Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

dinsdag 19 maart 2013

Ze was mooi

Ik zat aan mijn tweede kop koffie, het buffet in Antwerpen centraal zat aardig vol en velen kwamen binnen op zoek naar een plaatsje, maar de meesten keerden weer en hadden geen zin om bij iemand aan tafel te gaan zitten.

Ik had plaatsgenomen aan een tafeltje voor twee, in een hoek dat me een goed overzicht verschafte op alles en iedereen. En wat is er leuker dan in stilte mensen observeren, niets is zo interessant om ze bezig te zien. Een bont gekleurde massa, met allemaal hun eigenheden, hun maniertjes, hun zorgen en hun nonchalance, onwennig tussen hun soortgenoten, net als ik. Je hebt ze in alle soorten, groot en klein, dik en dun, mooi en minder mooi, verzorgd en minder verzorgd, gekleed met klasse en je hebt er met veel minder klasse, maar niettemin allemaal mensen en ze verdienen allemaal hetzelfde respect.

Wat me opviel was dat ik zat te kijken naar een massa, maar met weinig uitgesproken persoonlijkheid. Je zag gedurig de i-padjes en de i-phone, jassen van H&M, broeken van Diesel, schoenen van Nike en Adidas, af en toe een uitschieter dwars van de massa. Het overviel me toen ik keek en dacht een massa die leeft als een massa, onbewust gegrepen door de handige reclame jongens die hen ogenschijnlijk influisterden wat ze moesten dragen en wat niet, wat in was en wat passé was. En deed je niet mee, dan lag je uit die massa en liep je verloren en uitgestoten ergens alleen.

Op het moment dat mijn hersenen in overdrive waren en al die beelden trachtte te bundelen en ergens op te slaan op mijn harde schijf ergens onder mijn hersenpan, kwam ze binnen een wauw moment dat je adem benam.

Niet zozeer uit paringsdrift, maar enkel de buitengewone schoonheid van het totaal dat mijn ogen streelde. Ik schatte haar rond de veertig, gehuld in een mooi mantelpakje van Dior en een prachtige handtas met een prijskaartje van een kleine auto. Ze was het type vrouw dat ’s ochtends vroeger opstond om haar dagelijks ritueel van opmaak in alle rust te kunnen afwerken.

Ze keek rond, op zoek naar een plaatsje en ze kwam mijn richting uit. Mag ik, zei ze met zachte beschaafde stem, jazeker zet u maar mevrouw, meer kon ik niet uitbrengen. De ober kwam en ze bestelde een espresso en keek even het buffet rond. Het is druk vandaag, drukker dan anders en ze keek me aan, de openingszin was gezegd en we hadden een beleefd gesprek over dagdagelijkse dingen.

De ober bracht de espresso en ze nipte van de koffie op een manier die kunstzinnig was. Ik kom hier alle dagen en dat al tien jaar lang, maar zelden zoveel volk gezien, ja ik heb het ook nog nooit zo druk gezien, waarschijnlijk met de tentoonstelling in de hal van de spoorweg kathedraal was mijn antwoord. Ze praatte zonder ophouden en ik kon alleen maar af en, toe knikken. Ze was manager in een Amerikaanse bank en had drukke dagen met al die beursschommelingen en slecht nieuws over de economie. Het deed haar blijkbaar deugd eens te kunnen praten over andere dingen dan haar job. Ze was nooit getrouwd, had wel een vriend gehad maar dat was al een tijdje geleden en ze pratte maar door en plots viel ze stil en keek me aan, ik zag ogen gevuld met eenzaamheid, ze stond op gaf me een hand en bedankte me voor het gesprek.

Ik had te doen met haar, zo een mooie creatie van de natuur en alleen tussen duizenden, ik volgde haar met mijn ogen tot ze buiten was. Waarschijnlijk ging ze haar dure auto ophalen en reed alleen naar haar duur ingerichte flat, waar ze binnenkwam in een dure leegte en snel een hap at in haar dure keuken en vervolgens nog even in haar duur salon zou zitten en alleen naar tv zit te kijken, om daarna naar een lege badkamer te gaan en haar kleding mooi drapeerde op een lege stoel en tussen dure kille lakens kroop in een te groot duur bed en alleen in slaap viel en gewekt werd door het geluid van een kille wekker en het alledaagse eenzame ritueel terug begon. Terug naar haar job en rijkelijk ingericht kantoor waar ze iedereen moest aansturen en bevelen blaffen, want enkel daar was ze iemand en bij avondval, de ellende weer zijn gang ging. Wat ben ik een gelukkig mens dacht ik , ik heb veel en veel minder, maar ik heb nog mensen waar ik tegen praten kan, iets wat zij niet kende en misschien als ze alleen tussen haar kille lakens lag in stilte van dromen kon. Rijkdom is niet alles.


geplaatst door Lupus1 - 4974 keer gelezen

beoordeeld 3.94/5 (18 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.be zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be