Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

dinsdag 30 augustus 2011

snurken

Mijn dochters zijn ervan overtuigd : “Alle mannen snurken”.
Wat natuurlijk niet waar is! (voor ik alle mannen op mijn kop krijg)
Maar, raar maar waar, deze stelling wordt door alle mannelijke exemplaren in ons huis bevestigd.

Hun papa was international snurk kampioen. Hij deed zijn ogen nog maar dicht en daar was het al: ronk, ronk, ronk. In de auto, in de zetel, in bed, …, overal. Ook in het vliegtuig: een medepassagier vroeg hem ooit bij het uitstappen: “Vous avez bien dormi ?”

Ook hun broer is het bewijs dat hun stelling klopt. Zijn tweelingzus komt regelmatig ‘s morgens naar beneden met de mededeling : “Mama, Pieter had het weer erg zitten vannacht, zo’n geronk, ik kon er niet van slapen”.

Dit weekend hebben we een volwassen kater uit een kattenasiel gehaald en wat hoorden we gisteren in de zetel ? Ronk, ronk, ronk.

Mijn dochter van 9 had onmiddellijk haar besluit gemaakt : “Ik ga nooit bij mijn man slapen.”.

Toen ik haar zei dat dat juist de bedoeling is als je getrouwd bent en dat ze anders geen kindjes zal krijgen, antwoordde ze onmiddellijk : “Om kindjes te krijgen moet je toch niet samen slapen, maar alleen maar samen sexen. Dus ga ik eerst sexen en dan apart slapen”.

Ik heb nog wat werk aan de winkel ivm de opvoeding van de kinderen !

Lees verder!

geplaatst door Annie2 - 1 reactie



maandag 29 augustus 2011

Honden en honden

Een viertal jaren geleden diende ik mijn trouwe viervoeter te laten inslapen. Het was een moeilijke en pijnlijke beslissing, maar noodzakelijk. Ik had haar dan ook vast toen zij verlost werd uit haar uitzichtloze voortbestaan. Hoe raar ook, maar het was een zeer intens en toch mooi moment. Wij hadden samen ons leven gedeeld. Ik had haar zien geboren worden, haar min of meer opgeleid, samen ontzettend veel plezier gemaakt, kwade en slechte momenten verteerd, en zij was oud geworden en werd getroffen door die onomkeerbare ziekte.

Zij was mijn eerste hond. Het was een teefje, met een ontzettend sterk jachtinstinct en de perfecte neus. Ik jaag niet. Gelukkig woon ik vlak bij een bosrijke omgeving, waar zij dus dartel en springerig haar jeugd doorbracht, en waar wij ontelbare uren samen gewandeld hebben. Mijn hond bracht mij veel dichter bij de natuur dan ik ooit was geweest.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat ik eerder gemakkelijk contact opneem met dames die ook hondenliefhebster zijn. Op een vacantiedag had ik dus een date met een dame en haar hond, om samen te wandelen in een uitgestrekt bos. En eerlijk, ik verheugde mij daar op. Uiteraard omwille van de date, maar ook omwille van het contact met de hond.

Ik stond al even te wachten op de afgesproken plek aan de rand van het bos toen zij aankwam in een 4x4 van Japanse makelij. Ik was gekleed in jeans met rubberen laarzen en een waterdichte blouson. De dame wipte uit haar hoge zitpositie en bleek dezelfde outfit te hebben gekozen. Zij zwaaide even met de hand, en liet haar hond uit de wagen. Zij tilde het kofferdeksel open en een grof gehaarde, donkerbruine hond sprong bliksemsnel uit de wagen en schoot als een pijl uit een boog het bos in. De dame begon dadelijk te roepen en te gillen, waaruit ik kon afleiden dat het dier “loebas” heette. Intussen kwam zij, al schreeuwend als een sergeant, naar mij toe.

“ Aangenaam” “ Ook aangenaam”. Ik keek met een wat schichtige blik in het rond of ik de hond niet zag. Zij hield een lederen lijn in de hand. Zij begon te fluiten, op diverse toonhoogtes, dan weer te roepen, en plots stormde de hond met een schofhoogte van minstens 50 à 60 cm en minstens 30 à 35 kilo uit het bos, recht op mij af. En zoals honden wel eens doen, op twee à drie meter afstand, sprong hij recht op mij. In een reflex ontweek de geweldige massa haar, staat, oren en open bek. De dame begon wild te zwaaien met de lijn, Loebas te gillen en kom hier, kom hier…..en tot mijn verbazing lukte het haar het dier aan te lijnen.

Het is geen rashond, maar een kruising tussen een scheper en een wolfshond, een erg intelligente hond. Uiteraard. Het beest had enorme poten en zijn ellenlange tong hing hijgend uit zijn bek, waarin de hoektanden op leeuwenklauwen leken. Wij gingen het bospad op. Loebas begon te trekken en de dame had duidelijk niet goenoeg kracht en gewicht om Loebas in bedwang te houden. Ik nam de lijn over en binnen de seconde werd mijn rechterarm bijna uit de kom gerukt.

Welke woorden of bevelen kent Loebas ? Zit, lig, wacht, neen, verdomme. Duidelijk was dat , uiteraard. Met de grootste moeite kon ik de hond min of meer onder controle houden en na vijf minuten droop ik van de transpiratie. Mijn vriendelijke wandelgezellin vond dat wij intussen ver genoeg in het bos waren, om de Loebas te lossen. Zij knipte de lijn van de halsband en zonder iets te zeggen, schoot Loebas opnieuw de vrij natuur in.

Hoe oud is Loebas ? Bijna twee jaar ! Ben je ermee naar de hondenschool geweest ? Jaja !

Een scheeper en een wolfshond zijn geen jachthonden, verre van. De reden dat Loebas dan ook zo wild tekeer ging en liep alsof zijn leven ervan af hing, was dus zeker niet dat hij aan het jagen was, maar waarschijnlijk eerder de nog hoge mate van speelsheid en misschien het gebrek aan de ruimte om te rennen. Dat laatste was juist. De dame woonde op een appartement. Een zeer ruim appartement met een groot terras. Voor een hond van dat kaliber is dat natuurlijk zoals de bokaal voor een goudvis.

Loebas bleef weg. Er werd opnieuw geroepen en gefloten. Het begon stevig te regenen. De bui ging over in een werkelijke stortvlaag. Ik ging schuilen onder het lover van een grote eik. Het was gutste niettemin van mijn neus. Het hield mijn gezelschap niet tegen. Stoer bleef zij roepen, gillen, schreeuwen, fluiten, zwaaien met haar lijn. Ik suggereerde dat het misschien verstandig was de weg terug aan te vatten. De meeste honden lopen in grote cirkels en pikken dan toch het spoor op om hun terugweg te vinden. Het bleef maar gieten. Na enig overleg vond zij het goed idee ons te splitsen. Zij bleef waar zij was en ik ging terug naar de wagens. Ik zou daar dan op haar wachten. Wij wisselden snel gsm nummers uit.

Ik was geen minuut aan mijn wagen aanbeland en had net een paraplu uit de koffer genomen, als Loebas, druipnat, de haren in natte slierten dansend rond zijn lijf, kwam aangestoven, vol kwijl uit zijn bek. Ergens was ik opgelucht. Alleen wou ik wel per se vermijden dat Loebas terug weg zou hollen, alleen had ik niet en zij wel de lijn om de hond aan te lijnen. Loebas bleef even staan, keek rond, schudde zijn vacht droog alsof een waterval neerplensde, en juist toen hij terug weg wou schieten bulderde ik zijn naam. Loebas verschoot en bleef staan. Ik pakte hem bij zijn halsband en riep gebiedend “ zit”. Dat deed hij. In mijn koffer had ik een koord liggen, een lang touw van op de boot. Ik legde mijn paraplu op de grond, en met één hand nam ik de koord, met de andere hield ik Loebas vast. Ik stak de koord door het oog van de halsband,maakte een stevige knoop en liep met de lengte van de koord naar een dikke boom en spande de koord erom heen. Loebas kon niet meer weg.

Intussen was ik door en door nat. Ik probeerde haar met mijn gsm te bereiken. Geen antwoord. De moed zond mij in de schoenen. Ik stak een sigaret op en schuilde onder de paraplu. Ik belde opnieuw. Toen nam zij op.

Mijn date begon te foeteren dat ik haar hond had vastgebonden aan een boom….en maakte hem onmiddellijk los. Loebas koos het hazenpad en ik koos de vrije baan in de geborgenheid van mijn wagen.

Bestaat er een hondenschool voor mensen ?

Lees verder!

geplaatst door Zozzeke - 4 reacties



vrijdag 26 augustus 2011

Kledijrampreizen


Barcelona was nog geen ramp, maar bijna zat ik met een koffer dameskleding en –lingerie opgezadeld en was intussen mijn kledij door twee samen reizende jongedames aangeslagen. Het zat allemaal in zo’n knaloranje gratis Knack-koffer in ruil voor een abonnement. Gelukkig hadden beide dames en ikzelf de hal met de transportband nog niet verlaten toen de fout werd gezien.

Maar goed, de langere UK trip eiste zijn tol want een warm Barbour jasje had ik nog op de boot en is nadien definitief onvindbaar gebleven. Het equivalent zal ik voortaan uit mijn North Face moeten strippen. Bovendien heb ik na afloop die goeie wollen pull verkeerd gewassen; niet op tijd aan gedacht dat 40 graden nog veel te warm is.
Umbrië liet me alleen maar een parkeerboete en een rekening na voor wat schrammen door weerbarstig struikgewas; voortaan toch maar een full omnium voor zo’n huurauto.
Maar neem nu de Berlijnse beer. Ik had kunnen zweren dat ik dat regenhoedje na de bui nog steeds bij had. Maar waar voor de drommel is het gebleven? Het was 16 jaar oud en kon mijn hoofd nog beschutten. Eindelijk zal ik voor de vervanging eens de raad van een dame kunnen inroepen, al weet ik nog zo goed wat ik op vestimentair vlak wil voor mezelf. Nou, ik weet soms ook heel goed waarmee een dame en haar figuur hun voordeel zouden doen. Het probleem was alleen maar waar ik zo’n dame zou vinden. Een die gelooft dat een man daartoe en tot enige smaak in haar voordeel in staat is. En waarvan ik vind dat zij het waard is.

En dan nog maar eens Spanje: een zonnepetje al even oud als dat regenhoedje ben ik daar nu verloren, struinend door het casco viejo van een noord-Spaanse stad. Nu loopt daar zeker ene mee rond die ook op een toerist lijkt. En een wit hemd met korte mouwen bleef ook in Spanje, achteloos op de omgeslagen lakens klaargelegd om weer aan te trekken. Alleen deed ik dat niet en trok een ander uit mijn koffer.

Een aderlating aan hoofdeksels en bovenkledij is het geworden, en doe daar de Hertz schrammenfactuur nog maar eens bij. Daar moet ik een maand voor werken.
Gedaan voor dit jaar, dat reizen. Het kan er niet meer af.

En ik kan wel zweren dat het de laatste keer alleen geweest is.
Dat is het goede nieuws. Het andere ook hoor: weer een heel stuk Europa gezien in niet aflatende en nooit vervelende exploratie.
Maar als het even kan maak ik nu tijd voor sexploratie. De dame die mijn regenhoedje zal helpen kiezen mag iets méér hebben dan eau de parfum die ik de hele tijd door Spanje heb gezeuld en nergens vergat.

Lees verder!

geplaatst door Ufo



maandag 22 augustus 2011

leeftijd

Deze week vroeg iemand op de site: “In welke leeftijdscategorie zoek je een man? “.
Ja, een moeilijke vraag. Zo’n theoretische vraag.
In het echte leven is toch ook niet het eerste wat je vraagt als je iemand leert kennen: “Hoe oud ben je?”.

Ik, persoonlijk, denk dat leeftijd, binnen bepaalde perken weliswaar, er niet toe doet. Het gaat meer over levensstijl, levensverwachtingen, levensfilosofie, de klik tussen 2 personen, het buikgevoel, …
Iedereen kent wel een voorbeeld uit zijn omgeving dat aantoont dat op liefde geen leeftijd staat.

Maar we moeten realistisch zijn: het blijft een cliché dat mannen ouder moeten zijn dan hun vrouw. En hoe ouder ze worden, hoe belangrijker mannen het vinden om een jongere vrouw te hebben. Zijn we een trofee?

Dames, krijgen jullie ook vooral berichtjes van mannen die (een stuk) ouder zijn? Ikzelf ben 46 en soms vraag ik me af of ik me niet beter inschrijf op de datingsite 50plusmatch.be.

Of let maar eens op het zoekprofiel: hoeveel mannen zoeken een vrouw ouder dan hen? Neen, integendeel, heel veel 40-ers willen alleen een 30-er.

Dus zeker als mannen hun wensen kunnen uiten, zoals op een datingsite, willen ze een jongere vrouw!

Maar, wat is de trend bij de vrouwen? Zouden de vrouwen ook op zoek zijn naar een groen blaadje, als ze kunnen kiezen? Als vrouw heb ik daar natuurlijk geen zicht op. Ik ken enkel mijn eigen profiel.

Vanuit deze theorie zit ik alleen op een eilandje.
Zoals ik al schreef ben ik 46 (ik word vrijdag 47), maar heb nog lagere school kinderen.
Mijn gezinssituatie is dus vergelijkbaar met de situatie van een jonge 40-er of een late 30-er, maar die willen geen vrouw van 46.
Een 50-er die een vrouw van 46 wel ziet zitten, is al helemaal ontgroeid uit de jonge kinderen.

Lees verder!

geplaatst door Annie2 - 5 reacties



donderdag 18 augustus 2011

Geslaaagde relatie met losgeslagen hormonen

Bij de meeste van ons beginnen relaties louter toevallig, zonder vooropgezet plan of duidelijke doelstelling. En dan vragen we ons af waarom het scheidingspercentage zo hoog ligt.

Voordat je als manager van een bedrijf iemand voor een belangrijke post in dienst neemt moet deze persoon vaak door een batterij testen, interviews, screenings, ...Dus waarom zou je voor een relatie beginnen met iemand die je zomaar op straat of in de kroeg ontmoet zonder iets meer van die persoon te weten? Dit is precies de manier waarop velen van ons een relatie beginnen, bij toeval, op gevoel af,...

Vele mensen stelen dan nog eens een extra verkoopshow door zich jaren anders te gedragen dan ze werkelijk zijn. Hierdoor weten we niet wie de andere persoon echt is en bedriegen we ons allen.
Je perfecte partner is diegene di e je zonder enige twijfel, onvoorwaardelijk en absoluut en voor altijd in je leven wilt. Er is geen reden om te haasten. Leeftijd speelt geen grote rol meer en er zijn meestal toch genoeg mogelijkheden of oplossingen.

Bij het kiezen van een partner voor de lange termijn is een goed beoordelingsvermogen nuttiger dan emoties en gevoelens. Als we in een roes van verliefdheid verkeren worden onze hersenen “vergiftigd” met een cocktail van chemische stoffen zodat we nog moeilijk een juist oordeel kunnen vormen over de andere persoon. Een slechte relatie kan grote gevolgen hebben en in je leven diepe sporen nalaten.

De verstandigste manier om een goede levenspartner te vinden is om op dezelfde wijze te werk te gaan als wanneer je een belangrijke persoon in dienst zou nemen en gebaseerd op wat je met je verstand kan vatten. Op lange termijn zullen verstand en gevoel zich toch moeten verzoenen.
Je laat je leven toch niet omleiden omdat je hormonen je verleiden?

Lees verder!

geplaatst door A_Friend - 2 reacties



dinsdag 16 augustus 2011

Mijn dochter van 7

Mijn dochter van 7 is verliefd.
Al 4 jaar lang.
In de 1ste kleuterkas was ze stapelverliefd op Mathias. Als ze hem zag straalde haar
gezichtje. Haar ogen spraken boekdelen. Op de speelplaats was ze altijd in zijn buurt.
In de klas liep ze om naast hem te kunnen zitten. Het stond vast ze gingen samen
trouwen.

Maar na de eerste kleuterklas viel haar wereld in elkaar: Mathias veranderde van
school.

Gelukkig wonen we in dezelfde gemeente en lopen ze elkaar regelmatig tegen het lijf.
Letterlijk dan. Want als ze elkaar zien, beginnen die oogjes weer te blikken, volgt er
een big smile, vliegen ze rond elkaars nek en volgt er altijd een spontane dikke kus.
Vorige maand zaten samen op sportkamp en deelden ze hun boterhammetjes.

Zo’n onschuldige en onvoorwaardelijke liefde, dat is toch zo mooi en daar kunnen we
als volwassenen alleen maar van dromen.

Lees verder!

geplaatst door Annie2 - 1 reactie



dinsdag 16 augustus 2011

Spaanse schonen

Excuse-me je, om het met Paul Marchand te zeggen. Ik ben aan het eind van mijn reis en mijn latijn. Mijn Spaans is ook niet meer je dat en ik had vanmiddag nog niet gegeten maar ben er in geslaagd om in bilateraal Spaans een late maaltijd te bestellen. En heb de hele fles wijn soldaat gemaakt. Er intussen aan gedacht om toch maar dat boek te beginnen schrijven, maar neen, de werkelijkheid gaat me te rap. De eigenares, een blonde stoot, zat ook op dat terras, met steile enkels en een wolk haar die haar bezonnebrild gezicht verborg en een Venetiaanse tuniek die haar borsten ingepakt liet.
Tenminste zoals ik me een Venetiaanse tuniek in opvallende kleurenvlekken voorstel. Nee,I didn’t get the full picture. Af en toe sloeg ze een klad haar opzij en loenste vanachter haar zonnebril in mijn richting. Als de baas even van haar tafeltje weg was;of verbeeldde ik me dat maar? Om het even; een vreemdeling die tegen kwart na vier nog komt eten trekt allicht aandacht. Een koppel achter mij zei tegen de ober dat het toch laat was om nog te komen eten, zelfs voor een Engelsman. Daarvoor hield de mannelijke helft me, al had ik geen woord Engels gesproken en alleen maar pogingen gedaan om het enkel gesproken culinaire Spaans te verstaan en te pareren. Nog wel met een keuze die me zelf beviel, al hield ik mijn hart vast voor de afloop. De helft van de azuurblauwe fles water liet ik achter; daaraan laat ik me niet kennen zoals het koppel dat vlak voor mij het etablissement verliet. Het uitzicht over Bilbao zal ik straks wel vastleggen. Eerst douchen en misschien een tukje doen want hier was ik een week eerder al. Het laatste uur van mijn verblljf toen liep ik naar Hertz om die auto op te halen. Voor mij uit liep een jongedame die onder haar tot halverwege het kontje reikend tricootje niks aan bleek te hebben maar gewoon body-painted was in wat er als afgewassen jeans uitzag. Want zelfs de naad van een slipje was niet te bekennen, en ook geen rimpel jeans stof. Toen ik naar haar enkels keek boven haar lage laarsjes, zag ik mijn vergissing in. Een vriendin wist te melden dat dit ‘skinnies’ zijn’. Nou, skinnies of blote reet, als je bij elke stap dat kontje tien graden over en weer ziet slaan is het me eender. Jammer dat Hertz zo vlakbij was. Wat een Ford Fiesta of gelijkwaardig heette bleek tenslotte een Kia. Niet zo’n zuipschuit als ik 2 jaar geleden in Schotland had, en ook de muziek klonk beter.
Eigenlijk heb ik zin om aan dat boek te beginnen. Niet dat over mijn leven, waarvan sommigen zeggen dat ik het zou moeten schrijven. Ik ben geen herkauwer. Wel zou ik een smeuïge roman kunnen schrijven over iets wat ik zelf ooit heb moeten en mogen ontrafelen. Met intrigue en vreemd overlijden en (denk ik daar toch bij) sekstoestanden onder familieleden. Ja hoor het speelt in de negentiende eeuw en uit niets blijkt dat de tijden veranderd zijn. Mensen zijn altijd al gedreven geweest door frustratie en hartstocht. Ik maak geen uitzondering. Frustratie en verlangen zijn zelfs de muze van kunstenaars geweest. Al ben ik geen kunstenaar. Ik schrijf gewoon maar op wat me door het hoofd komt en in de pen vloeit.

Lees verder!

geplaatst door Harry - 2 reacties



maandag 8 augustus 2011

De indiaan lacht


Een jaar ging voorbij. De indiaan zwierf over de jachtvelden en over de hoogten waar nog sneeuw lag. De hoop in zijn hart hield hij smeulende tot de lente aanbrak en hij met zijn zoon de verre trek zou maken in de woeste streken waar bleekgezichten weg blijven.
Op een dag stond de indiaan voor een rivier waar hij eerst zijn dochter zou zien om dan de rivier over te steken naar de hoogvlakte waar hij zijn zoon zou treffen voor hun jaarlijkse trek over de jachtvelden. Toen hij ook haar man zag en hun twee papoozes, sprong zijn hart op. Samen liepen ze langs de rivier op zoek naar een ondiepe plaats om die over te steken. Node maakte hij zich uit hun omarming los om weer elk hun weg te gaan. Een dagreis verder trof hij op de afgesproken plaats zijn zoon en vertelde over de ontmoeting.
De volgende morgen begonnen ze samen hun trek over de jachtvelden waar al een vroege zomer was ingezet in wat nog maar lente heette. Vaak zwijgend elkaar verstaand vonden zij de paden die hen dagenlang weer dichter bij elkaar brachten in het genieten van de wijde zichten over de prairie aan de voet van de heuvels.
Zij spraken geen woord over de blanke squaw, al wisten zij beiden van haar plannen om een wig te drijven in de bloedband met hun dochter en zuster. Want zij wisten ook hoe de blanke squaw wankelde op het voetstuk dat zij had beklommen en waarop zij behalve zichzelf nog maar één steunpunt over hield. Met het tuimelen en haar val, ooit wel eens, wensten zij niets te maken te hebben.
Hun weg die zij deze lente samen gingen was mooi en had elke dag de inspanningen bezegeld met een dronk aan zelf hervonden bronnen, en bij het vuur met een mijmering over samen beleefde omzwervingen, deze lente langer dan ze het voorbije jaar waren.
Ongeduld was de indiaan van de rug gegleden nu hij ook de papoozes van zijn dochter had geaaid en over hun gitzwarte haar had gestreken.
De dag zou komen dat het geen geheim meer kon blijven voor de blanke squaw.
Toen de indiaan weer was teruggekeerd was het zover en liet zijn dochter hem het nieuws weten.
Dat maakte de indiaan blij, maar tegelijk bezorgd dat zijn dochter nu mee uit evenwicht zou raken door het wankelen van de blanke squaw. Maar ook blij dat die daardoor kracht zou missen om tegen de wig te blijven slaan.
De zomer vergleed in minder mooie dagen dan de lente gebracht had.
Weer zou de indiaan zijn dochter met haar man en de papoozes zien aan de rand van het grote zoutmeer. Zo slecht was het weer geworden dat de papoozes in de wigwam sliepen terwijl erbuiten bij het vuur de vredespijp werd doorgegeven en elk een raad ten beste gaf om de rest van het jaar vredig door te komen spijts de kramp bij de blanke squaw.
De indiaan dacht er nog zo weinig mogelijk aan. Eerst zullen de bomen hun bladeren verliezen en daarna komt misschien weer verse sneeuw. Nog maar twee seizoenen verliepen maar de indiaan heeft al meer vreugde gevonden dan in het hele jaar voordien. De indiaan blaast tevreden een rookkring de lucht in. Hij glimlacht om gevonden geluk. En de indiaan lacht om de kwel die niet hem meer treft maar de blanke squaw in haar levenskramp om wat zij denkt te verliezen.
De indiaan kan alleen nog winnen. Het valt hem in de schoot zoals een rijpe appel.
De indiaan glimlacht nog als hij, bij het vuur, het hoofd neerlegt voor een slaap waarin zijn oude droom zich jong weet als een dartel mustangveulen.

Lees verder!

geplaatst door Harry



vrijdag 5 augustus 2011

Walking….en beschaamd aankomen


De zomer had ik in de lente al,zoals iedereen. Geen zonnebank nodig, en het bruin gebakken. Horizontaal liggen niksen, de blik op het uitspansel in lichtblauw met witte streepjes. Een krant lezen tot ze er verwaaid bij ligt. Muziek in de oortjes. De deurbel negeren, gesteld dat die overgaat. Eten als ’t past of als de honger knaagt. Rond vijven of zessen een dutje, nog steeds in het zonnetje of, als die zich weg stak wat zelden gebeurde, even in bed soezen. Fitnessen als mijn lendenen stram werden. Douchen, nog eens buiten komen en een bolleke drinken, of een koffie naargelang het uur en de spijsvertering. Als er niemand is om tegen te zwanzen, maar weer op huis aan en wat zitten chatten. De wat jongere dames ‘schatje’ noemen of ‘dame’, naar gelang hun profiel en aard en in de chatkamer gegeven en getaxeerde reacties. Het plezante is als je daarmee meteen de juiste toon treft. Het geeft niet om ouder te zijn, want als je het er maar vingerdik op legt weten ze wel dat het waarderend plagerig is en vrijblijvend genoeg voor een mengsel van halve ernst en hele luim. En aanstekelijk werkt het ook nog. Want als de andere dames dat zien dan zijn ze ook meteen mee. Het schept vertrouwen, zo nodig of gewenst. Je wordt dan ook vaak privé aangeklikt, niks meer in verband met wat daar in die chatkamer gebeurt. Dat is dus nog een ander chat-aspect, en nog beter merkbaar is dan de reactiesnelheid en teneur bij de dame in kwestie.

Intussen was ik al een tijd aan het reizen geslagen. Op alle soorten van manieren. Trains, planes and automobiles….
Walking on own feet, trage maar grondige exploratie van streek en landschap.(Blog: Heerlijk traag). Elke dag hopen dat het weer blijft wat het is: niet te warm, met wat bewolking; een buitje mag nog wel, een warmer dagje ook. Elke dag ontmoet je al eerder bekende walking men and women; soms op het pad, soms in je pleisterplaats voor de nacht. Pleisterplaats zeg dat wel. Sommigen hebben pleisters hard nodig : de Compeed gaat van hand tot voet. Een Nederlander uit Utrecht verscheen piekfijn uitgedost met witte Gore-Tex broek aan het ontbijt en trok voor het buitengaan nog een stel dure beenkappen aan ook. We zagen hem ’s avonds niet aankomen, maar snoven zijn relaas bij ’t ontbijt: tot boven zijn knieën in de bog gezakt, dada witte broek, en dan nog de beenkappen onderweg verloren ook! Nou moe! Anders best wel een leuke kerel. Australiërs en Spanjaarden liepen er ook rond, Duitsers ook; maar Fransen,nee hoor,die vinden het UK te raar of te nat.
Walking is altijd heerlijk, zelfs waar het een hele dag inspanning kost. Je komt op plekken met schitterend uitzicht waar geen auto ooit bij kan. En eindelijk snap je waarvoor die keurig gestapelde hoge steenhopen en –kegels dienen: om aan de lijzijde uit de wind te zitten als je de lunch uit de rugzak opdiept. Het wordt anders beweerd, ik weet het, maar het echte doel weten ze toch niet en ik hou het bij mijn uitleg. Voilà, die is tenminste nuttig.
En na een week of twee hard werken er alweer voor een paar dagen op uit naar Umbrië. Assisi lijkt geen steen veranderd in 50 jaar. En nu, ook weer voor een paar dagen, net terug uit Berlijn; ook 50 jaar geleden. Onveranderd is de Kurfürstendamm met de Gedächtniskirche, maar het Oost-Berlijn dat ik toen bezocht lijkt in niets meer op Berlin-Mitte vandaag;het Museum-Insel nog wel,en zijn inhoud ook die ik me nog herinnerde. Eine Reise wert.
Maar beschamend is het aankomen in Zaventem.
Eerst hoef je aan buitenlanders uit te leggen dat die kilometer lopen en hup naar onder en hup weer naar boven en dan alweer een paar honderd meter roltrottoir, waarna een taxfree shop weer door laveren, goed zijn voor ongemerkt passeren van tijd om “dadelijk” je koffer op de transportband te vinden. Als je niet te vlug gestapt hebt, uiteraard. Zij merken op dat ze dat nog nergens ter wereld hebben gezien, en het is nog waar ook.
En dan vragen ze naar het station. Volg ons maar naar beneden, zeg je dan, want je weet waar ze al jaren aan een van die twee perron zitten te klooien in iets wat toch maar een lelijke onderaardse krocht blijft. Warempel heeft dat ‘station’ één ticketautomaat; alleen kan je er met noch geld noch betaalkaart een ticket uit krijgen tot het ding je vriendelijk verzoekt je kaart maar terug te trekken. Tijd doen verliezen tot je van armoe achter in de rij voor een loket gaat staan aanschuiven voor een ticket en intussen wel een trein hebt gemist, dat is hier het sterke punt. Hé meneer Schouppe, laat toch een zak over zulke ‘automaat’ trekken ! Het is daar niet de Grote Markt of Manneken Pis hé, en dus oninteressant om er lang te toeven!
Het is ronduit beschamend om terug aan te komen in je eigen land in gezelschap van buitenlandse toeristen die zoals jij gebruik willen maken van openbaar vervoer, en ook nog uit te moeten leggen dat het land al dik een jaar geen regering heeft maar dat dit helemaal niet hindert omdat er nog vier andere zijn! Trek een zak over je kop meneer Schouppe (ik moet dat als Belg ook beginnen doen uit schaamte)!
En schaf misschien naast een resem verkeersborden ook tussendoor nog wat treinen af. Dat zijn er dan weeral enige minder die we kunnen missen terwijl we voor een ticket buitensporig aanschuiven in een onderbelichte spoorkrocht die ‘Brussel-Nationaal’ heet.

Lees verder!

geplaatst door Harry



woensdag 3 augustus 2011

Het veelbelovende contact

Een warmte-onweer kan in de zomer de grootste hitte blussen,
net zoveel keer trekt de dreigende storm voorbij zonder zich te laten gelden.

Ik hou van warmte, maar kick op stormen.
En ook al heb ik het oog blijkbaar gemist, ik heb genoten van de druppels

Op naar het volgende (al dan niet oppervlakkige) contact?

Lees verder!

geplaatst door Galibier



dinsdag 2 augustus 2011

Let’s get dirty

Zei ik dirty? Ik bedoel thirty... en misschien is de weg naar thirty wel dirty.

Om later niet met een grijze paardenstaart op een Harley achter 20jaar jongere meisjes aan te scheuren, kan ik beter nu actie ondernemen denk ik zo.
Laten we met andere woorden nog eens zot doen nu het nog kan zodat het zich later niet op me zal wreken.

Het klinkt misschien allemaal heel cliché maar ik ben er heilig van overtuigd dat als je het er nu niet van neemt, je later zotte dingen doet in je midlifecrisis.
Ik hoef maar naar mijn onderbuur te kijken. Grijze man, kon m'n vader zijn, weggegaan van z'n vrouw voor 'the good life', geld genoeg, cabrio van een luxemerk, zeer regelmatig uitgaan en elke 4 maand een andere vrouw die hij ergens met de nodige show opscharrelt.
Is ie gelukkig? Ik denk (lees: weet zeker) van niet. En hij is lang niet de enige. Ik wil echter mijn leven niet laten herbeginnen binnen 20jaar.

Nu bepaalde eens zotjes doen, even op het maximum leven, dromen najagen, zodat er later geen behoeften meer hoeven ingevuld worden.
Goed plan? Ik denk het wel.

Rest me nu nog "op het maximum leven" te definiëren, and I'm good to go.
De ultieme fantasieën die spontaan in me opkomen zijn: over vuur lopen, duiken in de mooiste koraalriffen ter wereld, een wild dier afmaken en zelf slachten (je weet nooit voor wat het kan dienen), met een Harley route 66 doen, het regenwoud zien, make love with a perfect stranger, uit een vliegtuig springen, op een filmset terecht komen, een kebabzaak overvallen en de buit teruggeven, de partner van je leven vinden en weet ik wat nog.
Ook al doe ik negatieve ervaringen op... tjah dat is het leven, het is de ervaring die telt.

Now, let’s get dirty!

PS, levenswijzen en ervaringsdeskundigen mogen (moeten) reageren.

Lees verder!

geplaatst door Lanoz - 1 reactie



Vorige berichten

Archieven

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be