Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

woensdag 25 december 2013

Onderhandelingsmarges en tolerantie

 

De feestdagen. Altijd goed voor wat levenswijsheid. Het was gelukt om op kerstavond de vaste kern compleet te krijgen. 8 stuks en daar de wederhelften bij. Een groepje met een vriendschapsband die nog van uit de studententijd dateert. Lief en leed, vakanties, examens, buizen en tweede zittijden hebben we gedeeld. We hebben onze schouder aangeboden, handjes vastgehouden en elkaar bij tijd en wijle eens goed op zijn plaats gezet; al die tijd. Dat de samenkomsten niet meer op regelmatige basis plaatsvinden, is geen beletsel om gewoon heel erg authentiek te kunnen zijn onder elkaar. Dat er geen taboes zijn en geen onderwerpen geschuwd worden, hoeft niemand te verbazen.Met 15 in totaal dus. Die ene spelbreker zorgt er namelijk al ettelijke jaren voor dat het getal maar niet even geraakt. En daar gingen zij wel even aan verhelpen. Met 16 zouden we volgend jaar zijn. Dat jij ze toch voor ’t rapen hebt? ‘Zeker’, denk je dan, ‘ze staan hier in dubbele rijen aan te schuiven tot aan het kapelletje, vast wel, alleen jammer dat ik dan altijd net werken ben’. Te kieskeurig, dat was het probleem. ‘Diplomatisch uitgedrukt dat ik mezelf wat te hoog inschat dus’, zwijg je daarop stil. Dat je tolerantiegrens misschien wel wat te laag ligt. ‘Nu gaan we ’t krijgen’, denk je dan, ‘een goestendoender ben je, dàt bedoelen ze’. Die opmerking kan je terugkaatsen. Want met die grens, daar hebben ze allemaal mee te maken gehad. Op eentje na zijn ze allemaal al gewisseld van partner. Dus ze weten maar al te best dat de onderhandelingen ergens ophouden en de deur dicht gaat. Maar die grens, die was met het ouder worden blijkbaar bij allemaal een aantal straten verder gaan liggen. De onderhandelingsmarge, die was wat uitgerekt geraakt. Eentje dat 4 keer per week gaat sporten en een partner die daar helemaal geen zin meer in heeft, dat is zo geen probleem meer. Iemand die liefst 3 keer per jaar op vakantie gaat en een eega die graag eens een jaartje of 2 overslaat, daar valt nog wat mee te regelen. Dat de een elk vrij moment van de dag de hond wil uitlaten en diezelfde hond de ander stoïcijns laat, zelfs dat bleek niet onoverkomelijk. Compromissen sluiten wil niet zeggen dat je jezelf verloochent. Blijft de vraag: wanneer zijn de verschillen niet meer verzoenbaar? Wanneer gaat het echt niet meer, met z’n twee? Zolang er nog onderhandeling mogelijk is en compromissen gesloten kunnen worden, zolang is alles nog mogelijk. Het vroeg wat beraad, maar uiteindelijk was er consensus die wel voor wat verschillen op gaat: zolang je het erover eens bent dat 1 keer op 3 jaar misschien wat weinig is, maar 3 keer op een dag dan weer wat veel, zolang is niets verloren. Nu is deze regel niet op elk meningsverschil toe te passen, maar het is het principe van de omvang van de tolerantiegrens die nodig is om een relatie te doen slagen, of ze zelfs nog maar in de startblokken te zetten, dat telt. En daar is vrij makkelijk abstractie van te maken voor de toepassing naar meer relevante verschillen. Moesten we nu eens dezelfde onderhandelingsmarge voorzien bij het profieltjes kijken, blozend dat eerste stapje zetten en al met wat minder schroom dat tweede… en dan schoorvoetend eens gaan zien of er ook in real life met dat prentje wat te negotiëren valt, zou dat geen mooi voornemen zijn? Zo voor het nieuwe jaar?


geplaatst door Elisa123 - 4354 keer gelezen

beoordeeld 4.2/5 (5 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.be zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be