Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

dinsdag 26 juli 2011

M4M als BEZIGHEIDSTHERAPIE?

Datingsites zijn een mooie uitvinding.

Praktisch,gemakkelijk toegankelijk..Je hoeft er niet
eens de deur uit om iemand te leren kennen...

En hier wringt wat mij betreft het schoentje een beetje:

Voor mij is het een middel om een doel te bereiken:
vriendschap eerst,in het beste geval liefde later...

Maar ik merk-en vergis me misschien..dat er heel wat mensen
wel héél veel tijd op de site doorbrengen...

Ze mailen er maar op los:bijna dagelijks een nieuwe blog,
naar eigen zeggen corresponderen ze ook nog met een heel aantal mensen
tegelijkertijd...Voor mij ok, maar dat is toch nogal omslachtig??

Als je in een café of op restaurant iemand tegenkomt met wie
het klikt,dat spreek je achteraf
toch ook al dan niet af? Je BLIJFT toch niet mailen?
Dat neemt toch véél meer tijd in beslag dan eens bellen?
Hebben ze dan geen zin om écht af te spreken ook?

Of ben ik het?
Heb ik geen geduld genoeg?
Neem ik er niet genoeg tijd voor?

Het is maar een bedenking -van toepassing op mezelf...
ieder moet vooral maar gewoon doen waar
hij/zij zich goed bij voelt....

Lees verder!

geplaatst door Joannie - 8 reacties



zondag 24 juli 2011

Slapen gaan met een loopse nachtmerrie, opstaan met een kater.

Het seksleven van onze medemens interesseert ons eigenlijk geen bal. En toch worden we dagelijks overspoeld met nieuws over beduitspattingen van nauwelijks op te volgen, wisselende relaties en bedgenoten van bekende persoonlijkheden overal ter wereld. Paris Dildo… eh sorry, Hilton, societyster, model, zangeres en actrice, zo omschrijft wikipedia haar. Vroeger moesten we wachten tot de Britannica - of Winkler Prins encyclopedieën verschenen om betrouwbare informatie te krijgen. La Hilton is zo’n dankbaar nieuwsitem voor het verzamelde journaille. Trouwens, is nu al officieel bevestigd dat ze zwanger is van de vriend die haar net verlaten heeft? Internet brengt heden ten dage het nieuws nog voor dat het plaatsgevonden heeft. Nu ja, Dildo, eh Hilton, kan gratis op hotel! En ze zal nog wel enkele jaren flink horizontaal moeten presteren vooraleer ze alle suites in de Hilton hotelketen heeft uitgeprobeerd. Haar ommetjes in min vijf sterren hotels zoals ‘de bak’ van Los Angeles en elders, er natuurlijk niet bijgeteld. Alleszins, de blonde stoot mag er zijn! Klein neusje, lange blonde haren, ik ga er toch van uit dat ze blauwe kijkers heeft en dat onthullen ook de populaire foto’s die ik net op google vond. Lekkere borstjes als rijpe sinaasappels, die je met één hand kan omsluiten. En benen, twee kilometer lang, recht als spoorrails. Maar ongrijpbaar voor de wilde dromen van een eenvoudige Belgische sterveling zoals ik!



Toch zijn er korter bij huis, minder tot de seksuele verbeelding sprekende, maar mooie en romantische voorbeelden. Neem dwerg –zo lijkt hij toch naast zijn boomlang sexy vrouwtje- Sarkozy, die er ondanks zijn clowneske Louis de Funes-achtige klunzige gedragingen, in slaagt om stoot –sorry ik hoor volgens de kinderen tot de fossielenleeftijd-, Carla Bruni te bezwangeren.

Ook korter bij huis bestaan er nog lekkere wijven. Vroeger zeiden we inderdaad nog respectvol ‘knappe grieten’. Vandaag is een griet gedegradeerd tot een smakelijke vis, lid van de familie van de tarbot. Het lekkere van een hedendaags ‘vrouwelijk lichaampje’ –naar de van de populariteitsradar verdwenen Walter Capiau- slaat dus duidelijk niet op een crème au beurre pateke met mokka smaak van bij de gekoelde bakkerijafdeling van de Colruyt.

Zo begonnen wij hedendaagse fossielen vroeger op ons 17de schoorvoetend aan ‘het leven’. Op de dag van vandaag is de leeftijd van de seksuele rijpheid drastisch verlaagd. Een kwestie van er op tijd bij te zijn! Ik herinner me nog dat ik op voormelde leeftijd als scoutsleider, voor het eerst, weliswaar in een dronken bui, naar de software van een leidster uit een nabijgelegen meisjeskamp, onder het bloesje op zoek ging. Lyrisch dacht ik toen: da’s nu slapen gaan met een loopse nachtmerrie. De ochtend erna stond ik, natuurlijk, op met een kater! Een gedachte die ik een paar jaar later als titel gebruikte bij het schrijven van een column in een bekend Vlaams weekblad. Op mijn achttiende en dat na het doornemen van heel wat verhelderende lectuur, zoals Playboy, werd ‘het leven’ geopenbaard. Op Valentijnsdag dan ook nog! En nog wel door een blonde Scandinaafse. Het kon me verdomd slechter afgegaan zijn! Daarna volgden nog wel enkele dames, waaronder twee exen, gedwee, de horizontale bedoefeningen. De meest romantische nacht bracht ik trouwens door in het Manhattan hotel aan de Bund in Shanghai. In een hotelkamer met spiegels rondom en tegen het plafond. Een nacht zoals James Bond er zelfs geen beleefde. Daar ben ik zeker van!

En dan nog een grap:
Twee deftig geklede heren hangen aan de toog. Ze hebben elkaar, naar Belgische gewoonte, al een pilsje geoffreerd.
Na een halfuur vraagt de ene aan de andere: ‘Zeg, wat doe jij voor de kost?’
‘Ik, ik ben huisarts!’
Waarop de eerste enthousiast antwoordt: ‘Ah, Collega!’
‘Ben je ook dokter?’
‘Ja! Gynaecoloog!’
‘Hoe?’ vraagt de huisarts: ‘Ik ken je niet. Waar heb jij, je kabinet dan?’
De vermeende gynaecoloog antwoordt: ‘Thuis in de slaapkamer! Ik ben een echte amateur!’
En hij heeft waarschijnlijk niet gelogen…

Lees verder!

geplaatst door Pattin53



vrijdag 22 juli 2011

The Quest for the Holy Grail: derde deel

Ondertussen had de Prins zijn antwoord op een mooie rol neergepend. Hij had moeite gedaan om toch een beetje mooi en leesbaar te schrijven. Er zaten wel wat vetvlekken op maar ja, hij zou die wel wat camoufleren met zegellak......
Dit is wat hij schreef:

Edele vrouwe
Dank voor je bericht per duivenpost
Ik wil wel van je houwe
Maar heb toch enkele vragen
Wat doe je voor de kost?
Kan je een man goed behagen ?
Is je muzikale handenspel op de luit
Even virtuoos als dat op de fluit?
Ben je bedreven in de wereld van potten, pannen en fornuis
En beschik je over een eigen huis?
Wil je me over dit alles wat vertellen vrij en los
Ontmoet mij dan op de open plek in het beukenbos
We spreken af als de avond valt om een uur of negen
Binnen veertien dagen bij volle maan
Wees niet bang en niet verlegen
Ik zie je daar wel staan.

De prins rolde het perkament netjes dicht en deed er een mooie strik omheen. Voor alle zekerheid verzegelde de Prins het document met een flinke klodder zegellak en een afdruk van zijn Prinselijke zegelring.
Ondertussen kwam Aldegonde eindelijk terug in de troonzaal met haar kloekste postduif. De Prins vroeg waarom het allemaal zo lang geduurd had maar Aldi zei dat ze even was opgehouden door de Hoofdadvizeur Pierre Delle Heize ivm de keuze van het paard voor de Prins.
Die wou namelijk weten of hij zijn Paard Orscheus of zijn Paard Anamera moest klaar maken voor de grote reis. De Prins zei: "Maakt niet uit, als er maar genoeg plaats is voor twee personen en een paar zadeltassen op de achtersteven".

De Prins overhandigde zijn brief aan Aldegonde die het rolletje perkament vakkundig tussen de vleugels van haar postduifje bevestigde. Snel liep ze naar het open raam ( ze hadden toen alleen maar open ramen ( en schietgaten ) ) en liet de duif los. Met krachtige vleugelslagen ging het beestje op weg naar het duivenkot van Aldi’s vriendin.
Aldegondes vriendin was een speciale vriendin. Een beetje klein van stuk, men plaagde haar soms door haar Little te noemen. Aldi en Little kenden elkaar al van kindsbeen af en ze waren samen opgegroeid in de stad. Toen ze ouder werden, waren ze elkaar wat uit het oog verloren want Aldegonde was op het kasteel van de prins gaan werken en Little was de huishoudster geworden van Bisschop Monseigneur Aimé Lezenfans. Na het overlijden van de bisschop was ze een beetje eenzaam en verbitterd achtergebleven, had zich wat verdiept in zwarte magie en in het lezen van handpalmen en andere lichaamsonderdelen. ( Haar officiële meisjesnaam was Riet en haar connectie met de Zwarte Kunst had haar de naam Kol Riet opgeleverd ) Uiteindelijk had Aldi haar terug opgezocht om hulp te vragen ivm haar onbeantwoorde liefde voor de prins. Aldegonde hoopte dat Little haar gaven zou kunnen aanwenden om het lot wat te beïnvloeden in Aldi’s voordeel.
Ondertussen was de Prins vertrekkensklaar en overliep met zijn Hofnar en Hoofdadvizeur Pierre de laatste details voor zijn afreis naar De Heilige Graal.
Het enige dat de Hofnar hem met zekerheid wist te vertellen, was dat hij steeds het Zuiden moest aanhouden en er onderweg wel aanwijzingen zouden verschijnen om hem in de goede richting te laten reizen.
Aldegonde had ondertussen een mega lunchpakket voor 7 dagen klaargemaakt ( het arme paard bezweek bijna onder de massa klaargemaakte gerechten zoals taart van kalfsvoeten, speltschrootsoep met groentereepjes, maumenee, canstellingen, gevulde varkensoortjes, ingelegde varkenspootjes, geroosterd melklam en geconfijte eendeborst. Als toetje had ze er nog een grote zak amandelkoekjes bijgestoken ) ( recepten op aanvraag )

De Prins vertrok welgemoed, uitgewuifd door de voltallige hofhouding.
De reis verliep voorspoedig en onderweg werd hij meermaals door de plaatselijke bevolking in de goede richting van "de Heilige Graal" verwezen.

Na 7 dagreizen kwam hij uiteindelijk aan in een klein dorp. Het was er een drukte van jewelste en hij verbaasde zich erover dat er zoveel edellieden en jonkvrouwen door de straten flaneerden.
Hij parkeerde zijn Paard Anamera voor een herberg en stapte binnen.
Hij vroeg de waard wat er aan de hand was en die antwoordde:

"Vanavond is er weer een ontmoetingsavond in zaal "De Heilige Graal". Vreemdeling, je moet van heel ver komen want dit evenement is wijd en zijd bekend."
De Prins durfde zijn echte identiteit niet onthullen en stapte buiten. Snel had hij de zaak gevonden waar het evenement zou plaats vinden.
Het was een lange schuur waar boven de ingangspoort een naambord hing met in gulden letters het opschrift: "Heilige Graal"
Men diende zich in te schrijven aan de ingang van de herberg. Na betaling van 10 gouddukaten werd hij binnengelaten in een halfdonkere zaal die her en der verlicht werd door een aantal kandelaars. Er stonden heel lange tafels met wel een 100 tal stoelen. In een hoekje speelde een groepje troubadours luchtige muziek. Voor de open haard hadden zich heel wat Edellieden en Jonkvrouwen verzameld. ( de Jonkvrouwen waren allemaal halfdoorzichtig gesluierd om het een beetje spannender te maken )
Toen de zaal zowat volgestroomd was, klonk er klaroengeschal.

Een man ging op een stoel staan en verkondigde luidkeels:

"Welkom op onze jaarlijkse speeddating bijeenkomst. De spelregels zijn als volgt.
Er zijn 50 edellieden en 50 jonkvrouwen ingeschreven. Jullie gaan elk aan één zijde van de tafel zitten zodat elke Jonkvrouw één Edelman tegenover zich heeft zitten. Vrouwen aan één zijde, mannen aan de andere zijde. Jullie mogen elkaar vragen stellen. De grote zandloper duidt de tijd aan die jullie rest om de vragen te beantwoorden. Als jullie tijd voorbij is wordt er één plaats doorgeschoven door de Edellieden naar de volgende Jonkvrouw. De Jonkvrouwen blijven zitten. Jullie hebben elk een stukje perkament gekregen waarop je de naam kan noteren van de Jonkvrouw(en) of Edelman die je later op de avond beter wil leren kennen."

De Prins was een beetje verbijsterd over deze snelle aanpak om voor zichzelf een nieuwe vrouw te zoeken. Op het teken van de man hief het orkest klaroengeschal aan en kon de rondedans van de eenzame harten beginnen.
De prins doorworstelde de ene Jonkvrouw na de andere en had soms te maken met heel vreemde dames.

Zij: "Houdt U van spelletjes met tepelklemmen, lederen maskers, blinddoeken en zweepjes en kettingen ?
Prins: "Euh, ik heb in de kelder van mijn huis wel een volledig uitgeruste zaal met dat soort foltertuig maar ik gebruik dat alleen voor professionele doeleinden. Bovendien heb ik iemand halftijds in dienst die goed overweg kan met die spullen."

De ogen van de Jonkvrouw begonnen te glinsteren en ze maakte een aantekening op haar perkamentje.

Of nog

Zij: "Ben je rijk ?"
Prins: "Euh, ik heb inderdaad een Rijk en heb ongeveer 1248 man personeel in dienst om me te helpen dat allemaal te besturen.”

Kribbeltje op het perkament….

Of nog

Zij: "Heb je een vaste job ?"
Prins: "Euh wel, ik heb nog nooit gewerkt in heel mijn leven. Ik laat de anderen voor mij werken"

Misprijzen en een meewarige blik……

Een andere Jonkvrouw was volledig onherkenbaar gehuld in blauwe sluiers.
Toen de Prins voor haar ging zitten, ging er een siddering door haar lichaam.
De Prins dacht dat het kwam doordat het al behoorlijk frisser begon te worden in de zaal. Het haardvuur stond op een klein pitje ….

Zij: "Ben je gehuwd"?
Prins: "De vrouw van mijn dromen heeft me verlaten voor iemand anders. Plots verdween ze. Ik heb nooit begrepen waarom ze vertrokken is. Jammer, er was nog zoveel dat ik ze wilde vertellen."
Zij: "Indien ze zou terugkomen naar jou, zou je ze dan terug in huis nemen ?"
De Prins dacht even na want deze vraag had hij niet verwacht. Net toen de Prins haar een antwoord wou geven klonk het signaal en de zandloper gaf aan dat er moest doorgeschoven worden. Verbouwereerd schoof hij door ……


De Prins had snel door dat dit echt niet de goede manier was om kennis te maken met de vrouw van zijn leven, bleef wat op zijn honger zitten en vertrok vooraleer hij de hele ronde had afgewerkt.
De volgende dag vertrok hij spoorslags terug naar zijn kasteel. Hij reed dag en nacht, hij stopte enkel om zijn paard te laten rusten ( dat gelukkig het picknick pakket van ALDi niet meer moest torsen én geen tweede persoon )

Ondertussen was Aldi afgereisd naar haar vriendin Little om de boodschap van de prins te kunnen lezen. Daar aangekomen ging ze met Little aan tafel zitten om de boodschap te lezen. De afspraak was dat ze een bericht zouden terugsturen om de uitnodiging te aanvaarden.
Little was natuurlijk ook niet van gisteren en zag een mooie kans om de Prins van Aldegonde af te snoepen. Ze zou de afspraak met een uur vervroegen en doen alsof zij de geheime aanbidster was. Aldi zou een uur later op de afspraak toekomen maar tegen dan zou de Prins al terug verdwenen zijn.
Er werd dus een bericht teruggeschreven:


Edele Prins


Ik ontmoet je dan op de open plek in het beukenbos
We spreken af als de avond valt om een uur of negen
Binnenkort bij volle maan
Bij mist of regen
Je ziet me wel staan


Het perkament werd opgerold.
Aldi moest even naar het toilet. Toiletten waren toen in het bos aan de achterkant van het huisje. Toen Aldegonde naar buiten liep, zag Little haar kans schoon.
Ze opende de rol en veranderde de tekst in:

Ik ontmoet je dan op de open plek in het beukenbos
We spreken af als de avond valt om een uur of achten
Binnenkort bij volle maan
Bij mist of regen, ik zal ongeduldig op je wachten,
Je ziet me wel staan

Snel rolde ze het perkament terug op en verzegelde het met een gitzwarte zegellak.
Toe Aldegonde terug kwam, gaf ze de rol aan Aldi met de woorden: "Hier schat, de toekomst lacht je tegemoet. Neem dit nu maar mee en geef het af aan de Prins als hij terug thuis komt.
De volgende ochtend reed Aldegonde nietsvermoedend en blijgezind terug naar het kasteel.

Na 6 dagen -dankzij zijn Paard Anamera had hij een reisdag ingehaald - zag hij in de verte de contouren van zijn kasteel opdoemen.
Hij werd verwelkomd door zijn naaste medewerkers.
Ze keken allemaal een beetje beteuterd omdat de Prins alleen was. Ze hadden stiekem een feestje voorbereid om de nieuwe Prinses te verwelkomen en nu viel dat plost in het water. Alleen Aldegonde was doodblij dat de Prins niemand gevonden had en dat al haar kansen dus nog open liggen.

De Prins trok zich wat droefgeestig terug in de Troonzaal voor de open haard. De Hofnar trachtte tevergeefs de Prins wat op te beuren met zijn laatste nieuwe compositie, maar tevergeefs….

De Hofnar vroeg de Prins wat er scheelde. De Prins zei: "Hofnar, ik ben tot het besef gekomen dat de zoektocht naar de vrouw van mijn dromen al even onhaalbaar is als de zoektocht naar de Heilige Graal. Je betracht de perfectie te vinden, de weg naar het eeuwige geluk. Een doelstelling die onrealistisch en onuitvoerbaar is. Perfectie bestaat niet, zeker niet in relaties. Het besef hiervan is al een hele stap vooruit in de aanvaarding van je lot."

De Hofnar herinnerde zich plots het verhaal van Aldi over de geheimzinnige brief en sprak de Prins er over aan. Plots verscheen er terug een glimlach rond de mond van de Prins, ontbood Aldegonde en vroeg of er al nieuws was.
Aldegonde had de rol reeds bij en overhandigde met ingehouden spanning het perkament aan de Prins, benieuwd wat zijn reaktie zou zijn.

De Prins stuurde Aldi echter weg en las het antwoord voor het open haardvuur. Voor alle zekerheid wierp hij het perkamentje in de vlammen omdat hij niet wilde dat iemand van zijn afspraak zou weten.
Morgen zou de Prins dus ontdekken wie zijn geheime aanbidster was.

Overmand door de slaap dook hij vroeg in de veren.

Ondertussen bedacht Aldegonde hoe ze de Prins morgenavond om negen uur zou aanspreken en wat ze hem zou vertellen.


Wordt vervolgd

Lees verder!

geplaatst door Naccumbens - 2 reacties



donderdag 21 juli 2011

De rivier der gevoelens

Het einde van de vakantie. Heimwee. Mijn hart is nog hier en mijn verstand al thuis. De tweestrijd is het signaal om naar huis terug te keren.
Aan alle mooie liedjes komt een repeat-knop te pas, maar ik vind ze mooier als je ze met 2 kan (her)beluisteren.

Hier zijn een paar plaatsen gereserveerd voor jou. In gedachten heb ik je hier al meegenomen en misschien is dat wel sterker dan ze met je eigen ogen te zien.
Ik voel me wat ontheemd, wat een goede zaak is omdat het een volgende stap aanduidt in de zoektocht. En toch.
Het lijkt alsof de wilde bergrivier waar ik nu bijzit me meesleurt zonder dat ik de oevers kan bereiken om mijn kamp op te zetten en mijn terrein af te bakenen.
Mogelijk heeft dat een reden. Misschien moet ik wachten tot ze me brengt in de grote stroom, die een pak veiliger en rustiger is.
Of zal ik wachten tot ik de open zee bereik? Geen oevers maar ook geen grenzen meer, oneindig veel mogelijkheden, alles in harmonie, balans en eenheid.
Stroom met me mee..

Lees verder!

geplaatst door Galibier - 3 reacties



woensdag 20 juli 2011

Bye bye

Weet je eigenlijk wel hoe plezant het soms kan wezen in de chatkamer? Nee zeker. Niet hier, waar je al veel geluk moet hebben wil er iemand binnengekomen zijn en langer dan 30 seconden blijven zitten is. Waarom is dat toch? Hebben hoger opgeleiden geen geduld om eens op een medemens te wachten en een praatje te maken ? Al die gejaagdheid! Hup, weer naar een ander profiel op zoek naar een privé-chat of een date.
Ik baalde er al een tijd van. En het daten zei me allang niks meer. Al die energie en tijd die het kost. Ik ben niet meer van de jongste en hoste al niet het halve land meer rond omdat er ergens een dame zat die misschien wel meer geïnteresseerd is dan ze voorlopig voorgaf.
Akkoord, iedereen tast wel af welk vlees er misschien in de kuip zit. Met recht en reden. Maar zijn we dan het spreken verleerd? De kortere weg, is die niet evengoed bewandelbaar?
Waarom moet je al die bochten nemen doorheen en langs de diepere zieleroerselen van de m/v medemens, om dan ergens te geraken bij een punt waar de bevestiging of ontkenning ligt van de vraag of die medemens, als die dan al een maatje zou kunnen wezen, ook het vermogen bezit om je in bed te vermeien tot wederzijdse pieken. Bestaat er geen kortgesloten paadje om dat uit te vissen nog eer je de tijd en moeite nam van de verkenningen langs omhoog lopende kronkelpaden naar geestelijke eenstemmigheid? Vaak heb ik het me afgevraagd of zelfs voorgenomen. Enige keren ben ik daar ook toe gekomen. Maar ik geef graag toe welke ontnuchtering dat dan was. Je weet het verdomme niet. Je stelt het vast.
Quid als de medemens deed alsof dat zinde, maar je met alle tentakels voelt hoe weinig daar van aan is? Je geneert je dan om de haast waarmee je de aangebroken cava gauw door de gootsteen wil spoelen. Een kater kan je er maar beter niet aan over houden.
Quid als de medemens je beroest en je er zelfs het verdere leven mee zou kunnen delen, en je die medemens in de seks hoge toppen kan laten scheren maar er zelf geen beleeft? Ei! Kynegyros, ween van spijt, en werp uw kroon naar Sneyssens!
Quid als je wèl die hoge toppen scheert met de medemens maar als die niet alleen kan zijn en permanent beslag op je wil leggen, wat je ongemakkelijk zit? Quid als die medemens zich van quasi permanent maar onschuldig en ongeriefd gezelschap voorziet en jou op afroep behoeft of nog graag ontvangt? Om die medemens en jezelf naar de verdommenis te wensen, toch !?
Quid als de medemens en jijzelf mutuele siddering en kettingorgasmen kennen, maar je er zelf nog geen 24 uren naëen mee kan slijten en je het toeval vreest om je beste vriend, je zus of dochter ermee tegen het lijf te lopen?
Even zoveel varianten van wat je maar beter niet kan kennen.
Wat een sluipende verspilling van tijd en energie, zich in krampen haastend en tegelijk voort slepend naar een misschien nog lang uitblijvend maar toch onafwendbaar einde! Lik je wonden en biecht op je zonden.
Alles kent een einde. Hier nog voort zoeken hoeft niet meer, en voor de chatkamer nog blijven is wel heel mager als verzetje. Te hoog opgeleiden vinden er blijkbaar niks aan. Ik weet hoe dat is,hoor : ik had eens geen pintje meer in huis en stond voor een drankjesautomaat te dubben en te studeren. Een van de hangjongeren dacht luidop: “Ja! Ene die te lang naar school is geweest”. En gelijk had ie ergens wel.
Bye dus! Omdat het geluk me na al die tijd toelacht,nu. Veni, vidi, vici. Dat maatje is gevonden, die medemens waarbij alles op zijn plaats valt. Als ufo kan ik nu weer verdwijnen van deze zoekplaneet. Nog voor de chatkamer hier terug komen is te weinig aanlokkelijk. En andere bloggers nemen het hier wel over. Het was leuk. Bedankt allemaal.

Lees verder!

geplaatst door Ufo - 1 reactie



dinsdag 19 juli 2011

De parabel van de merel

Deze morgen werd ik wakker dankzij mijn trouwe vriend. Ken je de zang van een merel? Waarschijnlijk niet meteen.
Die zingt niet via een vaste structuur of sequentie, zoals de meeste zangvogels, maar heeft steeds andere deuntjes waardoor hij nooit verveelt.
Hij fluit me 's ochtends wakker. Het is prachtig om naar te luisteren en dat zou ik uren aan een stuk met vertedering en bewondering kunnen doen,
ware het niet dat hij plots weer vertrekt om zijn eigen ding te doen en te genieten van zijn vrijheid.


Liefst van al zou ik hem vangen en opsluiten, zodat ik hem helemaal alleen voor mij heb en altijd en overal naar zijn gezang kan luisteren.
Alleen weet ik dat hem dat ongelukkig zou maken en dan zingt hij helemaal niets meer voor me.
Daarom laat ik hem rondfladderen en mag hij van mij zelf beslissen wanneer en hoe lang hij me voor mijn raam komt vrolijk maken. Die momenten koester ik.
Hoe vrijer ik hem laat, hoe vaker hij langskomt en hoe langer en enthousiaster hij fluit.

Is het toeval dat Merel ook een vrouwennaam is?

Lees verder!

geplaatst door Galibier - 3 reacties



maandag 18 juli 2011

Niveaus van verlangen, nachtelijke gedachtes

Heb je soms het gevoel dat je andere dingen verlangt dan de mensen uit je omgeving? Iets materialistisch zoals een huis, een auto, geld. Of status zoals een specifiek merk van auto, veel vrienden, invloed, gezag, bevestiging. Mij zegt het zeer weinig.

Ik verlang ernaar om met je te babbelen. Ik zou daar zelfs meer geld voor willen geven dan voor iets wat ik kan zien, vastpakken, gebruiken.
Uren, dagen, weken met je praten, zelfs zonder je fysiek te zien. Niet dat ik dat laatste niet wil, integendeel zelfs.

Maar ik vind het minder essentieel. Ik wil je vooral vragen kunnen stellen, je mening weten, je ontcijferen, je ziel zien.
Het doet me opnieuw denken aan het boek dat ik aan het lezen ben. Hoogbegaafde mensen worden vaak niet begrepen beweert de schrijfster. Ze denken op een ander niveau.
Voel, wens, verlang ik op een ander niveau dan? Zonder een uitspraak te willen doen over welk niveau hier goed of beter is.

Misschien moet ik tijd met jou vragen als cadeau voor kerstmis of mijn verjaardag. Liefst ingepakt met doorschijnend papier, zodat ik de inhoud, de kern kan zien.
Met een waardebon erbij voor een plaats die alle overbodige componenten overboord gooit zoals tijd, omgeving, andere geluiden,... . Geen invloeden van buitenaf. Enkel jouw en mijn geest, gevoel en stem.

Ik vraag me af of ik nu volslagen onzin uitkraam. Ik ben moe en wil slapen, maar mijn intuïtie zegt verder schrijven. En mijn intuïtie zegt dat ik vaker mijn intuïtie moet volgen. Ik luister braafjes.

Ik wens mezelf een gesprek met jou waarin we mekaar vinden. Waarin we op dezelfde golflengte zitten. Dat betekent niet dat we over alles dezelfde mening, hetzelfde gevoel hebben. Een denkfout die in mijn perceptie iedereen maakt. Het betekent dat we er hetzelfde over (na)denken, er op dezelfde manier naar kijken. De consensus bestaat erin dat we er beiden willen over praten,
dat we het eens zijn over de manier waarop, dat we elk ons eigen gevoel en onze eigen visie aan mekaar vertellen, zonder de intentie te hebben mekaar te overtuigen.
We zijn akkoord dat we elk een mening hebben die perfect kan en mag verschillen. Geen discussie, ruzie, conflict mogelijk dus in dit soort conversaties.
Is dat geen mooie insteek voor elk gesprek, waar en tussen wie dan ook? Misschien zie ik het te simpel. Maar ik hou van simpel. Behalve bij de keuze van mijn cadeau dus.

Ik besluit nu toch te gaan slapen. En te dromen. Niet van een huis, auto of de lotto winnen. Wel van het zeemzoete geluid van je stem, de betekenis van je woorden en het inzicht en gevoel dat ze mij geven.

Lees verder!

geplaatst door Galibier - 2 reacties



maandag 18 juli 2011

’T ieste buumke rechtse.

De 168-ste Gentse feesten zijn op gang getrokken! Hoewel de festiviteiten anno 2011 onder hemels plaswerk startten, was er al eerder nattigheid te voelen. Enkele dagen voor de feestelijkheden werd het voltallige Gentse stadsbestuur in kortgeding door de genaamde Bashar Baharak van de vzw Plasactie voor de rechter gedaagd wegens … discriminatie! Met zo’n naam zou je denken dat Bashar Baharak het Gentse stadsbestuur voor de rechter sleepte omwille van minachting voor haar oorsprong! Niets is minder waar. Bashar Baharak droeg nobeler bedoelingen in het vaandel. Niet dat ze een veelplasser is, maar Bashar Baharak vond dat er te weinig twaletten –zullen we dan ook maar schrijven zoals we het uitspreken- voor vrouwen waren.
Met een nobele daad, het CGKR (Centrum voor gelijkheid van kansen en voor racismebestrijding) waardig, heeft mevrouw Baharak van de tot dusver onbekende Plasactie vzw –je moet toch een rechtspersoonlijkheid hebben om de hoogweledel geboren heer rechter kunnen aan te spreken over plasaangelegenheden- samen met haar advocaat de stad Gent aangeklaagd omdat er maar 16 gratis vrouwentwaletten voorzien zijn, tegen 200 plaspalen voor de heren.

Een echte Gentenaar zal je dus in het sappigste dialect van Vlaanderen graag verwijzen naar ’t ieste buumke rechtse (in het beschaafd Vlaams “het eerste boompje rechts”). Maar, en nu komt de aap uit de mouw, zelfs 200 gratis plaspalen, in ’t goed Nederlands en niet pispalen, volstaan volstrekt niet. Want op de eerste dag betrapten de Gentse Flikken, bijgestaan door een legertje Hollandse ordehandhavers, om voor hun landgenoten het beschaafd Gents te ondertitelen, niet minder dan 15 heren, waaronder, volgens een populaire Vlaamse krant, ook enkele vrouwen, die zich bezondigden aan wildplassen. Ik stel me dan ook levendig voor dat die flikken ‘s avonds gewoon per wildplasser een streepke boven het bed trekken. Zoals de piloten tijdens de tweede wereldoorlog telkens een streepje op hun vliegtuig trokken als ze een vijand neergehaald hadden! Het feit dat de betrapten ongeoorloofd de piet uit de broek haalden, wordt in Gent tijdens de feesten gehonoreerd aan de prijs van een degelijke fles sjampanje à la Piper Heidsieck. Een administratieve boete van 60 Euro. Daar kun je je verdomd al flink zat voor zuipen, ook met sjampanje!

Lees verder!

geplaatst door Pattin53 - 1 reactie



zaterdag 16 juli 2011

Allergie

Er zijn veel redenen waarom mensen op restaurant gaan : je moet niet afwassen noch koken, geen boodschappen doen, het is gezellig, je eet andere dingen dan jezelf kan maken, het heeft wel een sfeertje van bediend te worden, het kader kan aangenaam zijn. En vooral, je kan beter praten en van gedachten wisselen, want de gesprekspartner heeft ook iets anders onder handen dan alleen het gesprek, dat ook makkelijker verloopt omdat er alleszins ook over het gerecht en de wijn kan geconverseerd worden.

Het is dan ook voor mij bijna voor de hand liggend bij een date een restaurant uit te zoeken dat voor beiden haalbaar is qua afstand. Ik nodig mijn date dan graag uit. Noblesse oblige zegt een welopgevoed en keurige heer.

Mijn eerste date ging dan ook door in een stemmig etablissement waar de Frans-italiaanse keuken wordt geserveerd. Het was prachtig zomerweer en dus genoten wij van de tuin, de lekkere wijn, een voorgerecht met aubergines, parmesan en tomaten, een schitterende escalope met salie en lekkere italiaanse koffie. Wij keuvelden aangenaam en het werd vrij laat. Terwijl ik op de rekening wachtte, voelde ik een hevige jeuk opsteken op mijn bovenbenen, in mijn lies en op mijn buik. Enigszins verholen, kon ik niet anders dan de jeuk onzichtbaar bestrijden door te krabben. Ik meende dat een insect mij serieus gestoken had. Tijdens de rit naar huis, werd de jeuk steeds erger en feller. Onmiddellijk bij thuiskomst bekeek ik natuurlijk wat er aan de had was. Mijn bovenbenen, links en rechts, stonden vol met rode pukkels, die overgingen in mijn lies en rond mijn middel en op mijn buik ontwaarde ik grote opgezwollen ronde vlekken , striemen en andere landkaartachtige rode tekeningen. Het voelde aan alsof een legertje dazeriken mij duizend keer had gestoken. Ik smeerde een cortisone zalf op alles wat opgezwollen en rood zag en nam voor alle zekerheid een anti-allergicum bekend onder de merknaam Zyrtec. Gelukkig viel ik vrij snel in slaap.

’s Morgens was alles zo goed als weg en ik had geen jeuk meer. Ik belde mijn date even op maar die had niet dezelfde verschijnselen. Het waren de hoogdagen van de EHEC bacterie en dus nam ik kontakt op met het restaurant dat mij verzekerde dat hun eten in orde was en het wel aan mij zou liggen…. Enfin, ik eet veel buitenhuis, maar een dergelijke reactie had ik nog nooit gehad. Ik zag trouwens ook niet in waarom ik zou reageren op de ingrediënten, die ik gegeten had, want die heb ik mijn leven al menigmaal genuttigd zonder enig probleem.

Ik ben nadien nog in restaurants geweest zonder enige reactie.

Mijn tweede date vond ook plaats in een restaurant in een kempisch dorp waar de franse keuken met Belgische toets wordt geserveerd. Ik at mosselen in curry-saus, kabeljauw met kruiden en een crème brulée. Ik drong een glas champagne en witte wijn en sloot de maaltijd af met koffie. Bij de koffie kreeg ik weer onstuitbare jeuk op mijn bovenbenen, mijn lies en mijn buik. Ik trok naar het toilet en zag onmiddellijk dat ik weer prijs had. Rode pukkels, opgezwollen vlekken, dieprode striemen. Ik verontschuldigde mij bij mijn date dat ik snel naar huis wou omwille van de hevige jeuk. Zij begreep het probleem. Onderweg reed ik dan nog eens te snel wat mij (weer) een boete kostte wegens snelheidsovertreding. Ik paste hetzelfde recept toe ter bestrijding : cortisone-zalf en Zyrtec. Na circa anderhalf uur was de jeuk zo goed als verdwenen en waren de zwellingen weg en het rood was als roos geworden.

Intussen heb ik nog een aantal keer een eethuis bezocht en zelfs mosselen gegeten. Ik heb geen enkele reactie gehad. Alles bleef volstrekt normaal.

Wat ik zo vreemd vind is dat de reactie die manifest van allergische aard lijkt te zijn, ontstaat telkens ik met een date op restaurant ben en niet wanneer ik met een vriend, een zakenrelatie of alleen uit eten ga. Zou de conclusie dan toch moeten zijn dat ik allergisch ben voor…..vrouwen ??

Lees verder!

geplaatst door Zozzeke - 2 reacties



donderdag 14 juli 2011

De goeie klootzak.

Het is nu officieel. Eens een vrouw 46 is, het is me een raadsel waarom niet op 45, verdwijnt ze van de radar van de man. Allez dat zegt tenminste een serieuze studie van een even serieuze Britse cosmeticafabrikant! Op deze enquête bij 2000 vrouwen, ouder dan 40, vandaag gelezen in een Belgische krant, baseer ik mij dus. Neem het zeker niet persoonlijk.

Dus zitten mijn vrouwelijke leeftijdsgenoten –ik ben er zelf bijna 55- duidelijk in de grijze zone! Op een jongeling na, natuurlijk, die uit is op een rijpere vrouw, met ervaring. Eerder schreef ik al dat in China de mannen van 40, 50 en zelfs een kwieke 60-er, die zichzelf respecteren, er een tweede borst of een jongere maîtresse op nahouden. Dames van over de 46, in Europa, opgelet! U bent, nog volgens betrokken enquête, slechts opnieuw aantrekkelijk op Uw 60-ste! Want dan bezit U een huis waar meneer zich dus echt thuis zal voelen, omdat hij waarschijnlijk geen dak boven het hoofd meer heeft. Intussen bent U als vrouw de opvoeding van uw eigen kinderen aan het afwerken en mag U de beginnende bende kleinkinderen, waar U, oh zo fier, op bent, koesteren. Tevens tikt de biologische klok als een ware tijdbom verder. En dan ga je daten…

Het lastenboek of verlanglijstje van de vrouwelijke datende plus 46-er liegt er vaak niet om. Alhoewel de eigenlijke wensen soms verhuld zijn. Veel reizen, luxe, uit eten, veel zon en strand, veel kleedjes, want je hebt toch niets meer om aan te doen. Asjeblief, houden zo! Stellen we vast dat mevrouw nu tijd begint te krijgen om van alle leuke dingen te doen. Alleen staat er niet bij welke leuke dingen. Afwassen, stofzuigen, strijken … kan ik me zo voorstellen. Of moeten we samen snel nog inhalen wat je zolang reeds ontbeerd hebt. Zelf schrijf je het zo niet, maar bij de eerste ontmoeting komt het stille verlangen bovendrijven! Het nest is uitgevlogen! Studeert misschien nog, maar in huis is er eindelijk geen stoorzender meer. De toekomstige meneer presentabel, deftig, sportief –precies alsof hij de marathon van New York moet kunnen lopen- en met een goeie arbeidsplaats is meer dan gewenst. Geen jonge man, tenzij de jonge stier die op zoek is naar een rijpere vrucht, met ervaring , geen financiële miskleun, geen loser. Zo maakte ik onlangs tijdens een date mee! Je moet er voor mij altijd zijn, veel met mij op vakantie gaan, me financieel steunen! Maar voor de seks heb ik je niet nodig. Met andere woorden ‘mother sitting’. Alles behalve… Eerlijk, als je dat al zegt bij een eerste ontmoeting. Verdomd! Seks is 70% van het succes van een relatie. En de rest kan je gratis bij een pakske Dash of bij het OCMW krijgen! Mij niet gezien zeg! Laat je dan ook zien dat je wat spaarzaam bent, dan krijg je het deksel op de neus. Je wordt per SMS afgedankt: ‘Ik wil je gelijk laten weten dat ik niet verder in je geïnteresseerd ben! Gelieve mij niet meer te contacteren.’ Met de wetenschap dat een vrouw, ouder dan 46, niet meer nagefloten wordt en niet meer op de gevoelsradar van een man komt, tenzij … vraag ik me af of het verlanglijstje van de dames boven deze leeftijd niet wat te ambitieus is! Bovendien zijn er heel wat dames die hun partner er zo maar bij nemen, want de kleinkinderen maken na de uitgevlogen kinderen, het middelpunt van haar aandacht uit. Ook al durven de meeste dames het niet bekennen! En toch weiger ik jonge dames te daten! Want het culturele - en intelligentie verschil is me wat te groot!

Volgens de datinghandleiding van David DeAngelo, een Amerikaanse liefdesgoeroe, is de tweede keuze dan ook de beste! Ook voor vrouwen. Zelfs voor hoger opgeleide dames. Ziet de partner er niet uit, slordig gekleed, niet de verwachte Adonis en niet de CEO van een topbedrijf. Die simpele klootzak, die voor je zit, is waarschijnlijk pathetischer, romantischer, toont meer empathie en biedt je waarschijnlijk meer zekerheid op trouw. Je kan er nog wat van maken en hij zal je straks dankbaar daarvoor zijn! Laat die flashy meneer, met zijn Porsche, die met zijn jongere vriendin, Barby, straks op vakantie vertrekt, maar niet met jou, maar voor wat hij is!

Lees verder!

geplaatst door Pattin53 - 1 reactie



donderdag 14 juli 2011

Sprekende kontjes


Sommige vrouwenstemmen vallen danig op of hoor je op tientallen meters afstand. Onmiskenbaar. Natuurlijk kijk je aan wie de stem toebehoort. En je vergeet ze nooit. Zou je ergens binnen stappen en je hoort die stem weer, dan weet je dat zij het is. Efficiënter dan een vingerafdruk of iris-herkenning. En vooral veel discreter; want je kan doen alsof je doof bent, en het vrouwtje negeren. Toch volg je alles wat zij zegt. Tenzij er een bink om haar heen fladdert; dan hou je het voor gehoord en gezien.

Hetzelfde met die kontjes. Dat vrouwtje valt je op terwijl ze tussen de tafeltjes wiebelt op weg naar het toilet, of als ze de klanten bedient. Het maakt niet uit wat ze aan heeft, of wat ze maanden later zal dragen, want je herkent ze onvermijdelijk. Eerst sta of zit je je af te vragen: waar heb ik dat kontje ook alweer gezien? van wie is dat ook alweer? Of je haar stem ook hebt gehoord, maakt in dit geval niet uit. Het is die full form,volume and motion indruk die op je netvlies gebrand geraakt is. Je weet zelfs dat ze de eerste keer zo’n tricot rokje over zwarte kousen aan had. Alles goed gevuld, maar in de juiste vorm en proportie. Anders was ze je niet opgevallen. Ik moet toegeven dat Ann Ceurvels me ook was opgevallen; destijds. Die struinde ook overal heen in zo’n strak wollen rokje, en ze had er het handje van weg om haar billen en kont zo te zetten dat je er allesbehalve naast kon kijken. Maar wie kijkt nu nog naar haar? Geen kat. Maar toen wel, in die Leuvense speurders- en journalistenserie waarin ook Hubert Damen of Witse al niet meer aan zijn proefstuk was. Maar ik dacht nog: Ann, mens, dat is niet meer normaal, zoals jij daar altijd met je tong de binnenkant van je bovenlip aan het likken of aan het strelen bent terwijl het script je geen syllabe toebedeeld heeft. En dan die heupen en die kont! Het moest teveel opvallen. En toen doorzag ik haar: in de laatste aflevering gaat die uit de kleren. En jawel hoor, in de laatste beelden gooide ze de lakens af, rees met billen en kont mssief uit dat bed en huppelde er met dansende borsten rond tot ze de badkamer in en buiten beeld was. Ze heeft het warempel gedurfd! Alleen was het allemaal over en bleef ze nog lang nadien buiten elk beeld en is er eigenlijk nooit nog wat van in huis gekomen. Want het was niet spontaan hé meisje.
Kijk, dat wil ik nu zeggen : zolang het allemaal spontaan is en kwansuis registreerbaar, streelt het onze zinnen. Leg het er wat dikker op, en het is er over of we lachen er mee en halen de schouders op.
Sprekende kontjes zijn deze die onachtzaam langs lopen. Zoals dat jonge vrouwtje dat tussen de tafeltjes liep om de klanten te bedienen in die bistro. Na die winter zag ik haar niet meer. Maar onlangs zag ik op straat een in strakke jeans gestoken kontje de hoek van een tafeltje ronden. Ik hoorde haar stem niet, en daaraan kon ik dus niks vast knopen. Maar wel aan hoe die jeans zo lekker vol zat zonder overdrijving in de stroomlijning van billen naar heupen en daarboven. En voilà: ik wist het weer, zij is het.
Doof of blind zijn moet verschrikkelijk zijn. De helft van het aantrekkelijk vrouwvolk raast je zintuigen voorbij.

Lees verder!

geplaatst door Ufo



woensdag 13 juli 2011

Reiskoorts

Na een hooimaand met veel gereis al aan volgende reisbeurten denkend, viel me vanmorgen nog in bed de krant uit de hand terwijl tranen over mijn wangen biggelden en ik mijn hoofd begroef in de kussens. Een kerel liep een triatlon uit met in de armen zijn baby die het overleefde in de auto waarin zijn vrouwtje op slag dood bleef. De dood van mijn geliefde tweeënhalf jaar geleden was al een half jaar aangezegd en dus lang niet plots, maar van zulk krantenbericht krijg ik het weer. Toch ging ik Rostropovitsj’ cellosuites van Bach niet opleggen en hield ik de oortjes in waar Gavrylyuk, Diana Krall en L.Cohen elkaar om beurten bestreden.
De herinnering bekroop me aan de lente van 2004 in het binnenland van Castilië. Daar ligt een maanlandschap dat ik virtueel kon delen met een al even virtueel ontdekte Sonja die op deze site in een mum van tijd over provinciegrenzen heen haar lief vond. Zij is freelance reisgids, gespecialiseerd in Spanje. Die vergeten uithoek in de streek van Ledesma, een eind af van de weg van Salamanca naar Zamora, kon ik haar via http://es.wikipedia.org/wiki/Ledesma_%28Salamanca%29 en Google Earth leren kennen.
Het was in 2004 een treinreis begin april; vanuit Parijs was er keuze tussen een in het holst van de nacht Salamanca aandoende Lissabon-express, en de hoteltrein naar Madrid die op een minder onzalig uur in Valladolid tot een overstap noodzaakte. Het was zondag, maar om nooit opgehelderde redenen zou er pas om 3 uur ’s namiddags een trein naar Salamanca gaan. Wat doe je dan bij minus 7 graden na een lang uitgesponnen stationsontbijt in Valladolid? Juist, je loopt tegen tienen de stad in en bezoekt er het museum voor gepolychromeerde beeldhouwkunst, in Europa het neusje van de zalm op dat gebied; we hadden het anders nooit gezien. Reizen is een kunst en je moet voor overal een plan B achter de hand hebben. En al eens de binnenwegen en de boerenbuiten exploreren. Anders was het maanlandschap tussen Salamanca en Ledesma ook nooit ontdekt. Of had ik nooit Uranium King's zoon ontmoet.
Bij het uitrijden van een dorp in de Sierra de Guadarrama bleek de lifter met een hooggepakte rugzak een Amerikaan die, na 30 jaar verblijf in Spanje, net terug was van de States waar hij enige tijd had moeten besteden. Om familiezaakjes te regelen voor zijn dementerende vader Charles Steen, de ooit schatrijke uranium ontdekker in de bergen rond Moab,Utah. http://en.wikipedia.org/wiki/Charles_Steen
De zoon in kwestie kweekt in Spanje Arabische volbloeden, had er een geïllustreerd boek over geschreven en schonk het ons gesigneerd als bedank voor de rit tot Segovia. Terug thuis waren op internet alle verhalen te vinden over Uranium King’s op- en ondergang en de familievete waarover onze lifter het al had en die de reden was geweest dat hij de wijk naar Spanje had genomen.
In het Spaanse binnenland zijn niet alleen juweeltjes van romaanse kerkjes te ontdekken...Maar de reiskoorts moet je wel over de binnenwegen naar de talloze minder of niet gekende plaatsjes drijven.
Zo komt het dat ik aan Europa blijf plakken.
En nu, 7 jaar later en na single en ander vertoef in juni staat er in augustus nog meer daarvan op het getouw. Het werd tijdens een reisje in Umbrië al Assisi revisited, en wordt in augustus Berlijn revisited. Beide 50 jaar later, zo’n jonge snaak was ik nog. Assisi leek me geen haar veranderd. Maar Berlijn ? Alexanderplatz zag ik nog als tien meter hoge puinhoop; de muur was pas gebouwd.
Mijn meereizende tiener en petekind zal niet schrikken van de ommeslag, maar ik weet zeker van wel; geen checkpoints en wantrouwige Vopo’s meer, en geen aandrang om een Oostberlijnse sukkel stiekum een peperkoek en een pakje sigaretten in de handen te stoppen. Der Mauer ist ein Denkmal.

Lees verder!

geplaatst door Harry



dinsdag 12 juli 2011

Zaterdagdate: afspraak 14.30 uur, de Kouter

Toen ik me zaterdag aan het klaarmaken was, kreeg ik een sms van mijn date.
Hij kon het niet halen om half drie. Hij vroeg me of ik geen bezwaar had een half uur later af te spreken. Waarom niet? Dacht ik bij mezelf, ik was nog niet van thuis vertrokken dus ik antwoordde dat het voor mij geen probleem was.

Eigenlijk kwam het goed uit, mijn haar was juist gewassen en moest nog drogen dus ik kon best een half uur langer gebruiken, anders zou ik daar toch maar met een natte kop toekomen.

Iets voor drie uur parkeerde ik me vlakbij. In de Veldstraat was het een drukte van jewelste. Iedereen was precies op zwier voor de solden. Ik heb het niet zo voor die periode: het lang wachten aan de kleedhokjes is niet echt aan mij besteed. We waren afgesproken aan de betaalautomaat. Er was niemand te bespeuren, het was nochtans klokslag 15 uur. In zijn profiel gaf hij een lengte aan van rond de 1,90 meter. Naast zo iemand kan je dus niet zo gemakkelijk kijken. Hoewel ik niet aan mijn proefstuk toe ben, was ik behoorlijk zenuwachtig. Ik had reeds een maand met hem gemaild, maar het was nu pas tot een concrete afspraak gekomen.

Plots zag ik een boom van een vent tevoorschijn komen, ik wist met zekerheid dat hij het was. Zoals op de foto: een heel knappe man. De eerste 5 minuten was het wat onwennig, maar nadien kwam het gesprek vrij goed op gang. Ik stelde hem voor een boottocht te maken, hij was van Antwerpen dus het was zijn eerste keer. We passeerden de Graslei, het Gravensteen, het nieuw justitiepaleis en andere bekende plaatsen en gebouwen. Het was best aangenaam: de gids gaf af en toe wat uitleg, maar tussenin konden we gemakkelijk praten over zijn en mijn interesses. Mijn date was goed verstaanbaar, hoewel ik op voorhand wat schrik had omdat het een Antwerpenaar was. Iemand als Philippe Geubels is voor mij echt onbegrijpelijk, hoewel die man toch traag praat, nietwaar? Maar hij articuleert toch niet zo goed naar mijn mening. Ook hij had geen probleem met mijn ietwat Gentse tongval.

Na 40 minuten meerden we weer aan bij het vertrekpunt, we zeiden al lachend tot de volgende keer. Maar uiteraard bleef het gelukkig niet bij de boottocht. Ik gaf hem even te kennen dat ik vlug even Blokker wou binnenspringen om een rol inpakpapier te kopen. Net vóór de deur, vroeg ik hem met wie hij van plan was op reis te gaan de eerste week van augustus, de boeking was even ter sprake gekomen in een vorige mail. Met mijn vriendin zei hij. Ik ging er niet op in, ik dacht bij mezelf nou ja, ik zou niet spreken van ‘mijn vriendin’ als het een gewone vriendin is maar hij blijkbaar wel.

Toen we buitenkwamen stak hij een sigaret op en zei hij me dat hij waarschijnlijk niet scoorde door het feit dat hij rookte. Ik vertelde hem dat ik daar geen rekening mee hield bij de zoektocht naar een date. Ik vroeg hem hoeveel hij rookte en zei me 1 pakje een half per dag. Best wel veel dus. Hij gaf ook nog aan dat hij 2 dagen later wou stoppen, maandag dus. Ik vroeg hem nog of hij het voor zichzelf deed of om anderen te plezieren. Hij gaf te kennen dat het voor zichzelf was. Vrij belangrijk natuurlijk, want iemand die het voor een ander doet slaagt meestal niet in zijn opzet. Verder legde ik hem nog uit wat de mogelijkheden waren, maar hij had voor zichzelf al uitgemaakt dat hij het zonder hulpmiddel ging proberen, zoveel te beter zei ik hem. Ik vertelde hem nog dat mijn vader daar ook zo van af geraakt is.

Ondertussen kwamen we aan in een bekend pannenkoekenhuis in de Volderstraat waar ik regelmatig koffie ga drinken. De vrouw die kwam opdienen herkende mij blijkbaar, we hadden 2 koffie’s besteld, maar gaf er ons 2 pannenkoeken gratis bij.

Nadien stemde hij in een wandeling te maken, hij stak ondertussen nog een sigaret op. We passeerden langs Sint-Jacobs, de Vlasmarkt, de oude Beestenmarkt en de Visserij en zo keerden we terug naar de Kouter, the meeting point. Het was behoorlijk laat dus de parken hebben we niet meer aangedaan.
Er viel praktisch geen moment stilte, best een aangename man, spontaan en extravert. Kortom een man naar mijn hart. Op het einde namen we afscheid, hij zei me dat hij het heel plezant vond, we waren tijdens onze tocht afgesproken dat we nog gingen afspreken.

De dag nadien, kreeg ik een sms van hem, hij bracht verslag uit van zijn shoppingtocht in Limburg. En hij bedankte me nog eens voor de gezellige rondtocht zaterdag. Er zat me nog iets dwars dus ik sms’te. Ik vroeg hem of hij met een gewone vriendin op reis zou gaan of dat hij al van straat was, kwestie van zeker zijn, niet? Ik kreeg een heel lang bericht terug. Hij vertelde dat hij inderdaad al enkele weken samen is met iemand maar dat het niet zijn intentie was haar te bedriegen. Verder stond er ook nog vermeld dat hij niet zeker is van zijn gevoelens, en dat hij hoopte dat hij geen valse verwachtingen had doen ontstaan. Weer gaf hij aan dat hij het verschrikkelijk gezellig vond en dat hij het leuk zou vinden nog af te spreken. Nou ja, wat zeggen jullie daar op? Moet ik vanaf nu elke keer extra vragen ben je single of al van straat? Of moet je gewoon op meerdere ‘paarden’ wedden?

Lees verder!

geplaatst door Louise08 - 6 reacties



zondag 10 juli 2011

De paters pedofielen

Zo’n veertig jaar geleden liep getuige school in een internaat bij de paters –laten we ze zonder schroom- de paters pedofielen noemen. Regelmatig bijles Latijn, Frans of wiskunde. Wat getuige tot dan, natuurlijk niet wist, was dat Fellatio of Sodomie ook tot het lesprogramma hoorden. Alleen werd deze terminologie bij het bewuste merk van paters, uitbaters van het internaat, wat te letterlijk toegepast… Eigenlijk had getuige zijn onschuld verloren door toedoen van een persoon die zijn macht te pas en te onpas misbruikte!


Later voelde deze akelige ervaring aan alsof er iets essentieel in zijn leven gestolen was! Bij zijn ouders was dit onderwerp niet bespreekbaar en werd het gesprek steevast afgedaan met het zinnetje ‘Vertel dat maar niet aan andere mensen!’ Soms kreeg getuige, toen hij nog jonger was, een ontnuchterende slag in het gezicht. Een kaakslag die telkens, ten gratuite titel, opnieuw uitgedeeld werd. Ook in een vorige relatie, met een streng opgevoed katholiek dametje, was dit onderwerp taboe, want ook zijn toenmalige partner had een nonkel pater, bij dezelfde orde paters pedofielen, op de koop toe, ook leraar waar getuige school gelopen had. Doch bij het barsten van de pedobuil, zo’n jaar geleden en dat op zich dan ook weer ruimschoots een jaar nadat getuige haar had verlaten, informeerde de voormalige partner schijnheilig of haar nonkel pater tot de club van ‘misbruikers’ behoorde.

Gaandeweg slaagde getuige erin om zijn leven als hetero op orde te krijgen en kon getuige het wangedrocht van de pedofilie te verdringen. Ook al doordat getuige het christendom afzweerde, zich liet ontdopen, of tenminste wat daarvoor doorgaat en zijn geestelijke honger stilde bij een gekend filosofisch genootschap. Het normale man-vrouw leven, met twee, werd een grandioos, romantisch feest. Alhoewel getuige nooit of nauwelijks met zijn partners over het ondergane misbruik sprak! Te weinig relevant, zo dacht hij... Getuige werd vader van twee gezonde en slimme kinderen. De oudste is ondertussen veearts. De jongste slaagde voor zijn eerste master nucleaire wetenschappen.

En toch doemde telkens het pedo spook op. Totdat bisschoppen en pastoors vorig jaar voor de openbare bijl gingen. Zelfs in een toevallig gesprek over pedofilie met een Vlaamse bisschop, na een benefiet voorstelling, voelde getuige ‘zijn schuldgevoel’ onterecht weer opwellen. Want de bisschop in kwestie draaide zich hooghartig om en wandelde plechtig weg! Alles was weer verdrongen uit het hoofd, totdat getuige, wat meer dan een week geleden, met een hartaandoening in de hartbewakingafdeling van een bekend ziekenhuis in Vlaanderen terecht kwam. Getuige hoorde zijn buurman, verborgen achter het gordijn, zoals een pastoor in zijn biechtstoel, enthousiast praten over zijn klooster en het internaat, waar ook getuige vroeger school liep. En plotseling was daar weer het beeld, de pijn, de nare ervaring van de lessen Fellatio en Sodomie. De angst sloeg hem om het zieke hart en elke minuut naast die even doodzieke priester, waaraan getuige niet kon of durfde vertellen hoeveel pijn en vernedering getuige vroeger van de congregatiegenoten van de zieke kamergenoot heeft moeten ervaren. Uiteindelijk heeft getuige met een klein hartje op een briefje geschreven wat hem jaaaaaaren geleden bij de paters pedofielen overkomen was. Dat heeft getuige afgegeven aan de behandelende arts. De arts riep hem uit de kamer, vermits de geestelijke kamergenoot natuurlijk kon meeluisteren. Getuige werd prompt uit het ziekenhuis ontslagen, met als excuus dat men dit natuurlijk niet kon weten. Natuurlijk kon men dit ook niet weten! Het deed deugd toen getuige naderhand met een vriendin, hierover kon praten. Zo ervaarde getuige, dat praten en luisteren soms geneeskrachtiger is dan opkroppen en verdringen!

Lees verder!

geplaatst door Pattin53 - 6 reacties



zaterdag 9 juli 2011

Kalverliefde

Soms denk ik met weemoed terug aan die jeugdige liefdes. Iedereen is wel eens verliefd als hij jong is. Soms is het wederzijds, soms ook niet. Maar het is op die leeftijd vaak onduidelijk of het echte liefde betreft. Wanneer weet je of zij (of hij) de ware is? Vele mensen zeggen dat je het hart moet volgen. Ik had in mijn adolescentie nogal vaak de neiging om af te gaan op de rede, ondertussen weten we beter. Toch is het ook een stukje nostalgie.


Mijn eerste vriendinnetje situeert zich in de kleuterklas. Wendy heette ze. Gezien de leeftijd, waren we echt close. Hand in hand op t schoolplein. We gaven elkaar ook wel eens kusjes op de mond. En dat deed je normaal alleen bij mama en papa. Toen ik naar een de basisschool ging, vervaagde de band. Echt uitgemaakt hebben we het nooit, de ‘relatie’ doofde eerder als een nachtkaars uit.
Op de basisschool had ik een relatie van een week. Ik herinner me nog dat zij mij leuk vond, ik was echter niet verliefd. Toch had ik zoiets van: waarom niet? Iedereen om me heen verklaarde me gek. Die negatieve evaluaties zadelden me op met een vreemd gevoel, na een week heb ik de stekker eruit getrokken.

Er zijn natuurlijk ook de onbeantwoorde liefdes. Meisjes die ik wel leuk vond, maar waarvan ik de indruk kreeg dat zij mij niet zo fijn vonden.

Één keer ben ik er te laat achter gekomen dat ik echt verliefd was; tijdens de beginjaren van het middelbare onderwijs. We werden met een busje naar het zwembad gebracht. Omdat we achteraan onze plek hadden, zaten we elke rit een aantal minuten alleen in dat busje. We konden tijdens die luttele minuten elkaar veel vertellen. Zij had officieel verkering met een jongen die een paar rijen naar voren zat. Maar op een gegeven moment gaven ook 2 andere jongens aan verliefd op haar te zijn. Ik had toen nog geen gevoelens. Ze wist me te vertellen dat ze alle aandacht moeilijk kon plaatsen. Ze liet me in haar hart kijken.
Plots was het echter zomervakantie. Het daagde me dat ik haar best wel miste. Zeker toen we het jaar erop niet meer met de bus gingen zwemmen. Ik realiseerde me dat ik waarschijnlijk echt verliefd was. Het was echter te laat… . De verliefdheid vervaagde, uit het oog…uit het hart.
Als ik daar nu als volwassene op terugkijk, was die ‘kalverliefde’ best wel schattig. Ondertussen zijn we erachter dat je vooral op je gevoel moet afgaan, in combinatie met een gezonde dosis postief realisme kan dit vonken opleveren!

Lees verder!

geplaatst door Benzo - 2 reacties



donderdag 7 juli 2011

De problematiek van de eivolle agenda

Een regelmatig terugkerend onderwerp van ongeloof/irritatie/frustratie op deze site is de veel te volle agenda van de singles. Ongeloof, want sommige mensen die niet zo vaak buitenkomen, beweren dat de volle agenda een luchtbel is om de schijn van happy single hoog te houden. Irritatie voor degenen die naar een afspraakje vissen en te horen krijgen dat dat afspraakje er beslist komt, maar dat het gaatje in de agenda er pas binnen een paar weken zit aan te komen. Frustratie bij de houders van deze volle agenda’s (jawel, ik pleit schuldig): je zou wel willen afspreken, heel graag zelfs, maar… je bent een weekend weg, en het volgende weekend ga je naar een concert, tijdens de week wil je wel afspreken, maar je bent laat thuis, en eigenlijk wil je liefst eerst nog gaan sporten, want daar heb je zo’n deugd van, maar niemand wil er nog afspreken na 21.30u (Zitter er eigenlijk nachtraven op deze site?) En dan zijn er nog de afspraakjes met vrienden en familie, die krijgen natuurlijk voorrang, maar is dat wel zo natuurlijk?

Waarom zit die agenda zo vol? En waarom is het hebben van die volle agenda zo belangrijk? Het is de vraag van de kip of het ei, in een vicieuze-cirkel-vorm.

Mijn visie, mijn antwoorden, natuurlijk niet te veralgemenen. Of wel?

Ik ben niet graag alleen. Dit betekent niet dat ik ongelukkig ben omdat ik single ben, ik wil hier alleen mee zeggen dat ik geen eenzaat ben. Ik ben een hypersociaal wezen, ik haal mijn energie en levenslust uit contact met andere mensen. Ik woon alleen (maar heb gezelschap van twee aanhankelijke katers) en ik kan genieten van kleine dosissen me-time, maar ik zou niet kunnen alleen wonen en tegelijkertijd vaak alleen zijn. Een groot jaar geleden, toen mijn hart in stukjes lag na een surrealistische relatie, toen had ik een paar maand nood aan isolement, om alles op een rijtje te zetten, om mijn hart weer in elkaar te knutselen, maar op een bepaald moment voelde ik dat ik weer bijna de oude was. De eenzaamheid, die even voordien nog heilzaam was, begon zwaar te wegen, en het was hoog tijd om terug buiten te komen.

Mijn vrienden waren blij dat ze me terug uit mijn hol zagen kruipen, en heel snel zat die agenda weer vol, maandag sporten, dinsdag koken voor of gaan eten bij mijn beste vrienden, woensdag sporten (of een filmpje want ik ben flexibel), donderdag quizavond, vrijdag begint het weekend en is er wel altijd ergens iets te doen, of lonkt er een niet al te verre stad voor een mini-city trip. Want, alleen thuiszitten, daar heb ik geen zin meer in. Voeg daaraan toe dat de zaken die vastliggen in die agenda met een absolute zekerheid leuk zijn (of als ze niet leuk zijn, dan zijn ze minstens moreel verplicht), dan ben ik persoonlijk al niet te snel geneigd om iets uit mijn agenda te schrappen voor een date die hoogstwaarschijnlijk een heel klein beetje zal tegenvallen…

Hierdoor misloop je natuurlijk alle mogelijke afspraakjes met Mr. Right. Maar je hebt tegelijkertijd ook niet vaak zitten kniezen dat je alleen thuis zat. Je vermijdt hetgeen je niet wil, waardoor je hetgeen je echt wil, onbereikbaar maakt.

Mijn voornemen voor na mijn verlof: die agenda wat leger houden en niet kniezen als ik een avondje alleen zit. Goed boek, goeie CD of, wie weet, een goeie date die geen drie weken heeft moeten wachten op zijn afspraakje. Maar eerst nog die drukke zomer doorkomen….

Lees verder!

geplaatst door Jds - 2 reacties



dinsdag 5 juli 2011

La vita è bella


De vliegtuigmaatschappij met de blauwgele zetels en vleugelstukjes had me weeral liggen. Nog maar pas had ik voor 25 € een retourtje Perugia geboekt, of daar was ze alweer met een stunt: voor 7 € enkel naar Zadar. Ik had dus met een appel en een ei de Dalmatische kust kunnen afschuimen tot helemaal in Dubrovnik of zelfs Mostar. Ooit miste ik het om zo diep te geraken, na een eerste kennismaking tot Sibenik of zoiets maar. Een congres zou me in Dubrovnik gebracht hebben, maar op de een of andere manier had de Vlaamse administratie geen zin ofwel geen geld veil om me de reiskosten te betalen. Dat werd enige jaren later goedgemaakt,eerst met München, en het jaar daarop met Bled in Slovenië.
Daar in Bled kwam ik drie dagen zonder bagage te zitten omdat die ergens verloren ging tussen Frankfurt en Ljubljana, of in Belgrado bij de tussenlanding. Het was ook zo onverwachts, en ik had daardoor niet gemerkt dat je via München direct naar Ljubljana kon. In het congreshotel zat zowaar ook een stadsgenoot die voor de VUB was gekomen. Wat ik daar kwam zoeken was zijn vraag. Sorry jongen, hetzelfde als jij zeker! Daar keek ie van op; hij dacht voorwaar de enige Vlaming te zijn die iets mocht vertellen. Ergens begreep ik hem wel, want met de academische wereld had ik geen enkele binding; ik had alleen blijk gegeven iets te vertellen te hebben. Soms zijn er bij de Vlaamse administratie mensen die de boodschap bekijken eerder dan de boodschapper. Dat was een jaar eerder al het geval toen academische wereld en onderzoeksinstellingen een modderfiguur sloegen en ik in München echt de enige Vlaming was. Bij de officiële ontvangst van de deelnemers in de Residenz liep een grote slanke vrouw voortdurend te fotograferen, zelf flitsend met een tot de heupen reikende split in de rok. Op mijn heupen werkte ze niet, en in een mum van tijd kreeg ik mijn foto op een sleutelhanger die ’k aan mijn dochter zou geven : papa van 44 lentes in tafelgesprek met lokale collega buiten beeld. De sleutelhanger ben ik decennia kwijt geweest tot die weer uit het niets opdook en ik die maar aan mijn petekind gaf.
Het op een ’s nachts van huis komend telefoontje door de receptioniste gegeven antwoord (der Herr ist nicht im Zimmer) riep achteraf vragen op, maar ik kon naar waarheid zeggen dat er geen trein terug meer was vanuit Freizing waar ik een vriend had bezocht die ons een paar jaar eerder zelf opzocht. Een andere avond bezocht ik in de stationswijk een bioscoop die me (wat doet een man alleen in een vreemde stad?) na twee gelukkigerwijs gedenkwaardige seksfilms achterliet met de totale non-behoefte om ooit nog een ander porno- of seksfilmproduct te aanschouwen. Porno had je het naar de definitie kunnen noemen : er waren expliciete seksuele handelingen te zien, maar dan verheven tot omgangskunst tussen een waarschijnlijk IRL echt koppel, waarbij niets anders gebeurt dan dat een man een vrouw eert in haar vrouw zijn en vice versa. Iets anders dan goeds of moois kan ik me daar niet van herinneren, en het maakte me dus die gelukzak die ook niets anders meer kan nastreven of wensen.
Na Bled in Slovenië, het jaar na München, sprong half Vlaanderen in het gevonden gat en was mijn rijk uit; reisjes zou ik voortaan wel zelf betalen, en gaan en staan waar ik maar wou.
Maar de laatste avond daar in Bled, met een baard van drie dagen, stak ik ondergoed en hemd in een plastic zak en liet die voor de was ophalen terwijl ik uitgebreid genoot van mijn bad.‘s Morgens werden me die teruggebracht door de Sloveense die me het ontbijt al op bed gebracht had, zedig naakt onder de lakens. Wat kon ik doen; ik was Strauss-Kahn toch niet? Hoe dan ook, de service was prima.
Bij de terugvlucht uit Ljubljana lag daar warempel mijn valies op me te wachten bij de politie.
Waarom ik dus nu, 23 jaar later, dan toch niet spotgoedkoop naar Zadar vloog?
Wel, daar was al Umbrië, en voor een terugkeer uit Zadar zat de datum tegen. En zelfs in pensioen heb je wat te doen. Al is het een blog schrijven of zo, tussen het eten en de koffie door.

Lees verder!

geplaatst door Harry



dinsdag 5 juli 2011

De Fietstocht

Zij hield van fietsen. Ik fiets ook graag. Dus kan het leven simpel zijn.

Omdat er echter veel manieren zijn van fietsen, wou ik wel weten welke manier haar dan wel zou bevallen. Gewoon op een citybike, of eerder op een toerfiets, misschien met de mountainbike, of zelfs met de racefiets ?

Mij maakt de manier niet uit, want ik doe aan fietsen op alle manieren, behalve op een tandem.

Toch enigszins verbazing toen zij liet weten dat zij de racefiets verkoos. Dat doen echt niet veel vrouwen, al lijkt het aantal te stijgen de laatste tijd. De voorkeur voor een racefiets houdt natuurlijk een gevaar in. Achter die voorkeur durft wel eens een passionata schuil gaan, die altijd en overal iedereen eraf wil rijden. Dergelijke types ( die uiteraard ook van het mannelijk geslacht kunnen zijn ) trainen echt, met schema’s, vreten kilometers, spreken van de Ventoux en weten alles van het juiste bracket, de bandenkeuze, het merk van zadel, en vooral het verschil in gewicht tussen een kader in carbon , titanium of aluminium.

Ik ben echter nooit bevreesd omdat ik ook nooit de macho uithang als ik fiets en rijden zij mij eraf, dan vind ik dat niet erg. Ik kom wel thuis. Het enige waar ik een hekel aan heb wanneer ik met de racefiets op de baan ben, is het stoppen aan herbergen of andere uitspanningen om een trappist te gaan drinken. Als ik fiets, rij ik verder tot mijn bestemming.

Onze afspraak was goed gekozen. Aan een kruispunt dat aansloot op het bekende fietsen-knooppunt van de provincie Antwerpen. Zo konden wij nog altijd kiezen in welke richting, hoeveel kilometer, al dan niet bochtig. Date om 13u30. Ik fiets helaas niet graag op een zondagmorgen. Dan verkies ik andere bezigheden.

Ik was stipt op tijd, parkeerde mijn wagen en haalde mijn fiets van het rek, vervolledigde mijn uitrusting met mijn helm, fietsschoenen, en mijn bril. Die bril is bijzonder handig tegen vliegjes in de ogen. Mijn fietsmaatje kwam enkele minuten laten aan. Haar fiets lag in een type wagen Renault Espace. Wij begroetten elkaar spontaan want zij was de enige in koersuitrusting. Een vrouw met een helm, een flashy bril en van die schoenen met een verhoogje voor de klikpedalen, is wel goed vermomd, maar in dit geval was een roos in het knopsgat niet nodig. Haar kledij was smetteloos, niet beletterd met reclame, en met de juiste kleurencombinatie. Wat mij wel opviel was dat zij een lang koersbroek droeg, terwijl het toch een stuk boven de 20 graden celsius was. Wij waren het gauw eens over het te volgen parcours. Ik stak mijn drinkbus nog in de houder en hop, weg waren wij.

Dat dacht ik althans. Na vijftig meter keek ik om en ik zag een enigszins waggelende fietser die probeerde in de klikpedalen te geraken. Dat lukte niet best. Ik wachtte. Uiteindelijk was het haar gelukt en heel voorzichtig kwam zij aarzelend in mijn richting gereden. En hop, daar gingen wij. Het betonbaantje was drie meter breed en dus konden naast elkaar rijden en een babbel doen. Ik zette haar trouwens uit de wind. Wij reden amper 20km/u en ik zag dat zij haar stuur krampachtig vastklemde. Praten lukte haar niet. Ik zag al snel een rode helm en rode wangen en hoorde een onregelmatige ademhaling. Toen kwam de eerste bocht, zo goed als haaks. Ik wou haar laten passeren om eerst door de bocht te gaan, maar zij reed mij gewoon dwars aan terwijl zij met alle macht haar remmen dicht kneep. Totaal verrast belandde ik op het beton, zonder erg. Sorry, sorry. Wij terug op de fiets. Bij de volgende bocht lette ik wel op en ging er nu als eerste door. Ik hoorde echter niets meer en keek achterom. Zij stond in de berm met de fiets aan de hand. Ik draaide terug. Haar voorband was plat. Vreemd vond ik dat. Er lagen geen kiezels, steentjes of takjes op de weg. Tot overmaat van ramp had zij niets bij om te herstellen. Ik had één reserveband bij in het zakje onder mijn zadel. Het zou toch moeten lukken….en dus ging ik aan de slag. Voorwiel uit de vork, band eraf, nieuwe binnenband steken, buitenband terug op het wiel, oppompen, monteren en hop, daar gingen wij weer. Het begon toch iets of wat te vlotten. Zij trapte wel erg klein, maar goed, souplesse is ook een deugd.

Op zeker moment sloegen wij rechtsaf op een soort smal tussenbaantje. In het midden van dat baantje stond een paaltje om gemotoriseerde voertuigen te beletten dat baantje op te draaien. Ik draaide eerst op en toen hoorde ik een gil. Zij was tegen het paaltje gebotst en lag op de grond. En vallen met klikpedalen is gevaarlijk, want dan blijf je vaak hangen in de pedalen. Ik gooide mijn fiets langs de kant en trachtte haar recht te helpen. De klikpedalen losten echter niet en dus kon zij niet recht. Normaal klik je los door te voet te draaien over de pedaal van links naar rechts. Na een tijd zag ik geen andere oplossing dan zelf haar voet om te wringen om haar uit die klikpedaal te krijgen. Het zweet gutste intussen over mijn rug. Eindelijk lukte het met rechts , dan nog links. Ervaring is een goede leermeester en dus ging dat gelukkig wat sneller.

Ik nam een slok uit mijn drinkbus, gaf haar die door en met gretige teugen genoot zij van het frisse water. Haar broek was gescheurd en ik zag dat zij wel mooie dijen had. Zij had haar helm afgezet en ik zag dat zij welige blonde lokken had. Haar bril bengelde in haar truitje en ik zag dat zij diepe blauwe ogen had. Haar enkels had ik al gevoeld en die waren slank en elegant. Een prachtvrouw om van alles mee te doen en te beleven, maar om te fietsen moet zij een andere date zoeken.

Lees verder!

geplaatst door Zozzeke - 4 reacties



maandag 4 juli 2011

Hooimaand


Het is me de junimaand wel geweest. Ze zal me heugen.
De weinige dagen thuis waren vol in- en uitpakken. En hard werken;allang was ik vergeten hoe dat voelde,maar nu weet ik het weer. Niet slecht. Vooral omdat het nuttig was en een lange evaluatiedag met de collega’s veel waardering opleverde. Het aangenaamste van de wedstrijd moet nog komen als in oktober de prijzen worden uitgereikt en van tafeltje tot tafeltje de begroetingen en de babbels de avond afsluiten. Al een paar edities moest ik daar zonder partner op af en werd de nood een deugd door een lieve vrouwelijke collega uit te nodigen voor flankdekking en vlot gepraat. Maar daarna elk braaf naar huis of wat dacht je.
O ja het had ook anders gekund, maar er telkens met een andere vlam verschijnen is niet echt genietbaar, en aan een escortdame heb ik geen behoefte. Waar haal je die vrouw vandaan die aan je zijde zowaar blijk geeft van de natuurlijke flair om, niet gehinderd door kennis over het thema, toch vlot de babbels met de collega’s te doorstaan of zelfs mee te onderhouden? Je weet wel, deze die je graag zowel in bed als in de wereld aan je zijde weet? Ja al een paar jaren was ik helemaal vergeten hoe dat is.
Maar zoals gezegd werd juni een gezegende maand. Of zij mij vond of ik haar blijft in het midden, maar enig zorgzaam smeulende houden zonder veel blazen was er niet vreemd aan, al is het hoe en waarom verder niet relevant; wat telt is het resultaat. En dat mag er wezen, voor lang.
Met vele dates was het na vaker ontmoeten tot zelfs enige try-outs toch nooit tot the long run gekomen of was het gebleven bij jojo seks die, hoe bevredigend ook, niet echt veel andere facetten te beleven liet. Maar ja, één keer moest het toch bingo wezen, zo stond het geschreven in de sterren voor dit schrikkeljaar. De korte trip voor de try-out persten we tussen al geplande solo vakanties, want alles moet zijn loop kunnen hebben. Stressloos voor beiden, want wonderwel in quasi zekerheid van succes; als niks moet kan werkelijk alles. Het langzame minnen, alsof je elkaar al maanden van heel nabij kent, brengt je gauwer buiten zinnen dan hitsig gevrij. De spanning van de boog laat de koord langer natrillen terwijl de pijl de roos al in het hart heeft getroffen. De kleurkringen golven en deinen verstillend uit tot diepe vrede zich oliedun uitspreidt over het watervlak waarin beiden zich in groot vertrouwen stortten. Aan wat mis had kunnen gaan herinnert slechts een siddering van dankbaar gevoelen om geluk dat geen toeval meer is.
Eens, misschien 2 keer in een leven beklim je die top met het uitzicht op een adembenemend mooie keten aan je voeten. Waarin elk pad weer een nieuwe ontdekking is. Vol ontspanning. Want je werd inmiddels een ervaren berggids, wel alert voor wind en lawinegevaar, maar met kennis en maat en dosering in elke exploratie. Zijn de hoogten duizelingwekkend, je hoedt je gezelschap voor roekeloze leegte en vervult met tijd en geduld het verlangen naar de roes op de schitterendste toppen.
En je laat nagenieten op het zekere pad naar de plekken van rust, de zalige momenten van schoonheid veilig opgeborgen in het rugzakje. Om in de hoofden niets dan goede herinneringen te laten spelen, en niets dan simpel verlangen naar meer van hetzelfde....
En als je in het hooi gezeten als eens niest, doet dat je lachen om de mooie herinnering in je rugzakje....tot de volgende exploratie.

Lees verder!

geplaatst door Ufo - 1 reactie



zondag 3 juli 2011

DORPELINGEN: VLOEK OF EEN ZEGEN

Hun namen begonnen allemaal met een T

Het was meer dan 30 jaar geleden dat ik de stad inruilde voor de boerenbuiten.
Viel dat even tegen, ze zitten daar op elkaars lip, willen alles weten.
In roddelen waren ze gespecialiseerd, met een man samenhokken was pure schande.
Ze wisten verhalen te vertellen over ons die we blijkbaar nog moesten beleven.
Het dorp en de man hield ik snel voor bekeken toch bleek er een juweeltje tussen al die dorpelingen te steken. Hij werd een vriend voor het leven, ik kon alleen niet begrijpen dat
een belezen wereldse man, getrouwd was met een bekrompen materialistische dorpeling.

Vandaag, na al die jaren stond ik aan zijn graf en dacht het leven kan ons soms toch wel een lesje leren. Zo vaak hadden wij gediscussieerd, hij zei; ‘ je ziet het helemaal verkeerd, je hebt de tijd niet genomen om haar beter te leren kennen.’ Ik zei: ‘ nu ja, jij werkt tegen de klok in, om haar alles te geven. Je hebt bijna een kasteel rechtgetrokken met originele 18de eeuwse materialen, je loopt bijna krom, nooit vakantie.’

Hij moest dan lachen en zei: ‘moest ik kunnen, ik zou haar de wereld geven want zij is het waard.’
Ik snapte er niets van, zij zat zelden bij ons, hoe kon ik haar leren kennen? Ze stond veel in de keuken, kwam met eten aandragen, altijd in de weer en praatte vluchtig over koetjes en kalfjes. Ze hadden geen kinderen, ze hadden genoeg aan elkaar, er liep wel een kat en een hond. Ik vond het allemaal nogal melig, hij was nog geen uur onderweg naar het werk en ze waren al aan het bellen, ’s middags opnieuw, voor het naar huis keren even verwittigen dat hij er al bijna was.

Hij werd ziek en in enkele maanden tijd was hij weg, op de valreep had hij mij nog laten beloven haar niet in de steek te laten. Nu zat ik daar met haar en was boos.
Tot mijn verbazing had ze mij door en vroeg ernaar. Snotterend slingerde ik naar haar hoofd, nu zit je hier alleen tussen de mooiste en duurste zaken en hij heeft van ‘zijn’ leven niet genoten, amper 50 jaar.

‘Als je dat denkt’ zei ze ‘ heb je hem niet gekend’, ‘ het was zijn grootste plezier en leven al dat moois voor ons te bouwen, je bent verkeerd als je denkt dat ik dat heb gevraagd. Hij snakte ernaar en ik liet hem maar’.

Ik was niet te overtuigen, maar belofte maakt schuld en bleef naar haar gaan.
De maanden verstreken en ik zag haar wegkwijnen, ik zag dat ze al haar energie bijeen raapte om mij te ontvangen. Ze sprak van een vlinder die haar overal volgde.
Ze zei: dat is hij, hij komt om mij troosten.

Op een dag werd ik terzijde genomen door de dorpelingen want het ging niet zo goed met haar. Ik wist dat ze elke dag door het dorp wandelde naar zijn graf, wist niet dat ze er uren bleef zitten. Het dorp schoot in actie en er werd een heel plan opgesteld.

In rotatie kreeg ieder van ons een taak toebedeeld, zelfs ik als buitenlander. Een groep zorgde ervoor dat ze niet langer dan een half uurtje op zijn graf bleef zitten, al pratend loodste ze haar terug mee. De anderen gingen met haar, jawel, drie maal per dag met haar en de hond wandelen. Ze stond op automatische piloot, ze verzorgde alles wat hij had gemaakt tot in de puntjes, zijn muziek stond altijd aan, de tuin daar kon ik me aan vergapen. Ze deed alles zoals het hoorde maar je kon amper kijken in haar ogen.

Op een dag zat ze in haar orangerie tegen de vlinder te praten, ik stond in de keuken en mijn blik viel op een open agenda. Ik las: Poe komt om 18u, ik ga uitgebreid koken. Champagne koud zetten. Het trok me aan als een magneet en bladerde terug. Elke dag stond erin Poe heeft gebeld, elke uur stond genoteerd. Ik las stukken die ik belangrijk vond en zij leek ze te noteren in kernwoorden, inderdaad ze vroeg er altijd naar. Poe is geslaagd vandaag voor haar examen, morgen ga ik haar lievelingsmaaltijd maken. Tot in detail stond er telkens wat we hadden gegeten met soms de bemerking, dit had Poe heel graag. Poe leest graag boeken, heeft pijn aan haar voeten, pedicure bellen.

Elke dag stond onderaan, ik mis je T. ik bladerde terug en terug, alles stond erin wat ze hadden gedaan, gegeten, besproken in korte zinnen of woordjes. Dit was bijna een dagboek, toch voelde ik mij niet schuldig. Ik kreeg hier zicht op een grote gever. Poe loopt niet graag in het donker… nu ik erover dacht, ze liep altijd mee, bleef zelfs wuiven tot ik uit het straatbeeld verdween. Zonder dat ik het besefte liet ze op haar manier merken,hoezeer zij het apprecieerde dat ik aan haar bleef trekken. Ik die dacht iets goed te doen en dan nog met tegenzin, was het verwend nest. Als een prinses werd ik behandeld en ik had het mij blijkbaar laten welgevallen.

Nu stond ik aan het graf, een steen uit de 18de eeuw, ik heb nooit geweten dat je in een steen het frêle van een roos kon weergeven, het zijn tientallen rozen.
Ik heb maar enkele dingen moeten beloven:
dat ik zou loslaten, dat ik de laatste weken elke dag zou komen om te vieren, om een fles champagne te kraken, voor de kat en de hond zou zorgen.

Hun huis is nu bewoond door jonge mensen, ik zal ervoor zorgen dat ze hun stukje geschiedenis kennen. Willen jullie dit a.u.b. laten, hij heeft hier maanden aan gewerkt. Mag de vlinderboom die zij heeft geplant ook blijven staan, T&T liggen daar ook.

Hun namen begonnen allemaal met een T., en ik mis de kerstkaartjes waarop stond van T.T.en ook T.T. ( met poezenpoot en hondenkrabbel)
Ze zijn er allemaal niet meer, ze zijn in twee gesplitst.
Mijn lieve vriendin ligt nu samen met mijn vriend
nu begrijp ik hem, want… ik mis haar het meest.
De eerste dorpeling komt al aangewandeld, wat vliegt de tijd.
Wie zei ooit:
mijn vrienden zijn als hoedjes van papier,
van oude vergeelde kranten,
hun huiden zijn als oude vergane pelzen
Nauwelijks nog te omarmen
Hun Meester is ze komen jatten,
heeft ze meegenomen naar de andere kant

Ik kijk rond en in één blik zie ik het hele dorpje, de kerk in het midden, hun doden omringt door allemaal huisjes. De dorpelingen staan klaar voor de dienst en wachten op mij, ze bellen met regelmaat om te vragen of alles goed met mij gaat. Ik leg een vlinder neer, … en ik sluit het poortje.
Wat mis ik de tijd dat ik een prinses mocht zijn.

Lees verder!

geplaatst door Poe_oh - 2 reacties



zondag 3 juli 2011

GROEN OBSTAKEL

Joepie,het zonnetje schijnt en ik ben klaar voor een probleemloos verhaal!
We staan op het punt om af te spreken:
Antwerpenaar?:Fijne stad!
Fan van Bon Iver?:Goede keuze!
Niet-Roker:praktisch en gezond...en zo waren er nog wat raakpunten, dus tijd
voor een afspraak..

Ja,ik wil best naar Antwerpen komen voor de date.Ik woon er niet,
maar houd van die stad met véél plezante terrasjes,dus stel
maar voor...NU KOMT HET::))

Nee,nee,niet meteen op een terras:hij wil mij iets tonen waar hij bijzonder
aan gehecht is...ai, al mini-schrikje: toch geen 5 kids en 10 honden en katten die
niet op het profiel staan?

Nee,nee:de .....een latijnse naam van minstens 2 lijntjes,
een plant in een plantentuintje, die ik nog niet eens zou
herkennen met een foto én de vlaamse naam eronder.

Ik nog steeds enthousiast en ik geef er een vrolijke draai aan: eerst terrasje er vlak naast?
Ik trakteer op een (waanzinnig dure,maar dat detail houd ik voor mezelf, want een mens
wil niet echt cheap aan een mooi verhaal beginnen::) dame blanche van de beste dessertchef van het land?

Nee, nee, het moet -bijna ritueel vind ik beetje eng-naast DE plant, want DE plant heeft hem al
zoveel mooie herinneringen bezorgd.
Bovendien is ijs slecht voor zijn cholesterol..Pech!

Ik probeer een paar indicaties over locatie van DE plant los te peuteren:
midden,links,rechts,voor-of achteraan?
Want hoewel zeker niet met Amazonewoud-afmetingen,ben ik nu ook niet
van plan 3 uur vroeger te vertrekken om in dat Paradijsje van zijn Dromen
gebukt alle naambordjes te beginnen lezen..

Mijnheer wordt ongeduldig:ben ik wel een échte natuurliefhebster? Kunnen we
wel als samen één van de Natuur genieten?Is zijn Groene Droom ook wel de mijne?
Duidelijk niet, zeg ik zelf, vermits ik toch al gezakt ben voor het examen
en er voor mij al geen sprake is van een 2e zit..
Have fun met DE plant,ik trakteer wel een bestaande vriend op een
dame blanche::!!

En ik kijk thuis wel naar mijn basilicum!

Lees verder!

geplaatst door Joannie - 3 reacties



vrijdag 1 juli 2011

The Quest for the Holy Grail deel twee

De Prins legde zich die dag vroeg te rusten. Er spookte van alles door zijn hoofd. Hij was behoorlijk zenuwachtig. Morgenvroeg immers moest hij alles klaar laten maken voor de grote reis en diende hij zijn laatste instructies door te geven aan het personeel zodat alles tijdens zijn afwezigheid op rolletjes zou lopen. Immers, de kans bestond er in dat hij met een nieuwe levensgezellin zou thuis komen en dan moest de hele handel er toch wel netjes bij liggen.

De volgende ochtend, bij het eerste hanengekraai, stond hij fluks op uit zijn bed en spoedde zich naar de kille troonzaal voor een flink ontbijt. De Hoofdkokkin Aldegonde had voor de gelegenheid de ontbijttafel kwistig versierd met bloemen en het haardvuur extra aangewakkerd.De tafel was bezaaid met de lievelingsgerechten van de Prins. Aldegonde was een rondborstig type met Breugheliaanse rondingen en met een maatje meer ( volslank in het vakjargon ). Dat was natuurlijk inherent aan haar job als kokkin. Ze had al geprobeerd om wat aan haar conditie te doen door stiekem wat te gaan oefenen met kettingen en gewichten in de folterkamer in de kerkers van het Kasteel. Maar het had niet echt geholpen. Het had alleen de sympathie opgewekt van de beul van dienst maar dat was geen partij voor haar. Iemand met een part time job en weinig fijngevoeligheid was niets voor haar. Eigenlijk was ze reeds jarenlang stiekem verliefd op de Prins. Ze zag dat hij met de Prinses doodongelukkig was en dat deed haar pijn.

Uiterlijk leek de relatie tussen beiden een droomhuwelijk en iedereen dacht dat de Prins gelukkig was maar Aldi ( dat was Aldegonde's koosnaampje die vaak door haar moeder gebruikt werd) ) wist wel beter. Toen de kinderen van de prins het huis uit waren ( de 2 zonen waren uitgehuwelijkt aan een prinses in de buurlanden om de politieke stabiliteit te garanderen ) was het heel stil geworden in het kasteel.

Aldegonde had haar liefde nooit openlijk verkondigd aan de Prins maar had altijd de hoop gekoesterd dat hij haar signalen zou begrepen hebben. Zo bakte ze regelmatig amandelkoekjes in hartjesvorm of poetste zijn mooiste harnas extra op wanneer hij met de vrienden op zondag weer eens een rondje ging bakkeleien. Zij zorgde ervoor dat er extra gewatteerde onderbroeken mee waren op zakenreis want zadelpijn was toch wel lastig als je zo lang onderweg was. Ze stak regelmatig gedichtjes in zijn knapzak. De laatste keer had ze stiekem een mooi vel perkament gekocht en een lange ganzeveer. Op een avond had ze toen het volgend gedicht geschreven voor de Prins.

Ik ben op zoek
op zoek naar de woorden,
die jou vertrouwen geven,
waarmee jij zo graag zou willen leven


Ik ben op zoek naar de zinnen
die mij jouw liefde schenken
zinnen die zijn doordacht,
zinnen waar je om lacht.

Toch kan ik je niet bereiken
ik doe alles binnen mijn macht,
wil zo graag bij je zijn,
dat geeft me de kracht.

Kracht om door te zetten
ik geef het niet op!
Met goede moed
komt het allemaal goed.

Ik wil er voor je zijn,
elk moment
ik heb er alles voor over
de dag dat je bij me bent.

Mijn Prins,
ik schrijf dit in tranen voor jou
met verdriet en pijn,
onthoud alsjeblieft, dat ik bij je wil zijn.

En ooit komt dan de dag,
dat het mag,
jij en ik, samen door het leven.
Geen gebrek aan vertrouwen, liefde, geen pijn
Gewoon gelukkig samen zijn.


Nooit of te nimmer had ze er een reaktie op gekregen. Hoe kon het ook ? De brave Prins dacht dat al die aandacht en attenties van de Prinses kwamen en lieten hem in de waan dat de Prinses echt om hem gaf.

Maar sinds de Prinses met de zuiderzon was vertrokken had Aldegonde haar moed bijeen gesprokkeld en een nieuw gedicht geschreven dat ze nu netjes naast zijn bord gelegd had, mooi opgerold met een sierlijke gulden strik rond het perkament. De Prins zag de brief naast zijn bord liggen en vroeg aan Aldegonde:
“Is dit weer fanmail? Houdt het dan nooit op? Waarschijnlijk weer iemand die op mijn centen uit is..”

De Prins nam de rol vast om het met een sierlijke zwier richting knetterend haardvuur te mikken. Aldi sloeg bleek uit want ze zag haar liefdesverklaring al in rook opgaan. Gelukkig onderschepte ze net in volle vlucht het projectiel door een meesterlijke sliding tussen tafel en haardvuur. Gelukkig had de Prins het niet opgemerkt want hij had het op dat moment te druk met het selecteren van al het lekkers dat Aldegonde voor hem klaar gemaakt had. Met een achteloos gebaar legde ze het dokument terug op tafel en zei:
“Heer, kijk eens wat een mooie gouden strik om het perkament. Misschien is het toch de moeite om het eens te lezen?“
“Ach Aldegonde, doe maar open en lees maar in mijn plaats. Mijn vingers hangen trouwens vol honing en wildpastei dus ik kan het zo niet lezen.“
Met trillende handen ontrolde Aldegonde het perkament dat ze gisteren nog gedurende uren bestudeerd had vooraleer er de volgende woorden op neer te pennen met haar Ganzenveer. Met ingetogen stem begon ze voor te lezen

Sleutel

Jarenlang zonder liefde en
intimiteit, het duurde voor jou
een eeuwigheid.

Het verlangen naar die arm om
je heen, je was samen, maar
toch intens alleen

Je gaf al je liefde en passie
aan de lucht, toch kreeg je er
niks van terug tijdens je
levensvlucht

Maar ook voor jou gaat de zon
weer schijnen en zal dat nare
gevoel voorgoed verdwijnen.

Al het geluk is voor jou alleen
voel gewoon die arm weer om
je heen

De sleutel van de toekomst is
in jouw handen.
Gebruik hem en je zal in de wereld
van het ultieme geluk belanden.

De Prins had ademloos geluisterd en was er zowaar wat stilletjes van geworden. Die tekst omvatte in een paar regels eigenlijk de essentie van zijn stukgelopen huwelijk met de Prinses.

Een wildvreemde vrouw die zo de nagel op de kop kon slaan, daar wilde hij meer van weten. Aldi was zo blij dat de Prins geroerd was door de tekst, haar hart sloeg op hol, de adrenaline gierde door haar aders en dacht: nu is het moment aangebroken waarop ik mijn liefde moet bekennen en misschien kan ik hem hierdoor weerhouden om op zoek te gaan naar een nieuwe vrouw. ( I am here !!! Neem me met m'n volle 79 kg !!! Veeg dan toch het zand uw ogen !!! ) Aldegonde grabbelde al haar moed bijeen, haalde diep adem ( waardoor haar boezem vervaarlijk opzwol en dreigde uit haar keurslijf te vluchten) maar vooraleer ze ook maar één woord kon uitbrengen, sprak de Prins tot haar:
“Aldegonde, roep Pieter Igeon,de opzichter van mijn duivenkot. Ik moet weten waar deze brief vandaan komt.Hij moet uitzoeken welke duif deze boodschap gebracht heeft. Er staat geen naam en adres op de brief maar de duif zal wel automatisch terug naar de afzender vliegen. Het lijkt er op dat deze vrouw mij kent. Ik wil haar beter leren kennen. We zullen haar een bericht terug sturen en hopelijk hoor ik ook iets van haar wanneer ik terug ben van mijn zakenreis. Ah ja, en breng mij eens snel perkament en ganzenveer, dan kan ik snel iets terug schrijven....”
Nu zat Aldegonde natuurlijk diep in de problemen maar besliste voorlopig het spel mee te spelen. Ze zei:“Heer ; ik breng wel de juiste duif mee, eet jij maar rustig verder."
Ze spurtte naar het Prinselijk duivenkot en koos één van haar eigen postduifjes die ze gebruikte om met haar vriendinnen te corresponderen. Op deze manier zou ze de boodschap van de Prins kunnen onderscheppen bij haar vriendin, zijn boodschap lezen en er een gepast antwoord op verzinnen. Zo zou ze dan toch eindelijk haar stille liefde voor de Prins kunnen openbaren.

Ondertussen had de Prins zijn antwoord op een mooie rol neer gepend. Hij had moeite gedaan om toch een beetje mooi en leesbaar te schrijven. Er zaten wel wat vetvlekken op maar ja, hij zou die wel wat camoufleren met zegellak......
Dit is wat hij schreef:
.........................................

Wordt vervolgd

Lees verder!

geplaatst door Naccumbens - 3 reacties



Vorige berichten

Archieven

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be