Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zondag 15 september 2013

Bedankt M4M !!

Allemaal single, allemaal op zoek, naar die ene, die je leven compleet maakt, en waardoor al de rest zo onbelangrijk lijkt.

Dan maar inschrijven op een dating site. Spannend en je afvragend ‘kan het wel op deze manier’. De kans is zo klein.
Hopend op leuke contacten, en die waren er ook, de ene al wat specialer dan de andere. Je geeft het een kans, want je vindt elkaar wel leuk, gemeenschappelijke interesses zijn er wel, leuke dingen samen doen en genieten van het leven, een plaatsje in je hart, een mooie vriendschap, dat kan zeker.
Maar van de andere kant, nooit echt dat wauw gevoel, dat gevoel van ‘dat is het’, een gevoel dat je nooit meer wil loslaten ! Wie ik graag zou ontmoeten, vertelde ik in mijn profiel, ‘iemand waar ik smoor op ben, en dan is al de rest van geen belang meer’…

Het ligt niet in mijn aard om mijn persoonlijk leven te publiceren. Maar dit is zo mooi, zo overweldigend, en de wereld mag het weten. Het is echt mogelijk, en die boodschap wil ik brengen.

Al een tijdje vond ik hem wel leuk, maar ach, wat zegt een foto en wat woorden… niets, of toch heel weinig! Afstand, ook een boosdoener. Ik, die het altijd onmogelijk achtte iemand aan de andere kant van het land te beminnen, heb verzoeken keer op keer genegeerd, want zoiets hou je toch niet vol, en practisch is het heel moeilijk. Ja, ook hem heb ik, blijkbaar om die reden, eens verteld geen interesse te hebben, en ik vernam vrij recent, dat dat niet in goede aarde gevallen was.

Een tijdje lang verdween hij van het toneel, waarom wist ik niet. Maar ik was blij dat hij terug opdook. Gewoon… een gevoel. Hij zocht enkel naar een WYSIWYG-madam. Ik wist niet direct wat hij bedoelde en wou het graag persoonlijk weten. ‘WTF is een WYSIWYG-madam’ schreef ik hem. En ik kreeg antwoord...

Nieuwsgierig naar de persoon achter de foto had ik de drang om hem toch eens te ontmoeten. Gewoon, voor de gezelligheid, eens gaan eten, iets gaan drinken… verder niets, want het zou toch niet lukken, de afstand maakte het onmogelijk.
‘Stap in je auto en kom naar hier, ik wil je ook wel eens zien’. Heel impulsief is dat ook gebeurd. Ik was volop bezig met allerlei werkjes in en rond het huis, en alles heb ik laten staan… poetsgerief, emmers gevuld met water, een draaiende wasmachine, tuingerief nog her en der…
Even opfrissen en dan maar vertrekken, maar nog effe terugkeren om te kijken of de deur wel op slot was, want mijn gedachten zaten duidelijk ergens anders.

Maar het leek wel heel erg tegen te zitten… de rit duurde drie volle uren, files, overal waar het maar kon, de goden waren me niet goedgezind, dat leek wel een slecht voorteken.
Nog nooit zolang moeten rijden voor een date. Waar ben ik toch mee bezig, en dat voor een etentje met iemand die ik eigenlijk niet kende.

Behoorlijk geïrriteerd van de lange rit kwam ik aan in Oostende, althans die indruk moet ik gegeven hebben. Ook hij had op dat eerst moment sterk zijn twijfels. Weer zo’n chichi madam met een dikke auto. Ik stuur ze straks terug naar huis, en that’s it.

Cava-tje ?? Graag. Heel snel kwam er een rust tussen ons.
Iets eten ? Tja, dat was toch eigenlijk de bedoeling, maar omwille van het late tijdstip op de avond was het erg zoeken naar een eet-gelegenheid waarvan de keuken nog open was.
Heel laat op de avond, werden we bijna letterlijk aan de deur gezet bij die Italiaan, want de zaak was op 2 personen na helemaal leeg.
Stilaan beseften we dat we het mis hadden, die eerste indruk, we zaten goed fout.

Het ijs smolt heel snel, als sneeuw voor de zon. Het klikte wel, en hoe…
Ik kan me niet herinneren ooit gevoeld te hebben wat ik nu voel. En het is wederzijds. Geen vlindertje, maar een hele vlindertuin… en het plaatje klopt. Alsof we elkaar al jaren kennen, je acht het niet voor mogelijk, maar dat is het blijkbaar wel…

Werkend in de chemische sector weet ik maar al te best dat één plus één niet altijd twee is. Twee verschillende stoffen bij mekaar voegen, kan zonder dat je het beseft, leiden tot een enorme wolk, en zo voelt het ook… De chemie is een rode draad door mijn leven, niet enkel meer op de werkvloer maar laat het bloed in mijn aderen borrelen.

Uiteraard heeft niemand een glazen bol, en de toekomst is onvoorspelbaar, maar van die eerste momenten weet je het wel. Dit is wat ik zocht, en het voelt heel erg goed.
Een vriendin vertelde me meermaals ‘volg je gevoel’.
En ik begrijp nu maar al te best wat ze bedoelde.

Afstand is te overbruggen, het moet gewoon, want de kans dit ooit nog te voelen is zo klein, misschien nog kleiner dan een winnend lot uit de loterij.
Tranen, dit maal niet van verdriet, maar van geluk… spanning omwille van een gevoel dat je zo overspoelt, je hele doen en laten beïnvloedt, ja zelfs angst om te verliezen. Want niemand wil nog gekwetst worden. Dat hebben we wel gehad. Het lijkt wel alsof je ineens stuurloos bent zonder hem in de buurt. Nog niet zolang geleden, nog vreemden voor mekaar, en dan nu dit …
Zelfs al plannen makend, wat vele koppels pas doen na een lange tijd samen. Maar moeten we tijd verliezen? Er is al zoveel tijd verloren in het verleden. Wetende en voelende wat we nu weten en voelen, kan er inderdaad veel tijd verloren gaan in iemands leven.

Ook de kinderen zijn superblij, springen een gat in de lucht… want ze zien hun moeder terug stralen. ‘Als jij maar gelukkig bent mama, maar ik wil wel dat je me blijft knuffelen’…. Wat een voorwaarde, mijn grote bengeltjes zijn met momenten gewoon engeltjes.

Ik was altijd al dol op pasta, op allerlei manieren kon eender welke bereidingswijze me wel bekoren, heerlijk op het bord. Pasta krijgt nu een heel andere dimensie, ik ben er superdol op, maar nu neem ik hem in mijn armen of hij mij.

Ik hoop oprecht dat terugkeren naar M4M niet nodig zal zijn. Enkel de toekomst zal het uitwijzen, maar deze is enorm hoopvol. We gaan ervoor en we zien wel waar we uitkomen.
Onze nick-names zullen ongetwijfeld nog vaak terug boven komen, en ons dan doen terugdenken aan hoe het begon. Ik vond mijn kaper aan de kust, en de zee was nog nooit zo mooi !

Bedankt M4M, zonder jou was ons dit nooit overkomen.
En mijn motto … aan alle lezers … never ever give up hope ! Want plots, heel onverwacht lacht het geluk je toe.

Tot ziens iedereen… ik wens jullie dit allen toe !!

Jackske & Pasta


geplaatst door Jackske - 5582 keer gelezen

beoordeeld 3.5/5 (22 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.be zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be