Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

maandag 23 september 2013

Het begon met eentje, vele jaren geleden

Meer dan waarschijnlijk zit één van mijn voorouders – een Spanjaard - er voor iets tussen.
Ik ben geboren met donkerbruin, nogal dik, haar.
Het was altijd een kluwen om het door te kammen en mijn moeder maakte er op een dag eens korte metten mee en liet m’n kort haar kort knippen.
Later begon ik terug te sparen en ging door het leven met krullen die links draaiden als ik wou dat het rechts moest zijn …
M’n haar op gelijke lengte, dat was een utopie.
Een laagjeskapsel was meer geschikt. Dit wou ik pas aanvaarden na mijn puberteit.

Vele jaren later ontdekte ik een indringer: m’n eerste grijs haar!
Paniek was er niet, maar ik ging het te lijf.
Een pijnlijke bedoening, dat wel.

Nog wat verder bleek dat ik deze strijd zou verliezen en dus gaf ik me over naar andere aanpak.
Ik koos het voor mij best passende kleurtje uit en zo gingen veel jaren voorbij.

Op een dag geraakte ik dit beu en begon ik te experimenteren met henna.
Ik herinner me nog de eerste keer, een beetje nerveus over hoe het uiteindelijke resultaat wel zou zijn begon ik er toch maar aan. De verpakking was duidelijk: laten inwerken en warm houden.
Ik gebruikte huishoudfolie. Iets anders kon ik niet meteen bedenken.
Ergens had ik me misrekend van tijd; m’n zoon kwam thuis toen de inwerktijd nog bezig was.
Hij had duidelijk zijn ma niet met haar hoofd in vershoudfolie verwacht.
Ronduit hilarisch.

Door m’n haar met henna te kleuren spaarde ik de lange tijd bij de kapper uit.
Spijtig was natuurlijk dat de kleur niet eens hielp om de straat veilig over te steken.
Nochtans, oranje geeft een signaal aan…
Mijn dochter was helemaal niet happy met die hennatoestanden, maar leerde er uiteindelijk wel mee leven.
Ze vond het kleur niet mooi.
Dit WE echter ging ik op visite en ze was naar de kapper gegaan om een nieuw kleurtje.
Nu vindt ze dit kleur blijkbaar wel mooi.

Enkele jaren geleden verliet ik de hennapraktijken en ging ik weer met veel geduld naar de kapper.
Het duurde lang, want er viel veel te kleuren.
Een zee van tijd dus om na te denken en ik gaf aan hem te verstaan dat het kleuren, en de wachttijd die erbij hoort, niet echt iets voor mij is.
Ruim 2 jaar heb ik erover gedaan om uiteindelijk de knoop door te hakken: geen kleur meer maar puur natuur.
Achteraf bekeken besef ik dat m’n kapper misschien wel blij was dat de afspraak voorbij was en dat een nieuwe ver vooruit in de tijd lag. Ik maakte hem m’n plannen klaar en maakte er zelfs grapjes over: gun me mijn versie van 50 shades of grey.
No way, zei hij, je zal er spijt van hebben.
Als ik ergens tevreden ben en me goed in me vel voel verdwijn ik niet zo gauw met de noorderzon; bovendien kennen we mekaar persoonlijk.
Afgelopen zomer was het nogal warm; ik wou m’n haar opsteken en wat zag ik… die uitgroei (lees: die verdomde uitgroei).
Dit kon niet meer, ik wou het niet meer.
We maakten een afspraak, m’n kapper sloot het gesprek af met “mocht je je bedenken, voel je dan niet verveeld als je de afspraak annuleert”.
Goed, ik moest door een zure appel: ik moest aanvaarden dat het in 2 stappen zou verlopen, eerst een korte coupe (met nog steeds de verf op m’n haar) en fase 2 was voor binnen een paar weken; de uitgroei moest lang genoeg zijn wou ik niet een coupe radicale hoeven te nemen.

De foto hier werd genomen na fase 1.
Mn zoon maakte het er zich grappig van af “amai, ik lijk wel een nieuwe ma te hebben’ Dit moest op de foto.
Blijkbaar was ik de eerste dagen quasi onherkenbaar: m’n buurman vb die keek dan wel naar me maar zei niet meteen goeiedag…

Vorige maand kwam dan fase 2 in zicht.
Nog steeds vol overtuiging ging ik op afspraak.
De eerste woorden van m’n kapper waren ‘ben je zeker?’
Ja, natuurlijk was ik zeker.
Weet je, het plaatje klopte niet meer (om nu eens een boutade te gebruiken), ik voelde me niet meer goed in m’n vel met dat gekleurd haar.
Het kan een beetje gek overkomen maar ik voelde me er oud mee.
Zelfverzekerd ging ik er voor en ik moet zeggen dat ik er geen seconde spijt van heb.
Ik voel me er dik OK mee en het is zoals verwacht, donkergrijs – misschien wel 50 tinten.
Een nieuwe foto zal waarschijnlijk nog wel even op zich laten wachten.
Ook al doet hij zijn best, mijn zoon fotografeert graag de zitbank en de kamerplanten op de voorgrond en z’n ma op de achtergrond.


geplaatst door Aliciah - 4760 keer gelezen

beoordeeld 4/5 (7 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.be zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be