals, maar een streepje buik bloot.

Op de roltrap stond hij. De oude man met de baard.

Lichtjes gebogen. Zijn hoofddeksel was een soort kruising tussen een tulband en een hoed. Een kleurloze beige regenjas aan. Donkere broek. Schoenen met tippen die naar boven krulden. Ze gaven hem een clowneske houding. Zijn lichaam leek te klein voor de kleding. Hij schreed bijna de wandelgang van het station door… trots en fier. Zijn bruine verweerde gezicht straalde rust en tevredenheid uit. Ter hoogte van zijn hart schitterde een roze anjer. Zomaar in een knoopsgat gestopt.

Waarom die roze anjer dacht ik? Vierde hij de intrede van de lente? Was ze een geschenk van iemand? Of was het een geschenk voor een geliefde? Of was hij gelukkig om de kleine dingen? Hij verdween in de menigte. Het beeld van de roze anjer bewaarde ik. Het raakte me.

Simpelweg gelukkig zijn met de kleine dingen…dat was zijn boodschap voor mij.

Lees verder!

geplaatst door Tesoro



donderdag 24 maart 2011

Creatief nietsdoen


Al een half jaar ben ik heel creatief en uitgebreid bezig met nietsdoen. Dat gaat prima. Het verveelt ook niet. Nee ik heb echt wel genoeg gewerkt. Vroeger. Er is tegenwoordig altijd wel iets om te overdenken. Maar mijn hoofd heb ik er nog nooit over gebroken. Wel zit ik te veel, en dus moet ik regelmatig eens naar de fitness. Anders krijg ik een reddingsboei om het middel, en dat hoeft niet want ik kan zwemmen. Streekzwemmen doe ik vaakst, als ik al ga zwemmen. Want aan zwembaden heb ik een hekel; vooral aan deze met chloor in plaats van broom in het water. En trouwens ik zwem liever in open water; dat komt voort uit de tijd dat ik windsurfend over het water scheurde. De Braakman, de barrages de l’Eau d’Heure of de la Plate Taille. Na de Braakman kwam er steevast een kom mosselen aan te pas in Philippine.
Streekzwemmen zei ik. Ja ik heb heel de streek al doorzwommen. Bij wijze van spreken, want surfend hier op de site kom je wel eens wat dames tegen om een afspraakje mee te hebben.
Een date zoals ze zeggen. Ja dat deed ik, en kwam zo in Oudenaarde, in Gent of Latem meermaals, in Aalst, Dendermonde, Brussel, zelfs in Brugge en godbetert in Zeeuws Vlaanderen waar naaktstranden zijn.
Neenee het daten ging zedig met kleren aan, en geen uitzonderingen daarop. Maar als je uitregent en met twee kletsnat wordt moet je die kleren natuurlijk wel uittrekken. En heb je dan geen naaktstrand in zicht dan moet het wel een beschutte vrijplaats wezen, nietwaar. Maar ik dwaal af. Over creatief en uitgebreid nietsdoen had ik het. Als daar een kampioenschap voor is doe ik mee.
Het leukste zou zijn om dat te doen samen met een bevriende leuke dame, gewoon onder het donsdeken in een automatisch in alle standen komend queensize bed ergens in een glazen kamer op een stand van een meubel- of lifestyle-beurs. Daar voor het oog van het publiek een tukje doen of liggen te luiwammesen of tijdschriften lezen, lifestylebladen of Cosmopolitan of Elle-Lui, of Marie-France (dat laat ik de dame lezen). Kortom : gezellig liggen demonstreren hoe tof het is om zo’n queensize automatisch in standjes komende bed te bezitten.
En als ’s avonds het volk weg is uit bed komen, een kamerjas om schouders en lendenen slaan en aan de gedekte tafel van een naburige living- of keukenstand uitgebreid van de gebrachte traiteurmaaltijd genieten, daarna getweeŽn een lekker schuimbad in de jacuzzi van die andere stand op de beurs, en dan weer het bed in voor het betere werk lekker privť, tot de deuren weer opengaan voor het publiek en we weer redelijk non-actief onder de lakens liggen.
Het moet natuurlijk zo’n glazen kamer zijn waarvan je met een druk op de knop het glas een poosje ondoorschijnend kan maken om in je nakie in het hokje aan de achterwand van dat bed eens naar het toilet te kunnen gaan. We zijn ook maar mensen.
Maar ik zie zo’n weekje wel zitten. Alleen nog die date vinden die dat ook ziet zitten; en dan nog een standhouder die ons ziet zitten als reclamekoppel.
Ik weet het, ’t is een wensdroom. Maar een die aardig weergeeft in welke stemming ik ben om van mijn dagen te maken, tegenwoordig.

Lees verder!

geplaatst door Ufo - 2 reacties



dinsdag 22 maart 2011

Lente aan zee


Wat een kriebelende eerste lentedag. Eerst breeduit zitten aanhoren wat mijn stiefdochter bezighoudt met haar tienerdochter, mijn petekind, en de van hersens uitpuilende maar van rechtgeaard gevoelen gespeende macho papa die te graag de spierballen doet rollen om nog gepruimd te worden en die het te druk heeft met zijn nieuwe vrouw te imponeren…for the time being. Dus gaan peter en petekind op een dagje uit eens wat met goed gevoel compenseren.
De zon lokte tot het smeren van wat boterhammetjes om er met de fiets in de auto zeewaarts vandoor te kunnen gaan.
Mijn boek had ik vergeten, en dus deed ik Damme aan. Je weet wel, dat boekenstadje waar op maandag geen boek op te duikelen laat staan te kopen valt. Daar zat ik dan in het zonnetje als die andere zot naast de Brugse die ik zelf in een middeleeuwse stenen pul mocht schenken.
Mijn tocht langs binnenwegen voortzettend voelde ik me als Compostela-pelgrim; terwijl twee weken eerder het kerkhofhek net voor mijn neus dicht ging, vond ik nu dat graf. Dag seksmaatje van weleer....had je naar je kleinkindje wezen zien dan had je misschien genoeg levensvreugd gehad om het niet te doen. Met haar dochter, thuis gevonden net voor ze met haar kindjes de speeltuin opzocht, werd ik het eens dat je beter niet verder naar het onverklaarde graaft –het deed zo al genoeg pijn– en dat de tijd o zo snel verder gaat. Want kijk, het is al lente.
Weer liet ik me wennen aan de duinen, trok mijn fiets uit voor een toertje, en zond aan wat zeemeerminnen een sms-je dat ik er was. Geen drietand ging me te lijf. Eťn bloggende zeemeermin seinde van op de trein naar Oostende terug dat ze eraan kwam. Een landrot als ik was haar op maandag een verrassing waarvoor zij tijd had.
We fietsten getweeŽn naar een drenk- en babbelplaats en werden het –alweer– eens dat we misschien wel daten maar niet per se om te vinden dan wel om gevonden te worden. Een mooie visie die, als je ’t mij vraagt, niet eens zoekenden behoeft wanneer iedereen er dezelfde ongedwongen houding op na houdt. Tot besluit rekende zij de drankjes af –geld inslaan was ik glad vergeten– en zou dit bij een later treffen goedgemaakt raken. Met die wetenschap en met Diana Krall in het oor raakte ik in een zucht thuis en nam van een chinees restaurant het beste afhaalmenu af dat er te krijgen was. Een wijntje erbij,thuis. Heerlijke eerste lentedag. Maar wat ik bijzonder smaakte was het nieuws dat bij mijn post lag op deze stralende lentedag. Wellicht raak ik opnieuw getrouwd. Al is het niet wat iemand zich daar gewoonlijk bij voorstelt.

Lees verder!

geplaatst door Harry



dinsdag 22 maart 2011

Plan B

Het valt mij op dat er heel wat mannen eigenlijk niet zeer duidelijk zijn in hun communicatie.

Vaak worden er met een man een paar mailtjes uitgewisseld, en dan verdwijnt hij.. er is niet verkeerds gezegd, er is niet vlakaf gezegd dat er iets is dat hem niet aanstaat of dat je beter niet zou doen..nee,hij is gewoon weg, gone, foetsie!

Een goeie vriend van mij, ook op zoek via een dating-site heeft toegegeven,dat hij, en hij schaamt zich hierover een beetje..zegt hij..::))- soms wel eens, als hij iemand leert kennen van wie hij nog maar vermoedt dat het iets zou kunnen worden, de andere dames waarmee hij dan aan het corresponderen is, niet zegt dat er iemand "speciaal"is tussengekomen. Nee,dat doet hij niet, want anders dan moet hij achteraf helemaal opnieuw beginnen en/of al die namen onthouden..nee, beter "on hold" houden..voor
plan B..

Dus als er eentje zogezegd heel ziek geweest is gedurende een paar maanden, of een zus in Canada gaan bezoeken is, tja...

Het is maar dat het ook plan B kan zijn...als we dat al maar WETEN.....

Lees verder!

geplaatst door Joannie - 6 reacties



dinsdag 8 maart 2011

Warm willig gevoelen


De gevoelens overmannen me, ik ga ze niet uit de weg. Liever dan ze te weerstaan, mogen ze me in mijn zetel of zelfs plat ter aarde werpen. Er is altijd wel een manier hoe ermee om te gaan. Zelfs als het leven niet bijzonder veel hulp te bieden heeft.
Vandaag had ik een chat met iemand die het ook kent of gekend heeft. En dat deed goed.
En gisteren heb ik mezelf verwend. ’s Namiddags met het mooie weer vertrokken; eerst naar Gent, en daar Atlas en Zanzibar aangedaan. Van het Atlasgebergte mogen ze mij zwijgen sinds ik het vorig jaar aandeed; ik hou niet van die van onder tot boven in strontkleur tronende rotsformaties, hoe doorkloven ze ook mogen zijn. En in Zanzibar was ik nog nooit en zal ik waarschijnlijk nooit komen.
Ik schafte me twee OL kaarten aan van de North York Moors waar ik over een paar maanden met zoonlief doorheen ga stappen.
En dan naar zee, een kerkhof op waarnaar ik terug moet omdat het om vijf uur sloot.
Via Wenduine, duinen en strand naar Oostende. Ik besloot mezelf te verwennen met een goed avondmaal. Een lieve vriendin daar uitgenodigd om, zo ze al andere plannen had, samen toch een aperitiefje te nemen zoals mutueel gebeurt met nadien samen eten wanneer zij hier haar familie komt bezoeken. Dat deed zij dus gisteren en proefde mijn wijn, en wij beiden het samenzijn. Na de babbel een innige omarming tot afscheid, met een kus die in andere en evidenter omstandigheden meer en beter had ingehouden. Het leven bestaat ook uit kleine dingen en wie ’t kleine niet eert is ’t grote niet weerd. Een beetje bijgetankt dus. Het was nodig.
In mijn gevoelsleven ben ik momenteel een chaoot, zo vele gevoelens er strijden om aandacht en beleving. Nee, niet de dates, al had die ťne die ik zelf zo graag terug had gezien niet de klick die’k zelf wel had. Pech. Die keer had ik ook geen vangnet. Dat span ik gewoonlijk wel : de date combineren met een etentje en/of concert. Wat kan er dan nog mis gaan? Ja, misschien zoals die keer toen zij voor mijn ogen onbewust maar nogal ostentatief haar mes aflikte; een afknapper. Minder subtiel dan die evengoed afknapper toen de dame me over het door haarzelf gewenste concert, met programma Beethoven Bartok Brahms, vroeg wat we daarvan zouden nemen. Of andere zowel flagrante als subtiele afknappers waarop ik nu niet nader in ga.
De ironie van de liefde wil dat bij liefde normaal wel seks hoort maar niet noodzakelijk het omgekeerde. Wegens diezelfde ironie ben ik nu zelf de afknapper als ik al weer eens in bed beland, omdat tussen mijn oren de seks zit met die dame die nooit meer kan komen tussen de lakens waaruit ik haar zelf met moeite verwijderde. Een ander die daar geen schuld aan heeft moet dat dan ontgelden, en zelf heb ik daar ook geen schuld aan want het is sterker dan mezelf.
De tweede jaarhelft 2010 bracht al depressieve buien om dochterleed door toedoen van madame ex, waaraan ik geen mallemoer kan doen tenzij dat kind bijstaan. En deed ik dan al eens een poging om via een echtgenoot met mijn andere dochter contact te krijgen, dan loopt die stommekloot toch wel naar zijn schoonmoeder die me van haat kan opvreten!
Er zit niets anders op dan een quarantaine. En ik hoop dat die volstaat.
De kleine gevoelens en genoegens zal ik me niet ontzeggen. De grotere zullen moeten wachten, vrees ik.

Lees verder!

geplaatst door Harry



zondag 6 maart 2011

Witboek

Je kent het wel, de eerste stappen die je moet zetten om je in te schrijven op een datingsite. Eerst moet je over de drempel van 'Is dit echt wel iets voor mij?'
Eens die genomen, dien je je leven, je innerlijke ik, betrekkelijke randinformatie van jezelf, en jouw verwachtingen summier maar oprecht te beschrijven via -zonder twijfel- wetenschappelijk onderbouwde vragen. En dan kan het beginnen, je kunt inloggen, profielen en foto’s bekijken, chatten, berichten sturen…

Wat hier vooral opvalt is dat veel mensen, zowel vrouwen als mannen,'zogezegd' eigenlijk niet echt op zoek zijn, en hun leven als single a.h.w. haast idealiseren? Ok, alleen in een hoekje zielig zitten wezen en niets ondernemen is natuurlijk geen optie. Maar me dunkt wordt een nieuwe partner te vaak gezien als invulling, eerder als aanvulling van het leven.

Ik vraag me af waarom zo veel mensen zich een profiel aanmeten, dat bol staat van gedrevenheid, zelfkennis en -vertrouwen, voldoening, spanning en actie, onafhankelijkheid, uitgebreide vriendenkringen en ga zo maar door. Moet er overal 'pseudo-' voorgeplaatst worden, is het echt of onecht?

Velen zullen diep van binnen, hun leven als single liever aangevuld zien met een persoon en het gevoel dat er iemand is die bij je hoort en aan je denkt. Wat is er verkeerd met hierin oprecht te zijn, en je open en misschien ook kwetsbaar op te stellen?

Wat hebben die ridder op het witte paard, en zijn vrouwelijke tegenhanger toch wat ik, en vele mensen niet hebben? De lat hoog leggen mag en kan, zolang ze maar niet op een astronomische en onrealistische hoogte gelegd wordt. Witter dan wit, een leeg boek als norm of ideaal scenario, nee toch!

Tenzij mijn paard hier in galop voorbijkomt, of ik die speld in een hooiberg blijk te zijn, probeer ik -en liefst samen met iemand- een nieuw hoofdstuk te schrijven in een boek dat nog verre van af is.

Lees verder!

geplaatst door GoJo



zondag 6 maart 2011

warme croissants...

Uitdaging aangenomen ;-) ik zondig nu tegen mijn eigen regels, iets te schrijven over M4Mers. Maar je mag eens zondigen, neen…je moet eens zondigen.

Zaterdagavond, een paar fijne jonge gezellige mensen ontmoet in de chatroom….een warm onthaal. Wat spelen met woorden en plagerijen van jonge mensen, zie dit graag, hoor dit graag. Elkaar wat uitdagen…maar durft hij de uitdaging aan?

Worden de warme croissants ten huize besteld?

Zal het lijstje der veroveringsregels aangevuld worden…we zaten aan regeltje 96 van de 100! Ja, romantisch zijn mijn jonge collega’s…hartverwarmend vast te stellen dat onze denkwijze dezelfde is. Dat het tikkeltje romantiek huist in ons allen. Spelen plagen flirten. Leeftijdloos! Hebben zij meer moed, als wij, de vijftigplussers om een weg te zoeken naar elkaar? Volgen zij hun natuurlijk instinct? Of koppelen ze een sportieve prestatie aan een gezellig ontbijt op bed :-)

Je legt je regeltjes en verplichtingen op, de honger of zin naar iets, is soms groter dan je gezonde verstand. Toegeven aan of bezwijken aan je lichamelijke noden! Herken je dit? Is het verkeerd even de warmte op te zoeken van een paar sterke armen? CreŽer je daardoor verplichtingen? Kan of mag je even gisteren en morgen vergeten en genieten en opgaan in het nu, het moment van lichamelijk genot. De klok een paar uren stilzetten? Wie zonder zonde is werpt de eerste steen!

Heeft de jonge sportieve man de moed gehad om zijn speelse woorden te bevestigen? Ik hoop op het vervolg van het verhaal ;-)

PS : Er is een warme bakker in mijn straat ;-)

Lees verder!

geplaatst door Tesoro



zaterdag 5 maart 2011

Vooroordelen

Mijn vorige blok ging over veroordelen, deze over vooroordelen. Een kleine nuance verschil in het woord, maar beide even fout en even veel voorkomend.

Met 4 kinderen kamp ik heel vaak met vooroordelen ten opzichte van grote gezinnen. Zo is er mij ooit eens de huur van een vakantiewoning geweigerd omdat ik 4 kinderen had, alsof een gezin met 1 of 2 kinderen niet even goed de ‘boel’ kunnen afbreken zoals de eigenares haar schrik verwoordde.

Deze vooroordelen raken mij het meest als ze komen van mensen met zelf maar 1 of 2 kinderen en dit als het ideale verkondigen, maar eigenlijk niet weten waar ze over praten. Wat is het ideaal in de wereld ? Wat is de standaard ?

Ok, als ik alleen op stap ga met mijn kinderen, die bovendien zeer dicht bij elkaar liggen qua leeftijd, dan laat ik wel een indruk achter. Vaak krijg ik de opmerking : “zijn die allemaal van u ?”. Telkens opnieuw zie ik de schrik van winkeliers als ik binnenstap, maar achteraf krijg ik vaak de opmerking: “Wel, ze zijn mondig, maar ze zijn toch zeer braaf en beleefd”.

En die vooroordelen vind ik ook terug op deze website. Theoretisch wordt je al gemeden in de eerste contacten: een vrouw met 4 kinderen daar begin ik niet aan, denken volgens mij veel mannen. Alsof een relatie met iemand die zijn scheiding nog niet verwerkt heeft, of co-ouderschap met een moeilijke partner of andere extreme omstandigheden zoveel gemakkelijk is.

Als mama van 4 kinderen denken ook veel mannen dat er geen tijd en plaats meer is voor hen. Ze zien de kinderen als hun grote concurrenten. Niets is minder waar: ik ben heel graag mama en zal mij ten volle inspannen om van mijn kinderen sterke volwassenen te maken. Maar fulltime mama, dat houdt niemand uit. En ook een vrouw met 4 kinderen heeft behoefte aan ontspanning, aan vrije tijd, aan romantiek, aan erotiek.

Ik hoop dat er op een dag een man op mijn pad komt die de kinderen even kan vergeten en mij eerst ten volle leert appreciŽren, leert kennen, leert ontdekken, … en zo verliefd om mij wordt, dat hij ook bereid is om mijn schatten van kinderen te leren kennen en te leren aanvaarden, zonder vooroordelen!

Lees verder!

geplaatst door Leni - 3 reacties



Vorige berichten

Archieven

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be