Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

dinsdag 6 november 2012

November

’t Is nu november, normaal om er weer aan te denken. In die maand was zij terminaal en was het eigenlijk al te merken dat zij dood aan het gaan was. Maar wie er dagelijks dichtbij staat merkt dat vaak niet. Een mindere dag, denk je. En ja ze gaat globaal wel achteruit, maar elk paar mindere dagen lost wel altijd weer op. In een globaal slechtere periode natuurlijk, maar je merkt alleen de ‘mindere dagen’.
Manhaftig ging zij dood in de kliniek; twee dagen erheen waren genoeg.
Lezen ging niet meer. En zeg nu zelf, als je geest geen voer meer krijgt dan ga je toch dood, niet ?
Het boek waarin zij laatst las ligt nog altijd op dezelfde plaats. Ik zal het niet lezen. Over een jaar of vier misschien eens.
Vier jaar ook is het nu geleden. Onder haar ziekte heeft het samenzijn nooit geleden. Integendeel won het aan kwaliteit. Kwaliteit die plots weg viel. Het grote stille gat in huis dat je onbewust dicht door luidop te praten alsof zij er nog was. Je betrapt er jezelf op want het is te laat. Dingen die je beter nog gezegd had toen zij er nog was. Maar het duurt weken eer je dat kan laten.
Je gaat dieper in de dingen die je afleiden of vreugde bieden: muziek, kunst, natuur.
Zonder gezellin ontbreekt er nochtans wat aan.
De vakantiefoto’s weer doornemend, valt het je plots op in deze van dat jaar waarin je twee keer die geliefde vakantiebestemming aandeed: deze van mei laten het nog niet zien, maar op deze van september liegen haar gelaatstrekken er niet om. Tweeënhalf jaar heeft het dus maar gekost om een leven te vernietigen.
Dit jaar stond ik pas op Allerheiligen zelf bij haar steen. Op 57 jaar komt de dood onrechtvaardig vroeg, ook al was het leven al mooi geweest. Want met nog meer tijd voor beiden hield het grote beloften in.
Aan mijn kant hou ik die beloften, en tracht ik meer dan ooit te beleven wat we beiden erg smaakten.
Eens zat ik op de laatste rij van het 1° frontbalkon in de Leboeuf zaal te genieten van een concert, met in mijn zak een ticket dat ik niemand had kunnen aanbieden voor de plaats naast mij. Ik had er me een gedachte van gemaakt dat zij op die lege plaats even veel had kunnen genieten.
Een man die ik eerder op het zijbalkon had gezien wou na de pauze op de plaats naast mij komen zitten met een plastic zak waarin hij een filmcamera had. Ik zei hem dat die plaats bezet was; hij riposteerde dat hij eerder gezien had dat ze vrij was. Kordaat maakte ik hem duidelijk dat die plaats niet vrij was want dat ik het ticket ervoor in mijn zak had. Hij keek me niet begrijpend aan, maar ik gaf geen verder commentaar. Ik kon het niet verdragen dat iemand anders zou komen zitten op die lege plaats waarop ik haar aanwezig voelde omdat ik dat zo had gewenst. Een personeelslid verwijderde de man met de opmerking dat hij plastic zakken in de vestiaire moest laten en bovendien niet mocht filmen; kennelijk was hij een bekende gast, een Youtube figuur of zo.
En terwijl ik dit schrijf en Klara me oorstrelend aangrijpt denk ik aan haar die ik al vier jaar mis als immer van muziek meegenietende gezellin. Deze zomer heb ik voor het eerst een foto van haar op de kast gezet. Ik moet die nog kaderen. Maar dat komt wel. Een paar weduwen die ik in die jaren leerde kennen hebben me gezegd dat vier jaren zo de tijd is die er overheen moet gaan. Eerst kon ik hen moeilijk geloven. Een andere muziekgezellin zo nu en dan doet er al 11 jaren over. Da’s lang. Maar ik begin het te begrijpen.

 


geplaatst door Blogics - 4458 keer gelezen

beoordeeld 4.67/5 (12 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.be zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be