Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

donderdag 23 februari 2012

Gekscheren

Carnaval is zo’n prima gelegenheid. Een masker op zetten maar toch geen bord voor de kop hebben.
Eens iemand goed haar of zijn zaligheid geven en er bij voorbaat verschoond voor zijn.
En achteraf : O ja heb ik dat gezegd? Het was carnaval, ik was zeker al wat teut. Dat doe je natuurlijk niet met vrienden of met wie je nauw aan het hart ligt.

Al een paar jaren is het carnavalweekend goed om op stap te gaan met iemand die me nauw aan ’t hart ligt. Weg wezen, want in mijn straat is het kabaal dan niet te harden. Op citytrip met mijn bloedeigen dochter. Jarenlang kon ik dat niet, al wou ik het nog zo graag. Zelfs een gewoon contact was onmogelijk. Ja, die moederband kan ik natuurlijk niet uitspelen want ik ben een man. Een vader. Vaders hebben altijd prijs als er in klappen te delen valt. Ik ken het klappen van de zweep. De goede wil, die raak je nochtans nooit kwijt; zeker niet als het om je kind gaat.
Je kan nooit zelf iets doen of willen dat hen pijn kan doen. Wel pleeg je passief verzet als je merkt hoe een moeder haar kind psychologisch misbruikt. Niet dat je verzet iets uithaalt, want vrouwe Justitia is blind. De pijn en de tranen verbijt je maar, want mannen huilen niet, zegt men. Je kind kon net zo goed dood zijn, maar je weet dat het leeft, jezelfs nodig kan gehad hebben maar van jou is afgesneden als was je een met gangreen aangetast stuk dood vlees. Toch sluimert nog de hoop. Je inmiddels geliefde is een paar decennia later ook dood. Intussen tiert alom het internet en ontdek je het bestaan van dating sites naast Facebook en MSN dat je wel al kende maar nog nooit had gebruikt. Naar je kind dat leeft maar net zo goed dood had kunnen wezen googelde je natuurlijk al vaak, maar behalve vermelding in het dankwoord van een thesis had je niets gevonden. Tot die dag dat Facebook je haar naam en foto in het gezicht smijt.
Langzaam herstelt je verscheurde wereld zich en laat het weer openen van je hart je zelf dichtgeschroeide wonden zien. Schrijnend is dat het zich uit eerste gesprekken aftekenend beeld slechts bevestigt wat je altijd dacht en wist maar waartegen je nooit echt iets hebt kunnen doen.
En dat je dat dan maar zegt, al is het eigenlijk niet meer nodig, omdat het geen pijn meer kan doen. Ook niet bij haar, die juist de uitweg uit haar pijn heeft weten te vinden. Als zij ‘je moet mama wel haten’ zegt, vertel je hoe -om niet zelf kapot te gaan- je enkel nog een met totale onverschilligheid gepaard medelijden kon hebben met zo’n zielig stuk moederkloek dat haar kuikens misbruikte om zichzelf warm te houden.

Het was nu carnaval, en niet ik maar dochterlief is er zelf over begonnen, maar tussen haar gekscheren welden tranen op omdat zich de geschiedenis herhaalt en de moederkloek het haar kuiken van weleer kwalijk neemt dat zij weer op het oude erf scharrelt.
Ik gekscheerde dan ook maar, over wat geen pijn meer kan doen eenmaal het ei gelegd is.
En we hebben weer eens afgesproken voor een sublieme muziekervaring waaraan tranen van ontroering nog beter besteed zijn.

 


geplaatst door Harry - 5356 keer gelezen

beoordeeld 4.67/5 (12 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.be zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be