Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

donderdag 5 december 2013

Het laatste woord

 

Deze namiddag gooide iemand de telefoon dicht. Licht onthutst keek ik nog even in de hoorn – alsof daar troost te vinden was – en legde zachtjes dicht. Met de glimlach. “Jij kan daar nog mee lachen”, aldus mijn collega aan het kopieerapparaat, die ongetwijfeld ook een stukje van de razernij aan de andere kant van de lijn die aan het dichtgooien vooraf ging, had opgevangen. Inderdaad. Ik kan daar mee lachen. Enerzijds omdat de woedebui afkomstig was van een zeer gemotiveerd man, die af en toe eens over de rooie gaat als je niet meteen en onverdeeld zijn enthousiasme deelt over een doorgaans niet bijster haalbaar plan. Na bijna 20 jaar van samenwerken leer je dat een beetje plaatsen, zeg maar verticaal klasseren. Schofferen doet het mij in ieder geval niet meer. In mijn jonge jaren belde ik terug en vervielen we opnieuw in een even oever- als zinloze discussie. Wat een verlies van tijd en energie. Anderzijds weet ik dat ik eigenlijk, desgewenst, wel degelijk kàn terugbellen. De beslissing dat niet te doen, is geheel vrijwillig. De telefoon dichtgooien is immers niet hetzelfde als de kabel doorknippen. In theorie staat het mij vrij de stand op 1-1 te brengen door terug te bellen om vervolgens zelf dicht te gooien.

Dat geldt niet voor het beruchte blokkeren op datesites en dat wil al eens voor beroering zorgen. Met graagte buig ik nederig het hoofd voor Walter v die mij met zijn http://www.match4me.be/blogs/2013/04/acute-blokkeeritis.php

te snel af was. Alweer (grmbl). Hij zal mij dit addendum aan zijn blog hopelijk niet euvel duiden.

Met het schaamrood op de wangen geef ik toe dat geduld waarlijk ook al niet één van mijn weinige gaven is. Uitzonderlijk ben ik daar vandaag eens blij om. De ‘geblokkeerd door’-knop heb ik niet kunnen vinden en bij gebrek aan geduld werd de zoektocht gestaakt. Ik verblijf dus in zalige onwetendheid over wie de deur dichtgooide. Wat is daar nu zo zalig aan? Vanwaar dat gevoel van onbehagen wanneer je ergens niet kan op reageren? Onbehagen heeft vaak – bij mij althans – te maken met het idee dat iets mij werd afgenomen, of ik in ieder geval iets niet kreeg, waarvan ik meende dat het mij toekwam. En met de bij een voor een voldongen feit staan horende machteloosheid. Wat wordt ons nu ontnomen wanneer de kabel wordt doorgeknipt? Het recht om contact te houden met iemand die ons niet persoonlijk kent maar die met ons profiel – die paar woordjes op papier, eventueel een foto en misschien een korte correspondentie – niets te maken wil hebben? Lijkt me sterk: de behoefte voelen om energie te steken in iemand die ons (profiel) niet wil. Neen. Ik vermoed eerder dat het om het laatste woord gaat. De stand op 1-1 brengen. Nog eens goed je mening kunnen zeggen. Je middenvinger opsteken. Dat recht wordt je afgenomen. Nochtans zal dat weinig effect hebben bij iemand die niet geïnteresseerd is. Misschien steunt het hem in zijn beslissing, maar veel kans dat het hem koudweg onverschillig laat. Of jouw laatste antwoord aankomt, heeft dus eigenlijk geen belang. Je kan het dus net zo vrolijk in gedachten uitspreken, het dient toch enkel jezelf tot nut. Bij wijze van opluchting. Al steek je er ook dan energie in, ze wordt dan tenminste aan je eigen loutering besteed. Het kan echter nog energiezuiniger. Het heeft ruim 25 jaar geduurd eer ik de schoonheid van de uitspraak inzag, en dan nog een paar jaar oefenen gekost alvorens ik de theorie enigszins in de praktijk kon omzetten, maar sinds ze doordrong, beschouw ik ze als één van de meest verrijkende ervaringen in mijn leven. Op mijn 16de vertelde een kloosterzuster mij namelijk dat wanneer iemand haar wat misdaan had, ze een gebedje voor de dader deed. Toen al gezond sceptisch tegenover de clerus – dat dat geheel niet onterecht is gebleken laten we in dit verhaal gemakshalve maar terzijde – en vooral jeugdig onbezonnen, vond ik dat te belachelijk voor woorden. Een oog voor een oog, ja, en een tand voor een tand. Daar ging ik voor. Desondanks bleef al die jaren dat ene zinnetje hangen. Tot ik doorhad dat de kern niet in het bidden stak. Het gaat om de lessen die je ergens uit trekt, dat je de dader dezelfde wijsheid toewenst en dat je vrede neemt met de feiten. Dus respecteer ik de beslissing van al wie mij blokkeert, ik waardeer hun eerlijkheid en wens ze een vreedzaam leven gevuld met wijsheid in hun zoektocht langs een pad bezaaid met vreugde, genegenheid en liefde. Nou. Dat lucht lekker op…


geplaatst door Elisa123 - 4762 keer gelezen

beoordeeld 3.6/5 (10 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.be zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be