Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

donderdag 25 oktober 2012

De oortjesmaker

Ze waren vrienden van kindsaf, woonden in ’t zelfde dorp, in dezelfde straat twee huizen en hoven naast mekaar met een poortje ertussen.

Ze groeiden samen op, gingen samen naar school, studeerden samen af.

Edward, Ward dus en Albert, Bertje waren boezemvrienden.

Ze gingen samen naar de kermissen en liepen achter dezelfde meisjes.

Elk won overtoer en ze namen mekaar niks kwalijk.

Tot Helene kwam, Leentje.

Ze was de dochter van mijnheer en madame Accident-Parazard.

Het waren walen en mijnheer was directeur in een chemische fabriek, drie dorpen verder. Dat stonk een beetje en daarom woonden ze hier, in een villaatje langs een stille straat.

Madam sprak gebroken vlaams met de meid en de boeren en die vonden dat tof. Ze deed tenminste haar best.

Leentje was op het dorp naar school geweest, bij de nonnekes en toen op internaat in de walen om haar frans en manieren te leren.

Toen ze terugkwam was ze nog juist dezelfde, want dat hadden de nonnekes er niet uit gekregen: ze was schoon en lief en zag de jongens geren.

Als het ergens kermis was en Leentje was er, vochten de boerenpummels haar en pluim en liepen met een bloedneus en gekloven lip ter hare ere.

Ward en Bertje deden er flink aan mee.

Ze was het schoonste meiske van het dorp, een blonde krullenkop met alles genoeg en op de juiste plaats, een lachske om een plaasteren heiligen te doen smelten, misschien niet zo slim, maar wreed lief, en ge kunt niet alles willen nietwaar.

Ze deden allebei keihard hun best en Ward won.

Papa vond “Edward een goede partij”, zoon van een handelaar met voorzicht en “bien elevé”.

Bertje liep een paar dagen brommig maar toen legde hij zich erbij neer en de vriendschap ging voort zoals vroeger.

Maar ergens bleef het toch wringen en zocht hij een mogelijkheid om Leentje te winnen.

Ze trouwden, Ward nam de zaak van zijn vader over en ze bleven wonen in dezelfde straat, naast mekaar.

Ward had dus de zaak en moest daarvoor een dikke maand op reis.

Hij nam geroerd afscheid van zijn vrouwke, ze weende een beetje en hij vertrok.

Op een avond in de eerste week, kwam Bertje langs.

Ze praatten eerst een tijdje over de geburen, het weer, de reis van Ward en toen sprak Beertje.

Leentje, begon hij toen, het is toch wel heel gevaarlijk dat Ward juist nu op reis is gegaan.

Ze schrok een beetje. Hoe bedoelt ge, vroeg ze toen.

Ja, antwoordde hij, Gij zijt toch in verwachting nietwaar.

Ja, bloosde ze.

Iedereen weet toch dat een kindje verwekt en afgewerkt moet worden.

Nu hij op reis is, hoe zal hij dan het kindje kunnen afwerken. Ik vind het toch een groot risico.

Hoezo vroeg ze ?

Iedereen weet toch dat als ge een kindje verwerkt, het ook moet afgewerkt worden. Alle dingetjes die bij een kindje horen moeten er toch aangezet worden.

Leentje schrok.

Teentjes, vingertjes moeten er toch een voor een aangezet worden.

En wilt ge dan een kindje wat zonder oortjes geboren wordt, omdat Ward nodig op reis moet gaan.

Nee dat wilde ze natuurlijk niet.

Maar Bertje verklaarde zich bereid om als trouwe vriend, wat Ward onafgewerkt had achtergeladen voort af te werken.

Leentje vond dat heel vriendelijk en zelfs een goed gedacht.

Diezelfde nacht nog hebben ze er de twee oortjes en het neusje aan gezet.

Elke avond sloop Bertje door het poortje en werkte vlijtig voor.

Een kindje heeft veel vingertjes en teentjes en het was een hele karwei die hij met grote vlijt uitvoerde.

Soms geraakte hij niet verder dan twee vingertjes per nacht maar op de nacht van zaterdag op zondag hebben ze het hele rechtervoetje, alle vijf de teentjes afgewerkt.

Leentje vond het heel knap van Bertje en bewonderde hem geen beetje om zijn plichtgetrouwe ijver.

Na goed een week bleef er niks meer te doen, maar toen vroeg ze: Hebben we het kleine teentje van het linker voetje niet vergeten.

Ze was dus beter van aannamen dan hij gedacht had.

Ik weet het echt ook niet meer zeker, antwoordde Bertje.

Ze hebben dat kindje toen nog zoveel teentjes aangezet, dat het waarschijnlijk voetjes tekort zou komen.

Leentje vroeg hij toen, wat wilt ge dat het is, een jongentje of een meisje.

Zij wou liefst een jongentje.

Dan moeten we er toch ook een piemeltje aanzetten antwoordde hij en voor alle zekerheid deden ze dat dan maar twee keer.

Op een avond, in de derde week deed Leentje een ontstellende ontdekking: Bertje, stel dat het een tweeling is.

Ja, dat was natuurlijk een risico dat ze konden laten lopen en plichtsbewust zijn ze toen maar van voor af aan herbegonnen, aan het tweede kindje.

Een paar dagen voor Ward zou thuis komen, was dan ook het tweede kindje volledig afgewerkt.

Leentje, zie Bertje nog, zeg hiervan maar niks tegen Ward. Hij zou zo beschaamd zijn dat hij jou zo achtergelaten heeft.

Nee, nee, ze zou er tegen Ward niks over zeggen.

Die kwam dus terug van zijn zakenreis, na een dikke maand afwezigheid en begon zoals het betaamd, voort te solderen aan het komende kindje.

Leentje dacht eigenlijk is het al wel af, maar het zou toch ook een drieling kunnen zijn.

Het viel haar flink tegen dat er zo traag aan werd voortgewerkt, maar ze was er gerust in, Bertje had er goed voor gezorgd.

Het kindje is gezond en wel geboren en Leentje heeft heel nauwkeurig de vingertjes en teentjes geteld.

Er was maar één probleempje, het was een meisje.

Misschien was dat “piemeltje aanzetten” toch niet zo goed gelukt, maar ze hadden hun best gedaan.

Toen Maman zegde dat het kindje het neusje had van Edward heeft eens gelachen.

Volgens haar had die het neusje van Bertje, want ze wist wel beter.

Bertje zweeg er verder over zo zijn mannen.

Maar Leentje moest het toch aan een vriendin vertellen, zo zijn vrouwen.

Die lachte eerst eens efkens, maar toen Leentje de kwaliteiten en ijver van Bertje een beetje beter omschreef, luisterde ze toch heel geïnteresseerd.

Zo kwam het dat hij, zonder het te willen in het dorp en de wijde omgeving als bekwame oortjesmaker bekend werd.

Hij heeft dan ook regelmatig een aanstaande moeder moeten uit de nood helpen en soms was de moeder geen eens een aanstaande.

Hij heeft zijn reputatie in ieder geval eer aan gedaan en nooit een moeder in de kou laten staan.

Een ding moet gezegd worden, Bertje heeft altijd heel goed werk geleverd, want er is op het dorp geen enkel kindje geboren, zonder oortjes.


geplaatst door Vertel - 4803 keer gelezen

beoordeeld 2.08/5 (12 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.be zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be