Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

dinsdag 31 mei 2011

Mister Beau en Co.

Dan ben ingeschreven op een datingsite. Op jacht naar de ware. Slaag je er al eens in om een life ontmoeting te versieren, bij een volledig vrijblijvend koffietje. Want je bent niet uit op seks, omdat de staat je al elke dag naait. Dus merk je na 5 seconden reeds: ‘dat wordt niets.’

Mevrouw is op zoek naar het lekkere lijf van George Clooney of de genaamde Richard Gere, met als waardemeter voor zijn sympathie de dikte van de portefeuille van Bill Gates en het medeleven –we noemen dat nu ‘empathie’- van een verpleegster in de dienst geriatrie! De vijf seconden geven je al snel het gevoel d’er komt toch niets van. Want een vrouw beslist volgens een of andere Amerikaanse studie onderbewust reeds binnen de drie seconden –ja drie luttele secondjes- of een man voor haar, al dan niet, ‘vrijbaar’ is.

Met andere woorden of een man appetijtelijk is voor een duik in het bed, het gezin, waar hij straks deel van uitmaakt, kan onderhouden en of hij de tranen, de zorgen en de lasten van de toekomstige familie wel kan dragen. Er zijn dus drie luttele seconden nodig om te beslissen of Jan, Piet of Klaas in het leven van een relatie zoekster mag intreden! Al de voorbereidende maanden, die misschien tot het hopeloze niets leiden kun als man je dus vermijden door aandachtig de eerste drie seconden waar te nemen en ze vervolgens correct in te schatten.

Want je bent niet George Clooney, noch Bill Gates en nog minder de eeuwig lachende verpleegster van het eindstation in het ziekenhuis, dat geriatrie heet!

Lees verder!

geplaatst door Pattin53 - 3 reacties



dinsdag 31 mei 2011

De juiste versnelling...


Hoe het bij een ander is weet ik niet. Maar hoe meer ik nabij kom bij wie ‘de ware’ zou kunnen worden –je ziet hoe voorzichtig ik me uitdruk– met des te meer schroom tast ik verder af. Ik wil niet de olifant in de porseleinwinkel wezen of de vent die met zijn rugzakje een heel schap snuisterijen uit de souvenirwinkel veegt.
Ik merk het aan van alles, aan wat de ander zegt over eigen doen en laten, op deze site of elders, aan vragen hoe het daarover met mij zit. En, als ik zeg dat ik na terugkeer met zoonlief uit UK ook nog in juni een paar dagen Italië aandoe, aan de vraag of ik alleen ga. En ja dat is zo, want 4 dagen is het einde van de wereld niet en gaat alleen wel best lukken. Zonder ‘de ware’ erbij hoeft dat niet meer voor mij. De energie opbrengen om alweer met een dame het zeegat uit te trekken of de lucht in te gaan is nog het minste, maar de herhaling naar toch weer een eigen ‘neen’ is me teveel kaas-met-gaten geworden. Nee, nu liever dat romige smeuïge en maar uitkijken tot het dat wordt.
Voor alles is er een tijd. En heb ik niet tijd zat? Ik zit nog maar aan 2/3 eeuw en het schijnt dat ik enige jaren mag liegen. Toch doe ik niet zoals dames die zich 4 jaar jonger uitgeven maar hun 65+ kaart uithalen als de tram eraan komt. Eéntje maar ken ik die 5 jaar loog maar gerust 10 jaar had gemogen; waw !
Ach wat! Als het wederzijds aftasten nog steeds onversneden positief is gebleven komt er toch wel vanzelf dat perspectief naar verder en meer. Dat doet glimlachen en de lippen in de goede plooi legt voor volle kussen en zet de heupen in de stand voor close gevlij van bekkens die elkaar graag nabij zijn. Met wat woordspelingen discreet naar seksuele voorkeuren peilen. Dromen laten dwarrelen in woorden die ingehouden verlangen naar dat weekendje ergens, niet in de eigen stek van de een of de ander. Wat romantiek, verrassing, verwachting van per helften genoten roes en genomen maar toch wat berekend risico. Met de hoop dat alles alleen maar voldaan raakt en voort kan opleven naar verder en opnieuw.
Is het niet dat wat we allen willen?
Ik weet het wel, deze lente.
Festina lente. Optrekken, op toeren komen, schakelen naar hogere versnelling; niet meteen overdrive...maar met 2 alive; genieten. Alles in de juiste versnelling.

Lees verder!

geplaatst door Harry - 2 reacties



zondag 29 mei 2011

Shoppen in de mannenwinkel: De valkuilen

Valkuil I: De DROOMPRINS

Vraag aan singles waarom het zo moeilijk is om een goede man te vinden en je krijgt het antwoord dat hun partner niet voldeed aan hun wensen, dat ze iets anders verwacht hadden, dachten iemand “beter” tegen te kunnen komen.

Vooral vrouwen volgen hun gevoelens en hebben het moeilijk voor een gewone man te kunnen kiezen. Ongetrouwde, single vrouwen hebben geen afstand kunnen nemen van hun ideaalbeeld en het komt bij hen blijkbaar niet op dat ze wel eens nooit zouden trouwen of samenwonen. De “goede mannen” worden niet altijd herkend of voldoen te weinig aan het onaanpasbare ideaalbeeld van de vrouw. Als zij hem niet herkend,blijft ze alleen. Vaak willen ze niet iets wat ze kunnen krijgen maar willen ze steeds hoger. Als ze op hun 30 ste hun man nog niet gevonden hebben willen ze nog iets beters en leren ze dus niet wat ze al gedaan hebben. Ze worden vaak nog kieskeuriger.

Vrouwen willen een man vaak nog veranderen, mannen aanvaarden hun vrouw zoals ze is. Vrouwen analyseren de details tot een vonnis: bij hem blijven of niet. Vrouwen zouden daarom de middenweg tussen de intense hartstocht en het koude,harde analyseren moeten kunnen vinden. De middenweg bestaat voor velen niet. Elke man heeft zijn problemen en de prins op het witte paard heeft vaak iets tekort. Meisjes denken vaak dat ze nog iets beters zullen tegenkomen.

Gouden tip: Zoek iemand met wie je graag optrekt en kijk hoe het verder loopt. Begin optimistisch en wees niet gefocust op de verschillen of wat je graag zou willen hebben. Er moet voor iedereen water in de wijn gedaan worden. Echte liefde komt pas langzaam tot bloei.

Valkuil II: De Romantische KOMEDIE

De talrijke romantische films en sterren in “de blaadjes” vertonen nooit de realiteit. Vaak wordt slechts een klein en zelfs vertekend beeld getoond aangevuld met commerciële doeleinden. Het geeft ons ook een verkeerd gevoel of vals verlangen wat men tracht op te vullen met hun aanbod. Men probeert ons aan te tonen geen partner nodig t e hebben maar diep in ons leeft wel het verlangen naar een partner (met gezin).

Valkuil III: Het FEMINISME

Het feminisme betekende vrijheid, oneindig keuzes kunnen maken, onafhankelijk van anderen. Geen man “nodig” te hebben gaf vrouwen een machtig gevoel. Ze willen niet doen wat hun moeders gedaan hebben: een man zoeken, trouwen, kinderen, ...Door het ontbreken van een man daalde het vertrouwen vanaf hun 30. De diepgewortelde behoeftes werden niet voldaan.

Vrouwen werden opgegroeid dat ze alles konden krijgen wat betekende dat ze geen concessies zouden doen, ook niet in het liefdesleven. In het echte leven kan je echter niet alles krijgen wat je wilt, op het moment dat jij het wilt en tegen jouw voorwaarden.

Vrouwen willen teveel hartstocht, chemie, ..in plaats van de praktische aspecten zoals vrijheid en tijd om kinderen op te voeden, financiële ondersteuning, emotionele ondersteuning, ...

De meeste vrouwen verlangen naar een volwassen man, het gezelschap en het samen door het leven gaan want alleen is maar alleen. Speeddating is dan wel leuk en spannend om te doen, een relatie moet toch steeds over een langere tijd gezien worden !!!!!

Volgende blog : van fantasie naar werkelijkheid.

Lees verder!

geplaatst door A_Friend - 15 reacties



zaterdag 28 mei 2011

(welbe)vinden


Welbevinden lukt ook zonder zoeken of vinden. Dat merk ik sinds ik nu al 7 maanden niet meer zoek, wat al veel langer is dan toen dat seksmaatje van ooit uit het leven stapte.
Welzeker mis ik iets: de intimiteit met die ‘ware’ waarmee àlles lukt.
Niet alleen een voormiddag door een tentoonstelling struinen,een middag tafelen,namiddag wandelen,concertavond bijwonen en zakdoek lenen om tranen van ontroering te deppen, of een nacht vrijen al brunchend besluiten. Het gamma is wel verscheiden, maar zonder oppassen en wat selectief zijn hou ik een Gammaproduct over. Geen Mercedes, maar een Aixam zonder nummerplaat.
Nu ik toevallig twee dames tegen kwam met dezelfde voor- en familienaam en vergelijkbare lengte,en ook gewicht schat ik,moet ik wel uitkijken. Delen niet, kiezen wel; dat is eerlijk, en veel minder verwarrend. In mijn gsm staat de ene voluit en de andere met een aan duidelijkheid niets te wensen overlatende voornaam-verbastering naar PVC afwatering- en verluchtingstukken met die naam. Zo blijf ik wat die ene betreft bij de Gammaproducten. Ik weet niet of er magazijnen met grote klasse bestaan, maar daar ga ik dan de andere dame in plaatsen. Tot ik er natuurlijk de Gammadame uit kieper,wat haar lot gaat worden vrees ik. Grote kuis; Pasen is al voorbij trouwens.
Nee, het welbevinden heeft niets te lijden. Het muziekseizoen loopt dan wel naar zijn einde, maar er komen nu jazzfestivals en vakantie en nadien Odegand. Maar eerst nog het feestje voor het gaan samenwonen en het 60ste van die beste vriendin sinds 2 Gentse feesten geleden toen onverdroten plensregen ons drijfnat naar haar bad- en bedkamer dreef. Het lot besliste dan wel anders, maar de vriendschap en het welbevinden bleven.
Quid indien, ondanks het gestaakte zoeken, het welbevinden van vandaag nog zodanig goed gaat uitvallen dat ik iemand vind zonder er stil bij te hebben gestaan? Dat zou pas welbevinden wezen!
Ik blijf het tot mijn lot rekenen. Dat lot moet nog uit komen, maar ik ben goed bezig geloof ik. Een kwestie van welbevinden.

Lees verder!

geplaatst door Ufo



zaterdag 28 mei 2011

Grenzeloze Liefde

Beroepshalve kom ik vaak in contact met trouwers. Tijdens de wintermaanden schuimen we vooral huwelijksbeurzen af, maar nu de vogels stilaan een ei leggen gaat ook het traditionele huwelijksseizoen van start. Een enkeling trouwt tijdens de donkere dagen, maar het merendeel van de verliefde koppeltjes kiest toch nog steevast voor een ceremonieel moment met obligaat groots feest tijdens de zomermaanden.
Wij zijn verantwoordelijk voor het inhoudelijke aspect van de ‘altaarnatieve’ plechtigheid, maar gaan tevens het huwelijk leiden. Normaal ontmoeten wij het koppel een aantal keer face to face om het inhoudelijke voor te bereiden. Bij sommigen is er een stroom aan ideeën, bij anderen moet ik alles als het ware voorkauwen. Ieder koppel is net zoals ieder individu uniek op dat vlak.

In mijn loopbaan heb ik al een aantal speciale gevallen meegemaakt, maar vorige week bereikte me toch wel een bijzonder verzoek. Hieruit blijkt dat het geluk in een klein hoekje kan schuilen…maar het toont me ook aan dat een aantal volkswijsheden soms wel erg dicht tegen de waarheid aanleunen…
Dinsdag ochtend. Een mailadres met een vreemde extensie. Eerst denk ik dat het een spambericht betreft, maar nader onderzoek leert me dat het een huwelijksverzoek uit Azië betreft. Ietwat argwanend lees ik de mail grondiger. Via een datingsite heeft het gelukkige paar elkaar leren kennen. Super! Graag hadden ze hun huwelijk in het feeërieke Brugge voltrokken. Of ik hen kon helpen? Ze arriveren slechts enkele dagen voor de grote dag en omwille van het tijdsverschil kunnen we enkel via mail en skype communiceren. Wat mij betreft geen probleem, lijkt me een leuke uitdaging. Zo gezegd, zo gedaan. Er volgt een stroom aan informatie, het inhoudelijke zal snel beklonken zijn me dunkt. Op mijn verzoek, maken we een skype afspraak, om het iets persoonlijker te maken. Er heerst immers een krappe deadline en alvorens ik in mijn pen kruip, wil ik mezelf ervan vergewissen dat er sprake is van oprechte interesse in onze dienstverlening. Het skypen dien ik van thuis uit te doen, wederom omwille van het verschil in tijdszone. De skype bel rinkelt op het afgesproken tijdstip. Azia is calling! Haar stem komt me onmiddellijk bekend voor, maar ik kan die niet toewijzen. Als de beeldverbinding tot stand is gekomen, stel ik tot mijn immense verbazing vast dat het een ex kotgenote betreft! Zij was een buitenbeentje, een atypische studente, wat onverzorgd en althans toen een beetje sociaal onvaardig. Ik moet toegeven dat ook ik soms stereotyperend was ten opzichte van haar. Ik herinner me echter dat we occasioneel een goede babbel hadden in de keuken, als de anderen verdwenen waren. Het stemt me echter gelukkig dat ook op haar potje een dekseltje past en dat zij het geluk gevonden heeft. Het was nog de kwaadste niet. Ik ga met plezier aan het schrijven. Ik wil nog een uitreksel uit mijn eerste paragraaf met jullie delen:’… De wéreld is één groot dorp. Lang leve de grenzeloze liefde!...’

Lees verder!

geplaatst door Benzo



zaterdag 28 mei 2011

spontaan en onverwacht

Zou het kunnen, dat er niets gaat boven de spontaneïteit van het warempele ontmoeten? Die rencontres die zich manifesteren, per toeval of door omstandigheden. De statistieken vertellen dat cupido bij uitstek pijlen verschiet op de werkplaats en in de familiekring. Ik heb die beide uitkomsten altijd fascinerend gevonden, al helemaal de familiekant, want gefeest wordt er bij ons nauwelijks en dan nog in zeer beperkte kring. Tenzij we ons beknopte gefeestvier op opvallende plekjes zouden organiseren, ben ik nooit geraakt geworden door een of andere verdwaalde pijl.

Mijn werkplek heeft op het eerste gezicht geen kandidaten in de aanbieding. Vrijgezellen zijn te jong en onbezonnen (hun volste recht), de kanshebbers zijn getrouwd of homoseksueel, en de overgebleven solitaires zijn net als in mijn privé cirkel toogwaardig zonder enig perspectief (tenzij toekomstige schoonmama adopteren een optie is). Groot is dus mijn verrassing als ik via een werkevenement mezelf ineens omringd weet van straffe mannen.

De plaats delict is de ardennen, geprezen omwille van haar robuuste plateau, in de lente evenwel, frisogend groen. Met de zacht kabbelende Ourthe op de achtergrond, lijken de aanwezige mannen uit hardsteen geslepen. Ik schrik me een hoedje. Om tot de orde van de dag door te dringen, moet ik voorbij luidruchtige bendes accountants, wiens merknaam ik me niet laat ontvallen; hun mogelijke klanten op deze site zouden het ervoor over hebben contractbreuk te plegen. Ik moet ook langs een bekende winkelketen, die blikjes en andere droge voeding van het ene palet naar het andere verslepen. Zo kom ik uit bij eigen team, ploeg of nog dierbare collega's (in uitbreiding - hier nu is wel sprake van een GROTE familie).

Des avonds, als de kippen op stok gaan en moedige ballads bij een denkbeeldig haardvuur naar boven borrelen, laten wij, vrouwen in het gezelschap, het ons welgevallen. Voor een keertje hoeft vrouw noch man een effort te doen, niemand is bezig met daten, at all. Lekker samen om die tafel, elkaar proberen begrijpen (de uiteenlopende dialecten vieren hoogtij). Lachen, gekscheren, ontspannen en plotsklaps ontroerd raken door een Friese man van 91, die aan een tafeltje verderop met volle borst 'de internationale' meedreunt, waarna zijn vrouw hem liefdevol in zijn nek aait.

Dat gebaar aanschouwen, herinnerd worden aan de zacht ruisende Ourthe en weten waarvoor we het doen.

woolfenb
(aka schildpad)

Lees verder!

geplaatst door Woolfenb - 1 reactie



vrijdag 27 mei 2011

De markt van liefde en geluk

Datingsites… er klopt toch iets niet mee. Het begon me te dagen bij mijn eerste stappen in deze wondere digitale wereld. Netjes een profiel opgesteld, leuke foto van mezelf opgesnord en ja hoor, de eerste contacten en afspraken werden gemaakt. Totdat ik stootte op een Nederlandse dame, na zes uren praten, lachen, genegenheid, namen we afscheid met het‘hier kan iets uit groeien…’gevoel. Nog geen vierentwintig uur later ontving ik een mailtje, nota bene, waarin stond dat ze me wel een heel toffe knul vond maar dat ik niet dezelfde uitstraling had als op de foto bij mijn profiel. “Niet dezelfde uitstraling als op de foto”, daar viel ik even stil, zelden zo’n onzin gehoord dacht ik even. Een beetje reflectie leerde me dat dit misschien toch niet zo gek was. Geen idee wat iemand over me denkt of fantaseert als een foto van mij verschijnt. Hoogstwaarschijnlijk iets wat niet strookt met de realiteit, hoe zou het anders kunnen? Niets is zo gebonden aan het moment als een foto.

Daar begonnen mijn twijfels. Na een tijdje kreeg ik ook in de gaten dat er absoluut, zeker virtueel, iets niet klopt met mijn lengte. Ik weet het 1,70 meter is kleiner dan de gemiddelde man. Maar, in hemelsnaam wat kan ik eraan doen? Waarschijnlijk had ik, tijdens de periode dat ik groeide iets minder moeten voetballen waardoor het overaanbod aan korte spieren beperkt gebleven was. Had mijn broer me nu echt meer klappen moeten geven in plaats van die klappen te krijgen waarom hij vroeg toen we kind waren. Zoals altijd is ook hier degene die het laatst lacht, degene die het best lacht. Het heeft hem een vijftal centimeter winst in de lengte opgeleverd.
Hoe ik me vandaag ook rek of strek, in liggende of staande houding, ik groei echt niet meer. Mijn zelfvertrouwen krimpt echter als ik bij een aantal dames, zelf amper drie appels hoog, lees dat ze zoeken naar een man van minimaal 1,80 meter. Ze durven nog net niet vragen naar een blonde haardos en blauwe ogen, tja doorklikken heet het dan. Onmogelijk om ook maar aan één van die verzuchtingen te voldoen

Helemaal loopt het mis bij de manier waarop we ons zelf beschrijven. We zijn allemaal, leuk, spontaan, romantisch, enthousiast, hier durft iemand al eens voorzichtig te schrijven dat ze timide is, o ja en we willen ook veel lachen in het leven, zijn niet echt op zoek maar hopen toch op de grote liefde. Ik ben de laatste die hier een steen wil werpen, want mijn profiel staat ook bol met van die aangename wetenswaardigheden waarmee ik hoop dat iemand me misschien –ondanks mijn beperkte lengte- een toffe peer vindt.
Als we eerlijk zijn, weten we wel dat die eigenschappen fijn zijn en tegelijkertijd de waarheid –euh- een beetje verbloemen. Al die minder fraaie eigenschappen zouden hier neergepend moeten staan. Iets waarvan we ons afvragen, kunnen we, willen we daarmee leven? Geef toe, liefde is mooi en dartel als ze pril is, maar wordt pas echt op de proef gesteld in onze mindere momenten. Bij geen enkele breuk, van anderen noch van mij, heb ik gehoord dat het koppel uit elkaar is omdat ze samen zo’n spontaan, romantisch stel waren… Ik ken wel verhalen van koppige steenezels, mensen die niet kunnen communiceren, die zich al jaren onredelijk zouden opstellen, waar de liefde op was….
Ik vraag me dan ook af of die minder leuke eigenschappen ons geen beter beeld van elkaar zouden geven, liefst vergezeld van een profielfoto getrokken als je pas uit bed gestapt bent, verfrommelde pyjama rond je lichaam geplakt, haren niet gekamd, tanden nog niet gepoetst of een stralend portretje als je afgepeigerd van een stresserende werkdag thuis arriveert…
Tegelijkertijd realiseer ik me dat niemand een eerlijker beeld van ons kan schetsen dan onze vorige partner. Ik hoef niet lang na te denken over wat ze zou schrijven. Het zou iets zijn in de zin, van: ‘Dat en dat heb ik moeten bijschaven en ik wens de volgende veel succes met de verdere afwerking.’Vervolgens een lange lijst met mijn kleine onhebbelijkheden die vooral op het einde van onze relatie een enorm gewicht kregen en waar ik jullie vooral niet mee wil vervelen.
Ach ja, ik zal me maar troosten met het idee dat niemand perfect is en stel me voorlopig verder verkiesbaar op de markt van liefde en geluk, waar het geschreven woord geduldig is en de rest in een–hopelijk- wonderlijke tocht te ontdekken valt.

Lees verder!

geplaatst door Peter314 - 1 reactie



donderdag 26 mei 2011

Sparen


Gisteren na vieren in het zonnetje gelegen en door de walkman 24 Chopin preludes langs de oortjes in de hersenpan laten pompen en weer onder grote indruk geraakt van het pianistiek gevoel bij mijn toch-nog-steeds-een-der- grote-favoriete-vertolkers. Zalig gewoon.
De zon zou al bijna aan de straathoek gestaan hebben toen ik onder de douche ging, wat aan trok en nog wat met mijn boek op het terrasje aan het eind van de straat zou gaan zitten bij een Orval.
Tiens, daar zat een kozijn met zijn vrouw. Hij komt deze zomer in de buurt wonen, vertelde hij. Onze laatste ontmoeting was een paar maanden geleden bij het afscheid van mijn beste tantetje, zijn moeder.
Ik vertel hen over het met de klokken uit ‘Rome’ ontvangen paasei volgens hetwelk mijn kerkelijk huwelijk van destijds weer is herrezen (zelf een paaswonder) na 22 jaar buiten mijn medeweten- en nog een jaar daarna- ‘ongeldig’ te zijn geweest. Behalve dat het nu weer 'geldig' is, was dat allemaal ouwe koek voor hem; dingen die hij wist.... Val nou dood!
En als hij wist wat ik niet wist, dan wisten het er ook nog veel meer, denk ik dan. Allicht ook mijn moeder, die het me nu toch niet meer zou kunnen vertellen, mijn zus en schoonbroer die ik de dag voordien nog net had gezien....
O wat zijn de mensen toch vol mededogen. Ze weten van jou wat je zelf niet weet, maar ze ‘sparen’ je. Jaren naëen kwamen we mekaar tegen op diverse gelegenheden, dronken we een glas -en pisten die plas- en bleef alles zoals het was. Dat dacht ik toch.
Moet ik nu blij zijn of eigenlijk wat verontwaardiging gewaarworden ?
Ik zal dat maar in het midden laten.
Zelf niet te beroerd om me bloot te geven, bedenk ik dat ik toch niets kon zeggen over wat ik zelf niet wist. Misschien heeft iedereen wel gedacht dat ik er willens en wetens over zweeg. Dat ik het uit de weg ging.
Niets ging ik uit de weg.
Het waren de anderen. Zij wisten me te ‘sparen’.
Ik hoop dat tenminste zij er rijker van werden.

Lees verder!

geplaatst door Harry - 2 reacties



woensdag 25 mei 2011

One Single(s) Night


"Google "Fuif Alleenstaanden", trek je stoute schoenen aan en give it a try." Zo dacht ik enkele lentes terug.

Mijn wedervaren van een avondje op zoek naar wat dansplezier. Once in a lifetime. Was echt niet voor herhaling vatbaar. 't Zal wel aan mij gelegen hebben :



Half middernacht op een vrijdag is het wanneer ik rij door één van de overvloedig aanwezige lelijke dorpen ontsproten aan ons Vlaamse lintbebouwingsconcept, mij baserend op een kaart die ik enkele uren daarvoor van een routeplanner gekopieerd naar de harde schijf in mijn kop terug kan oproepen.
Ik situeer me ergens tussen Aalst en Gent. In mijn achteruitkijkspiegel merk ik dat een zestal wagens mij volgt als ik links neem aan de lichten, waar pijlen wijzen naar dorpen, waarvan ik meen dat ze de naam nog vlug hebben uitgevonden voor ik er aan kwam. Namen, nog nooit van gehoord. Hoe zijn ze er ingodsnaam bij gekomen ? Tussen die straatbewegwijzering verschijnt de naam van mijn doel. Zo kan ik op haast automatische piloot overschakelen tot aan de veel te kleine parking met een overdosis auto’s op. Verder het blokje om dus en ik plak mijn wagen ergens langs de weg in een uithoek van een woonwijk.


Gezwind en vastberaden stap ik uit en op mijn doel af. Slechts aan één zijde van de straat staan huizen neergepoot. De overzijde toont me met duisternis gevulde weiden en boompartijtjes, waartussen ik in een vijvertje de weerspiegeling van groen neonlicht ontwaar. Aan de overzijde van die plas staat een gebouwtje dat zelfs in deze nacht de uitstraling heeft van een - vier decennia geleden toch - mooi gelegen etablissement.
De ingang belooft niet veel goeds. Waarom moeten dergelijke activiteiten georganiseerd in overmaats gedateerde uitbatingen, alsof men nogmaals wil benadrukken dat je tot een vreemde soort zou behoren. Dat soort dat nergens elders welkom is, behalve in decors uit ‘onze jonge jaren’ (wie die ‘onze’ dan ook mogen zijn). Boven de deur hangt opzichtig ‘INGANG’, een wit lichtgevend paneel. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat we heimelijk langs de achterdeur worden binnengeloodst. Onmiddellijk word ik er geconfronteerd met de sanitaire voorzieningen, een vreemd entrée. Zeker met de robuuste WC-madam, met haar al even robuste oversized boezem, neergezeten op een leistenen muurtje dat de gang afscheidt van de toegang tot de trap naar de benedenverdieping. Vermoedelijk zit ze er enkel om haar centen te incasseren, want in een oogopslag krijg ik niet het gevoel dat ze zich verder op onberispelijke wijze van haar taak kwijt.
Een armleuning in de vorm van een zware ketting leidt me over de veel te monumentale trap tot bij twee mannen waar geen ontkomen aan is die in een historisch verleden vele zgn. TD’s hebben georganiseerd. Alsof ze daar na al die jaren nu nog zitten aan hun tafeltje, als doen ze het ononderbroken sinds. De ene man achter het obligate sigarenkistje en de andere met het al even onontbeerlijke stempelkussentje. Ik bijt op mijn tanden. Bijt ze haast stuk. Iets in mij zegt dat dit niet goed af zal lopen. Dat dit geen goed idee is. Toch besluit ik het een kans te geven (ik ben nu eenmaal zo ver gekomen).
Het zou inderdaad een unieke avond worden, in een historisch decor.

Deze laatste, mentale hindernis met enige aarzeling nemend beland ik in een donkere zaal alwaar in het verleden menig koppel hun huwelijk moet bezegeld hebben met een dronkenmans bruiloft, waar de tantes met ‘ochs’ en ‘achs’ graag zullen aan deelgenomen hebben ; de nonkels pas de dansvloer opschoten na een al dan niet kleine overdosis alcohol en met dun das om hun oren gestropt.
In de ronding van de zaal staan veel te donker bruine tafels tegen de duistere muren. Ik ontwaar één bezette tafel. Verder enkele mannen met een pint of een cleane cola in de hand. Op de dansvloer twee vrouwen, swingend op een disconummer dat ergens een inventieve mix is tussen Claude François en YMCA. De verhouding tussen het aantal wagens op de parking en het aantal koppen in de zaak, wijst erop dat carpoolen hier geen optie was. Ik traverseer zo onopvallend mogelijk, toch enige zelfzekerheid uitstralend, richting bar. Tien stappen de tijd kost het me om een gaatje te zoeken alwaar ik iets kan bestellen : “Een Geuze, a.u.b..”
“Help, wat wordt hier gevraagd,” zie ik de bar-moeder denken. Ze twijfelt aan het soort glas en giet de inhoud van het flesje met een onkundig enthousiasme vlotjes uit, zodat alvast één vijfde van de inhoud verdwijnt in over de rand stromend schuim. Daar sta ik dan, nu reeds met spijt in het hart. Als een schaduw schuif ik naar de andere kant van de lange toog, alwaar ik een wat comfortabeler plaats zie om overzicht te houden op de situatie en de vertoning in me op kan nemen.

In een hoek, onder een robuuste TV, aan de rand van de open ruimte die als dansvloer fungeert en bestaat uit baksteenrode rechthoekige tegeltjes die even goed in een badkamer hadden gepast, zie ik een ruime vijftiger – vermoed ik, althans dat hoop ik voor hem, want als hij jonger is… - enthousiast de verantwoordelijkheid nemen over de muziekkeuze. Boven de swingende vrouwen hangt de typerende discobol die alle kleurtjes van de flikkerende lichten verstrooit. De twee, op wie tal van gretige ogen gericht zijn, getuigen niet echt van iets wat ik smaakvol zou benoemen. Beiden met laarzen aan, mini gejeansrokt, zodat, als zij zouden bewegen in die zin dat ik het dansen zou gaan noemen, duidelijk hun ondergoed zichtbaar zou worden – wellicht tot jolijt van de glurende omstanders. Daarboven dragen ze een topje met Wibra-allures, dat vraagt om de blikken in hun decolleté te werpen. En bovenop een haartooi van het kleur dat hier alle eer wordt aangedaan. Als ik verder rondzie, krijg ik de indruk dat de vrouwen aan de ingang een kleurbadje hebben gekregen om uniform hoogblond op het appel te verschijnen, ook al verraden hun wenkbrauwen dat hun overige lichaamsbeharing niet van dezelfde kleur is. De gemiddelde cup van het beperkt aantal wijfjes in de troep moet waarschijnlijk een D of hoger zijn.
Wanneer ik plaats neem aan het andere eind van de toog, word ik er door een al evenzeer aan de hierboven omschreven eigenschappen voldoende vrouw onmiddellijk op gewezen dat de twee vrije barkrukken toebehoren aan de heupwiegende dames in het middelpunt van de belangstelling. Ik zeg haar zich geen zorgen te maken en schuif de stoelen wat op in haar richting zo, dat ik me een perimeter van een half metertje weet te veroveren aan de toog.
Nonchalant nip ik aan mijn Geuze en neem verder al de rest in mij op als was ik bezig met een biologisch onderzoek ‘on the field’ van één of andere wetenschappelijk te bestuderen specimen. De muziek verandert eigenaardig genoeg niet van stijl en het lijkt me duidelijk dat hij niet van plan is uit een ander vaatje te tappen.
Ondertussen staan de bronstige mannetjes dermate opgesteld dat ze de verschijning van de vrouwtjes goed kunnen gadeslaan. Gewillig gaan hun ogen op en neer, soms zelfs ostentatief vingerwijzend. Ik onderscheid drie types. Opvallendst zijn de in voetbal-shirt-achtige polo’s getooide torso’s, hunkerend naar het weelderige vlees van de vrouwelijke soort. Ze proberen een onverschrokken uitstraling te creëren, daterend uit de tijd dat vrouwen inderdaad nog op zoek gingen naar de stoerste zilverrug uit de kudde. De tweede zijn would-be nerts, met hun veel te hoog opgetrokken broeken, schuchter, verzorgd en beleefd samentroepend, hopend naar dat ene avontuurtje waar ze tot op heden alleen maar weet van hebben in hun natte dromen, die ze ’s morgens in paniek niet weten te plaatsen. En tenslotte zijn er nog de nonkelfiguren die in het decor van deze gedateerde trouwfeestachtige samenkomst rondwaren. Enkelen zitten met hun rug tegen de toog aan, om niks van het spektakel te missen. Eén enkele staat al de ganse tijd op de dansvloer wanhopig toenadering te zoeken bij de swingende dames die ondertussen compagnie kregen van enkele vriendinnen die ze hier blijkbaar al meer ontmoet hebben. De ene met de sigaret, de andere met een mazoutje. Beiden iets minder uitdagend gekleed en blijkbaar was het blondeersel aan de ingang op. De veel te kleine nonkel doet zijn pasjes en draait regelmatig rond zijn as in Michael Jackson-stijl, steeds een visje smijtend, hopend die nacht beet te hebben, om zo zijn eenzaamheid te kunnen verdrinken tussen de vlezige borsten van de wijfjes.
Ik had al gevraagd of hier de ganse avond dezelfde muziek zou gedraaid worden, want dat ongevarieerd seventiesaanbod begon me toch wel tegen te steken. Diezelfde vrouw die me daarnet assertief op de stoelbezetting had gewezen, had me met dermate overtuiging geantwoord dat ik me nog een Geuze had besteld. Voor alle veiligheid deed ik teken aan de dame achter de bar dat ze me gewoon het flesje mocht geven en ik mijn zelfde glas zou gebruiken. Zo schenk ik mezelf een onberispelijke pint, zonder één druppel verlies, wanneer de platenboer het niet kan laten om de micro iets onbegrijpelijks toe te schreeuwen. Waarom moet dat soort mannen altijd per se iets willen vertellen tussen hun plaatjes door ? Waarom moeten ze altijd proberen om met hun onbegrijpelijke stem de mensen op de dansvloer te lokken, terwijl ze dat allang hadden kunnen doen, door gewoon andere tunes op de groep af te vuren ? Maar neen, steevast moeten ze zich laten horen, ook midden liedjes door, soms luid meebrullend, met de al even veel te luide muziek.

En natuurlijk moet er op zo’n avond een tegeldans op het menu staan. De mannen nemen positie in, de meeste vrouwen gaan gewillig in op de vraag. De veel te kleine nonkel druipt stilletjes af. Centraal staat daar dan zo’n bink-alike type met één van die blondines. Zijn handen liggen binnen de kortste keren op haar achterwerk geposteerd. Beiden heupwiegend op de tonen van Umberto Tozzi’s Ti Amo (alweer zo’n trouwklassieker uit de tijd van de door mij zo gehate verplichte trouwfeesten), schuiven zijn handen omhoog, haar topje net genoeg meesleurend dat hij vleselijk contact heeft met haar love-handles die over de rand van haar als rokje bestempeld stuk textiel hangen en niet moeten onder doen aan Bibendum – u weet wel, dat ventje dat een Frans bandenmerk vertegenwoordigt. Zijn andere hand gaat ongegeneerd verder omhoog tot aan de zijkant van haar borsten. Ik verwacht nu elk moment dat hij zijn hand vol op haar borsten zal leggen. Tevergeefs kijk ik uit naar haar reactie. Neen, hij kan zich nog net bedwingen en zij laat rustig gedijen. De Italiaanse slows volgen elkaar op en uit het niks zijn ondertussen wat gedistingeerder heren op het voorplan geschoven, met dito dames/tantes. Hun stijl is minder direct. De zaal is ondertussen al wat voller gelopen. Ik kan het niet langer aanschouwen en draai me om naar de barzijde.

Daar staat een koppel, kostelijk te genieten van het vermeende succes dat hun etablissement kent die avond. Met een naïeve onkunde kwijten ze zich vol enthousiasme van hun taak en zien het laatje vullen. Echt druk hebben ze het niet, alhoewel ze zelf denken van wel. Ze zijn voorzien op een overrompeling. De cola’s staan reeds klaar ontkurkt. De bierglazen voor ‘mazoutjes’ zijn reeds tot net boven de ribbeltjes gevuld met cola die al een tijdje geen prik meer uitstraalt. Onderbordjes staan reeds klaar met een koekje, suikertje en melkje en zo zullen ze ook de ganse avond klaar blijven staan. Logisch. Ik zou ook geen koffie bestellen bij het zien van het spinrag van de zoldering naar de toren kopjes bovenop de verkalkte automaat. Als ik zeker zou zijn dat het water drie maal gekookt wordt en onder hoge druk in mijn kop zou belanden, zou ik het eventueel nog durven overwegen, mocht er echt niet anders te drinken zijn.
Ik bestel mijn derde Geuze, terwijl de muziek naar de boenke-boenke van een tweetal decennia terug overschakelt. De man achter de bar neemt enthousiast mijn glas weg en met lede ogen zie ik hoe hij het ‘wast’ in de wasbak alwaar reeds de ganse avond water stroomt, denkend dat hij zodoende constant proper water bekomt. Als mijn glas zich op en neer over de schrobborstels beweegt welt er een ongezien soort schuim op uit het water, gevolgd door een wee gevoel in mijn buik. Een rilling overvalt me terwijl hij mijn glas opnieuw met bier vult, zonder het eerst te spoelen. Hoe zou hij het moeten spoelen ? Er is maar één wasbakje en het wordt niet zo frequent gebruikt. Hij wast verder wat bierglazen af en vult die meteen met cola om zijn rij mazoutglazen aan te vullen. Ik zie hoe er op de cola een schuimlaag verschijnt die maar heel langzaam wegebt in het verdere verloop van de avond. In ’t vervolg zou ik beter uit het flesje drinken, alle risico’s vermijdend.
Achter de bar is er ondertussen een derde, allesslaande vrouw verschenen. Ze heeft een fris jong gelaat. Maar haar veel te grote borsten lijken me niet gehuld in een BH, omdat er waarschijnlijk in de lokale lingeriewinkel geen dergelijke maat voor handen was. Ze hangen bovenop haar al even veel te grote buik. Dit alles gehuld in een overjarige blouse die niks aan de verbeelding overlaat. Wat later op de avond zal ze – waarschijnlijk op aangeven van de meest gedistingeerde vrouw in de zaak, de bar-moeder – boven dit alles een serveerschort aantrekken, die alles wat meer op zijn plaats weet te houden en haar wat meer vrouwelijke vormen geeft.

In de zaal is ondertussen een haast onbeschrijflijk nonkelras verschenen. Ik dacht dat ze uitgestorven waren. Een gestuikt figuur, met de typerende uitstekende buik die naadloos overloopt in de rest van zijn lichaam. Hij draagt een soort moeilijk te beschrijven tenue. Toch een poging : een wit (het oogt toch zo, omdat er boven de dansvloer tevens zo’n fluorescerende lampen hangen waar Dash jaloers op is omdat al het wit echt witter is dan wit, tot de haarschilfertjes op de schouders toe) slobberig pak of zo ; bestaande uit een broek en een overmaats hemd, beiden met een rastermotief met al dan niet dubbele blauwe strepen. Daarboven draagt hij dan een donkere trainingsvest. En tot overmaat van ramp staat er op zijn hoofd zo’n zwart lederen tirolerachtig hoedje. Help!
Het niveau lijkt me hiermee dermate gezakt dat ik het haast niet langer vol hou. Ik zie het voor me, hoe die mensen allemaal samenwonen in huisjesrijen-volle steegjes. Dat soort mensen dat ik niet ken omdat steegjes doodlopen en je er dus niet komt wanneer je er niet hoeft te zijn. Ik creëer de sfeer voor me in de veel te slecht geluidsgeïsoleerde woninkjes, waarbij een ruzie in het ene huis ten gevolge van het domino-effect, algauw ontaardt in een mediageniek gezinsdrama enkele huizen verder. Of waarbij die ene luidruchtige vrijpartij ontaardt in een lokale babyboom. En waarbij ook ’s zomers wel eens een scheve schaats wordt geschaatst omdat de blote bovenlijven van de buurman, respectievelijk -vrouw, er gewillig om vragen.
Ach, het wordt me allemaal te veel. Ik geef de platenboer nog zes liedjes de kans me op de dansvloer te krijgen, daar ik was vertrokken met zo’n zin in een gevarieerd muziekaanbod waarop ik me eens al dansend had kunnen uitleven. Wat zouden de omstanders dan wel niet over mij geschreven hebben en hun walging over mijn ongecontroleerd lijkende bewegingen uitgesproken hebben. Het mag niet zijn – gelukkig voor de groep die me onverbiddelijk als outsider zou bestempeld hebben en me uit hun kudde zou verdrijven. Zijn repertoire is die avond blijven steken bij die monotone Discobeat tunes, en slows à-la Umberto Tozzi. Dus denk ik zelf “Allez, Tottzi’ns !”
In één slok giet ik de laatste teug Geuze in mijn keelgat en verslik me er haast in. De tranen schieten me in de ogen en doen opnieuw dat verdriet van alleenzaamheid in me opborrelen. Met dat wee gevoel stap ik resoluut op de trap af, terwijl ik zie hoe het tiroler-hoedje van hoofd naar hoofd floreert, achtervolgd door zijn eigenaar, die deze aandacht, waar hij zo hunkerend naar op zoek kwam leuk lijkt te vinden. Bovenaan de trap is de WC-madam verdwenen. Een aangeschoten gast meent me te moeten kennen. Met een snelle beweging ontwijk ik hem en voor ik het weet zit ik opnieuw in mijn wagen.
Blits schiet ik door de duisternis, tussen het nachtelijk verkeer laverend en bekomend van dit ‘avonduur’. Ik kom tot de vaststelling dat mijn kleren stinken naar sigarettenrook. Ik, die me zo tegen roken profileer, verspreid nu zelf dat luchtje, dat ik probeer tevergeefs te verdrijven door tussen de lintbebouwing door met mijn ramen open te rijden. Effectloos schuif ik ze weer dicht op de snelweg en maak me snel weg.
Thuis gekomen speel ik in de met duisternis gevulde tuin mijn kleren uit en hang ze op in de zachte nachtbries, hopend dat morgen die geur en meteen die hele avond eruit zijn gewaaid.

Daar sta ik dan, naakt, omhuld door duisternis en kom nu pas tot de vaststelling dat het een heldere hemel is, waar haast meer dan anders sterren aan te ontwaren zijn. Ik had mijn avond beter gespendeerd met het ontcijferen van de sterrenbeelden rond het zenit. Wat ik dan ook nog even doe tot kippenvel me overwoekert.

Lees verder!

geplaatst door August - 7 reacties



woensdag 25 mei 2011

To date or not to date, that is the question…

Sommige mensen blijken eeuwen later nog steeds brandend actueel met hun uitspraken en geschriften. Shakespeare is zo iemand...

Want zeg nu zelf, is een liefde in je leven echt essentieel om gelukkig te zijn? Heeft je bestaan echt geen zin zonder? In sommige landen definiëren ze geluk als: “vandaag eten hebben en een dak boven je hoofd om te slapen” of zelfs maar één van beide…! In ons belgenlandje zijn we ondertussen al heel wat veeleisender geworden en zijn we met zoiets eenvoudigs al lang niet meer tevreden – laat staan GELUKKIG!

En dus mag je je – terecht - de vraag stellen: maakt daten me gelukkiger? Of is het een noodzakelijk kwaad, een fase waar je gewoon door moet om toch ooit naar dat volgende, zo gewenste niveau te geraken, nl. een vaste relatie? Een maatje voor het leven...

Soms als ik in mijn tuin sta en luister naar de vogeltjes, het geblaat van de schapen, het geruis van de wind door de bomen… (en ook de grasmaaier van de buren van drie tuinen verder! ;-)) dan vraag ik me af waarom ik toch de moeite doe om te daten.
Op zulke ogenblikken ben ik perfect gelukkig en lijkt de hele wereld in harmonie.
Stel je dan diezelfde situatie even voor mét een man in mijn leven die me net op dat ene perfecte moment komt vragen waar zijn verdomde sportsokken toch wel weer gebleven zijn of wat we die avond gaan eten, en je krijgt een heel ander beeld… Een donkere mentale donderwolk zou zich ongetwijfeld in geen tijd van me meester maken en ik zou wellicht net niet aan het snauwen slaan. Tja... Of prik ik nu al te veel door de roze relatiewolk heen?
EQ is wellicht de sleutel tot alles, de man die een dergelijke situatie kan inschatten en die niet wil verpesten, die kan mijn maatje worden...

Maar dan zijn we weer bij het datingverhaal… hoeveel dates moet je met iemand hebben voor je iemand correct kan inschatten? Zoals elke vrouw weet, is een man op het verleiderspad gevaarlijker dan om het even welk roofdier. Het is een leeuw op kousenvoeten met kameleonachtige eigenschappen… tot mijn grote scha en schande is het me al meer dan eens overkomen dat een man me schaamteloos naar de mond praatte en zo de indruk wekte toch minstens over een basis-EQ te beschikken. Toen het puntje bij het paaltje kwam - of de aap uit de mouw - bleek jammer genoeg wel eens dat de persoon in kwestie eigenlijk vooral kickte op de jacht en amper interesse had in de prooi!

De vraag blijft dus: is het wel een goed idee om te daten? Moet liefde je niet overkomen en als bij toverslag verblinden in plaats van ernaar te zoeken? Of moet je het toeval toch echt wel een handje helpen om de zaken wat te bespoedigen? To date or not to date, that is the question…

Lees verder!

geplaatst door Chiquita - 2 reacties



dinsdag 24 mei 2011

Kroniek van een meerwaardeliefje Deel 2

... vervolg van deel 1...

Donderdag 3 februari 2011.
Samen iets gaan drinken, wat gaan wandelen, ik zie je graag liefje, ben zo graag bij je, je maakt me gelukkig.

Op weg naar huis bellen we nog even, en drop je out of the blue, de woorden in de stijl van laat ons even afwachten tot we een jaar samen zijn en dan zien we wel… ik denk niet dat je weet wat dat teweeg brengt in mij, of wrs net wel. Een perspectief voor ons? Ik wil het zo graag geloven.

Eens thuis na de Zouk denk ik dan ook iets in de trend van, op deze manier laat hij me nog even draven in zijn funverhaal, en hecht er nu niet teveel waarde aan want morgen is het toch weer anders …. Hij voelt wrs dat we wat onder druk komen en net zoals de trap dient geschilderd … moet er hier mss ook wat gebeuren , … en toch denk ik als de afstand er niet is, voelt het helemaal niet meer zo aan en voel ik me heel bij jou. Ik vraag me dan ook af; waar zou hij nu dan op wachten … wat moet ie nog meer weten dan , wat gaan die enkele maanden ons leren … zinloos… gaat niets bijbrengen en dat weet R ook .

Ik voel me wel groeien in mijn proces liefje, ben er nog niet, wrs nog even niet om hierin een beslissing te nemen, hoop along the way op meer tastbare signalen/symbolen akties, maar weet eigenlijk dat die niet gaan komen.
Voel mezelf dom. Dom omdat ik zo goed zie wat het doet met mijn ex in een redelijk gelijklopend scenario, en dat ik mezelf daarin wil corrigeren om hem niet meer te kwetsen dan nodig. Om hem de ruimte te geven om opnieuw zijn leven op te bouwen, met een leuk iemand en binnen een voor hem fijne relatie. Ik wil hierin niet egoïstisch zijn, maar ik laat het wel met mij gebeuren.
Jij bent net iets meer egoïstisch dan ik, ik wist dat al wel , dat je je zeer egoïstisch kan gedragen, hier dus ook. Jij wil mij maar op jouw voorwaarden.


Vrijdag 4 februari 2011 B-day..

Sinds september zijn jullie afscheid aant nemen, hilarisch toch, zij wil jou niet lossen en jij haar ook niet. Zelfs een klein kind ziet dat. Ik ook dus.
Zoals je wel eens zei; “je bent niet van de slimste niet van de domste , niet van de knapste niet van de lelijkste , niet van de rijkste en niet van de armste ….maar ik zie je zo graag”.. Dus ja liefje ik zie dat ook. Je smssen die haar vragen om zich van haar lingerie te ontdoen en je per ongelukt naar mij stuurt, de mails die jullie sturen naar elkaar , al dan niet op jouw vraag met naaktfoto’s om je op te winden … lijken niet erg op afscheid, is het niet, dat weet jij en weet B ook, de autoriteit (voor jou althans) in het menselijke denken doen en laten.

Alleen is er een nood dan om dat niet te zien of om dat niet aan mij te vertellen… zoiets …. Ook dom , want need to know bases …. en een blijk van wantrouwen.

En toch , blijf ik je graag zien, naar je verlangen, genieten van ons samenzijn, ik vind het altijd zo fijn dingen samen te doen, om in je omgeving te zijn, ben dan intens gelukkig. Ik hou van elk van je gebaren, de meeste van je ideeën kan ik ondersteunen, hou van het stil naast je liggen en luisteren naar je ademhaling en je geronk. Het geeft me behoorlijk wat energie. Doe nu nog eens wat dat maakt, dat dit gevoel stopt denk ik vaak.

Geen enkele man die mijn pad kruist maakt eigenlijk kans, en geloof me ik heb het echt geprobeerd , ik sta er niet echt voor open en blijf me op een bepaalde manier zo pervers loyaal gedragen. Ook dom… maar ik kan niet anders in deze context.

T, vanochtend gesproken , zij klankbordde me eigenlijk wat ik hierboven al had neergepend. Echt toch wel een soulmate gehalte hebben T en ik. Ik heb haar vele van onze verhaaltjes onthouden liefje, ik wist dat als ik volledig transparant zou zijn, dat ook haar druk om mij eea te laten inzien, zou vergroten. Dat wilde ik niet, ik wilde leven in de illusie dat je me graag ziet, en dat wij mogelijks een “meerwaarde”verschil zouden kunnen maken. De illusie dat ik bij jou en jij bij mij zouden kunnen en willen thuiskomen met alle consequenties van dien. Man zoveel pijn en tranen heeft me dat al gekost. Kinderlijk immatuur maar zeer pure gevoelens. Zo flauw kwetsbaar dat ik ben, ik herken mezelf nauwelijks.

Dus ja liefje het proces groeit, en strakjes zie je B, rol je waarschijnlijk in en over B en ga je het me niet zeggen. Need to know, no more no less.


Handdoek in de ring V, doe het dan … je bent meer waard dan dit. Ga gewoon verder zonder hen/hem , de mannen/R, ga even alleen. Dat is wrs ook wat ik ga trachten te doen. Een dezer popt het eruit.

Dan ga ik verder, na een afscheid, maar wel iets definitiever dan jij met Bie hebt. Dat wil ik niet, ik kom jou tegemoet in een afscheid en dan volg jij mij … Hoe gaan we dan achteraf met elkaar om? Niet in “ietsgaandrinkenzonderlingerie”momenten, neen liefje is niet aan mij besteed. Het doet af aan de meerwaarde die ik in mijn herinnering wil koesteren.
Dus houd die momenten voor je B en of nr 78 en verder…. Man man bij het idee van een afscheid springen de tranen in mijn ogen, waarom moet dit nu zo’n onmogelijke liefde zijn.
Zou dit allemaal eigenlijk ook veel serener willen en niet zo’n theatraal verhaal van maken, mss moet ik dit maar niet versturen of deleten, destroy knopje aanmaken, iets dat zo zichzelf vernietigt als ik naar je toe rijd om je het te melden, dan kan ik het je niet verzenden, zoiets… ben alleen niet zo innovatief, en ja ook niet zo slim ;-).

Dus hoe zie ik dat dan eigenlijk? Ik wil je mogelijks nog wel horen en lezen, maar niet zien, dat hoeft niet maakt het onmenselijk moeilijk voor mij, en trouwens jouw zwakte voor vrouwelijk vlees en handigheid in het creëren van inrolmomenten gaat mij terug naar af brengen. Misschien dat ik er later anders mee omkan … who knows… .

Wil je eigenlijk liever niet meer horen vandaag.



Heb je nog wel gehoord, je klonk goed en een beetje uitgelaten, je had het best naar je zin gehad met B.

Voelde niet zo leuk en uiteraard weet ik dat B zal informeren hoe het met ons gaat en jij me maar half vertelt wat er gezegd wordt , en weet ik ook hoeveel gewicht jij haar woorden toebedeeld….

Dus ja nu was ik weer de zekerheidszoeker die eerst een ander lief gaat zoeken en dan jou zou verlaten… pfff flauw , heb de grootste zekerheden die je als vrouw kan bedenken, in het verleden en vorige zomer opnieuw bewust weggeknipt, omdat ik wil geloven in graag zien en graag gezien worden, en in the end gelukkig zijn, leuke doelen en plannen in het leven, omringd door fijne mensen zoiets… liefst met maar ook zonder jou.

Bovendien was het ook een beetje het ideale scenario dat we hadden “afgesproken” zodat ook jij je goed zou voelen, zo zou je me terug op pad zetten, met een nief lief aan mijn zijde…, alleen het werkt niet zo goed ;-(.

Blijf de analyses die worden gemaakt behoorlijk gekleurd vinden, ze kent je zo goed liefje …. Ze weet waar ze moet drukken. Zij weet ook dat stel dat wij onze modus vivendi zouden vinden, of stel dat jij met wie dan ook de modus vivendi gaat vinden, hoe non conformistisch ze ook is, bakzeil haalt… Dus zet ze zichzelf aan de kantlijn en ook voor blok, met een zeer duidelijke lijn naar jou en je zwakte voor vrouwelijk schoon en gewilligheid… om ze terug binnen te halen als ik struikel.

En uiteraard zal ik je nooit vragen noch verwachten dat je B niet meer zou zien maar liefje toch, als dat ooit zou gebeuren zal het vanuit jezelf komen, niet gestuurd door mij. Never ever.

Soms flitst het toch nog door mijn hoofd is het nu een strategie geweest om met een potentiële zwaar gekwetste side dish om te gaan volgens B en of jezelf? Zet haar op de rails met een nieuwe liefde en dan zal ze je wel gerust laten …. doe “afstand”-acties tot dat ze zelf gelooft dat het haar beslissing is dan zal ze je nest niet bedreigen. Ondertussen weet je toch ook al dat dit niet speelt hoop ik.

Ik zal nooit een actie stellen in die zin. Niet omwille van wat me vanuit mijn perceptie dan is aangedaan, maar omwille van het feit dat ik vind dat ik het niet recht heb om hierin te interfereren daarnaast niet rancuneus ben en vooral authentiek aan mezelf wil blijven.


Heb er soms echt geen zin in om met al dit soort dingetjes nog bezig te zijn , kost me teveel energie, en brengt niets bij.

Ben nog bij mijn broer en zijn vrouw doorgezakt, het was gezellig.. we hebben over skiplannen en routes geleuterd, goed gelachen, kids waren er …twas fun. Hij heeft met opgepakt, grappig eigenlijk, “kom eens hier klein zusje nu kan ik u eens oppakken”…. deuheu… heeft niets te maken met gewichtsverlies van mij maar alles met jouw spierballen bro!

Kruip ontdaan van de zwaarmoedigheid van vanmiddag zalig moe in mijn bedje , ons bed… , vraag me af wanneer dat het niet meer het onze zal zijn en ben ingeslapen.


… wordt vervolgd…..



Lees verder!

geplaatst door Cheers - 1 reactie



zondag 22 mei 2011

1, Place Arago

Straks krijg ik rake klappen !

Op de zonovergoten Place Arago zit het terras gezellig afgeladen vol. Redenen te over. De door de reuzenparasols aangeboden schaduw, in harmonieuze combinatie met de dadel- en vijgenbomen. De zomerse ontspannen toeristische sfeer. Of misschien de onopvallende, maar attractieve aanwezigheid van die ene vrouw, die na er lang te hebben op gewacht, tot de vaststelling komt dat ze haar slaatje toch niet echt lust. Ze straalt een hoogblonde eenvoud uit. Haar wenkbrauwen en nekdonsjes verraden de echtheid van het blond. Zachtblauwe, haast grijze ogen dwalen sensueel, maar gecontroleerd rond.

‘La Douce France’ heeft die onnavolgbare kunde van ‘impeccable’ service, geleverd door garçons in zwarte broeken en witte gesteven hemden die met een nonchalante en gemoedelijke vriendelijkheid het met robuuste platanen gedresseerde terras controleren, of het nu terrassen op de brede stoep van een Parijse boulevard zijn of op het dorpspleintje in een of ander vergeten gat. Hier, in Perpignan, blijkt dat niet anders te zijn. Op enkele details na. Voor één keer stoort het gebrek aan onmiskenbare platanen niet en loopt er een vrouwelijk exemplaar… een garçœuze ? In elk geval het gracieuze alternatief. “De Gracieuze Garçœuze” in Suske & Wiske-terminologie geformuleerd.
Terwijl de verschijning in mijn gezichtsveld een verfrissende keuze maakt uit de lijst van slaatjes, worden een mandje Frans brood en de alles vergezellende ‘pichet d’eau’ aangevoerd, met het koppeltje van peper en zout. Waar ik als aperitief voor eens niet kan weerstaan aan het eenvoudige van ‘une pression’, beperkt zij zich tot het gratis water. Een tweede kan zal later nog volgen. Niet dat andere aanbiedingen op de drankkaart haar figuurtje echt zouden schaden… hoewel ze er onderbewust wel zal bij stilgestaan hebben.

MarlboroLight wordt tevoorschijn getoverd, waarvan één twintigste wordt opgestoken, na het bijna professioneel verwijderen van het cellofaantje. Bij elke trek draait ze zich kwartdraai rechts terwijl haar ogen het terras scannen… en hop, bonk, holder de bolder, haar blik recht in mijn ogen. Heel even, maar verzekerd botsen onze blikken. Met diepgaande blikschade als gevolg !

Werp me hier geen steen : ik zat hier en geniet ondertussen al van mijn salade aux pâtes avec calamares. Ze kwam op zowat anderhalve meter voor me zitten, in profiel. En wat voor profiel. Terwijl ik geleerd heb beleefd voor me te blijven zien tijdens mijn maaltijd, dwalen haar ogen in mijn richting telkenmale wanneer ze van haar sigaret wil trekken. Ik moet toegeven dat sedert mijn salade veel trager vordert. Da’s dan weer het voordeel van een salade. Wat je verorberingstempo ook is, je blijft genieten daar de ingrediënten niet koud kunnen worden, hoogstens wat warmer en slapper. Zelfs zonder sigaret lijkt de rest van de bezetting van het terras voor haar aan interesse in te boeten in mijn voordeel. Ik kom niet tot conversatie. Misschien wijselijk. Non-verbaal wordt er daarentegen veel uitgewisseld. Woorden zouden het moment, de uitdaging, de uitstraling/streling, het spel eerder verstoren. Had ik haar naam gevraagd bijvoorbeeld, zou dit moment me misschien niet langer dan 5 regels zijn bijgebleven… of misschien juist de aanhef geworden zijn van een boek, een trilogie in vijf delen misschien … ?

Haar noordelijke huid vertoont de prille taning van enkele dagen zuiderse zon. Het wit aan de binnenkant van haar armen verraadt dat ze daartoe de nodige lotions en crèmes van doen heeft om niet het kleur van die pijnlijke rood-roze soort te bekomen - persoonlijke ervaring. Boven op dat velletje van haar draagt ze een donkerblauwe T-shirt die haar vormen en rondingen, tot de kleinste toe, niet echt aan de verbeelding overlaten. De ruimte tussen haar te korte shirt en haar dito short verraden de verleidelijke eenvoud van een ivoorwit Sloggislip met een kantachtig elastische rand.

Mijn maaltijd vordert verleidelijk langzaam. Zij zal hier niet vreemd aan zijn. Er volgt zelfs een niet gebudgetteerde thee. Thee. Een kannetje thee biedt meer CC. Een kwestie van tijd kopen. Zucht, ik laat me tergend traag meesleuren in de kolkende stroom van wishful thinking. Waarin ik me met graagte laat in verzuipen.

Het wordt een spel dat we beiden onopvallend - zo vermoeden we toch - maar sterk weten uit te spelen. Ze strijdt met de veel te hard gebakken pizza – wat ik afleid uit haar basic vorkhandgreep. Terwijl, wanneer ze drinkt dat haast ingespannen langzaam gaat met de pink weg van het glas, wijzend naar de zomerse hemel - of wordt het een hemelse zomer ? Haar al even getaande benen verschijnen van onder tafel in mijn richting - vooroverbuigen om dat stel volledig af te turen zou te vergaand zijn - wat haar in de mogelijkheid stelt relaxer weg te zakken. De horizon aflopen met haar blik is een formaliteit geworden. Nagelbijtend heeft ze alles al gezien en viseert mij nu overduidelijk. Telkens zo tergend kort, maar zo indringend.

Wanneer ze kort naar de andere kant omziet is dat waarschijnlijk uit respect voor haar tête-à-tête. Dan wuiven de vingers van haar rechterhand masserend door de haren in haar nek, net als de waterplanten die je in die heldere Zuid-Franse riviertjes ziet heen en weer wiegen op het ritme van de stroom. Mijn thé komt aan zijn einde en ik wil niet per se nog een ijsje bestellen, hoewel de gedachte sterk in me is opgekomen, maar tegelijk met een brede glimlach werd verworpen. Ik zat hier zelf al zo ferm weg te smelten. Als dit nog lang zo voort gaat kan men me binnen een half uurtje komen opdweilen en mijn rekening aan de negatieve kant van hun daginkomsten boeken.

‘l’Addition,’ hoor ik zeggen, wat een abrupt einde maakt aan deze dromerij, dit verleidingsspel. Misschien wel mijn redding van een paar rake klappen. De zenuwachtiger wordende blik van haar partner – op zoek naar zijn deel van haar aandacht - wordt mij immers te gericht en te stuurs. Begrijpelijk bedankt hij vriendelijk als hen gevraagd wordt of ze koffie wensen.
Hij heeft heel wat in te halen , maar wij weten : het zal niet meer zijn wat het geweest is.

Lees verder!

geplaatst door August - 2 reacties



zaterdag 21 mei 2011

Een nachtelijk ritje!

Op Pasen had ik met Ben afgesproken om elkaar eens terug te zien, we zouden samen naar de zondagmarkt in Ledeberg gaan. Het is er altijd gezellig met die vrolijke mensen die ongehaast rondkuieren. In het warme lenteweer was dit de ideale zondagse voormiddag. Het was geleden van die wilde nacht toen ik met mijn nichtje op stap ben geweest ( zie blog:" Mijn kleine teen") dat ik Ben ( de compaan van de Italiaan) voor het eerst had ontmoet.

Met Bellemien had ik afgesproken dat ik het een kans wou geven om elkaar te leren kennen, als vrienden. Ik had Ben op de hoogte gebracht van mijn gezelschap en stelde voor dat hij ons maar moest zoeken, bij wijze van spel. Bellemien kocht me een prachtige ruiker tulpen en liet me geen twee passen verwijderd van haar zijde. Nadat we tot tweemaal toe de druk bezochte markt hadden afgedweild en onze trolley tot boven was gevuld met verse koopwaar, was er nog steeds geen spoor te vinden van Ben, die blijkbaar nog aan het balen was van zijn opgelopen nachtelijke kater. Een half uurtje later zaten we bij hem op het terras en verhaalde ik hoe Ben en ik elkaar hadden ontmoet die nacht met mijn nicht.

In feite was ik die nacht niet direct naar huis gereden. Ben had me als een echte gentleman naar mijn autootje gebracht en helemaal onderste boven van mijn vierwieler nodigde ik hem uit voor een nachtelijk ritje met open dak en zomerse muziek. We reden door de slapende straten van Gent, op en af de autostrade en als bij toeval reed ik intuïtief door zijn straat. Daarop nodigde hij me uit om uit te stappen en eens naar zijn pas prachtig gerestaureerd huis te komen kijken. Ik stopte voor de mooie gevel en er flitsten een paar bange gedachten door mijn hoofd. Na lang aandringen wist Ben me te overtuigen om toch uit te stappen en als eerst vrouw zijn huis te bewonderen. Hij had zich die hele avond als een echte gentleman ontpopt en ik moest maar geloven en erop vertrouwen dat hij me niet zou aanraken. Helaas, Ben kreeg de voordeur van zijn paleisje niet meer open. Hoe jij ook zijn sleutel draaide en keerde, de deur bewoog (tot mijn grote opluchting) geen millimeter. Hoe meer ik de slappe lach kreeg hoe harder hij woedend op zijn mooie geschilderde deur schopte en vloekend de straatstenen uit hun voegen schold. Uiteindelijk kon ik mijn fantasie niet meer de baas en het moest eruit: "Het lijkt wel of je dringend moet plassen en je rits niet open krijgt! "

Onder de eerste lichtstralen van de volgende ochtend bracht ik de zwaar teleurgestelde Ben terug naar het hotel waar hij werkt en we namen beleefd afscheid. Toen pas reed ik lachend alleen huiswaarts.

Bij het weer naar boven halen van ons verhaal, 9 maanden later, deden mijn tranen van het lachen onze Ben naar alcohol grijpen. Ben was veranderd. Op een mum van tijd is hij zware alcoholverslaafd geworden wegens het niet kunnen vergeten van zijn vertrokken ex-geliefde, de onuitstaanbare pesterijen op het werk en de pijnlijke eenzaamheid.

Via email trachtte ik hem in alle zachtheid duidelijk te maken dat ik me zorgen maakte over hem en dat hij beter iets zou doen aan zijn probleem. Na enige ontkenning heeft hij zich laten opnemen.


meer info? www.addiction-solutions.be


(wordt vervolgd)

Uw Bieke

Lees verder!

geplaatst door Bieke



vrijdag 20 mei 2011

ter verduidelijking… ‘ne man’

Peasall, Puppini, Secret, Andrew…. Het zijn allemaal sisters, en <i<sisters, die doen het soms voor zichzelf. Zeker als de mannen die de gaz doen branden, het vuur op smalende wijze aanwakkeren. In ’t weekend berichten in mijn mailbox krijgen, waarin een complimentje van mijnentwege averechts wordt aangevallen, waarin mijn snoepwinkeltje (huh?) wordt herleid tot een zuurtjespot, of nog waarin ik koelweg word gebombardeerd tot een mens dat niet weet wat ze wil, waarna ik door betrokkene word geblokkeerd,… Het werkt niet aanstekelijk.

Als de mannen in kwestie dit lezen, dan voorspel ik voorzichtig dat ze er niet om gaan kunnen lachen. Ik zet me ook een heel klein beetje schrap, maar ik neem niet het spreekwoordelijke blad voor de mond. Mijn profiel en ik verkeren niet op een dating site om prematuur terecht gewezen te worden over een mening die ik onderschrijf, of over ludieke kwinkslagen, die ik overigens gewetensvol wik en weeg. Gaan nuances verloren in onzorgvuldig lezen?

Eén iemand begrijpt niet dat ik op mijn profiel en onder voorkeuren ‘ne man’ schrijf, zonder meer. Mijn spontane invulling is voor mij ongecompliceerd helder, maar ik wil het toelichten. Onder mijn parasolletje van ne man zitten volgende kwaliteiten : gezond gevoel voor (droge, geen comedy casino) humor, kunnen luisteren, kunnen lezen (op het gevaar af dat ook dit vagelijk vaag of potig wordt bevonden. Ik meen het nochtans eenvoudig en oprecht). Oh. Creatief zijn, dàt zet ik in het zonnetje. Ik heb vastgesteld dat ik ne man zoek die creatief denkt, leeft, werkt, en/of is.

Voila. Rest me te vervolledigen dat ik zelf geweldig veel van humor houd, en maar een beetje schrik heb om te vallen. Een schilpad valt nooit van hoog, en heeft een pantser ter bescherming. Ik mag ook niet nalaten mee te delen dat het virtuele dating landschap van schildpad momenteel meevalt, want op de site ben ik deze week behalve nerds best fijne mannen tegengekomen! Merciekes aan de positivos.
x woolfenb (aka schildpad)

Lees verder!

geplaatst door Woolfenb - 1 reactie



vrijdag 20 mei 2011

Eeuwige Liefde

Vorig weekend stond er een groots familiefeest op de planning. Mijn moeders levensgezel mocht 70 kaarsjes uitblazen. Alle ingrediënten waren aanwezig om er een stevig feestje van te maken: lekker eten, veel drank, goede muziek en natuurlijk een massa lieve (familie)leden van diverse leeftijden. Altijd leuk om een aantal mensen terug te zien. Maar ook nu weer waren er een aantal voor mij onbekende gezichten. Het betreft immers een nieuws samengesteld gezin, waarbij een aantal individuen in het buitenland woonachtig zijn.

Mijn oog viel op een ouder koppel die plots van om de hoek kwam piepen, blijkbaar buren van de feestneus. Zij een statige dame met rimpeltjes maar nog steeds piekfijn verzorgd, hij spierwitte haren en ietwat gebogen. Beiden echter duidelijk getekend door de tand des tijds. Ik bleef ze wat gadeslaan. Hij bleef krampachtig haar hand vasthouden, alsof hij haar wou beschermen voor al dat jonge geweld. Ik was ervan overtuigd dat ze reeds vele kinderen en kleinkinderen hadden zien opgroeien. Ik was er eveneens van overtuigd dat ze reeds vele watertjes hadden doorzwommen, vele zorgen hadden overwonnen, vele meningsverschillen hadden beslecht. Maar toch waren ze nog steeds samen. Wat dreef hen toch, vroeg ik me af? Na de obligate speaches en geschenkjes, toen de duisternis zijn intrede deed, brak het dansfestijn los. Dertig jaar geleden had hij haar waarschijnlijk ten dans gevraagd. Nu zaten ze duidelijk genietend toe te kijken. Plots weergalmt door de speakers een golden oldy. Duidelijk een nummer die hen ook bekend in de oren klonk. Zijn gelaatsuitdrukking deed het althans vermoeden. Ik zag hem fonkelend in haar ogen kijken. De verliefdheid was pakkend. Nog steeds gepassioneerd voor en door elkaar, zoals tijdens hun eerste ontmoeting. Ik vroeg me af of ik mijn beeld van de liefde moet bijstellen? Bestaat er een wonderrecept voor ‘de eeuwige liefde’?
Na een goede babbel met het koppel, dacht ik bij mezelf, ah nee, enkel dé liefde bestaat. Dé Liefde met haar intens mooie episodes, met haar ups en downs, hartvertederende momenten maar ook haar crisissen die uiteindelijk uitmonden in groeimomenten, dewelke de relatie solider maken. Zoals dat ook opgaat voor andere levensdomeinen. Mijn finale besluit was dat het dé liefde was die hen samen bracht, samen doet blijven en het prachtige koppel drijft. Het geeft mij alvast hoop!

Lees verder!

geplaatst door Benzo - 2 reacties



vrijdag 20 mei 2011

Trek je plan….

Het overviel me toch wel een beetje. Plotseling was ik single, maakte geen deel meer uit van een “twee-eenheid” die minstens acht van de negen jaar de belofte van eeuwigheid in zich leek te dragen. Na het verdriet, de knagende pijn, het herpakken en de groei naar een ander ik, merk je opeens dat je voor het eerst in je leven helemaal alleen bent.

Vooral alleen voor de praktische huishoudelijke dingen. Ja hoor, mijn vriendin had me wel geleerd hoe de was op te hangen, op welke temperatuur je het best je bonte en witte was zonder grote ongelukken laat draaien, zelfs vuile borden kenden geen geheimen meer.
Maar al die andere zaken….

Nooit heeft iemand me verteld hoe lang melk in de koelkast mag staan voordat die van een frisse, voedzame drank transformeert in een zurige, brokkelige brij. Oei, met dit te schrijven realiseer ik me dat drie weken waarschijnlijk te lang is.

Hoe poets je bijvoorbeeld je vensters? Toen ik voor het eerst aan die klus begon, met veel goede moed, gewapend met een spons en grijs emmertje viel het resultaat meer dan tegen. Plots toverde ik een interessant, nooit gezien patroon op het glas. Vooral de immense terrasdeur bleek opeens bedekt met abstracte, haast hallucinante onderwereldfiguren. Zelfs een lekker glas wijn, bleek niets aan die perceptie te veranderen. Euh… tijd brengt raad dacht ik. Mijn reactie zou echter niet de beste zijn. Het volgende half jaar gewoon vergeten de ramen te wassen. Toen de buren uiteindelijk dachten dat mijn ramen gezandstraald waren en ik binnen amper nog licht van donker kon onderscheiden, heb ik toch maar mijn moed bijeengeraapt en aan de talloze dames op het werk gevraagd hoe je het best ramen lapt…. Grote verdeeldheid in onze kantoren. De één liet een gespecialiseerde firma komen, de andere deed een scheut azijn in haar water of was het een scheut water in haar azijn, een derde verwijderde de strepen artisanaal met krantenpapier… Als de meisjes er nu nog in zouden slagen om een gezamenlijk standpunt in te nemen. Dan zou enkel nog een beetje handigheid vereist zijn om, voor even, met de meest smetteloze ruiten van onze blok te kunnen pronken. Niets dus…. Na al die verwarrende informatie leek me een combinatie van de ingewikkelde adviezen, moest ik nu ook weer rekening houden met de stand van de maan of was het alleen met de zon, de meest directe weg naar succes. En ik moet zeggen een poosje heb ik gedacht dat ik de onbetwistbaar beste methode ontdekt had, de eerste zonnestralen die door de ruit prikten, verscheurden meteen die droom. Laat het berkenstuifmeel maar weer door de lucht dwarrelen, het volgende half jaar kan me dat niet meer schelen!

Geurtjes op het toilet zijn in een vorig leven ook nooit mijn grote bekommernis geweest. Bij ons rook het altijd fris. Wat er zich daar ook afgespeeld had.

In dit leven voer ik een voortdurende strijd. In eerste instantie gewapend met een spuitbus, niet zo geweldig voor het gat in de ozonlaag, maar de gassen dragen voor even de geur van een lavendelveld de kleine ruimte in. Het volgende bezoek bezorgde mijn gevoelige neus een ontgoocheling. Zeker als je bedenkt dat ik helemaal niet het type ben dat langs de pot plast, in geen enkele van de mogelijke opzichten.

Hoe deed ze dat toch in hemelsnaam, dat voortdurende frisse geurtje. Half misselijk na ieder bezoek, besloot ik schoorvoetend de ex-perte toch maar te contacteren. Ze duwde me een hangertje voor het toilet, een fles wc eend en een permanente geurafscheidende fles in mijn handen. Als dat niet zou volstaan gaf ze me ook een pak wierookstokjes cadeau, kwestie van op het juiste moment in andere sferen verzeild te raken. En ja hoor het werkt! Ieder bezoek is een bescheiden feest voor mijn reukorgaan. Ik ben er alvast in geslaagd om de kleinste kamer leefbaar te maken. Hoera!
Nu wacht de rest van mijn appartement….

Lees verder!

geplaatst door Peter314 - 9 reacties



donderdag 19 mei 2011

originele manieren om...

“Neen” ik heb geen interesse te zeggen. Blijkbaar blijft dit een moeilijke opdracht. Hoe blijf ik tactvol, beleefd en niet kwetsend. Ik worstel ook met dit probleem en soms is het koele ‘ Geen Interesse’ bericht nog de beste optie. Koester je geen valse hoop bij beide partijen. Een druk op de knop en weg is de boodschap, even slikken en de gedachte eerlijk duurt het langst zalft en troost. Niet uitwijden over het ‘waarom niet’ of je zadelt de andere met vragen op over zijn persoonlijkheid, zijn denken en doen. Laat ieder zijn waardigheid en trots.

In je date leven zwem je door alle watertjes, proef je zoete en zure dingen. De zure en soms bittersmakende zijn het “neen geen interesse”.

De origineelste manier was: “Ik zou het leuk vinden om met je in contact te blijven via Facebook” maar in het rijtje volgden ook:

Ik ga nu boodschappen doen…tot later
Ik ga nu verder strijken…tot later
Ik ga nu fietsen…tot later
Ik heb het momenteel zeer druk…tot later

Al weken zijn deze heren aan het boodschappen, fietsen en strijken ;-)

Langs de andere kant heb je dan ook de heren met “de interesse in één ding” neen dank je daar pas ik voor…dan fiets, strijk of boodschap ‘ik’ liever! Die interesse is voor mij hetzelfde als geen interesse. Klik dan maar door naar het volgende profiel! Ik zoek niet “leuk lekker lief”…maar een warme eerlijke persoonlijkheid met inhoud, die het leven met twee een meerwaarde vindt. Die origineel is in zijn interesse in mij. (En ik in hem)

De juiste manier om neen te zeggen bestaat niet. Een neen heb je en een ja kan je krijgen! Met je beide voetjes op de date grond blijven is de boodschap.

Is voorzichtigheid niet de moeder van de porseleinkast?

Lees verder!

geplaatst door Tesoro - 1 reactie



donderdag 19 mei 2011

same time same place

Olala…de nieuwe bloggers rijzen als paddestoelen uit de grond. Het single zijn, de kijk naar profielen, het internet - daten worden door alle leeftijdscategorieën belicht en benaderd, soms gezien door een roze bril met zwarte glazen! En ja…door het lezen van de vele profielen en de nieuwe blogs zie je door de bomen het bos niet meer. Je zoekt en vindt de verborgen angeltjes. De mooist voorgestelde profielen zijn meestal loze woorden, maar het doel heiligt de middelen! Je laat je leiden verleiden en misleiden.

En af en toe bekruipt het gevoel je van pfff het hoeft voor mij niet meer. Denk je, is er iets met mij aan de hand of met de andere? Ben ik vergeten hoe het is lief te hebben? Heb je maar recht op één grote liefde in je leven? Kan ik concurreren met al die mooie prachtige perfecte vrouwen?

En dan lees je de woorden van een vriend (zie blog 40 jaar later) en ze steken me een riem onder het hart.

Op zoek naar ’n nieuw geluk, op zoek naar iemand die “een verlichting” voor jou kan en wil zijn heb je nog niet gevonden. Ik weet zeker dat er meerdere personen op zoek zijn naar het geluk, naar de liefde. Naar het samen alles willen delen. Je kunt niet alle dagen zoeken, evenmin als een ander dat kan. Het geluk bestaat uit een samenloop van omstandigheden. Als de (of ‘n) ander die op zoek is naar jou op andere momenten zoekt als jij zoekt dan is het moeilijk vinden. Al heb je de sleutel van je hart niet te hoog gehangen, niet iedereen weet op de juiste plek, het juiste moment te zoeken.

Als je thuis, tussen 4 muren zit dan ben je al helemaal niet te vinden. Laat je vrolijkheid en je schoonheid zien. Jij bent niet de enige persoon die op zoek is. En jij en al die mensen die zoeken en uitkijken naar ’n nieuwe kans in het leven hebben geen schild of bord in de hand met daarop de woorden “geluk zoekend”.


Ja…het draait om het juiste moment.
Same time same place… dan vinden we elkaar.

Lees verder!

geplaatst door Tesoro - 1 reactie



woensdag 18 mei 2011

Vermakelijk tijdverdrijf

Ik moet eerlijk zeggen dat ik dit internetdating niet erg serieus neem…
Ik check wel regelmatig mijn account, maar om nu urenlang te gaan zitten chatten, berichten te schrijven of profieltjes uit te pluizen, daar heb ik jammer genoeg noch de tijd, noch het geduld voor. Ik bekijk het allemaal wat pragmatischer en ben ervan overtuigd dat ik vroeg of laat mijn Mister Right wel toevallig tegen het (internet)lijf loop.

Ernaar zoeken heeft geen zin: net zoals je nooit op zoek moet naar een meubel om een lege plek in de kamer te vullen – die vult zichzelf als bij wonder altijd binnen de kortste keren - zal ook die lege plek in mijn hart vroeg of laat wel weer als vanzelf gevuld worden.

Toen ik een paar weken geleden eens heel veel tijd had besloot ik toch om eens een paar profieltjes uit te checken… groot was mijn verbazing!
Ik dacht dat ik zelf al redelijk veeleisend was, maar de wensenlijstjes van vele mannen bleken nog heel wat langer en meer dan eens lichtjes onrealistisch of zelfs ronduit lachwekkend!
Zo las ik het profiel van een man die op zoek was naar een partner die licht slaapt omdat hij zelf een lichte slaper is. Heeft hij al ooit nagedacht over wat dat in de praktijk zou geven? Ik beeld me dat als volgt in: de ene is net na lang woelen in slaap gevallen, als de andere wakker schrikt door de onverwachte stilte, waarna de eerste uiteraard weer wakker wordt van die onverwachte bewegingen, etc. Hilarisch! En tenzij een van de twee besluit om een zichzelf even KO te leggen met een of ander zwaar slaapmiddel, gaat dat zo de hele nacht, en nacht na nacht, door. Ik vrees dat een dergelijk koppel hele lange nachten tegemoet gaat, al hoeft dit uiteraard geen nadeel te zijn als die slapeloze tijd met een vleugje creativiteit wordt ingevuld…

Op een ander profiel las ik dan weer iets dat me wat ergerde: deze man wilde geen partner waarvan de ouders gescheiden waren. Pardon? Is dat niet iemand beladen met alle zonden van Israël? Gaat hij er a priori van uit dat mensen met gescheiden ouders zelf ook geen relatie op de rails kunnen houden of is het omdat dit niet ‘hoort’ bij het ideale plaatje? Staan we hier niet allemaal op deze site omdat een eerdere relatie is stukgelopen? Weten we niet als geen ander welke angels en valkuilen relaties kunnen meebrengen? Hoe moeilijk het is om van een relatie een blijvend succes te maken? Over hypocrisie gesproken…

De kortzichtigheid van sommige – hoogopgeleide - mensen slaat me soms met verstomming… maar kom, een uur niet gelachen is een uur niet geleefd, en ik had weer eens heel hartelijk kunnen lachen, dus niet getreurd!

Lees verder!

geplaatst door Chiquita



woensdag 18 mei 2011

Weemoed

Wat is het heerlijk om single te zijn. Zo noemen ze dat toch single. Tot voor kort dacht ik dat het om dat 45 toeren plaatje ging uit mijn jeugd. Even ‘single’ gegoogeld , meer dan 2 miljard hits. Zoveel zijn het er niet, maar toch wijst het op de belangrijkheid. En ja nu ben ik het ook, ik hoor tot die grote, leuke club. En wees nu toch eerlijk het heeft toch iets, geen gezeur en gezaag bij al die dagdagelijkse beslissingen. Neen ik ben zelf verantwoordelijk en ik neem die ook. Intuïtief neem ik de juiste beslissingen. Weg de verwijten als je eens wat later thuiskomt na een pint met de kameraden. Geen geleuter over niet op zijn plaats gelegde was. Ongegeneerd naar het voetbal kijken, het kan eindelijk allemaal. En de kinderen worden al wat groter, ik zorg voor hen maar nu kunnen ze meer en meer alleen. Dr Oetker doet zijn werk.

Maar waarom zijn we hier dan allemaal ? Met van die kleine fotootjes lachend naar al die andere onbekende singles ? Reikhalzend naar die ene date die ons heerlijk single zijn aan diggelen zal slaan. Je kent niet eens hun stem. Al die perfecte mensen die allemaal naar eerlijkheid en heerlijkheid verlangen. Soms een jaar te oud of een centimeter tekort. Uitkijkende naar de mails ,chats en dates die de single in ons zullen vermoorden. Zijn we dan allemaal flagellanten die ons single geluk zomaar willen opgeven ?

Neen beste dater, de grote Elschot wist het al, ‘ tussen droom en daad , staan wetten in de weg en praktische bezwaren, en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren, en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat. Het gaat om weemoed. (letterlijk wee te moede, of droevig gemoed). Het gaat om heimwee naar wat ooit was en hopelijk terugkomen zal. Of zoals Heine het dichte in de Lorelei :

Ich weiß nicht was soll es bedeuten,
Dass ich so traurig bin;
Ein Märchen aus alten Zeiten,
Das kommt mir nicht aus dem Sinn.

In mijn gedachten klinkt Bram Vermeulen met zijn Rode Wijn, ja singles laat ons vrolijk zijn. Stil verlangend naar Heines sprookje ga ik weemoedig slapen.

Lees verder!

geplaatst door Peterbmb - 4 reacties



woensdag 18 mei 2011

Blokkeren

Het lijdt weinig twijfel dat ik maar moeilijk iemand ga vinden.
Hoe minder favorieten ik over hou, hoe meer dames ik blokkeer.
Zo breng ik mezelf wel in de verdrukking.
Het kan me niet verdommen.
Wel verdommen kan ik onnozele profielpraat zoals "Ik ben in blijde verwachting voor een lieve zielsverwant" of "Als het klikt zoeken onze handen mekaar wel en smelten zij samen". Van een plakhandje gruw ik al. Wat moet het dan zijn als mijn handen wegsmelten in deze van zo'n dame?
En nog: (Wie wil ik vinden:) "een eerlijke man die mij kan verwinnen".
Kijk, verwennen tot daar aan toe; ik doe niets liever, op nogal wat gebieden. Maar overwinnen (een o vergeten)? Nee nee, niet ik. Een dame is geen wingewest.
Dat zijn dan nog uitlatingen die ik en passant meesmuilend in mij opneem terwijl ik er nog geen reden in zie om zo iemand te blokkeren. Iedereen kan wel eens in het heetst van de gedachte een steek laten vallen of een plank misslaan.
Maar wie ik allemaal niet blokkeer!
Om te beginnen: iedereen die meer dan 25 cm kleiner is. Want ik denk toch dat het niet goed is voor mijn rug en mijn nek; en altijd horizontaal met mekaar omgaan is ook niet te doen.
En verder: zo goed als lege profielen; ik wil weten welk vlees ik in de kuip zou hebben en hoe het gekruid is. Ik moet die profielen toch zelf niet opvullen? Voor psychologische verkenningen voel ik me niet in de wieg gelegd. Het is al goed dat ik de machtsverheffing en de worteltrekking nog beheers, en de loga- en algo- en andere ritmen. Liefst nog de dansritmen, natuurlijk. Nunc pede libero pulsanda tellus.
Wat kan ik aanvangen met een dame die niks in die richting weet te zeggen?
Heb je al eens met een zak meel gesjouwd op een dansvloer? Melig hoor!
Er zijn er goddank die salsa of zumba in hun profiel zetten. Dat kan ik altijd nog leren. Of weer eens een rumba draaien of een goeie ouwe foxtrot met van die elastieken benen. Of de paso doble weer wat verfijnen, en de tango met een been ver tussen de benen van de dame doorgeschoven naar een snelle wending eer zij van verrassing uit haar lood slaat. Vooral voor dat benenwerk mag zij niet te klein wezen.
Ik weet wel wie ik blokkeer.

Lees verder!

geplaatst door Ufo



dinsdag 17 mei 2011

Liefde sterft maar bij leven

Liefde sterft maar bij leven
Wat maakt er dat je verliefd wordt? Of dat je ineens denkt ‘ja, dit is de man/vrouw van mijn leven’?
Is de wens de vader van de gedachte, of is er iets reëels?
Enige maanden geleden was het ineens zo. Ja ik wist het: de hoog geroemde klick was er bij mij, en ik dacht ook bij haar want meende toch duidelijke tekenen te zien en te krijgen.
Vier ontmoetingen in minder dan twee weken, drie daarvan samen belevend waar we allebei van houden. Verbeelding doet de rest. Je denkt al aan hoe het verder zal zijn, als je met dat gevoel de andere in de armen sluit en liefkoost. Zoete dromen vullen de gaten in het bouwwerk waaraan je ziel zich vergaapt zodat je lijf de stromen al voelt die er doorheen gaan vloeien. Het omgekeerde van fantoompijn.
Al de rest heb je al op nul gezet, geen ander contact is nog de moeite. Voor jezelf is het duidelijk. Een diepe tevredenheid heeft zich al meester van jou gemaakt. Het moet alleen nog voort kunnen gaan.
En dan komen de ‘maar’-berichten met beslommeringen waarmee zij uitgerekend dan kampt. Nee, het genieten zoals gedacht zit er nog niet direct in.
De tekenen aan de wand worden groter en vullen steeds meer zijden van je hersengangen. Vertwijfeling. Heb ik het dan zo verkeerd voorgehad? Ben ik nu echt door mijn intuïtie belazerd? Want je hebt haar nog nauwelijks aangeraakt. Je wist toch al dat je, eens zo ver, alleen maar hartstochtelijk lief zou hebben. Ook terwijl je niet weet hoe de ander lief heeft en zich daarbij gedraagt in bed waarin je het wel héél goed gaat weten worden, ook al zou dat lang kunnen duren omdat zij misschien niet jouw tempo huldigt.
Wat je dacht en bijna voor zeker hield, blijft uit. O maar je hebt geduld, het knaagt (nog) niet aan het gevoel dat je de ander toedraagt. Elk ontvangen bericht blijf je als positief zien en zal je beantwoorden. Er is toch communicatie, en is niet juist dat belangrijk bij een gevoel dat noch min noch meer op liefde duidt? Maar als die communicatie verder uit blijft of tot vaag vooruitzicht van contactherneming verschrompelt, weet je het wel of je zou een olifantenhuid moeten hebben. Je krijgt bijgedachten die ‘zien’ wat je de oorzaak meent te weten voor het al jaren alleen zijn van de andere: je ondervindt het nu immers zelf. Je gevoelens verbleken. De gevonden gewaande liefde sterft. Vlugger dan je voor mogelijk had gehouden.
Liefde sterft maar bij leven.

Lees verder!

geplaatst door Harry - 6 reacties



maandag 16 mei 2011

Bellemien

Tijdens mijn afwezigheid in de datingwereld heb ik me neergelegd bij het feit dat ik waarschijnlijk niet ben weggelegd om in dit leven een droomrelatie te hebben, om gelukkig te worden met een man, zoals men het wel eens uitspreekt. Ik heb me dus neergelegd bij "geen man" en lag even voor de verandering bij een vrouw... ( Ze noemt hier Bellemien)

Man, man was me dat schrikken!

Ondertussen is er toch weer een van mijn stoute dromen vervuld. Naar het schijnt zijn er veel vrouwen die er stilletjes van dromen om het eens met een vrouw te doen. Een echte aanrader! : “ U zal uzelf op een manier leren kennen zoals u zich nog nooit heeft bezig gezien, en u zal u kunnen verdiepen in uzelf via de andere. U zal namelijk met zekerheid weten of u al dan niet 'bi' bent, mocht u eraan beginnen twijfelen. Of misschien wordt U wel verliefd op een persoon in plaats van op... een geslacht ? ” Begrijpelijk als u hier al maanden en maanden, jaar na jaar die mooie mannelijke profielen ziet vergelen en vergrijzen.

Ze lag voor de tweede keer op mijn bank. Shame on me, maar het is zo. Ze draaide danig met haar ogen en haar kont dat ik haast niet meer in haar richting durfde kijken, en angstvallig achter mijn bureau bleef staan. Ik had haar bij haar eerste consultatie aangeraden om naar de gynaecoloog te gaan voor een echo van haar ovarium. Achteraf heb ik moeten horen dat die gynaecoloog haar op dat moment ontmaagd heeft. “Ai” zei ze, en het was gebeurd. Er was niets abnormaal te zien op de echo maar wel een en ander uitgesloten. Wie denkt er nu dat een 40 jarige geile trien als Bellemien nog maagd kan zijn? Ik geloofde er eerlijk gezegd niets van. Bij haar eerste consult had ik zo een vermoeden dat er iets mis was tussen haar benen... Ik vernoemde dat ik misschien wel eens een gynaecologische behandeling overwoog, maar dat ik eerst meer zekerheid wilde over de oorzaak van haar problematiek.

Na dat eerste consult kreeg ik een gekke email van Bellemien, dat ze verliefd is op mij en dat ze het erg zitten heeft. Ik vond het gewoon grappig. Maar toen ze zo bij haar tweede consult, zonder dat ik het vroeg haar uitkleedde en wijdbeens op de bank ging liggen terwijl ze zeer subtiel allerhande signalen uitzond om me te verleiden, was ik helemaal van m'n melk... Jullie mannen zouden dat direct door hebben natuurlijk, maar ik ben een vrouw en wist bij God niet wat nu gedaan!

Bellemien bleef aandringen met emailtjes en ik stuurde haar een koude email terug dat ik primo professioneel gezien daar niet wou op ingaan en secundo echt hetero ben, in hart en ...
Op facebook volgt er een hele parodie over hoe koud en hard een mens wel kan zijn en dat ze nog nooit zoveel liefdesverdriet had gekend.
Uit medelijden nodigde ik haar uit voor een gesprek want ik wou dit gedoe niet verder laten escaleren. Met Pasen mocht ze komen uithuilen op mijn schouder beloofde ik haar en dan zou ik haar duidelijk vertellen dat ik wel degelijk iets vreselijk zou missen moest ik een liefdesrelatie met een vrouw beginnen.

Bellemien kon niet wachten tot Pasen, ze komt ongewenst een dag vroeger binnengevallen terwijl ik in mijn werktenu in de tuin aan het wroeten ben. Tja, ik was kort van stuk op dat moment. Primo was ik me mentaal nog aan het voorbereiden op ons gesprek, secundo stond ik daar zonder bh in een spannende Tshirt ( met opschrift: “love me tender”) met vuile handen, zwarte knieën en wild kapsel. Tertio heb ik weldegelijk de gewoonte om mensen als engelen te ontvangen: eten, drinken en vriendelijke gastvrijheid is de slogan van het huis. Ze had nog niet gegeten en ik liet mijn tuin voor wat die was en maakte ons een aspergeschotel klaar. Intussen kleedde ik me om en maakte me op voor de tête à tête. Ze had toch wel duidelijk door dat het me ergens niet aanstond, maar goed, ik deed mijn best. Zij ook.......

Na een nachtwandeling waarin ze me naast haar opleiding snit en naad, haar psychiatrisch verleden verklapte en de reden daartoe, vroeg Bellemien mij op de vrouw af of ze mocht blijven slapen. Ik hoorde het donderen in Keulen. Waarschijnlijk had ik haar al te ver over mijn grenzen laten walsen door haar ongewenst en ongepast toch als een goede gastvrouw te ontvangen. Maar toen, zond ik haar zonder pardon koud naar huis.


Warempel, 's anderendaags stond ze weer aan mijn drempel!

(Wordt vervolgd.)

Uw Bieke

Lees verder!

geplaatst door Bieke - 3 reacties



maandag 16 mei 2011

Shoppen in de mannenwinkel: De Liefdesleutel

Ik schrijf dit omdat ik al enkele jaren als single door het leven ga en me af en toe wel eens de vraag stel waarom het toch zo moet lopen.
Vermits relaties aangaan steeds met “derden” gebeurd kan “het probleem” ook wel eens niet bij jezelf liggen.
In mijn zoektocht een antwoord te vinden op de waarom vraag las ik toevallig een memorabele vergelijking tussen mannen en vrouwen over hun zoektocht en de bijhorende criteria of verlanglijstjes.
Vrouwen houden meestal van shoppen en daarom wil ik het even hebben over een pas, nieuw geopende mannenwinkel. Het is een vrij statig, nieuw,modern en aantrekkelijk gebouw met zes verdiepingen. Door zijn expressieve karakter trekt het menig vrouwen aan. We volgen hen in hun tocht door het gebouw.

Op elke verdieping worden “Waren” aangeboden die min of meer gelijkaardige eigenschappen vertonen en dus voldoen aan een gemeenschappelijk aantal eigenschappen.
Men kan de winkel slechts in één richting bewandelen, van beneden naar boven. Terug naar beneden mag enkel om de winkel te verlaten.

Volgende eigenschappen komen voor op volgende verdiepingen:
1-ste verdiep: Hier keuze uit mannen met een goede baan.
2-de : Mannen met een goede baan en die van kinderen houden
3-de: Goede baan, van kinderen houden, er goed uitzien
4-de: Goede baan, van kinderen houden, goed uitzien,bereid helft van huishoudelijke taken opnemen
5-de:eigenschappen van 4-de + van humor houden
6-de: Welkom,U bent de 42 miljoenste bezoekster. Helaas zijn hier geen mannen die aan meer eigenschappen voldoen dan 5-de verdiep.Dank voor Uw bezoek.

Waarom deze voorstelling?
Vrouwen kunnen vaak de verleiding niet weerstaan meer tevredenheid en voldoening op te zoeken. Iets past wel maar twijfel overvalt hen waardoor ze geneigd is hetgeen ze heeft te verlaten en haar zoektocht verder te zetten.
Natuurlijk is er naast elke winkel voor vrouwen ook wel een winkel voor mannen. Mannen die hier heen komen zijn op zoek naar zaken die hen ook meer voldoening kunnen geven. Ze zoeken hiervoor ook op de verschillende verdiepingen:
1-ste verdiep: Vrouwen die dol zijn op sex.
2-de verdiep: Dol op sex en heel aardige vrouwen
3-de verdiep:dol op sex, aardig en houden van sport(voetbal)
4-de,5-de,6-de verdiep: Hier is nog nooit iemand geweest waardoor de verdiepingen niet verder worden uitgebaat.

Dit voorbeeld toont aan dat er verschillen bestaan in de verlanglijstjes van beide sexen. Ook blijkt dat mannen hun zoektocht sneller staken en zich gelukkig of tevreden kunnen stellen met een beperkter aantal behoeften.
Verlanglijstjes zijn mooi maar kunnen “eenzaamheid” in de hand werken en eenzaamheid “veroorzaken” voor anderen.

Moraal van het verhaal:
We moeten ons in onze zoektocht richten naar iemand die aan de basisbehoeften kan voldoen en niet op een prins op het witte paard(dat niet bestaat). Verbondenheid tussen personen met de nodige aantrekking en overlappingen gecombineerd met reële verwachtingen werpen vaak beter resultaat af dan het werken met lijstjes van eisen of eigenschappen waaraan iemand moet voldoen.
Het gaat hem tenslotte steeds om een mens van vlees en bloed, gebonden aan een realistisch, echt leven en geen fantasiewereld wat ons vertoond wordt in talrijke films. Dit zou de sleutel tot een WAAR liefdesverhaal moeten kunnen zijn.

In volgende blog wil ik graag ingaan op de praktische aspecten en valkuilen bij de zoektocht naar een levenspartner.

Lees verder!

geplaatst door A_Friend



maandag 16 mei 2011

Dag onverwachte lezer en lezeres

Wanneer je als single inschrijft op een site zoals match4me, zijn er een paar dingetjes die na een tijdje opvallen.
Er is een woord dat opvallend veel door de zoekende dames zeer frequent wordt gebruikt. Het woordje “ soulmate” is blijkbaar bijzonder geliefd.
En toch bestaat er een goedgekeurd Nederlandstalig woord. Zielsverwant is een perfecte weergave met dezelfde inhoud als het engelse woord.
Toch begrijp ik dat….soulmate is veel hipper dan zielsverwant. Dat laatste klinkt zwaar op de hand, neigt naar somberheid, of doet vermoeden dat er problemen zijn.
En dan stelt zich uiteraard nog de vraag of wij wel een ziel hebben ?

Ik neem aan dat niemand met het woord ziel de inhoud bedoelt, die begrepen wordt in een religieuze context. Dat zou de zaken natuurlijk flink bemoeilijken.
Wanneer iemand een soulmate zoekt,neem ik aan dat een ander individu gezocht wordt dat in dezelfde zin denkt, voelt, kijkt, reageert, dezelfde interesses deelt, of minstens veel begrip en empathie opbrengt voor de ander.
Of nog eenvoudiger, een soulmate is iemand met wie het klikt.

Zoeken wij niet allemaal een soulmate ? Iemand bij wie het goed is te zijn, iemand die de ander begrijpt en aanvoelt, iemand die hetzelfde wil en hetzelfde niet wil dan de ander. Iemand met wie echt contact bestaat, aan wie je alles kan vertellen, die je steunt, je helpt, je bemoedert, je motiveert, met wie je samen lacht en treurt om dezelfde dingen ?

Ik heb het niet in mijn profiel staan, maar wees gerust, ik zoek een soulmate !

Lees verder!

geplaatst door Zozzeke - 2 reacties



zondag 15 mei 2011

Vakantie vlinders

Het was eindelijk zo ver, onze jaarlijkse springbreak. Snel wat zon, cultuur en ontspanning opzoeken in het bruisende Spanje. De heerlijke geuren van paëla en churros, de betoverende pracht en praal van Moorse overheersing, het fleurige straatbeeld vol bloemenpracht, de feestelijkheden van Dos de Mayo en het stressvrije zuiderse levensritme. Daar wordt men 100 jaar. En natuurlijk die zuiderse passionele types niet te vergeten. Genieten geblazen!

Op een pleintje profiterend van onze laatste momenten in de lentezon, merk ik dat we geobserveerd worden door enkele dames. Iets wat mij thuis zelden tot nooit opvalt. Ik besluit even mijn focus op hen te richten. Mijn aandacht wordt letterlijk en figuurlijk naar hun tafel gezogen, alsof ik geen andere richting meer uit kan. Stralende blauwe ogen waarin ik haast verdrink. Een atypisch zuiders kenmerk. Het mysterie boeit me hoe langer hoe meer. Haar gitzwarte haren stralen in de zuiderse zon. Ze blijft steeds langer in mijn ogen kijken. Ik zie de vriendinnen druk praten en giechelen. Wat zou er daar over de lippen gaan? Ons keurend op de toeristenschaal? Plots komt een drankje in onze richting, een traktatie van de dames zo blijkt. Wij knikken vriendelijk. Maar geen van beiden maakt aanstalten om de tafels bij elkaar te schuiven. Zou ze iets in mijn blonde lokken zien?

Mij hart gaat te keer. Ik zie er toch ok uit? Geen foute kleding? We zijn per slot van rekening op reis… . Lang geleden dat ik door die gedachten werd overvallen. Uit het niets, komt haar prachtige silhout mijn richting uit. Vol ongeloof, beleef ik haar komst in slow motion. Na een sympathieke introductie waarbij ik word afgeleid door die blauwe kijkers, de vraag of we straks soms geen zin hebben om hen te vervoegen. De feestelijkheden van 2 mei kennen hun hoogtepunt. Ik wil maar moet haar, met de krop in de keel, ontgoochelen. We moeten straks het vliegtuig op. Coördinaten uitwisselen? Graag! We nemen met een zachte knuffel afscheid. Dit smaakt naar meer. Ik blijf haar nastaren tot ze uit het zicht is. Haar naam spookt door mn hoofd en ik word overvallen door een stroom aan emoties. Waarom nu? Wat als we hier iets langer zouden zijn? Waarom gebeurt dit thuis nooit? Ik hoop vurig dat de vlucht volboekt is. Op de luchthaven volgt de ontnuchtering. Ik troost me met de gedachte dat het gras altijd groener lijkt aan de overkant. Op de terugvlucht kan ik maar aan één ding denken: snel terug vakantie?

Lees verder!

geplaatst door Benzo - 2 reacties



zaterdag 14 mei 2011

Op zoek naar een maatje

S. heeft zijn lief(de) gevonden op een dating site. Hij is nu getrouwd en heeft een zoon met zijn vrouw. Toch een geweldige love story, hoor. Alleen heeft het nooit zo uitgepakt voor mij, die enkele keren dat ik me inschreef op een dating site. Ik neem het de site niet kwalijk. 't Is al goed dat ie er is. En ik ben, wat je gerust mag noemen, een schildpad in het donkere woud dat een dating site initieel is. Vind jij je draai meteen? Wat fijn. Ik niet. Ik schrijf me in. Ik wacht af. Schildpad.

Wat niet wil zeggen dat ik niet inga op actie en reactie. En hoe verloopt zo'n voorzichtige begroeting? Best gezellig. Ik vind het nog altijd moeilijk iemand af te wijzen (virtueel afwijzen is niet gemakkelijker dan in 't echt nee zeggen), ik vind het nog altijd een opdracht iemand te voelen op basis van een virtuele chat. Maar goed, dat laatste beschouw ik inmiddels als een babbel aan den toog. Dan komt de verkenning, niet?

Sinds mijn inschrijving (zes maanden geleden) ving ik bot. Deert niet, ik lig er niet wakker van. Tot dusver heb ik een vliegenier aan de hand gehad die in zijn tweede e-mail met mij de wereld rond wilde, ik heb een fysiek gefocuste man de laan uit gestuurd, want ik miste diepgang (neem me de uitspraak niet kwalijk). Ik heb gemaild met mannen die een leuk verhaal schreven, hetgeen zich in realiteit niet verwezenlijkte. Zoals ik al zei, geen vuurdoop, die dating site. Ook niet de allerlaatste hoop. Maar een beetje hoop, dat dan weer wel.

Ik merk dat de mannen die ik zie zitten, mij niet zien zitten. En dat de mannen die mij niet aanlokken mailtjes sturen. Zit daar een boodschap in, één de ik niet kan lezen omwille van mijn schildpadgeheugen? Ik probeer het wel, ik probeer het uit, ik verken! Maar dan kom ik erachter dat een lichte forcering niet werkt en ben ik terug bij af.

Moeilijk, ik? Oh jawel. Op zoek naar een maatje? Maar natuurlijk. Geduld oefenend? Ja hoor. En intussen schildpadgewijs verder. Beetje kijken, beetje luisteren. En afwachten

Lees verder!

geplaatst door Woolfenb - 1 reactie



zaterdag 14 mei 2011

Kroniek van het meerwaardeliefje 2010_2011 alias TLOHL

7 maanden kan ik terugkijken op meestal mooie close encounters of the nice kind. De emotionele rollercoster van bij aanvang is gelukkig wat van zijn snelheid verloren. Ik heb het me al wel 10 x bedacht een soort van blog te gaan schrijven, eea van me af te schrijven, of eens na te lezen op een later tijdstip, met de nodige afstand en relativering …. En nu zet ik maar eens door. Het is best raar wat me overkomt, de hersenspinsels die me bezighouden en het niet kunnen verwoorden soms, alleen maar kunnen voelen.

Zoals ook nu, eigenlijk is het compleet onjuist om vanaf dit moment te gaan lezen of schrijven, maar de historiek reconstrueren zou ten eerste teveel tijd nemen, volledig gebiasd zijn en ook veel van de schoonheid en ook de puurheid van het moment, voor mij althans, teniet doen.
Dus die historiek, mid juni 2010 toen ik je online net leerde kennen tot eind januari 2011, blijf ik even in mijn hoofd en nog meer in mijn hart houden en misschien plak ik hem bovenaan een dezer, misschien ook niet, en blijft dit een behoorlijk gehandicapt verhaal voor wie dit ook leest. Behalve voor mij en R.
Om een of andere reden wil ik dit doen, wil ik dit schrijven en me af en toe dit schrijven als spiegel voorhouden: je bent een meerwaardeliefje …. Gereduceerd tot … niet meer niet minder, althans dat denk je, hoop je … dat er daar dan toch nog een meerwaarde zit ….,maar zelfs dat weet je niet, soms voel je dat, soms ook helemaal niet. Ik twijfel aan de waarde van elk woord uit je mond.

Vandaag is het donderdag 27 januari 2011, heb je gehoord mijn liefje vanochtend zoals elke ochtend een sms, die me ondertussen geconditioneerd wakker maakt, soms te laat ;-), het past bij jou, bij je ritueeltjes, ook bij de nood om veel structuur te leggen in de dingen die je doet en laat om ook daar dan geen fouten te maken en snel op je pootjes terug terecht te komen, if ever een uitschuiver.

Het gaat eigenlijk best goed met mij ondertussen denk ik. Een “hoopje” op meer ligt altijd om de hoek te loeren, maar ik berust in het feit dat je bij J blijft en me daarnaast wil blijven zien, en tracht me daarbinnen zelfs te gedragen. En dan denk ik onmiddellijk ook zo van …my god vdb, dom naïef kieken. Waarom zie ik deze man nu toch ook zo graag . Een projectie van een zeer groot gemis uit mijn leven met Y kan dit toch al lang niet meer zijn, de compatibiliteit die ik voel en nog meer voelde in het begin van ons samenzijn ( is wat de kop ingedrukt door eea zie mogelijks historiek if ever er eentje komt) is zeer sterk aanwezig.

Vandaag was het weer even incasseren, misschien, misschien niet gaan we zondag maandag naar zee, zijn we nog eens een nachtje samen, we gaan werken aan je boot …. Ik ga maandag gewoon naar het werk. Alleen, dit kan best zondagmiddag nog geannuleerd worden. Daarnaast ben je net terug van een weekje skiën en vertel je me dat de bestaande gezins- vakantie plannen die je hebt nu worden uitgebreid met nog een vakantie; naast een weekend Disney met krokus, een weekend Praag met J in Maart, 3 weken US in Augustus, krijg ik vanochtend te horen dat een weekje zeilen met Pasen ook in de pipeline zit.

Ikzelf krijg niets gepland omwille van oa budget, kids die niet willen, partner die eigenlijk ontbreekt, en een weekje Spanje dat ik eventueel alleen zou willen doen, durf ik niet te boeken/regelen want er zit een mogelijkheid in om met jou naar UK te zeilen … hoewel hier geen garantie … pijnlijk en zielig eigenlijk.
"Wat er was, vroeg je aan de telefoon, ik was een beetje stil. "

Ook vanochtend kijk ik regelmatig ons gezamenlijk mailadres na, geen teken van leven … de afstand vergroot … daar en hier , ik haat dit, ik haat dit echt. Want ook dit had je ooit verteld … dit is een scenario dat jij inbouwt en of herkent .

vrijdag 28 januari 2011

Gisterenavond mijn eerste zoukles, gewoon iets wat ik graag doe, maar nog veel liever met TLOML zou willen doen. Was ok, ik was een beetje verveeld omdat ik dacht dat je al lang voor mij klaar zou geweest zijn met een of andere receptie, wat niet zo was en heb tot 24u op je gewacht op mijn werk, na wat irritatie weggemoffeld …stomende sex, je bent niet klaargekomen, ikke wel … 't was zeer fijn alleen, de gedachten krijg ik niet uit mijn hoofd … wie is er voor mij deze week geweest J …anderen…, was het de drank ik de man… neen dat geloof ik niet meer… Zal ik deze man nog ooit kunnen vertrouwen ? Ik zou het zo graag willen kunnen. Hij is zo boeiend, en warm.

Ik voelde de bui al hangen, vanochtend had je al spijt dat het in tijd uit de hand was gelopen gisteren, zondag en of maandag gaat de trap geschilderd worden als compensatie voor J (of als alibi om eea inrolmoment te regelen). Maar zeker ook de trap, Om thuis de lont uit het buskruit te halen… side dish slaat toe. Ik word er stilaan immuun aan…

Hoewel ik echt begrijp dat je keuzes maakt om je nest te bewaken, en gezonde kids op hun pad te zetten, vraag ik me net zoveel af of dit niet de zoveelste rationalisatie cq drogreden is. Wil jij niet zoveel mogelijk fun in je eigen vrouwenagenda naast J en je kids … thats it … en ik naïeve kip zie je graag….

Ben echt jaloers op het feit dat je ondanks alles thuis komt bij J. Het vraagstuk of ik er ooit mee zou om kunnen, je te delen je ruimte te geven om … ik denk dat ik het antwoord ken . Maar het antwoord op de vraag die zich stelt om dit voor mij ooit goed in te voegen, lijkt me op dit moment veel onduidelijker, kan jij echt transparant zijn ? kan je verder gaan dan the need to know bases … wat niet weet niet deert…., deert wel liefje . Dat betwijfel ik, ik denk ook dat je dat niet meer wil laten functioneren . On a need to know –bases no more no less, daar zit ik. Omdat je het makkelijker managen kan dan.

Het is woensdag 2 feb. 11 ondertussen

Na een druk weekend, Y. gezien twee keer zelfs, gaan kwissen afin ik was er… that’s it, Jou af en toe gehoord, intensiteit en frequentie van onze contacten faden out. Tot je een bedreiging van je nest voelt en me ‘s nachts smst om te vragen om niets te sturen want ze zijn met je gsm aant spelen, ook niet om ok te zeggen, kusjes … zoiets, pijnlijk contrast …

Mijn referentiekader is er nog steeds een van dit is waardevol voor mij, zeeeeeer moeilijk maar waardevol, en daarom verwacht ik toch wrs meer dan waar jij nu op aan stuurt. In je zatte bui donderdag heb je het zelfs verwoord, “het was al aan het eindigen toen we zijn begonnen”… jij hebt dit altijd al van bij aanvang als een spel gezien is mijn conclusie, cien was het ultieme bewijs, je moet het maar kunnen eigenlijk wat je daar hebt gepresteerd op dat moment… …, je ziet me niet meer of minder graag dan nummer 1 tot 77 wrs. Voor jou lijkt dit dus niet zo waardevol zelfs in het side dish verhaal . Jij gaat ervan uit dat dit morgen eindigen zal. En dat zal het dan ook op deze manier. Het is jouw plan jouw spel.

We hebben het er gisteren nog over gehad, toen we in Geel snel iets gingen drinken … vertrouwen, jij vertrouwt me niet, jij ging ervan uit dat ik je hotmail online dating adres zou hebben gecheckt en weet ik veel wat er zou gevonden hebben, mss zelfs nog naast Bie dan, en van Bie was je zelfs vergeten dat je het me gezegd had … of hoe hard kan je het side dish verhaal nog meer onderstrepen dacht ik . En eigenlijk ben ik best te vertrouwen en projecteer jij meer van jezelf in dat soort acties.

Ben gisteren ook gaan tekenen, de eerste verschijning met Y, best moeilijk, niet zozeer de beslissing, moest zo zijn, wel het besef dat jij met jouw gedrag me onbewust weer naar dat soort man duwt. Rust en zekerheid om nooit nog bedrogen te worden en dan niet in de fysieke vorm van bedriegen … ik zou zoveel meer aankunnen als vertrouwen en transparantie aan de basis zouden liggen. Maar dat kan jij (nog ) niet. Of ik blijf dat wantrouwen (onterecht dan) aan jou plakken om een of andere reden.

Ik begrijp soms niet dat je de waarde van wat er wel is niet ziet of niet meer wil bewaken dan je doet. Waarschijnlijk omdat het veel minder bij je zijn past dan je zelf zegt/zei of ik inschat.

T, mijn buddy for life, strikte me gisterenochtend op een moodie-me moment, teveel kleine ISD- signalen en symbolen op een rij (inhoudsloze sidedishscenes), en het tekenen in het vooruitzicht, mijn bezorgdheid om Y. Zij leidde me naar een mogelijke conclusie om toch maar te breken met je en ook los te komen van Y, wrs heeft ze gelijk ik voel het ook zo, als wij dit niet anders kunnen en of willen aanpakken dan we doen, dan is het einde nabij. En dat zit veel meer in jouw kamp dan jij denkt. In jouw hoofd ben ik iemand die snel huisje tuintje boompje wil en jou morgen voor altlijd aan mijn zijde. Het side dish verhaal op lange termijn is niet aan mij besteed ja, niets nieuws ……., op zoek naar een fijne partnerrelatie ja… ja maar morgen niet, ook voor mij niet. En daar stuur jij wel op. Jouw mindset en gedragingen zijn daarop gericht, ze zal verdwijnen en snel, althans zo voelt dat. En meer moven dan dat doe je niet.

Je vindt dat niet leuk aan een touwtje te hangen, maar ziet gelukkig nog wel dat ik er veel meer aanhang, veeeeeeellll meer. Dat dat moeilijk is ja zeeeerrr moeilijk, en dat ik om de 3 weken er een punt wil achter zetten…heu pardon ik heb dit 1keer in mind gehad en NIET geëxpliciteerd…JIJ cultiveert dit verder liefje niet ik. (inception?)

Dit alles (je talent om vele balletjes gelijktijdig in de lucht te houden, de signalen en symbolen in je gedrag) maken dat ik meen te voelen dat jij meer afscheid bent aan 't nemen dan ik, en dat jij daarnaast ook mogelijks openstaat voor andere inrolmomenten en opportuniteiten, en of gewoon je focus op je gezin en J legt, wat op zich niet mis is gezien jouw zijn.
Alleen onwezenlijk jammer dat je me daar niet vertrouwt of dat je mogelijks een angstje en ook een egoistisch-trekje hebt me niet sneller te willen verliezen, niets is minder waar liefje, de onwetendheid en toch aanvoelen van … maakt dit veel zwaarder voor mij dan het moet zijn.

Nog een voltreffer van formaat bv, i know je vroeg me ernaar en kon niet antwoorden nu een dag later wel: “we gaan zorg dragen voor mekaar” zeiden we deze zomer, je vroeg me toen om je tijdig te informeren over mogelijke anderen want van een bruuske breuk zou je last van hebben. Ok, we komen er mss aan dus ik vroeg je hoe je dat zag dan. Jouw antwoord, laat ons dan iets gezellig nog gaan doen als afscheid. Net hetzelfde dan dat Bie jou zou hebben gevraagd … een afscheid …, wie wilde dat nu eigenlijk in jullie geval, jij of Bie ?

En nog eens liefje het gaat me dan naast het afscheid an sich, meer over het feit of jij nu over zoiets de waarheid niet durft te vertellen? Of copieer je dit nu? En waarom dan ?
Maar we gaan dat zo doen liefje, als het je helpt doen we dat. Echt afscheid zal dat niet worden, ik kom je nog wel tegen, zeker weten … de hoedanigheid en verhoudingen zullen dan wel anders zijn.

Volgende week ga je naar Wenen, lastig 3 nachten alleen slapen zei je… het went wel denk ik dan …, in de afgelopen maanden heb ik er minder last van gehad dan ik ooit had durven denken, slaap nu 5 maanden alleen.. mss een 8tal nachten met jou … echt erg 3 nachten. En ben je er wel alleen, je zal het me niet vertellen and if so ga je het ten stelligste ontkennen en ik ga die ontkenning niet geloven …., allemaal omwille van dat ene gevoel, vertrouwen.

Lees verder!

geplaatst door Cheers



zaterdag 14 mei 2011

Bon, vooruit met de geiten, schapen en andere kuddebeesten

Dan schrijf ik me wel eens in op zo'n datingsite. Why not?
Al moet ik toegeven het toch wat argwanend te bekijken.

Op dat ene kruispunt, waar ik steeds mijn mooiste glimlach opzet, m'n beste pak aantrek,
mijn fietstred een nieuw elan geef, en zelfs, als niemand het ziet het onkruid ga wieden is ze nog nooit gepasseerd.

Het moest ons kruispunt worden, op deze idyllische plek zou ik je ontmoeten.
Onze blikken zouden elkaar kruisen, de tred zou een hapering hebben, onze vitale organen zouden even een slagje van slag zijn.
We zouden door de betovering van elkaars aanschijn beginnen zweven en elkaar op een metertje van de grond diep in de ogen kijken en weten... Ja, weten, this is it.

Naïef? Tuurlijk.
Kieken dat ik ben.

Zo zou het voor velen mogen zijn denk ik. Alleen, het zal er nooit van komen. Face it!
En wachten is zelfbedrog.

Welaan dan. Hier ben ik.
Profiel ingevuld, niet al te uitgebreid, er moet nog wat te ontdekken zijn.
Beetje rondkijken, interesse tonen en dan kijken wat er van komt.

Nog niet zo veel.
Jamaar, ik ben er nog maar net. Niet te ongeduldig.

En dan daar... respons op mijn interesse.
Leuk is dat. Een fijne madam die haar vragen heeft. Terecht.

Ahbon, zo werkt het dus. Wijle weg.
We staan niet langer op de kade, de riemen zijn vastgegespt.
En nu, roeien maar.

Lees verder!

geplaatst door Menm - 3 reacties



woensdag 11 mei 2011

Het likken van de vlammen

Een oude vlam van wel 30 jaar geleden belde uit Frankrijk, waar ze als god in le Béarnais leeft. Vorig jaar kwam ze me opzoeken met haar border collie.(Blog: Oude vlam met border collie). Ze had me nadien dan toch niet nodig voor raad met haar huis hier. Dure huizen verkopen slecht. Dat weet iedereen. Zij ook. Ze heeft het nu verhuurd. Zo houdt ze een pied-à-terre tegen dat ze ooit terug komt. Niet dat zoiets al te gebeuren staat want ze moet nog 53 worden maar is nu al tonrond vergeleken met toen.
Of ik niet eens kwam logeren in een van haar chambres d’hôte? Ze leeft daar toch alleen en heeft niet altijd gasten, voegde ze er aan toe. Het zachte slissen van haar tong verried suggestie die ik me van haar maar al te goed herinner; alsof dan überhaupt de chambre d'hôte zou dienen. Dus zei ik ‘misschien’ en ‘Ryanair vliegt niet meer op Pau’. Wèl als je eerst naar Beauvais rijdt, wist ze. Weer ‘misschien’ en ‘ik laat het wel horen als ik in de buurt kom’. Ik zei maar niet dat ik overwogen had om naar Biarritz te vliegen, wat ook kortbij is, maar dat ik tenslotte naar Bilbao ga vliegen en dat in mijn plannen le Béarnais en die oude vlam niet voor komen.

Een vlam van vandaag misschien wel? Daar zou ik geen nee tegen zeggen. Het vonkt wel, maar de vlammetjes moeten eerst de stronk likken. Het vuurtje moet aan kunnen houden. Ik baal van strovuur en heb er al genoeg weer zelf geblust of uit laten gaan.
Ik baal ook van zwalpend daten en van dames die maar wat vertier zoeken voor een avond vrij van TV of voor onbestemd gevrij met wie ze dat wel zien zitten, ook al ben ik dat dan. Ik baal zelfs van mezelf als ik daar in tuin omdat ik de tuin der lusten ook alweer in geen maanden betrad. So what; het zal dan wel zijn redenen hebben zeker? Misschien omdat ik uitkijk naar en wacht op ‘de ware’ die de beproeving en het proeven waard is. Voor altijd het wederzijds proeven en genieten waard, graag.

Lees verder!

geplaatst door Harry



zondag 8 mei 2011

ervaringen en verwachtingen

Weinigen durven ‘echt initiatief’ nemen om contacten te leggen. Even een profiel aanklikken, een vluchtige babbel en het beeld over die persoon is gevormd of mag ik zeggen misvormd!

Ik beken, ik pleit ook schuldig.

En… wanneer we de profielen lezen, bruisen we van leven, pit, energie, levenslust, passie, eerlijkheid, oprechtheid, sociaal voelend, savoir vivre … kwaliteiten die we (denken) te bezitten. Kwaliteit wordt bepaald door verwachtingen en ervaringen. Perceptie is het verschil tussen verwachting en ervaring.

Verwachtingen hebben elk van ons hier op deze site…en de hoop dat deze ingevuld worden. Een realistische regel zou kunnen zijn, na ten minste drie dates zouden we kunnen ervaren dat de persoon niet aan onze verwachtingen voldoet. In een relatie word je met je eigen mindere kanten geconfronteerd en met de zijne/hare natuurlijk. Zet het ideaalbeeld uit je hoofd, dat is een gezondere denkwijze naar een toekomstige relatie toe.

We zoeken aantrekkelijkheid op elk vlak en we willen aantrekkelijk gevonden worden. We willen een meerwaarde vinden en zijn. Een ja of neen zeggen bij interesse of geen interesse, wijst op ‘savoir vivre’… je wereld kennen, respect tonen, beleefdheid.

De momenten waarop we intense vreugde delen, zijn altijd momenten die we delen met anderen. Anderen geven glans aan ons bestaan. We hebben allen een krachtige, fundamentele oerbehoefte om banden te hebben met anderen. We hebben meer nodig dan een dak boven ons hoofd of brood op de plank.

Mogen ervaringen onze verwachtingen inlossen of mogen we onze verwachtingen ervaren ;-)

Lees verder!

geplaatst door Tesoro - 2 reacties



vrijdag 6 mei 2011

Geduld loont

De meesten die gescheiden zijn maar nog kerkelijk ‘getrouwd’, zouden het toejuichen om dat niet meer te zijn, zo het hen al niet totaal onverschillig laat.
Maar het kan ook anders. Bijvoorbeeld als je 22 jaar later verneemt dat achter je rug je kerkelijk huwelijk ‘ongeldig verklaard’ werd. Eerst wil je weten hoe het komt dat je niks wist, en hoe de vork aan de steel zit. Vervolgens maal je er niet om, ook al schilderde je ex je af als ‘psychopaat’ en heeft ze daardoor haar gram gehaald.(Blog 'Kanunniks is me het taaltje wel').
Maar dat zij dat portret voorhield aan toen nog jonge kinderen die zij al 5 jaar om de 2 weken in haar auto stak om ermee te verdwijnen, doet je wel eens verder denken. Vooral als je 27 jaar later dochterlief alweer 2 jaar ziet maar deze het niet aan de mama durft te zeggen. Dan denk je ‘ik ga hier even die teller weer op nul zetten’ om een handje te helpen.
Het ging vlug: in februari gevraagd en al op goede vrijdag in orde. Dat kerkelijk huwelijk is van ‘ongeldig’ weer in ‘geldig’ veranderd. Papier is gewillig hé.
Wat win ik er mee? Ik:in feite niets; maar het lucht wel op dat het achter mijn rug gebeurde weer ongedaan gemaakt is en de situatie deze is waarin duizenden zich bevinden.
Wie weet ben ik nu ook voor de buitenwereld geen ‘psychopaat’(sic) meer en bevordert het op een dag ook de communicatie tussen moeder en dochter die daar onder lijdt.
Geduld is een mooie deugd die vaak maar loont als je nog méér geduld kan opbrengen.(Blog 'Liefde is geduldig').

Lees verder!

geplaatst door Harry - 1 reactie



dinsdag 3 mei 2011

Weinig respons

Eigenlijk ben ik altijd verbaasd dat er zo weinig respons komt op
voorgestelde aktiviteiten..
Vreemd,want in principe is iedereen die deze site bezoekt op zoek
naar grote liefde,en waarom dan niet starten met misschien
gewoon leuk gezelschap?

Het zou kunnen dat de reacties massaal rechtstreeks naar de
leden gestuurd wordt,maar ik denk het niet...

Zelf heb ik ook al bv.eens een oproep/voorstel voor een opera gezet ,
maar als je na een paar dagen geen antwoord hebt,dan weet
je het wel..Oplossing:gewoon bellen naar bestaande vrienden.
Same old,maar same nice natuurlijk ook wel::)),en gaat soms
uiteindelijk sneller...

Ik heb mezelf trouwens hetzelfde verwijt te maken,hoor..
ik reageer ook niet altijd.

Nochtans zijn er mensen die echt wel leuke voorstellen doen,zoals die
mijnheer die onlangs een paar mensen uitnodigde voor de Tuymans tentoonstelling-
aanrader by the way...

Wat ik wel weinig zie zijn gewone voorstellen:terrasje doen,ergens iets gaan drinken..
hoogstens een uurtje verloren tijd als het niet meevalt...
en misschien het begin van een fijne vriendschap of zelfs meer als het ok is..
zoveel kan er daar toch niet mislopen?

Ik ga binnenkort dan nog maar zelf eens een poging doen..eerst nog iets bedenken,haha

Lees verder!

geplaatst door Joannie - 1 reactie



maandag 2 mei 2011

Dates revisited


Hoe het kwam dat er maanden of meer dan een jaar verliepen voor er opnieuw iets van kwam, heeft elk voor zichzelf te beantwoorden. In het ene geval was ik verliefd geworden terwijl zij (de andere) het juist druk had gekregen. In het andere geval had zij nog tijd te gaan om achter een seksrelatie voorgoed een punt te zetten; voor mij stond daar al een punt achter, wat niet belet dat ik nog een enkele keer herviel. En in nog een ander geval weet ik nog steeds niet waarom er anderhalf jaar tussen was.
Hoe dan ook, het voordeel is dat je elkaar al enigszins kent en er voor ‘date revisited’ een vertrouwen is dat niet meer moet opgebouwd worden. Wat het wordt, staat dan nog te bekijken. Veel kans dat dezelfde traagheid voortkabbelt, misschien naast een al even rustig verkend nieuw contact als dat er al zou zijn.
De trend hier lijkt te zijn dat de beste contacten deze zijn die net géén date zijn. Dates revisited zijn dat eigenlijk ook niet. Worden we misschien beroeps singles ? Of ‘rijpere daters’ ? In elk geval geen fervente zoekers. Er zijn dames genoeg die dat ook niet zijn. Ze beschouwen de zaak en het verloop, en daarmee ook de man. Ik kan er in komen. Niets hoeft zo nodig. Dat geeft tijd voor beschouwing : met welk temperament hebben we te maken ? is de persoon rustig, of juist opgejaagd ? kan die goed alleen zijn, of juist niet ? weet zij of hij de tijd goed in te vullen naast of zonder werk dat er nog is ?
Vragen die voor mezelf steeds makkelijker te beantwoorden zijn, en opgejaagd was ik toch al nooit.
De zomerse lente werkt daarbij goed mee en ik verlaat maar node alleen mijn stek, want in de stilte en de zon van patio en zonneterras baad ik bronzend en uren lang gelaafd door muziek in de oortjes van mijn walkman die de hele tijd de buren ontziet; ik kan zelfs hun gepraat in hun tuin niet meer horen. Kortom, ik trakteer me op alleen zijn, kostje koken en aperitiefje nemen, glaasje wijn bij het eten, vanille-ijs met Drambuie als dessert. Alleen bij de koffie zou ik graag gezelschap hebben. Zoals gisteren na het concert op honderd meter van huis. Wel had ik niets bij de koffie, en dus werd het maar mijn gewone pleisterplaats.
Misschien moet ik voor de hele reeks genietmomenten weer eens een dame thuis te eten uitnodigen : een champagnekurk doen knallen, mijn microgolfkunsten voor het voorgerecht en mijn braadkunst voor het vlees van het hoofdgerecht tentoonspreiden, en met het dessert en de koffie de zetel in zakken met goede en rustige muziek. Daarna mag zij rustig naar huis of mag zij de logeerkamer hebben. Intensiever contact blijft best gereserveerd voor de zinvolle momenten die je met twee maakt. Alles kan maar niks moet. Zeker niet met dates revisited. En trouwens al helemaal nooit.
De rijpere dater weet het beter.

Lees verder!

geplaatst door Ufo



Vorige berichten

Archieven

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be