Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

vrijdag 5 juli 2013

*klik*

Veel profielen drukken een intens verlangen uit naar de *klik*. Ook wanneer een date geen vervolg krijgt, krijg je meestal te horen: sorry, maar de *klik* was er niet.

De *klik*.

Ik begrijp perfect wat men wil zeggen, maar ik ben zo helemaal anders op dat gebied. Ik ben geen *klik*mens. Tenzij ik een camera vast heb. Of als ik m’n autogordel aandoe. Dan ben ik best wel klikvast.

 

Als ik een profiel bezoek dan gaat het wel van *klik*. Click-bait profiles. We beginnen te lezen en daar is ie weer, wie wil ik vinden, iemand met wie er een *klik* is. Wordt ook meestal tussen aanhalingstekens geplaatst. Alsof het een soort flesgeest is die bezit van je moet nemen zodra je het eerste oogcontact maakt. Doorgaans verkiest hij die dag dus liever onder zijn kurk te blijven zitten, that lazy sod...

 

We behelpen ons met dit soort van modernistische beeldspraak om onszelf aan te prijzen (ik zoek de *klik*!) en andermans aanbod te evalueren (vind ik de *klik*?). We willen het direct weten en geen tijd verliezen met tiptoeing around potential embarrassement.

 

In het eerste geval wordt de *klik* gebruikt om het onbeschrijfbare weer te geven, het gevoel dat iemand moet geven dat in woorden niet uit te drukken valt. Het profiel staat vol met praktische zaken en things of the bleeding obvious kind – wie in godsnaam zou nu een leugenachtige, respectloze, slonzige schuinsmarcheerder zoeken? Maar *klik* is een handige containerterm die alles wat we echt zoeken samenvat in een voor iedereen herkenbaar concept, maar slechts met minimale aanwijzingen in de rest van het profiel hoe, waar of wanneer die *klik* zich zou kunnen manifesteren.

 

Als er dan onder ‘wie wil ik vinden’, enkel en alleen ‘iemand met wie het klikt’ staat, wil dat eigenlijk zo veel zeggen als: ik organiseer wel een auditie, maar ik weet niet of er wel een acteur nodig is, want het script bevat momenteel enkel een hoofdrol voor mezelf.

 

In het tweede geval is het gewoon een handige passe-partout om iemand wandelen te sturen zonder verdere details. Ofwel omdat je echt niet weet waarom, het ‘je ne sais quoi’ gevoel, ofwel en meestal omdat je je een beetje schaamt om de subjectieve waarheid ongefilterd te uiten.

De zuivere mededeling wil het hoofd verlaten, maar eerst moet hij langs het bureau van de censor die waakt over de sociale aanvaardbaarheid van alle externe communicatie. Deze schudt het hoofd en gaat in overleg met het Geweten, de Goede Smaak en die eeuwige lastpakken van de afdeling Deontologie & Ethiek. OK, het *klik*-protocol wordt in werking gesteld en de mededeling
- sorry, maar nog 1 moment met jouw geëmmer en hersenvocht druppelt uit m’n neus
verandert in
- sorry, maar de *klik* was er niet.

 

Véél beter zo. De inhoud van de mededeling wordt geneutraliseerd in formele beeldspraak, maar mist toch haar doel niet. De subjectieve ervaring van iemands persoonlijkheid wordt niet onbedoeld gecommuniceerd als de objectieve waarheid over die persoon zelf. Iedereen tevreden, want de echte inhoud wordt door beide partijen naar eigen believen ingevuld. ‘Oef, Ik ben er vanaf’ vs. ‘Pfft, die weet niet wat ze mist’.

 

Iedereen bedient zich van beeldspraak trouwens. De rijkdom aan liefdesbeeldspraak die een taal herbergt, vormt voor mij tevens een belangrijk criterium om een taal en de onderliggende cultuur mooi te vinden.

 

In het Frans praten ze b.v. over ‘coup de foudre’, een bliksemschicht die je in vuur en vlam zet als beeldspraak voor liefde op het eerste gezicht. Hou ik niet zo van. De enige bliksemschicht die ik ooit van dichtbij ervaren heb, heeft m’n kot bijna tot op de grond afgefikt.

 

Dan verkies ik Engels boven de mij veel te pompeuze ‘langue d’amour’. Prachtige beeldspraak heeft die taal toch. Sex is that question to which Love is the most beautiful answer. Prachtig toch? Ik hou van het Nederlands, maar die scherpte van formulering en klank...

 

Sommige komen enkel wat anachronistisch over. In love & war... is zo’n bizar spreekwoord. Alles welgenomen, kan een spreekwoord dat liefde en oorlog op dezelfde lijn plaatst qua inzet van middelen eigenlijk wel deugen? Een referentie zeker aan tijden waarin oorlogen as common waren als treinstakingen vandaag en liefde een verpozing tussen de veldslagen door?
En met dat in het achterhoofd, is het dan ‘make love, not war’ of ‘make love like war’? Alleszins, je wil niet wonen naast diegenen die het laatste huldigen, geloof me.

Maar kijk uit voor het rondklooien met vreemde talen als je romantisch wil wezen. Zoals die klassieker toen iemand koste wat kost in romantisch Engels wilde duidelijk maken niet enkel geïnteresserd te zijn in haar euh...primaire en secundaire geslachtskenmerken, dus schreef hij over haar uiterlijk: it’s a whole I’m looking for! Vergeet hij toch wel the silent but very necessary ‘w’ in ‘whole’....

Of ‘Dunglish’-toestanden, waarbij je Engels probeert te spreken terwijl je idiomatisch dicht bij het Nederlands blijft, en Nederlandse woorden ‘valse vrienden’ worden van Engelse woorden. De beste die ik ooit op dat gebied heb gehoord, wil ik even toch meegeven. Het was tijdens een schooltrip naar Engeland in de Tachteriaanse jaren ‘80. We waren met een deel van de klas ergens in een pub verzeild waar working class nog echte working class was. Bij ons groepje zat er een Robert Smith-lookalike, oogschaduw, lippenstift, vogelnest & androgyne outfit inbegrepen. Had net een sigaret opgestoken, zag nergens een asbak staan, en was uiteindelijk wel een propere jongen. Dus trippelde hij voorzichtig naar de toog, waar hij zich dan parmantig opstelde met één been vooruit, één hand in de zij en met de andere z’n sigaret loodrecht omhoog houdend om de astop er niet te laten afvallen. Zich totaal niet bewust van de onvoorstelbaar nichterige pose die hij daarmee had aangenomen, stelde hij de in mijn oren werkelijk onsterfelijke vraag:
- Can I have something to put my ass in?
De Onslow-achtige barman keek hilarisch verbluft en argwanend tegelijk en wist uiteindelijk niet goed hoe te reageren: Is that poofter pulling me leg or what? Gelukkig werden we snel afgedaan als a bunch of foreign cunts.

 

OK, but what’s the point of all this then? Simpel, voor mij is een eerste date pure kennismaking. Een verkenningsronde. Een eerste toets van de vrouw met haar virtuele alter-ego. Hier wil ik achterhalen of het beeld dat ik me gevormd heb niet te sterk afwijkt van de realiteit die ik graag zou ervaren.

 

Cyberhearts don’t beat, they just shimmer. Neither do they break, they just get deleted.

 

En ondertussen de ander ook de kans geven kennis te maken met de persoon die achter deze gestaag aangroeiende woordenbrij zit. De schrijver naar het scherm brengen en zien of men dan wegzapt, geduldig de episode uitzit of toch overweegt de reeks verder te volgen met uitzicht op vele jaargangen.

 

Maar het boek was tot nu toe altijd beter, kennelijk. Schrijf nog maar een hoofdstuk dan. Bij deze ;-)

 

Ik ben op vele vlakken a fast tracker, maar in liefdeszaken a slow mover. Geen proces van permanent hangende twijfel, maar bestendig groeiende zekerheid. Die eerste date is de kiem, maar sommigen zien ook al de hele plant die zal moeten groeien. Ik niet, ik zie.... mogelijkheden. Wat ga jij veranderen in m’n leven, in m’n hoofd en in m’n hart dat ik nooit had kunnen voorzien of bedenken? Een spannende ontdekkingstocht met schatkaart, maar dan niet van het soort die piraten zo graag in de grond stoppen op verlaten eilanden om god weet welke reden.

 

Mijn sociale pasvorm is van makkelijk kneedbare plasticine, maar m’n relationele pasvorm is van complex hardhout. Met veel taaie nerven. Vraagt langdurig precisiewerk van mijn kant met zo’n sterk maar breekbaar figuurzaagje.
Niet voor niets dat ons familiedevies luidt: snel is dood, maar langzaam leeft nog. Vergeet niet dat eeuwigheid ook traag is, anders was ze al voorbij. Of heel down to earth: je gaat niet eerst naar huis met je boodschappen om dan pas te kijken of er een vervaldatum op staat.

 

Dus heb ik meer tijd nodig dan de meeste van m’n dates tot nu toe wilden geven. Maar da’s ook helemaal niet erg, want als de common ground niet groot genoeg was om dat geduld op te brengen of die moeite te getroosten van beide kanten, then it was simply not meant to be. Ik heb al verleden genoeg, toekomst wordt schaarser en dus die wil ik efficiënt besteden. Dus laten we inderdaad elkaars tijd niet verknoeien door rond de hete brij te draaien. Doe desnoods een beroep op de *klik* die weer off duty was die dag of avond. Sugarcoat the sourness of rejection. Want afwijzing steekt, altijd, ook al was je zelf ook niet geneigd nog verdere stappen te zetten. Soms wil je opeens iets hebben alleen maar omdat je de reden kent waarom je het niet kan krijgen.

 

Liefde op het eerste gezicht bestaat wel, maar ik weet niet of iedereen er vatbaar voor is of het op dezelfde manier kan ervaren. Het is een *klik* voor sommigen en een *kkkkkllllllllliiiiiiiiiikkkkkkk* voor anderen, zoals ik. En in die tijd is er dan liefde op het tweede, derde, vierde....gezicht bijgekomen dat de troebelheid van het eerste gezicht bijstelt. Of juist niet. Da’s het heerlijke mysterie ervan.

 

Nee dus, ik ben geen *klik*mens, maar een soft profiler - looking for a suspect, armed with a sharp mind and a killer smile, yet owner of a tender & patient heart :-)

 


geplaatst door Daan71 - 5401 keer gelezen

beoordeeld 4.22/5 (18 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.be zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be