Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zondag 26 juni 2011

De eerste ontmoeting

Er was een leuk en gezond contact over de tramlijnen van het internet en wij zagen het beiden wel zitten om af te spreken. Ik nodigde haar uit op een etentje. Zoals gebruikelijk was zij zo slim mij te laten kiezen : waar, hoe laat, welk restaurant. Ik zocht dus een locatie min of meer tussen onze beide woonplaatsen. Niet dat ik per se op neutraal terrein wil spelen, maar dat heeft alleen maar de bedoeling de reisweg voor beiden niet te lang te maken. Na wat over en weer getelefoneer en gemail, was de reservatie geboekt. En omdat ik er nog altijd van uit ga dat een eerste fysieke kennismaking best plaats vindt in een aangename omgeving die rustig is en de kans biedt om gezellig te converseren, had ik dus een prima gelegenheid gevonden in het groen, buiten de stad. Omdat ik toch wel een beetje een fijnproever ben, sta ik er ook op dat de keuken zeer goed is. Het gekozen restaurant had dan ook een ster in de bekende franse gids met rode kaft.

Ik was stipt op het afgesproken uur bij het begin van de avond ter plaatse. Ik wist van de foto’s hoe mijn gast en date eruit zag. Zij moest dus geen roos in haar kapsel steken om haar te herkennen. Ik wachtte op de parking van het restaurant. Na een kwartiertje stak ik toch maar een sigaret op. Een veel roker ben ik niet, maar als ik zo een beetje nerveus wordt, dan helpt dat wel. Gelukkig was het mooi weer en stond ik niet de plenzende regen. Na een half uur probeerde ik met de gsm haar te bereiken. Dat rotding sloeg telkens af. Dan maar een sms. Dat lukte. Ik ging even het restaurant binnen om te zeggen dat ik wachtende was.

Terug op de parking, hoorde ik een bericht binnenlopen. Vrouwen zijn altijd te laat, sorry ! Jaja, dacht ik. En welke reden zou daarvoor dan wel bestaan ? Dat vrouwen geen kaart kunnen lezen, is geen excuus meer nu de gps is uitgevonden en voor zover ik wist, waren er ook geen files meer volgens de recente radioberichten. Enfin, ik liep dan maar wat over en weer op de parking.

Na drie kwartier stoof een grijze wagen, met een bluts in de rechterflank, de parking op. Blijkbaar had deze bestuurder haast. Het was een vrouw achter het stuur ,zag ik, die eerder bruusk, dan elegant de wagen neerplofte op de parking, bijna tegen de buxushaag. De dame sprong uit haar auto. Zij liep haastig het restaurant binnen alsof haar minnaar binnen zat te wachten. Na minder dan een halve minuut, liep zij terug buiten en schoot naar mij. Hallo, hallo, ik ben……!

Ha, natuurlijk, ja. Ik ben…..Ik had haar niet erkend. In plaats van blond haar op de foto’s, zag ik een kort geknipt kapsel in een soort acajou-kleur. De dame droeg ook een bril, met nogal sterke glazen, die ook al niet op de foto stond en wat mij nog het meest opviel was dat mijn date tussen het moment dat ik haar profiel had gelezen en nu, minstens 15kg was bijgekomen. Zij had gelukkig een vrolijke snoet en een onbetwistbare vorm van dynamiek. Dat laatste bleek bij het aperitief. Zij at vliegensvlug alle amuse’s op en dronk champagne als water. Zij ratelde aan een stuk door over de honderd redenen waarom zijn te laat was, over de duizend redenen waarom zij champagne verkoos boven gancia, en toen de maître de bestelling kwam opnemen, had zij nog niet gekozen.

Het eten was verrukkelijk. De bisque was grandioos, en de tarbot werkelijk supreem. Ik was blij dat ik kon genieten van deze succulente gerechten want veel zeggen kon ik niet. Ik kreeg er geen woord tussen, of ik moest onbeschoft worden. Terwijl mijn date een pleiade van dessertjes achter de kiezen sloeg en ik in mijn koffie roerde en de rekening vroeg, begon ik stilaan te vrezen dat ik een taxi moest bellen want of zij nog veilig kon rijden, begon ik ernstig te betwijfelen. Ik betaalde de rekening en wij stonden op. Op het allerlaatste moment sloeg zij het laatste glas wijn nog hopsakee naar binnen en met vaste tred stapte zij resoluut de nacht in op zoek naar haar wagen.

Het zal toch wel gaan ? Zij liet de motor al draaien…. Door het geopende raampje, sprak zij de gevleugelde woorden : Jongen, bedankt, het was heel lekker, al waren de porties wat klein, echt gezellig. Bye, bye ! De gas ging open en zij scheurde naar een verre bestemming….?

Ik ben iemand die aan debriefing doet. Ik overloop het gebeuren, bekijk de kantjes links en rechts, maak een sythese, en stel mij dan de vraag, die moet gesteld worden. Een volgende keer ?

Lees verder!

geplaatst door Zozzeke - 7 reacties



vrijdag 24 juni 2011

Hond verraadt ontrouw

Vroeger was ik de enige thuis, die regelmatig met Pieke, de familiale huis-, tuin- en keukenhond, een krachtige, zwarte Labrador, ging wandelen. Een uurtje alleen zijn met een beest dat nooit neen zei. Heerlijk stoeien in de bossen. Met een stok gooien en die terug brengen was haar opperste geluk. Maar als Pieke moe was draaide ze zich om en liep alleen terug naar huis, want –slim als ze was- ze kende de weg retour naar huis! Einde van de intieme ogenblikken van gezelligheid met mijn grootste vriendin in het dierenrijk.

En toen kwam de dag dat Bieke, mijn vriendin met wie ik al 12 jaar een gelukkige, liefde- en respectvolle relatie had, nood had aan verandering en vernieuwing. Bieke had nood om een psycholoog te zien, waarna ze ook nog even bij een nieuwe gynaecoloog langs moest, om na 2 jaar opnieuw de pil te nemen. Vreemd voor een 50-jarige, die al een tijdje onbekwaam bleek! Menopauze noemen ze dat. De sympathieke leraar wiskunde, op school waar ze les gaf, ging geregeld koffie voor Bieke halen, zo vertelde zij mij. Ook de hond kreeg het beste, want zij mocht eindelijk ook eens met het andere baasje gaan wandelen. In joggersornaat vertrok Bieke met Pieke. Terwijl ik in het thuiskantoor bleef werken. Een GSM meenemen op de wandeling, annex looppartij, was niet nodig… Tevens was ik geveld door een opkomende adervernauwing en was ik verplicht om ’s avonds vroeg, doodop, onder de veren te kruipen. Maar als ik dan na een uur of anderhalf opstond om te kijken waar mijn vriendin bleef, vond ik haar in de zitkamer op de zetel, de ogen rood van het huilen. Pieke gaf haar de nodige troost, als ze tenminste niet, gezellig bij mij, in het bed lag. Het gebeurde wel eens dat Pieke al om acht uur naar bed ging om daar een zalig hondenslaapje te doen.

Geleidelijk begon ik de tekenen van verliefdheid te ontdekken! Maar niet de verliefdheid die ons had samengebracht en samenhield. Er moest dus iets zijn! Waarom een psycholoog? Waarom een nieuwe gynaecoloog, die het gemis van vrijen bij mij legde, omwille van mijn ziekte? Waarom bracht Rik, de sympathieke wiskunde leraar haar koffie in de lerarenkamer? Waarom het betraande gezicht ’s avonds en de onvoorwaardelijke troost van de hond? Waarom kwam Bieke terug met Pieke na een wandeling of jog sessie van twee uur. En waarom was Pieke dan niet moe, zoals ze moe was als ze ging wandelen met mij?

Toen ik een paar maanden nadien op zakenreis naar de Verenigde Staten en Costa Rica moest, vertelde Bieke mij dat onze liefdesrelatie zo goed als uitgeblust was. Ik kon beter bij mijn terugkeer mijn spulletjes pakken en opkrassen.

Nu, na ruimschoots twee jaar, is Bieke hertrouwd met Rik, de sympathieke wiskunde leraar, die haar koffie bracht in de lerarenkamer. Toen ik vernam dat ze ging trouwen heb ik Bieke per SMS een gelukkig, liefde- en respectvol huwelijk toegewenst. Dat vond Bieke tenminste sympathiek!

Lees verder!

geplaatst door Pattin53 - 2 reacties



donderdag 23 juni 2011

Een variant op de Holy grail: De Hofnar

Ze noemde haar soms ‘Jenneke’.
En ze droomde van een carrière als hofnar.
Ze vond het leuk de randjes van de mensen er vanaf te lopen.
Altijd een teen verder dan mocht, net een klap tegen de oren verwijderd.
Ze had geen interesse in de dagdagelijkse voor de hand liggende dingen
Ze wilde overal achter kijken, eronder, erboven, erlangs en vooral vanbinnen … waar het niet mocht

‘Maar kind toch’ zei haar moeder, voor zoiets kan je niet studeren.
‘ zoiets wordt trouwens enkel door mannen gebezigd’
Dus hield ze zich maar met andere dingen bezig…… en de hofnar… altijd aanwezig
Ze geraakte het niet kwijt, net als een beest niet te kalmeren
Het liep dapper mee in al haar avonturen, ze probeerde het te ketenen, te negeren, te beredeneren,
Zelfs te kooien… , maar het mocht niet baten
Zo besloot ze de kooi maar open te laten, ze had het zelfs wat gezellig gemaakt
Een beest moet toch ook ergens kunnen slapen

Zo streden ze zo nu en dan een strijd, met grappen en grollen
Lekker onderhuids,
menig volk vertwijfeld achterlatend: in gedachten verzonken
de hofnar had de plaat allang gepoetst…
ze zaten nu opeens met zoveel vragen
Maar de hofnar had zijn taak bereikt en was al verder op pad

ze had zich tevreden gesteld met de kleine dingen die ze kon verbeteren,
niet dat ze haar steentje niet wilde bijdragen, maar
de grote wereldse zaken daar moesten anderen maar over waken
ze was gewoon al blij als ze zo nu en dan iemand kon raken

op een dag zag ze een prins op een groot wit paard
hij leek vol goede moed op zoek naar zijn heilige graal:
Ach, de liefde
ze had door de jaren een bescheiden mening over de liefde
je had zoveel soorten in net zoveel kleuren
ze wist wel zeker dat haar prins ergens in een moeras was blijven steken
zijn mooie blinkende wapenuitrusting helemaal vast gevreten

de prins kon op zijn reis een hofnar wel appreciëren
dus ze wandelde wat mee
hij had onderweg al wat schade geleden maar als een echte prins
bleef hij een tikkeltje gereserveerd, zelfs wat afwezig
de lijntjes rond zijn ogen verraadde zijn verdriet
ze probeerde met grappen en grollen zijn aandacht af te leiden
op weg naar zijn heilige graal, stapte ze mee
ze keek mee… links, rechts
en dacht: zou er soms ook ergens voor haar een graaltje liggen
ze hadden leuke momenten samen
hij gaf haar bessen en zong soms een lied
zij ging soms op haar hoofd staan
al haar belletjes hingen ondersteboven en in de war
puur om hem te plezieren
al de verkeerd gevlogen postduiven en heilige graal werden even vergeten

ze zag wel wat in de prins met zijn mooie ogen, zachte handen
en leuke verhalen
doch zoals een hofnar betaamt, stelde ze alles in vraag
en de liefde nu ja, wordt het al niet eeuwen nagejaagd
wat zou er gebeuren als de prins en zij de wereld rondvaren,
de eindbestemming bereiken en
daar staan tegenover zijn heilige graal
geen hofnar zou het daartegen kunnen halen

wat als hij de heilige graal niet vond…
zou het kunnen dat die heilige graal…
zou hij ooit overwegen dat een hofnar…
zou de hofnar ooit kunnen bedenken
dat de prins…

Ach, een dwaas kan meer vragen stellen dan 10 wijzen kunnen beantwoorden

Lees verder!

geplaatst door Poe_oh - 1 reactie



donderdag 23 juni 2011

zoef

aka schilpad is een beetje uitgeput geraakt. Tegen beter weten in geloofd, en nu zichzelf in de zijlijn gewerkt. Het is gebeurd toen a. me wees op de schildpad van haar vader. Die schildpad schoof met trage beslistheid over a.'s gazon, wars van graspieken en pollen. Ze hoorde me niet, keek niet om, en weg was ze. Zohaast aan een rotvaart. Ik keek haar na en besefte, die schildpad wil ik zijn.

Gewoon om te zeggen dat ik het daten ga laten rusten. Alsof ik zoveel heb gedated. Niet eens dus. Is het vrees voor het onbekende wat me weerhoudt? Ik heb het me afgevraagd. En uiteindelijk ben ik vrij overtuigd geraakt van het feit dat dit toch niet voor me is weggelegd, dit mechanische elkaar-leren-kennen. Eigenlijk heb ik willen schrijven, dit geforceerde elkaar-leren-kennen, maar nu ja, hoe anders als je wil daten?

Ik kan er niet voorbij denken, voorbij de kooien die de profielen ook zijn, met inhoud die me soms doet duizelen, net als in de zoo. Zonder beledigend te willen zijn aan iemands adres. En hoe dan ook, ik ben de schildpad, hoor! Ik zie mezelf zowaar in mijn veritabele kleuren. En nu wil ik rusten. Genoeg bezoek gehad, ik ga (zomer)slapen.

Of ik onzeker ben, in deze grote wereld van glans en schijn en make believe en weinig sense? Zelfs niet eens. Of ik onzeker ben, tout court? Ja, net als ieder van ons zit er altijd een vleugje twijfel gereed, maar of dat nu onder onzekerheid valt? Eén ding is wel ontzaglijk duidelijk voor me. Dat wat ik erg, erg graag wil, is dat blaadje krokante sla, onderin de koelkastbak. Zoef!

woolfenb
(aka schildpad)
en onder woolfenbell op het w3 kan je me ook nog vinden, munch~munch

Lees verder!

geplaatst door Woolfenb - 1 reactie



zondag 19 juni 2011

De vrijgezel en zijn cliché's

Nu ik reeds een poosje zowel in het ‘echte’ als in ‘de virtuele’ vrijgezellenwereld vertoef, vallen me een aantal zaken op. Ik laat er even mijn licht op schijnen, doch wil hiermee niet pretenderen dat ik er me ook niet aan bezondig!
Het cliché bij uitstek, wat je met de regelmaat van de klok te horen krijgt, luidt: ‘Ik? Op zoek? Maar neen, ik geniet met volle teugen van mijn vrijheid!’.

Ik heb dan spontaan de neiging om me af te vragen waarom iemand zich in de kijker plaatst op een datingsite. Geef je daar niet expliciet mee aan dat je vrij én op zoek bent? De stelling kan opgaan voor iemand die net een relatiebreuk te verwerken kreeg, maar ik vermoed dat het bij velen een onderdrukte neiging naar een gemis in het leven betreft. Het is nu eenmaal geen schande om via deze weg op zoek te gaan naar nieuwe contacten, zolang je deze weg met een gezonde dosis relativering bewandelt.
Eenmaal je een fijn contact met iemand hebt opgebouwd en als je die eerste barrière weet te omzeilen, wordt het vaak een helse opdracht om een passend moment te vinden om ook in real life een aspraakje geregeld te krijgen. Want die agenda’s zitten toch oh zo vaak overvol. Vrijgezellen leiden graag een boeiend leven en vergaren een schare vrienden rondom zich; hier wordt ook schuldig gepleit. Alleen is maar alleen natuurlijk. Maar het blijkt nogal moeilijk om uit die comfort zone te treden. Je moet iets over hebben voor die nieuwe ontmoeting. En een boeiende avond met die vrienden, en een nieuwe ontmoeting; je kan nu eenmaal niet alles hebben. Het vergt wat moed om uit die routine te breken en jezelf open te stellen voor afspraakjes met mensen die je nu eenmaal nog niet zo goed kent.
Een gevolg van de weinige tijd en ruimte die gemaakt worden voor nieuwe ontmoetingen, is dat het eerste afspraakje meteen een voltreffer moet zijn. Verwachtingen en perceptie zijn nu eenmaal eigen aan de mens. Maar biedt een spetterende eerste date een garantie op een stabiele relatie? Ik ben geneigd te denken dat er meer voor nodig is. Natuurlijk is die ‘klik’ vereist, maar je kan onmogelijk op basis van één ontmoeting uitmaken of je samen past. Elkaar op je eigen tempo leren kennen zonder torenhoge verwachtingen te koesteren, zou dat geen optie zijn?
Het staat echter al s een paal boven water dat het áltijd leuk blijft om te daten, je houdt er per slot van rekening vaak een toffe vriend of vriendin aan over, en wie weet wat daaruit van moois kan bloeien!

Lees verder!

geplaatst door Benzo



zondag 19 juni 2011

Daten is plezant

Bij het lezen van een aantal blogs van leden wordt vaak, uitdrukkelijk of onrechtstreeks, de gênante vraag gesteld of een partner zoeken door middel van een dating site wel de juiste manier is. Op zich is dit een gênante vraag, want je doet het toch. Maar met twijfels blijkbaar ?

Is het bekijken van de foto’s in feite wel een aanvaardbare praktijk? Is het lezen van profielen niet een soort voyeurisme ?

In al die vragen of bedenkingen zit hoe dan ook een verborgen waarde-oordeel. De liefde moet immers toevallig zijn. Dat wordt zo ook vaak voorgesteld in romans of in films. Je loopt de bloemenwinkel buiten en botst tegen iemand aan. Of je staat op de bus te wachten terwijl het regent en de bus blijft weg en van verveling en ergernis begin je een praatje. Of je gaat een dancing afschuimen en zoeken ? of je nieuwe collega op het werk staat telkens bij de copier als je er ook moet zijn…. En dan slaat de “vonk” over…!

Er zijn reeds tal van wetenschappelijke studies gemaakt over die vonk. Het blijkt een kwestie te zijn van chemie in ons lijf. En die chemie wordt dan in gang gezet door hormonen.

Dus is er ook geen enkel verschil de chemische reactie te zien ontstaan bij een toevallige ontmoeting of al speurend op een site. Uiteindelijk is dit laatste ook toeval. Als ik niet surf en jij er niet op staat, dan kan de chemie natuurlijk nooit ontkiemen. Misschien is dat een vorm van gestuurd toeval, maar het blijft toeval.

Er is dus niet mis met zoeken op een dating site. Het is gewoon een andere manier om in contact te komen met mensen, maar anders is niet verkeerd. Of zijn alle mensen zo romantisch dat zij hopen de prins op het wit paard tegen het lijf het lijf te lopen aan de bushalte?

Een contact leggen langs deze weg, is ook best spannend, met een sluier van romantiek op de achtergrond. En misschien neemt de romantiek het dan wel over en treedt het chemisch proces in werking.

Er is bij mijn weten nog geen wetenschappelijk antwoord op de vraag waarom iemand verliefd wordt op die ene en niet op die andere. De wetenschap zegt dan dat de chemie niet ontstaat, maar zegt nog altijd niet precies waarom wel of waarom niet. Dat is dan ook een vorm van toeval.

De stukjes van de puzzel moeten op hetzelfde moment goed vallen langs beide kanten. Een wiskundige kan daar misschien eens een probabiliteitsberekening over maken ? De stukjes van de puzzel ken je trouwens. Een paar voorbeelden van puzzelstukjes : fysieke verschijning, kleur van de taal, charme, vorm van gedraging.

Persoonlijk geloof ik dat de fysieke verschijning de belangrijkste trigger is. Dat zijn de puzzelstukjes die de totale boord uitmaken van de puzzel. En iedereen weet dat je een puzzel legt beginnende met de boord. Al zal het belang van de fysieke verschijning waarschijnlijk dalen met leeftijd. En met de wijziging van de hormonenspiegels. Maar uiteraard is de attitude om open te staan voor iemand, een essentiële factor.

Daten is nog altijd geen missverkiezing. Ik heb niets tegen foto’s in badpak (die quasi nooit geplaatst worden), het is gewoon proberen of er een deksel op een potje past. En als het deksel niet past, kan er nog altijd een smakelijk gerecht van vriendschap uit dat potje komen.

Lees verder!

geplaatst door Zozzeke - 2 reacties



vrijdag 17 juni 2011

De tweede borst

Moet je weten dat in China een minnares, kleurrijk, ook wel een tweede borst genoemd wordt. Zowat elke mannelijke veertiger of vijftiger en zelfs een gezonde zestiger, die zichzelf respecteert en het geld heeft, onderhoudt buiten een vrouw thuis, meestal de moeder van zijn enig kind, wegens wettelijke restricties, ook een vrouwtje jonger dan dertig jaar, indien mogelijk zelfs jonger dan vijfentwintig, elders.

Een gescheiden Chinese vrouw vindt dan weer moeilijk een geschikte partner, omdat ze naar locale traditie haar man slecht ‘bediend’ heeft. Dus is de jacht op eender welke man, als het maar geen Chinees is, open.

Als Westerling werk ik voor een Chinees bedrijf in de buurt van Shanghai, met name in Hangzhou. Ik had midden vorig decennium al meer dan tien jaar een gelukkige, liefde- en respectvolle relatie met een Belgische dame. Maar op een van mijn veelvuldige reizen naar het wondermooie Aziatische land was ik wegens omstandigheden verplicht om bij mijn, gescheiden, assistente, AnHui, te verblijven.

Dus was ik op een keer in videoconferentie via skype met mijn vriendin in België. Ik had het locale beeld uitgeschakeld en ik kon mezelf of de appartementskamer achter mij dus niet zien. Maar… toen ik terug thuis kwam, werd de vraag gesteld wat AnHui in haar blootje achter mij deed. Dat had mijn vriendin in België zowaar gezien! Ik had dus duidelijk ‘iets’ met mijn Chinese medewerkster, daarvan was mijn vriendin heilig overtuigd! Alhoewel ik inderdaad niets met de Chinese had, bleef mijn Belgische vriendin maar aandringen opdat ik toch maar zou bekennen dat ik een relatie had met AnHui. Ontkennen bleek alsmaar moeilijker en uiteindelijk heb ik maar bekend dat ik ‘verdomd’ een lekkere verhouding met een Chinese tweede borst had.

Ondanks het feit dat ik nooit, zelfs nu nog niet, dedju, ook maar één blote borst van AnHui heb gezien. En eerlijk gezegd ik begrijp mijn vriendin volkomen. Leg het maar eens uit. Deze in is dezelfde verhouding als die man die midden in de nacht met een bekrijte mouw thuiskomt, en rond de middag zijn vrouw opbiecht dat ie vreemd gegaan is. Waarop zijn vrouw zegt: ‘Leugenaar, je bent gaan biljarten!’.

Lees verder!

geplaatst door Pattin53



vrijdag 17 juni 2011

Heerlijk traag


In 2011 gebeurt het. Dat wist ik gewoon. Wat dan juist, deed er niet toe. Dat kon allerlei zijn.

Het eerste gebeurde de vooravond van mijn afreis naar het UK. Ik had weer eens afgesproken met dochterlief, aan de goeie kant van een veer over de Schelde; haar kant, want aan mijn kant is de herberg aan het veer afgebrand. Toen ik eraan kwam zag ik ook haar man opduiken,even verdwijnen,en weer op de weg komen…..,te snel voor een plasje; wat was er aan de hand? Bij verrassing -hartenklop- hadden zij hun beide zoontjes mee om hun opa te zien. Lachen of huilen? Het werd het eerste want de begroeting leek alsof ik hen altijd al in levende lijve kende i.p.v. alleen maar van foto’s. Dan wandelde de oudste aan mijn hand de dijk af tot het keerpunt, en langs de weidekant terug zat de jongste in mijn nek…..het leek wel nooit anders geweest. In de herberg aan het veer smolt het ijs in kindermonden en dronken wij op de gelukkige avond, niet denkend aan welk commentaar er ook zou volgen indien....pff, ’t probleem van hun oma en van dezen voor wie leven stilstand is.
Die avond was al rijk aan 2011 geluk.

Het was al nacht toen ik thuis goed en wel gepakt had. Zoonlief zou me al vroeg ophalen om te beginnen aan ons vervolg van het Coast to Coast pad waarvan we vorig jaar samen de eerste 5 dagen liepen. In Calais voor de Eurotunnel miste ik tot mijn ontzetting mijn identiteitskaart...nog in mijn eID-kaartlezer thuis! BTW-plicht als schuldige aanwijzen mocht wel baten bij de Franse politieman die met mijn rijbewijs genoegen nam maar zeker wist dat 100 meter verder de Britse politie me zou terug sturen. Verontschuldigend met dezelfde uitleg en rijbewijs hoopte ik op clementie bij de police woman. Zij wou alle details van verblijfsdoel en accomodaties horen, en het aanbod om een vergrote kopie van identiteitskaart van huis uit te laten faxen –als de kuisvrouw met het toestel overweg zou kunnen– vond zij wel interessant maar wist zij onvoldoende want alleen ‘the boss’ zou beslissen. Het werden 5 spannende minuten tot haar terugkeer en we meenden van haar pokerface een onheilstijding af te lezen, maar hoorden dan uit haar mond het bevrijdende ‘for this occasion only’; maar een vliegtuig zou ik ginds niet mogen nemen. Nee nee meid, just 4 wheels to get upnorth and then on our own feet’.
Heerlijk traag dus, want te voet, vervolgden en maakten we af wat we op het Coast to Coast pad vorig jaar in Lakeland begonnen, Wainwright en Julia Bradbury’s fraaie en miljoenen keren bekeken benen achterna. Boze tongen die ik geneigd ben te geloven beweren dat Julia overal in een helikopter naartoe werd gehesen om dan met haar rugzakje over de laatste 50 meter wat hijgend te commentariëren hoe mooi het daar wel is. Dat laatste is zeker waar. Ook nu met 3 dagen Yorkshire Dales en dan 4 dagen North York Moors, het vlakke stuk ertussen vervangen door ophalen van de auto en bezoek aan Richmond eer we de Moors op gingen voor een dag lang constant onvergetelijke zichten vanaf de hoge noordwest rand. ’s Anderendaags leken 32,5 km wel een makkie, en de laatste 2 dagen met elk 19 km een fitheidswandelingetje. We eindigden de laatste kilometers zoals de eerste vorig jaar, met de klippen en de zee aan onze linkerzijde; het C2C pad is een grote accolade met een hoop in richting nogal verspringende middelpunten. In het smokkelaarsnest Robin Hood’s Bay aan de oostkust gooiden we ons aan de westkust opgeraapte en meegedragen keitje weer in zee.
Quality time voor vader en zoon, vorig jaar een week –we misten we er de verkiezingen mee– duurden nu 10 dagen. Heerlijk traag.

En nu, nog maar een paar dagen terug, gaat het leven verder zijn gang. Heerlijk traag ook weer. Want meer dan een half jaar geleden besloot ik om niet meer te zoeken. Hoe kan ik dan vinden? Het maakte me niet meer uit. Misschien zou ik zelf wel gevonden worden.
Of anders bestaat die ‘serendipity’ wel echt. Ook als ik, heerlijk traag al een poos omgaand met deze of gene, ineens zou gaan merken van “ja, dat zal zij wel zijn, die ‘ware’ die ik tegen wou komen”. Wat doe ik dan? Ik denk dat ik, zoals op het C2C pad al gaat het na bergaf steeds weer omhoog, gewoon de ene voet voor de andere blijf zetten om er te geraken. Dat het erop aan komt om heerlijk traag en rustig voort te gaan tot het moment komt om eens die try-out te doen waaraan beiden intussen gaan denken. Niet zo’n los sexperiment, maar iets dat zijn plaats al heeft. Wanneer intimiteit niet ineens bestaat na bloot weg in bed liggen stoeien, maar ontstaat wanneer je in je armen en lendenen sluit wie en wat je al meer in gedachten en met het hart dan met je lijf koesterde.
Geluk kan heerlijk traag liggen sluimeren tot het ontdekt wordt.
Spetters en vonken kunnen vast goed aandacht trekken, maar leiden die ook vaak af.
Een smeulend vuurtje leeft door. Heerlijk traag.

Lees verder!

geplaatst door Harry



vrijdag 17 juni 2011

The Quest for the Holy Grail

Er was eens een prins. Of ie mooi was of niet laat ik in het midden. Dat laat ik aan jullie fantasie over. De prins woonde in een mooi gerenoveerd kasteel op een terrein van 2000 HA, onderhoudsvriendelijk aangelegd met bossen, beemden en velden. In zijn stallen had hij een paar mooie bolides staan. 4 Arabische volbloeden voor het snelle werk tijdens de weekends, 2 Vlaamse trekpaarden voor het betere 4X4 werk tijdens de week en nog een paar buitenlandse modellen (spierwit, glanzende vacht en lange manen) enkel voor de show en om op te scheppen tegenover de buurman.

De prins was jaren gelukkig getrouwd geweest met de achternicht van de lokale gouverneur totdat ze plots in het holst van de nacht op zijn beste en duurste paard was gesprongen (zo gaat dat dan) en weggereden naar onbekende oorden. Hij had nooit meer iets van haar gehoord.

De eenzaamheid viel de prins zwaar. Hij miste vooral de diepgaande gesprekken (wat gaan we morgen eten schat? Gooi nog eens een blok hout op het vuur) bij de open haard in de troonzaal (elders in het kasteel waren geen opwarmingsmogelijkheden) Ook het voorlezen van gedichten bij het schijnsel van een kandelaar met walmende kaarsen had voor menige verpozing gezorgd tijdens de lange winteravonden. Af en toe ontbood hij zijn Hofnar die hem onderhield met grapjes over de buitenlandse politiek of een cover zong van een bekende nationale bard.

Op een mooie avond echter ontbood de prins weer zijn Hofnar en zei : “Hofnar, de eenzaamheid valt me zwaar. Kan je hier iets aan doen ? Kan je me opbeuren? “ De Hofnar zei : “ Hoogheid, ik kan je opbeuren met één van mijn nieuwste hits uit de “Minnestreel Top Vijf ” maar je hebt iets anders nodig. Je hebt opnieuw een gezellin nodig, een lieve vrouw die bij het schijnsel van de walmende kaarsen jou terug een diepere zin van het leven kan geven. “

“ Het zij zo ! “ sprak de prins en hij zond naar alle uithoeken van het land boodschappers uit met de volgende medeling:

“ wlstllnd prns zkt lve dnstmgd ds hrn om lvnsgzl te wrdn vr ht lvn!
mt an de vlgnd kwlteitn vldn : kndrn knn mkn, kkn, wssn, plssn, strkn, vlk ontvngn,
knnen zngn,dnsn, hl gd knnen vrijen, en vrlzn. Mt nt prse mooi zn.
onthouden indn nt ernstg. Kndidtrn instrn vr vlgnde mnd. “

(in die tijd werden teksten nog op een kalligrafische manier op perkament neergepoot en dus werd soms een beknopte versie neergeschreven om tijd te besparen)

Enkele weken later kwamen de eerste aanbevelingsbrieven binnen gestroomd. Sommige documenten werden per koerier afgeleverd via “ Den Hertog Levert “, andere geloofsbrieven werden afgeleverd per postduif. Dat laatste systeem was wel handig want je kon een week later (als de duif op krachten was gekomen na het torsen van de

Op de duur werd het wel wat moeilijk om al die duiven uit elkaar te houden en nog te weten wie welke duif naar de prins gestuurd had. Zo gebeurde het meermaals dat zijn antwoord bij de verkeerde persoon terecht kwam en dat de prins een afspraak regelde met een kandidaat die hij helemaal niet wenste te zien en die niet aan zijn
verwachtingspatroon beantwoordde.

Na zes maanden heen en weer geduifd te hebben en na een 150-tal afspraken had de prins de vrouw van zijn dromen nog steeds niet gevonden. De meeste vrouwen waren weduwen waarvan de man gesneuveld was tijdens een duel door het zwaard van de tegenstander, andere waren hun man verloren tijdens een recente veldslag met de buren en nog andere waren door de familie verstoten en leefden van het “ Openlijk Cenakel vh Middeleeuwse Welstellen ”. Deze laatste categorie dames stond zelfs ’s morgens te wachten aan de ophaalbrug aan de slotgracht om een plaatsje te kunnen veroveren in het kasteel.

De situatie werd onhoudbaar en de prins ontbood weer zijn Hofnar en sprak: “ Hofnar, ik heb je wijze raad opgevolgd en nog steeds heb ik de Ware niet gevonden. Wat kan ik nog meer doen ? “

De Hofnar zei : “ Hoogheid, er rest U maar één andere mogelijkheid. Ik heb wel eens gehoord van een ontmoetings plaats voor alleenstaanden. Het bevindt zich 7 dagreizen van hier en luistert naar de naam “ Heilige Graal “.

De Prins keek verbaasd op toen hij dit hoorde. Zou de vlag de lading dekken? Zou hij daar het onbereikbare vinden ? De vervulling van al zijn wensen? De sleutel tot het eeuwige leven ? De aanzet tot een rijk en gevuld leven ? Zou hij daar eindelijk de vrouw van zijn dromen ontmoeten ?

De Prins besloot het er op te wagen en ontbood zijn Hoofdadvizeur.

De Prins sprak : “ Zadel mijn beste paard ! (neem maar dat wit model met die uitgebouwde achtersteven zodat ik nog iemand achterop kan nemen en monteer ook mijn sportzadel). Vul mijn reiskoffers met proper ondergoed en mijn mooiste wambuis en zorg voor proviand voor 7 dagen en 7 nachten. Vergeet er geen grote zak met goudstukken bij te steken voor onverwachte uitgaven. En oh ja, als er nog postduiven toekomen met contactverzoeken, stuur dan gewoon die duif terug met de boodschap :)
“ Geen interesse”

Wordt vervolgd

Lees verder!

geplaatst door Naccumbens - 4 reacties



woensdag 15 juni 2011

De regels van het spel

Elk spel, van welke soort ook, heeft regels. Monopoly, schaken, stratego, kaarten, voetbal, en ook daten is een spel. Soms is het spel gebaseerd op denkwerk en vernuft zoals schaken, soms speelt het toeval de belangrijkste rol zoals met teerlingen werpen, het blindweg trekken van een kaart. Daten is een spel van een bijzondere soort. Het combineert het toeval met een vorm van emotionele reactie. Een foto spreekt aan, een profiel lokt interesse uit, wat emotionele en sensitieve impulsen zijn, maar het toeval is natuurlijk dat de foto en het profiel aanwezig zijn en ontdekt worden.

Wat zijn dan de regels van het daten ?

Er zijn er blijkbaar geen, er is geen handboek, al zal waarschijnlijk iemand ooit wel eens tips en trucs geschreven hebben, nuttig bij het daten. Maar dat zijn natuurlijk geen regels zoals in een reglement om het spel fair en correct te kunnen spelen. Niettemin zouden er toch enkele regels moeten gevolgd worden.

Wanneer je je op een dating site begeeft, is het de bedoeling een contact of date te vinden. Iedereen weet hoe dat werkt. De leden zoeken, filteren en nemen contact. En dan ? Als je contact neemt, is het de verwachting dat er een antwoord komt. Dat is de regel van het spel. Het is dan ook een spijtige vaststelling dat veel leden gewoonweg niet antwoorden op een contact. Het kan best zijn dat je geen interesse hebt, maar waarom dat dan niet duidelijk antwoorden? Dat is immers fairplay. En dat is een tweede regel van het spel.

Dat je niet moet participeren op een dating site als je geen goede bedoelingen hebt, is vanzelfsprekend. Dat er soms personen zijn met minder fraaie intenties, kan ook al niet uitgesloten worden. Er zijn zo van die verhalen.

Hoe dan ook, ik durf pleiten voor een soort erecode : wees fair en antwoord altijd. Doen !

Lees verder!

geplaatst door Zozzeke - 5 reacties



maandag 13 juni 2011

Krantenartikel over valkuilen bij het nieuwe daten. Enkele reacties.

Vorige week stond op deze site een link naar een krantenartikel over de “nieuwe, datende single”. Nieuwsgierig als ik ben, wou ik weten wat ons onderscheidt van de rest van de wereld. Licht geamuseerd las ik wat er stond. Blijkbaar zijn we interessant voer voor sociologen, antropologen, psychologen, en blijkbaar ook voor betweterige krantenredacteurs of redactrices, die happy singles geen goedgevulde agenda en aangenaam sociaal leven gunnen.

Het artikel:

Wie single is, voelt zich vaak verplicht dat te compenseren met een boeiend leven en een uitgebreide vriendenkring. Maar soms is dit ‘Sex and The City’-leven net datgene wat hen tegenhoudt een nieuwe partner toe te laten.

1. Fitness op maandag, etentje op dinsdag, bioscoop op woensdag en een weekend vol feestjes: de agenda van de single heeft weinig lege plekken. Logisch ook, want thuis zit je ook maar in je eentje.

De valkuil: Wanneer er toch een potentiële partner in beeld komt, maakt die agenda zichzelf niet leeg. Je geeft elkaar erg weinig tijd en ruimte, waardoor afspraakjes meteen spetterend moeten zijn om een vervolg te krijgen. 
De oplossing: Zeg af en toe dingen af en maak tijd om te daten, zelfs al betekent dat dat je een leuke avond mist. Je kan nu eenmaal niet alles hebben.

Dan vraag ik me af wat er mis is met die volle agenda? Moeten singles dan thuis gaan zitten en wachten tot hun toekomstige belt voor een afspraakje? Sporten is gezond, in de fitness leer je nieuwe mensen kennen. Die agenda maakt zichzelf inderdaad niet leeg, maar als je iemand leert kennen die echt de moeite loont om tijd in te investeren (las ik niet ergens op deze site dat liefde ook economie is?) is het tijd om te gaan herprioritiseren. Dan zou ik wel eens een zumbales spijbelen, een cinema inruilen voor een dvd thuis, met die “potentiële partner”. Maar in afwachting van die witte raaf, geniet ik toch liever van mijn volle agenda

2. Single betekent alles behalve ‘alleen’: je hebt een vriendenkring om uit te gaan, een goede vriendin om mee te sporten, iemand om je hart bij uit te storten en dan nog een stuk of wat kennissen waarmee je wel eens uit eten gaat.

De valkuil: Je vriendenkring zorgt voor een ‘comfort zone’, maar ook voor een routine. Wie steeds met dezelfde vrienden op stap gaat, komt minder snel nieuwe mensen tegen. 
De oplossing: Doorbreek de routine door bijvoorbeeld op je eentje een nieuwe hobby te zoeken, je stamkroeg te ruilen voor onbekend terrein en open te staan voor uitnodigingen van mensen die je minder goed kent.

Of schrijf je in op een dating site?

3. De eerste date was leuk en eigenlijk heeft hij of zij alles wat je wil: een leuk uiterlijk, een vlotte babbel, een fijne job en gevoel voor humor. Toch spreek je geen tweede keer af ‘want er waren geen vlinders’.

Het gevaar: De verwachtingen van de liefde liggen torenhoog en voor minder dan spetterend vuurwerk komen we ons bed niet uit. Dat vuurwerk moet er bovendien onmiddellijk zijn.
De oplossing: Leer elkaar rustig kennen zonder dat je een naam plakt op wat jullie hebben. Vlinders staan zelden garant voor een goede relatie: kijk in plaats daarvan of jullie samen passen, of je rust vindt bij elkaar. Zoiets vis je niet uit op één date.

Vlinders zijn er zelden, en toch waren er al tweede afspraakjes. En derde afspraakjes (en ja, daarvoor moest geschoven worden in die volle agenda, zie punt 1). Na één date weet je wel of je elkaar minstens een beetje sympathiek vindt, een leuk uiterlijk, een vlotte babble en een fijne job zijn daarbij echter geen doorslaggevende criteria voor ondergetekende.. Het moet juist zijn of het zal niet zijn. Als ik rond me kijk, zie ik net iets teveel niet heel erg gelukkige koppels rondlopen. Liever alleen, dan niet heel erg gelukkig met twee!

4. Je bent verliefd, maar je weet niet zeker of je gevoelens beantwoord worden. Dus hou je de boot af voor het geval hij of zij toch niet de liefde van je leven of de andere ouder van je kinderen wil worden.
Het gevaar: We hebben het druk en alles moet snel gaan. Een verliefdheid die niet uitmondt in een relatie, een huwelijk of een gezin is dus tijdverspilling.
De oplossing: Liefde is geen economie. Zelfs al wordt het niets, uit elke verliefdheid leer je weer een beetje meer over jezelf en wat je (niet) wil.

] OMG, je weet niet of je gevoelens beantwoord worden? Mensen, dit komt uit een krantenartikel, niet uit de Flair (no offense) of uit de Joepie… Komkommertijd, en trouwens, liefde is wel een beetje economie. Debet en credit, balans in evenwicht, return on investment, al zou ik het anders stellen. Niet een verliefdheid die niet uitmondt in een relatie is tijdsverspilling, maar een date die nergens op uitdraait (ergens op uitdraaien= minstens tot een aangenaam gesprek voeren) is tijdsverspilling.

5. Als single dien je te profiteren van het leven. ‘Ik ben helemaal niet op zoek naar een lief! Ik geniet veel te erg van mijn vrijheid’ behoort tot het standaardrepertoire, maar betekent evenveel als het geijkte ‘goed’ wanneer iemand vraagt hoe het met je gaat.

Het gevaar: Je hebt het moeilijk om toe te geven dat je iemand mist in je leven, omdat je niet de indruk wil geven ‘mislukt’ te zijn en al helemaal geen blikken vol medeleven nodig hebt.

De oplossing: Begin met voor jezelf te erkennen dat je op zoek bent. Doe eens mee aan een activiteit voor singles, laat je vrienden je aan een kennis voorstellen of –waarom niet- maak een profiel aan op een datingsite (Ha, eindelijk verstandige praat!). Zolang je de nodige relativering aan de dag legt, zijn dit geen wanhopige daden.


Waarom toch stelt iedereen het cliché van de happy single in vraag? Er zijn singles die ongelukkig zijn, enkel en alleen door dat single zijn. Als ze denken dat een lief de remedie is tegen een ongelukkig leven, is de kans groot dat ze bedrogen uit zullen komen. Zelfs alleen kan je je geluk voor een stukje zelf maken, met bijvoorbeeld die drukke agenda, het gezellig sociale leven, reisjes, tooghangen met gelijkgestemden…
Natuurlijk zijn we op zoek, wat zitten we hier anders te doen? Maar tegelijkertijd is het toch niet verboden om van die vrijheid te genieten? En hoe langer je aan die vrijheid gewoon bent, hoe zwaarder het wordt om er afstand van te doen. Zolang je dat zelf beseft, is daar niets mis mee. Ik weet dat je in een relatie een stuk vrijheid moet opgeven, maar tegelijkertijd krijg je er een pak andere dingen voor in de plaats (affectie, geborgenheid, lijfelijke liefde). Als het aangeboden pakketje interessant genoeg is, lever ik er graag wat vrijheid voor in. Met geknipte vleugels in een gouden kooi zitten, en daarmee tevreden zijn, omdat je er niet alleen zit, dat klinkt pas wanhopig.

Lees verder!

geplaatst door Jds - 3 reacties



maandag 13 juni 2011

Shoppen in de mannenwinkel:Van fantasie naar werklijkheid

Ouder en wijzer zouden we moeten worden met de jaren heen. Hoe ouder, hoe meer meegemaakt werd. Het doel van trouwen zou moeten zijn om iemand te kiezen waarvan je oprecht houdt, die je goed behandelt en je gelukkig maakt.

Het beeld van je ideale mag je na je 40 ste sterk bijstellen. Het moet meer naar subjectievere criteria(volwassenheid,vriendelijkheid,gevoel voor humor,fijngevoeligheid,vermogen zich te binden,..) in plaats van het objectieve(leeftijd, lengte,kleur, studie,werk, uiterlijk, kinderen, ex-en, ...).

Belangrijke aspecten bij partnerkeuze zijn stabiliteit, verantwoordelijkheid, medeleven,evenwichtigheid, kinderwens, ...Subjectieve kenmerken,de innerlijke, zijn moeilijker te meten maar des te belangrijker.

De nieuwe kwaal van de hedendaagse,gestudeerde jongeren: Single-itis. Hoog opgeleide mensen die oudere,niet gestudeerde mensen nodig hebben om hun fantasieën over de ideale(man) te ontzenuwen.

Veel jongeren denken dat ze altijd beter kunnen krijgen. Dat is echter niet altijd zo!!! Er lopen voldoende mensen rond met wie een goed leven samen uit te bouwen is.

Bij partnerkeuze moet je allebei een goed gevoel hebben van een goede deal. Dat je op de lange termijn met elkaar verbonden voelt heeft te maken met respect, gedeelde waarden, en samen iets willen opbouwen.Niet met het oordeel over wat er aan iemand niet perfect is.

Vrouwen denken vaak dat ze het “verdienen” dat al hun wensen ingewilligd worden. Mannen hebben een beperktere lijst en wensen het niet allemaal.

Vrouwen zouden op mannen moeten afgaan waar ze iets losmaken en zich richten op het algemeen positieve.

Een geleidelijke groei in een liefdesrelatie is stabieler dan de “hevige” romantiek. De horizon van de fantasieën moet men verbreden en uitspreiden in plaats van te concentreren op beperkte zaken.

Wat is de essentie....? De criteria

Belangrijk is dat partners elkaar aanvullen, compromissen kunnen sluiten en hetzelfde idee hebben over het uitbouwen van een gezamenlijke toekomst.

Laat je niet door je ideaalbeeld in de luren leggen. Verlaag je eisen om meer mensen door het “filter” te laten. Minder streng oordelen is meer mensen toelaten!!!

Hoe kan het beter? Minder is meer.....

Mensen denken dat ze perfect weten wat ze willen maar houden vaak geen rekening met veranderende omstandigheden zoals leeftijd, kinderen, vroegere ervaringen, ....

Internetdaten laat beslissingen maken op basis van objectieve criteria in een profiel waar het echte leven gebaseerd is op de subjectieve zaken.

Hoe meer weet je hebt van objectieve feiten, hoe meer je denkt te hebben om iemand uit te sluiten. Minder is daarom meer, hoe minder je weet, hoe meer ruimte je laat voor interpretatie.

Via internetdaten heb je zoveel mogelijkheden, zoveel profielen, zoveel keuzes. Via internetdaten jongleren we vaak met teveel ballen in de lucht waardoor we velen,of de echte, dreigen te missen.

Lees verder!

geplaatst door A_Friend - 4 reacties



zondag 12 juni 2011

This is your life.

This is your life. Do what you love, and do it often. If you don’t like something, change it. If you don’t like your job, quit. If you don’t have enough time, stop watching tv. If you are looking for the love of your live, stop; they will be waiting for you when you start doing things you love. Stop over analyzing, all emotions are beautifull. When you eat, appreciate every last bite. Life is simpel. Open your mind, arms, and heart to new things and people, we are united in our differences. Ask the next person you see what their passion is, and share your inspiring dream with them. Travel often; getting lost will help you find yourself.
Some opportunities only come once, seize them. Life is about the people you meet, and the things you create with them so go out and start creating. Life is short. Live your dream, and wear your passion.

Lees verder!

geplaatst door Bieke - 1 reactie



zaterdag 11 juni 2011

steppe en milde moesson

{het vervolg van het vorige}
Mag ik het Afrika Museum in Tervuren aanraden voor een date locatie? De hoge muren bieden een aangename temperatuur als 't buiten stikt van de hitte, én ze getuigen van een koloniaal verleden dat op zijn minst plaatsmaakt voor spraakwater, naast 'wie ben je (echt)?', 'wat doe je hier (met mij?)', Of nog 'help!'. Maar in het geval van de aangekondigde date niks van dit soort stopvragen.

Een picknick van groentenclafoutis voorbereid door x, een ijskoude sprankelende rosé (zonder glazen, maar oh well), en een grasmat om u en oh tegen te zeggen. Natuurlijk in de lommer neergevlijd, en zoals gevreesd, kleding ging zitten plakken. Haren ook. Poeg! Anderzijds, we zaten aan de rand van de steppe. En we hadden minstens onze respectieve cameralenzen om over te stoefen.

In mijn voorgaande blogpost had ik het over vriendschap, en vriendschap met x is een mogelijkheid. En we zoeken toch een maatje, een vriend in onze relaties? Maar x is niet dom, en heeft feilloos voorvoeld dat ik een heel klein beetje veel ben gesteld op mijn vrijheid, mijn eigenheid en mijn individualiteit. Wat dan? Een leuke babbel. Een aangenaam gesprek. Grappige anekdotes. Eten, en drinken. Zoute nootjes voor dessert.

Herkenning en erkenning ook, en dat is erg, erg aangenaam. Ook al levert zo’n afspraak (voor mij althans) schrikbarend veel intimiteit op, een letterlijke inkijk in het leven van de andere, wiens bestaan me een maand eerder geheel onbekend was. Wat snelheid betreft kan dat tellen, voor een schildpad als ik. Ik geloof dat we binnenkort een Cyriel Buysse-wandeling gaan lopen. Als de malse regens de Vlaamse landschappen zijn voorbijgetrokken.

woolfenb (aka schildpad)

Lees verder!

geplaatst door Woolfenb



donderdag 9 juni 2011

Schoolbusbegeleidster: 'ik sta in het onderwijs!'

Kom het maar tegen. Paul, het Jerommeke van ons bedrijf, was er het hart van in dat ik geen relatie had. Dus stelde hij me voor een mooie sexy dame, diploma hoger onderwijs, staat in het onderwijs, blonde haren en slank, te daten.

Daar vlieg je toch op af! Je bent gebeten om een afspraak te versieren. Zo'n uitzonderlijke kans laat je toch niet liggen. En dan komt de lang verwachte ontmoeting. Ook mannen gaan voor een date naar de kapper, dus ik ook! Het beste kostuum, het mooiste hemd en de meest flashy das worden na
zoveel jaar nog eens uit de kast gehaald! In plaats van met de Fiat naar de date te rijden neem ik de sleutels van de Maserati (heb ik niet) mee! Er werd afgesproken in die super sjieke taverne waar de Cola Zero van de stamkroeg twee maal, zo niet driemaal, zoveel kost. Want nogmaals, het is
een unieke gelegenheid om zulke schoonheid te mogen ontmoeten. Met de vlam in de pijp en met evenveel adrenaline in de aders vlieg ik op lichtvoetige Red Bull wijze naar de plaats van afspraak! Auto geparkeerd.

Zit er verdomd in de taverne slechts 1 vrouwspersoon. Grijze haren, 1 meter 50 groot, met een omtrek van 3 meter. Ik zet me gereserveerd aan de toog en wacht af. Na een halfuur neem ik mijn GSM en bel haar nummer. Warempel de enige vrouw in de zaak neemt op. Dus beleefdheidshalve ga ik erbij zitten. Een drankje? Ja een Amaretto zonder ijs, met een schijfje citroen! Doe maar een dubbele. Ik
een Cola Zero. En ja ze zit in het onderwijs! Vooraan in de schoolbus als schoolbusbegeleidster. Hoger onderwijs? Een veiligheidsopleiding in avondcursus gevolgd. De vlag dekt de lading niet.
(Fictie)

Lees verder!

geplaatst door Pattin53 - 2 reacties



donderdag 9 juni 2011

Enkele losse bedenkingen na 9 maanden daten

Gisteren heb ik voor het eerst de ‘geen interesse’-knop gebruikt. Het bewijs dat lang op een datingsite zitten, een mens eelt op de ziel bezorgt. Als ik in het verleden berichtjes kreeg, deed ik altijd mijn best om vriendelijk en beleefd te antwoorden, zonder hoop te geven op een afspraakje, tenzij ik zelf dat afspraakje wel zag zitten. Bij mannen die het gebrek aan enthousiasme niet tussen de regels door konden lezen, probeerde ik zelfs vriendelijk maar kordaat uit te leggen wat me tegenstond in hun profiel. Na twee heen en weer berichtjes de zaak laten doodbloeden, dat werkt meestal ook wel. Maar de “geen-interesseknop” bleef tot nu toe onaangeraakt.

Ik vind het een laffe knop, ook al heb ik er dus zelf gebruik van gemaakt, al hield ik er wel heel even een slecht gevoel aan over. Je schuift iemand aan de kant zonder een woordje uitleg. Ik kan me inbeelden dat dat in sommige gevallen kwetst, of op zijn minst bepaalde mensen die niet blaken van de zelfzekerheid, met twijfels opzadelt. Ik vrees dus dat 9 maanden vertoeven op een datingsite me geen betere mens heeft gemaakt.

In dezelfde lijn maar nog een slagje erger vind ik het systematisch blokkeren van bepaalde profielen. Het is me al overkomen dat ik toevallig op een foto wil klikken op de ledenpagina, dat ik de melding krijg dat deze persoon me heeft geblokkeerd. De eerste keer dat me dit overkwam was ik redelijk geshokeerd (ik geeft het toe, mijn ego vond dat niet leuk). Waarom zou iemand met wie je nog nooit een woord hebt gewisseld, je blokkeren, dat was voor mij een compleet raadsel. Nu, it’s a free world, their loss, my gain, mensen die zo in elkaar zitten, die wil je toch niet beter leren kennen? Het voorstel van de site zelf, om de persoon dan maar zelf ook te blokkeren, vind ik dan weer regelrecht hilarisch… want waarom zou je zomaar iemand blokkeren die je van haar noch pluim kent?

Wat heeft 9 maanden daten dan nog meer opgebracht, behalve dat ik hier wat ongevoeliger ben geworden?
Een paar zeer waardevolle vriendschappen, een paar mooie blogs, een beetje mensenkennis en een beetje zelfkennis gelukkig ook (jaja, ik heb geleerd dat ik intimiderend overkom, alleen weet ik niet goed wat ik daarmee aan moet…) , een vernieuwende kijk op relaties en single zijn. Voor de rest veel tijd verloren aan oppervlakkige contacten, tijd die ik waarschijnlijk beter had gestoken in op bezoek gaan bij de mama (als ik haar mag geloven), aan bestaande vriendschappen onderhouden (dat is ongetwijfeld waar…). Maar eigenlijk vind ik het windowshoppen naar profieltjes best wel leuk, een beetje zoals mensenkijken op een terrasje. De terrasjes lonken momenteel wel harder dan de profieltjes, zou daten een seizoensgebonden activiteit zijn? En wie weet brengen die terrasjes inspiratie voor een blogje. Die blogjes leiden trouwens tot de meest interessante mails, gesprekken en ontmoetingen. Mentale nota: ik moet tussen de terrasjes en het mensenkijken dringend tijd vrijmaken !

Voor meer blogjes…

Lees verder!

geplaatst door Jds - 6 reacties



woensdag 8 juni 2011

Emotion Cruising

EIGENGEREID REISVERSLAG DOOR EEN WERELD VAN EMOTIES (Deel 2)

Op je eentje op reis gaan is toch een heel ander emotioneel verhaal, dan als family-man. Na veel tobben heb ik in een bevlieging mijn boeltje gepakt en ben er op uit getrokken, mijn neus achterna, in vervoering gebracht met de moto.



Dag twee
23u50

www.youtube.com/watch?v=siMFORx8uO8
"All right now babe, it's all right now," (Free) speelt aan de bar van de camping. Hoewel ik in mijn 'bed' lig, kan ik toch duidelijk de muziek horen. Gelukkig is het mijn stijl van muziek en kan ik me er wel in voelen om mee in slaap te tuimelen. Maar hoe dan ook :
'Help, waar ben ik nu beland ?' ‘Lunas is de naam van het dorp,’ zou mijn rationele brein als instantantwoord voorschotelen en specifiëren met 'l'Herault, Languedoc-Roussillon, France.' Een stel Nederlanders baat hier een heel bescheiden campingetje uit. Exclusief voor motards ! En er zit hier zo wat samengehokt. Net na mijn aankomst , iets voor achten kwamen nog twee Brugse buikschuivers, snelheidsliefhebbers binnen gestoven. Aan de bar trof ik 'Dizzy', ook al een Bruggeling. Een type van 52 jaar met grijzend lang haar, een volle snor en een sikkebaardje. Een metaalarbeider die hier reeds jaren zijn zomers komt slijten met zijn harley uit the seventies en volgens de anderen deel uitmaakt van het décor hier. Wat mij de vraag doet stellen of hij nu naar de hond of de hond naar hem is genoemd ?
Het leuke is de vrijblijvendheid ! Het voelt als thuiskomen, zonder dat er vragen worden gesteld, zonder oordeel. Na 5 pinten wens ik hen allen 'goeie nacht' en ondanks het leuke sfeertje, doet niemand moeilijk, want zij weten het : 'Morgen is er weer zo'n dag !'

Een vermoeiende dag.
Elke motard wil bochtenwerk, hoor ik steeds. Ik dus op zoek en moet toegeven dat ik er voor vandaag wel genoeg gezien heb : Le Donjon (Noord Auvergne), Vichy, Thieux, Le Puy, Mende, Millau, alwaar ik maar besloot de snelweg op te schieten, wilde ik hier nog op een treffelijk uur aankomen. Nu, ik wilde ook wel ‘s werelds hoogste brug zien.
Mende, ergens mid seventies trok mijn vader met zijn 3 kids, naar het zuiden van Frankrijk. Met een Simca 1300 tuften we door het Frankrijk van de tijd dat de dieren nog spraken en van het Frankrijk dat bijlange niet doorsneden was van express-wegen allerhande. Nu begrijp ik ondertussen ook het rijplezier dat ons vader toen moet beleefd hebben. Maar één of twee zonen zaten wel met de kotszak op hun schoot, terwijl hij maar verder scheurde door de nog veel ergere bochten dan nu, in het druilerige zomerweer, zo herinner ik me.
Ruim een kwarteeuw later en scheur ik met de moto door die uitgebreedde bochten, met een gevoel van 'Born to be Wild', ook al is dat nu zo ongeveer al 400 kilometer aan één stuk zo. Op rechte stukken is de snelheid wel niet immer reglementair. Een risicoman op 2 wielen ben ik niet. Mijn normen zijn steeds heel berekend, veelal té berekend.

Eén ding is er moeilijker te berekenen : emoties, liefde. Vanuit Italië wordt ik plots bestookt met een SMS : “'k Zou liever bij u zijn. Knuffel." Ik moet toegeven dat ik me heel 'vereerd' voel, dat er een vrouw om me geven wil. Een intelligente vrouw (vermoed ik toch), hoewel ik haar nauwelijks ken. Wat moet ik daar mee aanvangen ? Me laten meeslepen, - sleuren in een draaikolk van zalig kriebelende emoties ? Hoewel ik er voor derden geen reden toe heb, ben ik zoals steeds veeleisend, ook op dit niveau. Veeleisend voor mezelf. Ik val niet (lees 'ik dwing me niet te vallen') voor het eerste beste koppel borsten of billen. Meerwaarde. Laat het me inhoud noemen.
“It's hard, but it's harder to ignore it.” (Cat Stevens)
www.youtube.com/watch?v=Q29YR5-t3gg

00u37
Nog eens door het duister naar het sanitair, op de tonen, van wat ik vermoed the Black Eyed Peas of iets dergelijks te zijn.


Dag drie
08u10

Zalig toch, dat vakantiegevoel. Free as a bird.
Slapen...
www.youtube.com/watch?v=UPhU5e95HPg
"There must be some kind of way out of here,"
Said the joker to the thief,
"There's too much confusion,
I can't get no relief.
Businessman they drink my wine,
Plowman dig my earth
None will level on the line, nobody offered his word, hey"

"No reason to get excited,"
The thief, he kindly spoke
"There are many here among us
Who feel that life is but a joke
But you and I, we've been through that
And this is not our fate
So let us not talk falsely now, the hour is getting late"

Terwijl ik dit schrijf, wordt mijn eerste regel onderbroken door de klanken van Jimi Hendrix's 'All along the Watchtower', die door dit kleine groen dal schallen, alle vogeltjes, die me al uren wakker tsjilpen met hun 'suskewiet', verstommend.
Waar ben ik in gods naam aanbeland ?

Dat vakantiegevoel, was ik net zeggend, alles zaligmakend.
Tent-Cocooning, slapen op een matje, dromend van een matras waar je rug geen pijn op doet. De ganse nacht het geklater van het stroompje horen. Veel te vroeg gewekt worden bij 't krieken van de dag, getuige zijnd als de meester-vink het wereldrecord suskewieten breekt. Alle vinkenzetters zouden overweldigend jaloers zijn op het tempo en de spontaneïteit waarmee dat beestje alle concurrentie in de vogelkastjes naar huis fluit. Alleen, hij kent de Vlaamse zang niet.
De buurman, een Hollander, die weet dan weer wel wat ronken is. De ganse nacht door ! Hoe doe je dat nou ? Een teveel aan pintjes gehad de vorige nacht aan de bar ? Nu ja, op een camping met alleen maar motoren, moet je wel een ronkje meer of minder weten te dulden. Verder op de camping hoor je 's nacht dan plots weer een vrouw welwillend en duidelijk genietend klaarkomen, proberend haar geluiden te remmen, wetend dat tenten helemaal niet geluidsdicht zijn, ondanks het gevoel van afgeslotenheid dat ze bieden.
Ik geef toe, ik heb daarnet op mijn eentje liggen lachen in mijn tent, toen Jimi me wilde wekken. Een stap-terug-in-de-tijd gevoel.
Wat kan vakantie toch mooi zijn, niet ?
08u35

13u30
www.youtube.com/watch?v=qc7AIJOp-iA
Frankrijk is toch echt wel géén bierland. Zo'n voedingscultuur en géén verstand van het lavende gerstenat. Als rechtgeaarde Belg én biergenieter, kan ik het niet laten om een Chimay te bestellen op dit terras in de schaduw van het oude Romeinse Maison Carrée. Ik zal de prijs hier maar niet vermelden, op 1000 kilometer van zijn oorsprong (5€), omdat ik bij de vorige teschrifstelling van een Chimay in Frankrijk (Toulouse) commentaar kreeg op de ongehoordheid van de prijs : "Er zijn grenzen," zo klonk het.
Dit is toch echt wel grensoverschrijdend. "Un Chimay dans un verre comme ça," kan ik niet laten de a-typisch Franse ober te vragen ? Hij bekijkt me stomverbaasd, zoals ik nog stommer verbaasd het glas en zijn outfit aanschouw: een afgesleten grijze jeans met dito T-shirt, een wenkbrauwpiercing... Waar is hun uitstraling heen ? Hun herkenbare souplesse, hun ongehoorde vlotheid, gegoten in een zwart pantalon, netjes gestreken/gesteven wit hemd, al dan niet met zwart strikje ? On-ge-ma-nierd ! En ik, van alle Belgen ik, krijg een Chimay Blue en een Pelforth-glas, zo'n tulipe-ding ! Hoe komt het dan toch dat in Frankrijk al die Michelinsterren worden verdeeld, terwijl ze niet eens notie hebben van bier serveren ? Misschien weet Bibendum niks van bier af ? Maar met zo'n naam ? Neen !
Ik drink hier nu bier uit een non-chalant glas, dat je vast houdt tussen duim (enkele centimeter onder de glasrand) en wijsvinger (bovenaan de glasrand, aan de ander kant van de ronding) en dat met een polsbeweging die ik herken van bij een zoveelste toogpintje in een rij van meerdere. Neen, Neen, Neen ! Een Trappist drink je uit de hand. Het bekende 'kuipglas' neem je op boven de voet, de 'kuip' in je palm leggend, de zuil tussen pink en ringvinger houdend. Een pils drink je als rechtshandige even vlot met je linkerhand, opdat je onderwijl met je rechter hand nog iets anders kan aanvatten. De Trappist echter vraagt al je aandacht, toewijding én dus je rechterhand. Coördinatie met open smaakpapillen.
Zelfs de bazin kan mijn ontgoocheling niet wegspoelen. Ook al loopt ze in een los hippie-bloesje, waarbij ze, telkenmale wanneer ze een tafeltje herschikt, een heus nipplegate ontketend. Er zijn inderdaad grenzen !

Even plug ik één van de 'oortjes' uit mijn kop en word overspoeld met afgrijselijke stadsgeluiden. Gemumbel, stoelgeschuifel, auto's, machines. Met de gepaste Jazzy Groove echter in mijn kop kan ik het de omgeving vullende menigte vergeven dat ze heden zo hun best doen om te bewijzen dat we echt wel te ver zijn gekomen met de mensheid / het mens-dom. Leve Darwins jarige evolutietheorie, maar volgens die theorie evolueren we naar een bétere soort, dacht ik zo ?! Waarbij de mindere eigenschappen niet langer worden overgedragen, wegens bewezen niet adequaat te zijn.
Suf ronddolend loopt elkeen in de meute, als een groep vol verloren lopende individuen. Op zoek naar... ze weten het zelf niet. Als een school haringen die op z'n geheel een mooi ballet levert, opgejaagd door robben, dolfijnen en Jan van Genten. Maar geen enkele vis zie je in die school. Geen enkeling, geen individu. Ik zal toch moeten toegeven dat ik me filosofisch nogal übermenschlich gedraag. De eugenetica indachtig. (nvds “Francis Galton, de neef van Charles Darwin die aan de basis lag van de eugenetica, was een gerespecteerd wetenschapper. Zijn stelling was: de moderne maatschappij werkt de natuurlijke selectie tegen en daardoor verzwakt de menselijke soort. De zwakkeren, de lagere sociale klassen kweken kinderen aan de lopende band en de hogere klassen produceren niet genoeg kinderen” Uit Knack 39ste jrg, nr 28 juli 2009 "De Belgische eugenetici waren eigenlijk softies.” "Eugenetica : het woord roept haast uitsluitend zwarte herinneringen op, vooral aan het naziregime tijdens de Tweede Wereldoorlog. Nochtans was de eugenetische wetenschap ooit zeer gerespecteerd en wijd verspreid. Tot in Belgie " Een artikel van Joël De Ceulaer.)
Nimes op een zondag, zwoel overgoten, alle wolken weggeveegd van het hemelse blauw. "Ach, wat kan het leven toch mooi zijn," zou ik moeten schrijven. Even twijfel ik, maar het tegenwicht van de overbodige ordinariteit van voorbijgaande koppels is te groot. En zeker wanneer één daarvan links van me komt plaats nemen. Hij handelt echt toeristisch, met zijn T-shirt van Carcassonne (niet de meaple-shirt van het gelijknamige gezelschapsspel) en zijn beige safari-zonnehoedje, dat hij met een lintje onder zijn kin vastzet. Het mocht plots eens hard waaien op deze bakhete dag. Zijn eega met breedsmoelkikkersmile getuigt van zo'n ego dat ze het moet controleren door een grote afzichtelijke sjaal over haar schouders geworpen.
En waar mensen zoals tatoos laten plaatsen. OK, de 56 sterretjes in het gezicht van een meid die er volgens de eugenetica niet had moeten staan, in die shop, slaat alles. Maar wat moet een kerel met in zijn nek, net boven de T-shirtrand, een dubbele spiraal ? Of een ranke vrouw van eind de 20 met op haar been, net boven de enkel, een zwaard tussen twee fascis ? En wat hebben vrouwen met schoenen van kijk naar mij, waarbij hun gezicht bij elke stap vertrekt van de pijn ? En dan zijn er die jonge gasten, tieners met hun petten, om het domst op hun kop, haast erbovenop zwevend. U ziet, ik erger me vandaag blauw aan het mens-dom.
Gelukkig is er de muziek, die dit alles in een zaligmakende context weet te zetten. TV-reportagemakers weten er alles van. Ze tonen een of ander toeristisch gat, smeren de beelden vol met een giga-sfeermuziekje, wat je doet smelten. En als je daar dan uiteindelijk zelf staat, smelt je alleen van de brandende zon, je afvragend 'is that all there is ?'. Neem nu Nimes bijvoorbeeld op een zondag na quatorze juillet. Zo leeg. Zo ongeorganiseerd voor mij, als buitenstaander. Hoewel ik me als kind de leuke Romeinse overblijfselen en platanenlanen herinner, vind ik het hier op mijn eentje, met mijn pen, toch niet zo overweldigend.

Hopelijk wordt de rit terug leuker dan 't bezoek.
www.youtube.com/watch?v=YkgfmWfJ11s
(let op de schitterende fotografische clip en laat je meeslepen)
14u54


Dag vier
14u06

www.youtube.com/watch?v=eCRn7bC37UI&feature=related
Eerst effe bekomen en wat verfrissing zoeken in de dorpsfontein. Caunes Minervois, een zuiderpoort tot de Montagne Noire. Ik zou moeten de Brabançonne neuriën. Maar behalve als we ergens een wereldfinale halen, zijn wij Belgen niet zo chauvinistisch. Laat staan dat ik de tekst zou kennen. In de plaats lees ik de tekst op de obilisk van de fontein, die me verblijdt met het klaterende frisse eau non potable.
“Huc veniant, veniant omnes / Fluit omnibus unda / Fluit omnibus unda.
Cette onde qui jaillit
et si pure et si belle
nous promet de nombreux
mais d'inconstans bienfaits
le tems peut la tarir
moins perissable qu'elle
la bonte de nos rois ne tarira jamais.”
Ach de goedgelovigheid uit de jaren 1825, onder Charles X. Maar deze vind ik wel beter (er zijn 4 zijden aan zo'n obelisk, hè):
“Mortels, songez y bien, le temps prompt a s'enfuir, passe comme cette eau, pour ne plus revenir."
Da's nogal eens levenswijsheid om op te doen op vakantie, waar je overvallen wordt door een zalige onbezorgdheid.

Vreemd. Sinds ik mijn motorrijlaarzen heb uitgedaan, evenals mijn kousen, loopt het terras stelselmatig leeg. Er staat nochtans een aangenaam verfrissende wind ('bries' zou gelogen zijn, want de parasols onder de obligate platanen staan af en toe stevig te wapperen), de hitte draaglijker makend.
Het koppeltje dat geniet van zijn brugpensioen vind ik geen verlies. Zijn vrouw vond het wel stoer om zicht te krijgen op een jongere motard, waar ze misschien heel haar jong leven heeft van gedroomd. Of misschien heeft ze ooit, in vervlogen dagen een al dan niet verboden liefde gekend met een berijder van niet allen zijn gemotoriseerd stalen ros.
De twee Nederlandse gezinnen waren na mij hier, want links parkeren was voor mijnheer wel een nieuwe ontdekking en nu zijn ze voor mij al weer weg.
De tafels met Vlamingen, vullen onopvallend het decor. Ze doen wat van hen verwacht wordt: zich goed voelen op vakantie, uitgebreid tafelen en met zijn allen ten volle genieten.
En dan is er die vader, die hier zit met zijn drie dochters, vermoed ik, en een kleindochtertje. Allen volbloed Brits. Hun attitude, hun gedistingeerdheid, hun kledij, hun face... hun zijn.
Een aangenaam zicht als welkomme afwisseling wanneer je al enkele dagen op de motorcaming vertoeft.
Maar dan, in mijn linker ooghoek. Het is al lang zijn pré-pensioen niet meer en zij is er nog 15 à 20 jaar van verwijderd. Wat moet zo'n verschijning met zo'n weliswaar typisch galant, bejaard exemplaar ? Ok, we denken hetzelfde. Jammerlijk.

Terwijl ik met de jonge ober - van het echte enthousiaste Franse type, in echt wit hemd, drie tafels tegelijk serverend en mijn order nog eens komen navragend, omdat zijn hersenen zijn vlotheid niet kunnen volgen als het te druk wordt en elkeen tegelijk een dessert wenst te vragen of af te rekenen - aan de praat geraak over het al dan niet potable zijn van het fonteinwater. De commune betaalt niet om het te laten analyseren, maar elkeen hier weet dat het bronwater is dat je het best na een stormnacht als gisteren niet nuttigt, maar morgen komt elkeen weer vrolijk flesjes vullen. Hij spoelt er alvast zijn schotelvod in, wanneer zijn vriendinnetje komt opdagen. Zij moet één van de best bewaarde geheimen van de vallei van de Argent Double hier zijn, haar golvende zwarte lokken wuivend in de wind.
Hé, ik zit na al die regels onderwijl alleen en zal dus ook maar eens opkrassen om nog wat kilometers te vreten door les Montagne Noires.
www.youtube.com/watch?v=I_F0_5hOMx4
Mijn summer moto lijflied. Wie echyter niet aan seventies is, adviseer ik dan de 21st century version :
www.youtube.com/watch?v=bHD5Ho14xjM

(Wordt vervolgt...)



Lees verder!

geplaatst door August - 1 reactie



dinsdag 7 juni 2011

De man: het sterke geslacht!

…Hoewel…

“Echte” mannen zijn blijkbaar vandaag in een sterke minderheid. Volgens bepaalde literatuur en een psychologe die ik ken vertegenwoordigen ze 10 à 20% van het mannelijke publiek. Naar het schijnt zou nog zeer weinig mannen mentaal volwassen worden en dat heeft er veel mee te maken, ongeacht de leeftijd! Slecht nieuws dus voor de vrouwen die om net die reden een rijper blaadje zochten. Slecht nieuws voor de spreekwoordelijke ouwe bok dat via zijn zogezegde ‘levenswijsheid’ een groen blaadje dacht te versieren.

Anyway, terug naar de issue. Naar mijn bescheiden mening kan je die andere 80 - 90% nog eens onderverdelen in 2 groepen.

1/ De groep: *ik ben lief-braaf-toegevend voor je en praat naar je mond in ruil voor jouw goedkeuring*. De saaie dus, zo het type dat er alles aan doet om even goed met zijn schoonmoeder overeen te komen als met jou, het type dat je wil helpen verhuizen ook al ken je elkaar nog maar een uur (waarom ontmoet ik zo geen vrouwen?). Toch lijken die lieve jongens een godsgeschenk voor vrouwen die slechte ervaringen hadden met jongens uit de volgende groep.

2/*Ik en mijn gigantisch ego kunnen niet tegelijk door een deur, maskeer met een grote mond mijn onzekerheid, begrijp niet dat ‘k oogkleppen op heb en het hoge woord dat ik altijd voer is geen cent waard*. De pubers opgesloten in een volwassenenlichaam dus. De jongens die beweren “de man” te zijn. Zo het type dat beweert 10 pinten op een uur naar binnen te kunnen werken, dat nog effectief probeert en daarna moed genoeg heeft zijn beste openingszinnen op je los te laten. Lijkt me btw vermoeiend zo’n gasten achter je krijgen.

Beide groepen lijken me niet echt eerlijk omdat ze zich niet uiten zoals ze werkelijk zijn. Beiden hebben een masker op, vroeg of laat valt dat af en dan besef je dat je te maken hebt met een jongentje.

Skinner zei ooit eens “we worden allemaal geboren in de vrouwelijke kant van de rivier, maar wie man wil worden moet de brug over”. Ik ga ervan uit dat een matuur iemand is die weet van aanpakken, zijn leven op orde heeft, verantwoordelijk is voor wat ie doet, zijn fouten kan toegeven, zichzelf aanvaardt, voor zijn eerlijke mening uitkomt, het verschil kent tussen seks & intimiteit en het leven bij voorkeur als een avontuur ziet.

Vandaag heb ‘k het gevoel dat eerder vrouwen Skinner zijn brug overgaan maar goed.

Emancipatie is een feit, maar goed ook, maar de tijd lijkt me rijp voor reMANcipatie met nodige figuurlijke trap onder de kont!

Aan de jongens: kom van je zetel, doe eens (en liefst meer dan eens) iets waar je een beetje schrik van hebt of ga voluit voor een doel waarvan je twijfelt of je het wel aankan. Je gaat jezelf en je grenzen beter leren kennen, veel eerlijker zijn met jezelf en bijgevolg ook voor anderen. Je gaat je minder afhankelijk opstellen, steviger in je schoenen staan en levenswijsheid opdoen. Eens dat gedaan kan je verder.

Aan de vrouwen: nog even geduld uitoefenen.

Lees verder!

geplaatst door Lanoz - 4 reacties



zondag 5 juni 2011

Nacht

Zo stijf als een lijk lag ik daar met een kloppend hart van ingehouden boosheid, onmacht en onbegrip, terwijl zij helemaal in zichzelf gekeerd zich nog steeds niet bewust van mijn emotionele toestand, mijn bewegingsloze lichaam tot leven trachtte te wekken. Ik voelde me als een driegangenmenu op een feesttafel waar zij aanschoof en gretig alle weerloos voedsel opat wat onder haar neus geserveerd lag. Met gesloten ogen deed ik een vergeefse poging om mijn gedachtengoed te sturen in de richting van genieten, maar de van alertheid opgedoken totale pillo-erectie waar elke egel van opkijkt, liet niet toe dat ik enige aanraking als aangenaam kon ervaren. Verlamd van wat me overkwam, was ik niet meer in staat om "stop" te roepen en het uit gillen van boosheid. Danig onder de indruk van haar manieren was ik niet meer in staat haar uit mijn bed en uit mijn huis te zetten. Stilletjes was er toch iets in mij dat genade had met haar kinderlijke onervarenheid, haar maagdelijkheid en haar verdraaide geest. Ergens een vorm van compassie overviel me.

Nadat Bellemien me had ingewijd in haar wereld, vroeg ze overtuigd van zichzelf of ik ervan genoten had. Lieve hemel, nu moet het er toch uit: een "neen" kon ik niet over mijn lippen krijgen, ik wou haar niet kwetsen, alleen duidelijk maken dat ze het helemaal verkeerd voor heeft, maar hoe moest ik dit aan de vrouw brengen dat ik echt niet te vinden ben voor een vrouw en alleen een voorspel dat me razend maakt. Razend van verlangen naar een man, razend van woede omdat ze mij maar niet wil begrijpen, niet in woord, niet in daad. Mijn denken pendelde tussen pijnlijke ervaringen van vroeger, van die man waarmee ik eens een date had en waarvan ik me tot op deze dag afvroeg wat hij bedoelde met: "Ik vrij liever zoals vrouwen het onder elkaar doen" naar een andere man die danig weinig inlevingsvermogen en aanvoelingsvermogen had, dat hij in feite alleen met zichzelf aan het vrijen was en ik me een opblaasbare pop voelde. Let op van zij die zichzelf goede minnaars noemen. Om bed-eerlijk te zijn, ik loop ervan weg, zo hard ik maar kan.

Ik heb het liever over die enige unieke energetische ervaring die exclusief is voor de man-vrouw relatievorm, maar al even uniek in het leven. Het jagen en het zich moeten overgeven, een beetje doodgaan misschien, in vertrouwen, in liefde. Waar we de ervaring zelf zijn, waar geen woorden voor nodig zijn en mocht er een woord voor bestaan dan is het zelfs overbodig. Daar hoef je niet te vragen "hoe was het schat?" zoals bij een doordeweekse uitwisseling van orgasmes. Je weet het, je voelt het en je vergeet het nooit meer. De opgewekte energie en de herinnering eraan kan me dagen, weken, maanden, zelfs jaren aan de gang houden. Waar vind ik de woorden om Bellemien duidelijk te maken dat hoe goed ze ooit haar best zou doen, ze me nooit kan gelukkig maken, ze me nooit in de hemel brengt zoals een echte man dat kan. Nooit, jamais de la vie.

Uiteindelijk vroeg ik met enige inspanning onderdrukte, doch licht spottende stem wanneer het hoofdspel dan zou komen? Het leek alsof er variaties in het zwarte van de nacht ontstonden, alsof er plooien in de donkere schemering van de kamer als een stalen gordijn haar stem versteende en haar het zwijgen oplegden. Ik vroeg haar beleefd om een eind van me weg te blijven in bed, om "op hààr kant te gaan liggen" en me te laten rusten. Is dit ver genoeg vroeg ze dan, terwijl ze het midden van mijn bed inpalmde? Neen zei ik, en ik duwde haar stevig weg uit mijn aura. Een diepe zucht waaide nog door mijn haren en rechter oor of was het van het dekbed dat ze nonchalant over zich heen trok? 's Morgens werd ik verstikkend wakker door een lijf dat ik niet naast me wens en een arm die ik niet om me heen wil voelen. Help, laat me los! schreeuwde ik vanbinnen. Ik wipte het bed uit en waste de zoetzure nacht van me af.

Ondertussen smeedde Bellemien haar volgende plan. Vrouwen... sjonge.

Wordt vervolgd.

Uw Bieke

Lees verder!

geplaatst door Bieke - 1 reactie



zondag 5 juni 2011

Vakantie Vlinders (2)

Een poosje terug wist ik jullie te vertellen omtrent een niet onknappe zuiderse dame met prachtige zwarte lokken dewelke mijn pad kruiste op een wel zeer ongelegen moment… .
Ik had het niet durven denken maar bij deze alsnog een vervolg…
Ondertussen ben ik een kleine maand terug in ons Belgen landje. Al die tijd bleef het windstil; ik had er ook niets meer van verwacht. We hadden contactgegevens uitgewisseld, maar ja, hoe gaat dat op reis… . De ervaring dwong alvast beide voetjes op de grond.
Plots, out of the blue, een mailtje, opgesteld in dat schattig ietwat gebrekkig Engels. Schrijftaal is duidelijk geen spreektaal. Of ik ze me nog herinner? Natuurlijk!

Mijn beeld spookt alvast nog door haar gedachten… . Wat een opener! Ze weet mijn interesse op slag terug op te wekken! En of ‘blondy’ soms geen zin had in een nieuw weekendje Madrid? The fares are low! Hmmm… . Ik bezorg haar een nogal vaag antwoord en plaats de bal in haar kamp. Zou zij niet eens mijn stad op een bezoekje vergasten? De repliek volgt snel: niet dus, España is the place to be. Ze plaatst me, zonder het zelf te weten, voor een dilemma. Nog steeds prikkelt die mysterieuze, stralende vrouw mijn zinnen. Ik wil (zo) graag haar wereld exploreren. Ik had me echter al voorgenomen om die andere ‘schone’, eveneens voorzien van prachtige lokken en een sprankelende persoonlijkheid, éindelijk eens te plezieren met mijn aanwezigheid in haar hippe stad. Een goede vriendin woont sinds kort immers in New York. Talloze keren heeft ze me al proberen warm maken voor een bezoekje, evenvele malen werkte mijn agenda tegen… . Ik stond op het punt een retourtje New York te boeken, maar plots zou mijn ongebreidelde drang naar avontuur me alsnog richting Madrid drijven!? Ik wordt verscheurd door twijfel. Moet ik voor het onbekende, best wel boeiende kiezen? Of kies ik voor oprechte vriendschap? Uiteindelijk beslis ik toch de plas over te steken. Een weloverwogen beslissing. In New York wacht me ongetwijfeld een even boeiend avontuur. Daarenboven koester ik oprechte vriendschappen, een vriendschap die voor mij onbetaalbaar is. Belofte maakt schuld. Madrid is voor een volgende keer, geduld is een schone deugd. En wie weet, staan er me in New York ook wel ‘vakantievlinders’ te wachten?

Lees verder!

geplaatst door Benzo



zondag 5 juni 2011

Fail

Fail,
Fail again.
Fail better...
(Samuel Beckett)

Tijdens ons zoveelste gesprek over relaties, raadt een goede en wijze vriendin me gespecialiseerde literatuur aan: Het Romantisch Misverstand van Jan Drost. De titel kan - gezien onze gezamenlijke frustraties - niet toepasselijker zijn. De subtitel luidt “Anders denken over liefde”... Misschien moet ik dat maar eens gaan doen... Anders denken... Zodat ik op zijn minst beter kan mislukken een volgende keer.

Ik ben pas aan pagina 50 gekomen, en toch voel ik al zoveel verwondering om deze filosofische benadering. Als exacte wetenschapsmadam ben ik niet zo vertrouwd met filosofen. Ze boeien me echter wel. Enorm zelfs. En zo volg ik deze Jan op zijn zoektocht naar het waarom van verliefdheid, romantiek, liefde al dan niet met grote L, verlangen, geslachtsdrift (what’s in a name!), ...

Schopenhauer heeft het over de Wil tot Leven. Wij leven niet, maar worden geleefd. De leuke oneliner dat één en één drie zou moeten zijn in een relatie... krijgt hier een héél andere betekenis... De onderuit gehaalde romantische visie valt voor het idee van een totale versmelting van 2 individuen: één en één = één dus. Volgens Plato zijn we immers elk maar de helft van de oorspronkelijke mens. Eén en één blijkt ook geen twee, wat de meer realistische visie zou beogen. Maar één en één is volgens Schopenhauer wel degelijk drie in een relatie zoals ze hoort: en de drie is niet de synergetische meerwaarde tussen partners zoals wij ze zo graag zouden zien, maar wel het product van de liefde, het doel van de Wil, nl een kind.

Als liefde slechts een tool is om tot de ideale liefdesbaby te leiden, die op zijn/haar beurt als enige verdienste heeft de soort in stand te houden, wat moeten wij, kindverzadigden , dan nog in dit liefdeslandschap? Wat valt er voor ons nog te rapen?

Misschien vind ik daarop nog een antwoord verder in het boek. Ik hoop het althans van harte! Ik houd jullie op de hoogte.

Lees verder!

geplaatst door Tori - 3 reacties



vrijdag 3 juni 2011

vriendschap heeft ook wat

Ken je dat onbestemde gevoel? Je vindt het spannend om te kijken, te lezen, te snuffelen, te dromen. Totdat een ontmoeting naderbij komt en je het, zacht uitgedrukt, Spaans benauwd krijgt. Ik vraag je, ken je dat gevoel? Ik wel.

Dus verzoek ik x om de date te willen beschouwen als een vriendschappelijk gebaar, het beruchte no strings attached in mijn achterhoofd en op mijn lippen. Want dedees is de laatste jaren zo onafhankelijk geworden, of nog, dedees is al gans haar leven onfhankelijkheid ZO gewend geweest, dat dedees moet slikken bij de idee dat een man haar niet voorbij lopen gaat, maar op haar toe stappen zal, en haar zal aanspreken.

Ja, het is spannend om een stem te plakken op de woorden die virtueel zijn gevallen. En het is opwindend om er een driedimensioneel lijf bij te ontdekken. en het is vre-se-lijk ban-ge-lijk. Daar zal ik staan trillen, opinies en ideeën in één hand; vrees in de andere.

Dus heb ik in mijn achterhoofd geprepareerd wat nodig is om een ontmoeting te beleven. En heb ik over mijn lippen horen knetteren : "neutrale, openbare plek graag, op de middag, camera als gezamenlijk interessepunt". Het meest aangename hieraan is dat x niet alleen akkoord gaat, maar het zelf ook best okee vindt, want begrijpt. En er ook helemaal niet somber van wordt. Een man die niet eens overweegt een andere gedacht door te drijven, maar de voorkeur geeft aan verwondering. 't Is bijna zoals in de film, hé? Heb ik al gezegd dat ik behalve onafhankelijk, ontzaglijk romantisch ben?

Enfin. Morgen is het zover. Het wordt een hete dag (en ik doel dus wel op de goddamned meterologische omstandigheden), mijn hemd zal zitten plakken, mijn haren zullen onderuit zakken, ik zal ambetant lopen van de hitte, ik zal overal in de schaduw willen tjokken, ik zal te dwaas lopen om ook maar twee foto's te schieten. Maar x, geloof me, ik zal er lopen in vriendschap. By jove, ik beloof je lol. een meltdown heeft zo zijn grappige kanten.

(vaneigens wordt dit vervolgd)
woolfenb (aka schildpad)

Lees verder!

geplaatst door Woolfenb - 4 reacties



donderdag 2 juni 2011

Deel 2

Het knaagt al een week aan lijf en ledematen dat ik hier nog iets moet neerpoten voor het grote weledele publiek van Match4Me. Niet dat het moet, het is in volle bewustzijn en uit vrije wil dat ik tot hier gekomen ben.

Bellemien dus, deel 2.

Dat ze me daags voordien overviel met haar plotse opdringerigheid in mijn stulpje was ik al vergeten. We kwamen van de zondagse Paasmark en stelde ons met veel keukenpret een heerlijke paasmaaltijd samen. En zo zag ik al hoe ons Bellemien niet echt een keukenprincesje is. Niet dat het een must is, maar t is wel handig.
Laat op de middag geraakten we aan tafel en bij het dessert kregen we nog onverwachts bezoek van een vriend en zijn gevolg. We aten samen dessert en Bellemien was helemaal in haar nopjes met de aandacht die ze kreeg: Een nieuwe eend in de bijt ten huise Bieke...

Alsof het nog geen zoete inval genoeg was kreeg ik in de late namiddag de uitnodiging om met een vriendin naar de sauna te trekken. Dit is mijn kans dacht ik om Bellemien de weg naar huis te wijzen, maar neen, ze ging mee! Ze had zelfs "heel toevallig" haar saunagrief mee in de koffer van haar wagen en stond eerder klaar dan ikzelf.

Het was heerlijk genieten met de opgietsesseis en lekker kletsen tussendoor. We verlieten als laatste klanten de zaak en dronken met z'n drieën nog een kopje thee bij mij thuis in de zetel. Geen van beide dames deed aanstalte om te vertrekken. Ik maakte nog een liter thee en voelde me vreselijk geviseerd door mijn nachtelijk bezoek. Het leek wel of twee katten klaar stonden om elkaar in de haren te vliegen. De slimste keerde eerst huiswaarts.

Bellemien besloot om te blijven. Nou zei ze, als ik met jou naar de sauna mag, dan mag ik toch ook bij jou blijven slapen? Sjonge is me dat een redenering... Het was half twee in de ochtend. Ik zal je een logeerbedje opmaken zei ik, en vroeg haar om me even te helpen. Wel, als ik in het logeerbed moet, dan ga ik nog liever naar huis, antwoordde Bellemien. Oke zei ik. Maar ze vertrok niet naar huis en kroop zonder schroom naakt naast mij in bed.



En ik dacht dat ik alleen voor mannen moest op mijn hoede zijn...



wordt vervolgd

uw Bieke

Lees verder!

geplaatst door Bieke



woensdag 1 juni 2011

K i C K - O F F

EIGENGEREID REISVERSLAG DOOR EEN WERELD VAN EMOTIES (Deel 1)

Op je eentje op reis gaan is toch een heel ander emotioneel verhaal, dan als family-man. Na veel tobben heb ik in een bevlieging mijn boeltje gepakt en ben er op uit getrokken, mijn neus achterna, in vervoering gebracht met de moto.


02u27 : ik knip het licht aan en pen.

't Is weer zo'n typische 'voor-reisse' nacht.
Het lichaam is moe van een jaar rond te worden gesleurd door de dagelijksheid van mijn alleenzame leven. Die dagelijksheid die ervoor instaat dat mensen sneller ouder worden, omdat ze het gevoel geeft geen vat te hebben op de tijd en vooral geen vat te hebben op het eigen leven, als zand dat tussen de vingers wegglijdt, tot je op het einde van de rit met enkele korrels van herinnering achter blijft. Korrels die halsstarrig aan je klamme hand blijven kleven, je ganse leven.

Mijn geest daarentegen blijft doormalen. Zich scherp zettend op de nakende lange rit. Een actief brein resulteert in slapeloze nachten, die terugkeren met de regelmaat van de klok, als een jaarlijkse zonnewende.

Als kind waren er reeds die slapeloze nachten, vol gewoel en gezucht, op zoek naar enige rust. Toentertijd vertrokken we meestal in het zogenaamde holst van de nacht. Het avontuur begon telkenmale met het uit bed te worden getrommeld op een ontiegelijk vroeg uur. Stemmen en geluiden klonken die nachten steeds anders dan tijdens de rest van het jaar. Milder, met een geruststellendheid als vóór het levense afscheid. Dat was tevens het ogenblik voor het huis om te worden ontlast. Alle druk(te) werd van de leidingen gehaald (water, elektriciteit) en het tumult van een kroostrijk gezin verdween voor enige tijd.

Dat tumult is er ondertussen lang niet meer, en wat op mijn beurt een vijfpersoonsgezin werd, waar ik als vader, mannelijke hoeder van de roedel, trots op was, is er ondertussen ook niet meer.

Licht uit.


02u45 : ik knip het licht aan en pen.

Toch lig ik hier te geeuwen en te gapen.
Niet uit verveling, wetende dat ik pas 3 uur horizontaal lig en ondertussen elke minuut ervan tergend traag heb zien passeren op de wekker.
De regen valt voorspellingsgetrouw uit de duisternis van de nacht. Al een tijdje smachtte de natuur naar dit heilzame vocht.
Voor mij hoeft dit niet per se nu. Nu, op de vooravond van mijn allereerste meerdaagse alleenzame motortrip.
De wind is gaan liggen, net zoals 't licht dat ik opnieuw uitknip, terwijl ik er zelf nog helemaal glashelder bij lig.
02u50

02u56 : ik knip het licht aan en pen.
Plots mis ik het breedgeschouderde lichaam naast me. Het bed is dermate groot dat ik almaar van de ene hoek naar de andere woel, alsof ik iets of iemand achterna rol en steeds net te laat komend om het te voelen. Dat lichaam, waar ik een mondvol aan had om de zoetheid van de prikkelende borsten te beschrijven. Dat lijf met de welvingen die na verloop van tijd alle andere vrouwelijkheid overstegen, juist omdat het alleen voor mij in de openbaring kwam, maar nu ondertussen voor een derde, wat dan weer een averechts effect geeft. Averechts aan wat een man normaal voelt wanneer hij het lijf van zijn geliefde scant. Een kriewelende massa, stimulerend, na al die jaren nog steeds vol verrassingen op vertrouwd terrein.
En nu
Niks meer
De onbegrepen hunker is inmiddels al geruime tijd een instinctieve afgunst geworden. En toch blijf ik verder woelen, zoekend in deze voorreisse nacht.
Zoekend naar …
Naar wat ?
03u08


03u25 : ja, inderdaad
Telkenmale ik m'n arm uitsla, kan ik niet anders dan tot de ontdekking komen dat ik een onmetelijke vlakte, een emotionele woestijn overbrug, naar de andere zijde van het kingsizebed. Daar waar vroeger een speelse vruchtbare tuin lag. Een speeltuin om in te verdwalen en waar je uren kon over doen om die andere zijde te bereiken. Daar ligt nu mijn onrust die ik liefst in een mum van tijd oversteek om eens met dat andere been uit bed te stappen.
Mijn oogleden wegen zwaar en vechten tegen het nachtlichtje op de duistere lakens. Mijn geest is echter gevuld met wat was en wat komen kan. Dermate gevuld dat hij overstroomd, met deze inktvloeisels tot gevolg.
Inktbrouwsels die mijn gemoed na jaren zullen blijven onderstrepen, zoals ik nu onrustig door mijn hersenschimmen waar, maar die door anderen blijkbaar genoten worden. Waarom dan toch ? Om het leed ? Om de oprechtheid en de dwars-door-zeeheid, ongesluierd ? Ach, alles zit achter een sluier om nooit te worden ontdekt wat het echt allemaal betekent.
03u33


22u27 : neen, niet in mijn tentje.
Vluchtig waaien de wolken vol hemelwater en in alle tinten van donkerblauw over purper naar roséoranje, boven het glooiende landschap van Monétay-sur-Loire, alwaar ik mijn tentje heb opgeslagen en geniet van een cocooning-moment in mijn slaapzak.
Eerder vandaag cruisde ik nog door Parijs. Het was me echt onweerstaanbaar om simpelweg door de Franse hoofdstad te bicken. Tien, twintig jaar geleden zag je er nauwelijks gemotoriseerde 2-wielers, wegens te gek om los te laten. Nu echter, is de lichtstad er van vergeven. In alle maten zwartes wriemelen ze zich in alle gaten van het verkeer, op naar de voorste rij aan de lichten. Te gek om los te laten. Algauw heb ik het spelletje door en speel het gretig mee. Een waar genot. Beter dan gelijk wel Playstationspel. Niks boven the real thing : met een gevoel van ongenaakbare macht vlieg ik schichtig mee tussen de bolides door. Ook ik schuif aan naar de voorste gelederen en doe mijn ererondje op de Place de l'Étoile. Elke seconde van onoplettendheid kan de laatste van deze kick zijn.

De zon schijnt en verwarmt de stad en meteen zijn gerenomeerde vrouwen - de helft zal wel toerist zijn – die zich van hun mooiste kant laten zien. Waar zitten al die verschijningen in de winter ? 's Zomers overspoelen ze de terrasjes van menig stad en ontbloten ze zich maximaal, grenzend aan de tolerantiedrempel om de zon toe te laten zoveel mogelijk plekjes, plooitjes, welvingen van hun al dan niet geprétainde velletje te strelen.
Was ik maar de zon.
Volledig ingepakt, zoals het mijns inziens een motard betaamd, kan ik alleen maar dorstig toezien. Stiekem genieten van het schouwspel.

Ach, Parijs.

En plots kan de wereld er weer wat mooier uitzien.
Het leven gaat verder. Ik moet ook verder.
22u45. Knip.

(Wordt vervolgd...)


Lees verder!

geplaatst door August



Vorige berichten

Archieven

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be