Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

maandag 10 december 2012

Jouw profiel

Het schrijven van een profiel blijkt voor velen onder ons een hachelijke onderneming.

Niet iedereen is even taalvaardig en wat schrijf je, wat schrijf je niet.

Uiteindelijk is het toch ons uithangbord, eerste contact en geen enkele winkelier hangt een bord: Hier verkoopt men slechte waren aan een veel te hoge prijs.

We moeten dus beter doen.

Wat schrijven we niet.

Dat we kleine kantjes hebben, die hebben we allemaal en dat weten we wel.

Dat we links en rechts een kras, bluts en buil hebben opgelopen, idem dito.

Dat we grote of kleine stommiteiten hebben uitgehaald, hebben we allemaal.

Dat we een levend mirakel zijn, dat gelooft geen mens.

Wat schrijven we dan wel ?

In mijn actief beroepsleven in een engineering bureau werden alle nieuwkomers, meestal schoolverlatende ingenieurs aan mijn hoede toevertrouwd. Ik had blijkbaar voldoende vadergedrag of geduld om die jongens en meisjes op gang te helpen. Een van onze taken was het uitschrijven van het lastenboek voor prijsvraag. Ik geef hen enkele voorbeelden, verklaar termen en principes en laat ze dan los op hun eerste ontwerp. Na een vluchtige lezing van hun gewrocht had ik steeds dezelfde vraag: Stel jij bent de machinebouwer en krijgt dit document. Zou je dan weten wat je moet aanbieden. Antwoord altijd: nee, dus we gaan samen aan het werk en het tweede is gegarandeerd een stuk beter.

Voor ons profiel staan we er alleen voor, maar de vraag blijft dezelfde: als iemand die me niet kent dit leest, weet hij dan voldoende over mij.

Daar kan ik nog een vraag bijvoegen: geef ik aan hem/haar de informatie die ik van hem/haar verwacht te krijgen.

Soms krijg ik de indruk dat de schrijfster denkt: hoe minder hij weet, hoe beter. Dat is natuurlijk ook een benadering, maar dan moet je niet verder lezen.

We zouden ons bij het begin, 3 vragen moeten stellen en die naast elkaar leggen.

Wie ben ik, wat verwacht ik, wat heb ik te bieden ?

Dan kan ik zo de antwoorden voorspellen.

Ik ben: gewoon, niks speciaals.

Wat verwacht ik : eigenlijk toch maar gewone dingen hoor.

Wat heb ik te bieden: heel veel ?.

Waarom zijn we dan alleen ?

Een profiel zijn geen “schone letteren”. Het mijne staat in telegramstijl, maar ik denk toch voldoende informatie te geven, zonder lange volzinnen. Dus schrijfstijl: eigenlijk onbelangrijk, gooi het er maar in.

De sleutelvragen.

Dit ben ik: omschrijf jezelf een beetje, wie ben je, wat doe je, wat zijn je goede kanten, je interesses, wat houd je bezig. Ben je sportief, houd je van verre reizen of blijf je liever in de buurt. Ikzelf ben geen millimeter sportief, dus wie graag tennist, zwemt, je noemt het maar, kan met mij niks beginnen.

Heb je alle dagen een stel kleinkinderen in oppas die met veel rumoer de boel op stelten zetten. Ik geef maar een paar voorbeelden.

Wie wil ik vinden: een beschaafd rustige man of iemand om de feestjes, festivals en concerten mee af te lopen.

Gewoon een goede vriend om samen dingen te doen of de grote liefde.

Of een gezel op verre reizen en cruises in de Caraïben. Mag een buikje of wil je hem slank.

Dit verwacht ik van een relatie.

Nu zijn we bij de sleutelvraag en eigenlijk zegt dit veel meer over ons dan we denken.

Ik kom steeds terug bij het boek van Mevr. Ponnet wat voor mij een oogopener is. Ik ga het boek niet samenvatten maar slechts de hoofdlijn geven.

Zij deelt relaties en verwachtingen in in 4 hoofdtypen.

De veilige gehechte heeft een relatie zonder geweldige hoogtes of laagtes maar voelt zich goed in de liefde tot elkaar. Dat is 50 % van de relaties.

Het afwijzende type doet zich sterk voor, wil steeds bewijzen dat ze sterk en autonoom in het leven staat. Wil carrière maken en hobby’s beoefenen, steeds opnieuw bewijzen.

Het angstige type heeft constant nood aan bevestiging, twijfelt en is claimend afhankelijk. Wil altijd opnieuw horen: goed gedaan en ik hou van jou. Wil de ander in de buurt.

Het vermijdende type rolt van de ene relatie in de ander. Een opvolging van hoogtes en laagtes maar nooit een stabiele liefdevolle binding. Alles begint goed tot de liefde begint te prangen. Dan lopen ze weg, op naar de volgende grote liefde, zo lang die duurt.

Natuurlijk zijn dit stereotypes en zijn alle mogelijke mengsels en tussenvormen denkbaar en mogelijk. Niemand is 100 % het ene of het andere..

Maar één ding schrijft ze ook heel duidelijk: je kan van type veranderen maar dat is een langdurig en moeizaam proces.

En niet alle types passen bij elkaar.

Veilig gehechten hebben met mekaar natuurlijk geen probleem.

Een afwijzende en angstige zullen mekaar niet aanvullen en voelen zich waarschijnlijk geen van beide goed.

En een vermijdende zou eigenlijk geen vaste relatie moeten beginnen. Dat houden ze niet vol. Wie een rustige, liefdevolle, stabiele relatie zoekt moet dus niks beginnen met een vermijdende. Dat past gewoon niet samen.

Ook vrijheid is een zo rekbaar begrip. Laat ik de ander vrij in zijn/haar hobby’s en interesses of moet ik verdragen dat ze twee weken op vakantie trekt met haar beste vriendin, dat hij regelmatig een avondje doorzakt met zijn vrienden.

En ik moet alweer Mevr. Ponnet citeren: het slagen van een relatie begint bij de partnerkeuze en hoe eerlijker we daarin zijn tegenover elkaar, hoe kleiner de kans op mislukken, alweer een breuk, alweer pijn, alweer een ontgoocheling rijker.

Dus geef je grootste aandacht aan je verwachtingen, die zijn het belangrijkst en zeggen veel over jou of zouden het toch moeten doen.

En dan, goed weggestopt, niet te vinden in het profiel zijn de gevoelige punten. Heeft je partner uit vroegere ervaringen een kwetsuur meegebracht waardoor hij of zij op een onbenulligheid onredelijk zal reageren. Daar kom je pas later achter en soms te laat.

En a.u.b., dames en heren voeg bij je profiel ook een foto. Hoe wil je dat iemand grote interesse in je toont als hij/zij geen eens weet hoe je eruit ziet.

Empathie

Het hoort niet bij je profiel maar het is zulk een verraderlijke contradictorische valkuil in een beginnende relatie, dat ik het er toch wil aanhangen. Empathie, het meevoelen met elkaar dus. Dat hebben we allemaal in meerdere of mindere mate, van graad 0 - Dutroux tot laat ik zeggen graad 150, de super meevoelende man/vrouw, met laten we stellen 100 als gemiddeld.

Laat ik dan een relatie bedenken van een 80 met een 120, niet onmogelijk.

De 120 zal steeds meevoelen met de ander, doen wat hij/zij kan om het hem/haar naar de zin te maken.

De 80 kan het geen fluit schelen, hij/zij wordt verzorgd.

De 120 voelt zich ongelukkig want geeft veel en krijgt weinig.

De 80 zal protesteren bij elke millimeter die hij/zij moet inleveren.

Empathie is macht, maar vreemd, de laagste wint want de hoogste geeft toe, altijd.

En laten de vrouwen niet denken dat zij, door hun vrouw zijn automatisch de meeste empathie hebben. Niets is minder waar. Daarin zijn we mekaars gelijke.

80 en 80 is eeuwig conflict maar gelijkwaardig en kans op geluk.

120 en 120 is een relatie waar we van dromen, ik toch.

Lieve lezers, dit is geen handleiding tot het schrijven van een profiel.

Gewoon de bedenkingen van iemand die er ook vaak mee worstelt, maar hopelijk heb je er iets aan.


geplaatst door Vertel - 5086 keer gelezen

beoordeeld 3.89/5 (9 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.be zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be