Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zaterdag 21 december 2013

Koffiebonen

Tegen het jaareinde heb ik de voor mezelf onhebbelijke gewoonte aangenomen om mijn agenda overvol te proppen met afspraken die bijna niet te halen zijn. Zo ook deze week een vergadering in Luxemburg ingepland om 8u30, met de avond voordien nog een laat diner in Limburg met klanten.

Mijn GSMetje kent geen genade - de meest irritante toon ooit gehoord komt eruit als weksignaal - en gooit mij vanuit een droom in de harde realiteit om vijf uur 's morgens.

Slecht en te weinig geslapen: de douche brengt mij enigszins terug onder de levenden. Na het badkamerritueel komt het immer uitgebreide ontbijt waarin de vers gebrouwen koffie een belangrijke plaats inneemt. Het is de kapstok waaraan heel mijn dag ophangt, zonder stort mijn wreld in. Na de druk op de knop en een minuutje geduld begint het bekende gegrom, gebrom, genknars en gezoem van het koffieapparaat om dan het heerlijke geurende vocht in de tas zien te verschijnen, afgewerkt met een heerlijke laag schuim.

Deze maal niet. Na 5 seconden hoor ik de laatste koffieboon erdoor floepen. Niets gebrom of geknars meer. Ijzige stilte. Voorraadkast open, potten en dozen verschuiven, maar ik vind geen koffiebonen. Geen koffie, geen koffie ?!? Ontdaan kruip ik achter het stuur van de wagen, volkomen ontreddderd, twee en half uur rijden voor de boeg.

Mijn grijze hercencellen zitten al halfweg de route, in het wegrestaurant langs de E411, goed uurtje rijden. Tot daar zonder koffie, dat zal wel lukken. Onderweg laat ik AC/DC uit de speakers knallen om het gebrek aan cafeïne te compenseren, zonder evenwel het gewenste resultaat te bereiken. Ik zap door alle genres die ik mee aan boord heb, niets helpt. Koffie is onvervangbaar. Mijn kinderen drinken Cola of Red Bull 's morgens, ik heb espresso nodig. Warm en pittig.

Eindelijk, bijna aan de koffie, met stevige stap naar boven in het wegrestaurant.

Of mijnheer even kan wachten, er moeten bonen in de machine. De kregeligheid begint nu toch de kop op te steken en ik ga langs de machine post vatten. Streng doch vrinedelijk wordt mij gevraagd opzij even aan een tafeltje te wachten. Ze zullen de koffie brengen. Neen, ik wil hem nu, niet wachten zeggen de hersencellen, maar ik volg gedwee de bevelen van de strenge damen achter de kassa.

De koffiebonen komen uit een mega groot blik, de overheerlijke geur bereikt mij, en mijn gedachten dwalen af naar de Ethipische hooglanden waar ik in mijn jonge jaren om beroepsreden nogal eens verbleef. Een jonge dame met glanzende ebonietkleurige huid vult de machine. Ze wordt met Kouma aangesproken door de strenge dame. De naam komt me bekend voor, maar de energie om na te denken ontbreekt. Ik staar gewoon voor me uit richting koffiemachine, blik op oneindig, alle hersenactiviteit is gestopt.

Eén grijze cel heeft in de achtergrond doorgewerkt. Kouma, was dat niet de naam van een van je collega's, vroeger toen je nog in Kameroen werkte. Ja, dat is het.

Tegelijkertijd komt een tas koffie naar mij toegedanst in de handen van de Afrikaanse schone die met swingende bewegingen stapt. Enkel de muziek ontbreekt om het Afrikaans plaatje compleet te maken. Mijn hersencellen roeren zich, de geur van verse koffie is gesignaleerd. Mijn staren lijkt echter niet in goede aarde gevallen te zijn, mevrouw eboniet draait er geen doekjes rond. Oei, dit moet wel echt minder fraai kijk-je-ogen-uit-je-kop werk van mij geweest zijn.

Ik zoek excuses, hersenstilstand kan ik niet inroepen. Snel zeg ik dat dacht dat ze Afrikaans was, maar bedoelde eigenlijk Kameroens. Voor ik me kan herpakken ben ik door haar ogen bijna doodgebliksemd. Dit loopt helemaal fout denk ik, maar vrij snel lukt het om toch te zeggen dat ik dacht dat ze Kameroens was.

Een brede glimlacht komt te voorschijn en ik vertel over mijn vroegere collega, haar mooie dansende tred, ... Vraagje hoe ze hier terecht is gekomen, waarom. Er start een woordenvloed en af en toe een vraagje van mij, maar ik luister vooral geamuseerd naar haar verhaal. De koffie is heerlijk en er komt direct een tweede tas. Kouma lijkt tijd te hebben, en geniet duidelijk ook van het gesprek.

Spijtig moet ik weg, maar niet zonder me nogmaals uitgebreid te excuseren voor mijn staarwerk. Mijn dag is uiteindelijk toch goed gestart en weer eens blijkt hoe heerlijke wezens vrouwen wel kunnen zijn.

Maar in hun nabijheid ligt het risico op totale vernietiging van de man altijd op de loer.

 


geplaatst door Bulawayo - 4414 keer gelezen

beoordeeld 2.83/5 (6 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.be zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be