Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zaterdag 25 januari 2014

Rillingen

 

Warme en koude rillingen tegelijk. Daar stond onverwacht mijn eerste grote liefde voor me. Zoveel jaar later. Zomaar op straat. Liefde op het eerste zicht was het nochtans niet geweest. Het was een rare snuiter. Een klein, mager, vinnig ding met een scherpe tong vol stoere praat. En een charmeur. Mij vond hij niets, tenzij een conservatieve, betweterige, eigenwijze, harde tante. Niet dat ik hoog met hem opliep. Maar hij viel midden in onze vriendenkring. Na maanden gekibbel en gepest was ik op hem aangewezen. De hond was aangevallen door een soortgenoot. Zelf ook lichtjes aangebeten zat ik nog op mijn knieën, aan het proberen na te denken. Hij stond al naast me met zijn auto en legde de bloedende hond op de  beige achterbank. Verward kroop ik ernaast. ‘Eerst de hond’, zei ik. Hij draaide nog snel zijn das rond het gat in mijn arm en reed richting dierenkliniek. Er werd niet veel gesproken. De twee uren in een kille wachtzaal hield hij gewoon mijn hand vast. Die stoere jongen. Toen de operatie gedaan was en er afspraken gemaakt werden met de dierenarts, was er geen sprake meer van jij en ik of van jouw en mijn. Het was wij en ons. We waren een stel. Onuitgesproken. Uiteindelijk heeft het allemaal niet mogen zijn. Onze wegen liepen uiteen. Soms gaat dat zo. Net afgestudeerd en met je loopbaan bezig.

Dat zijn pad niet over rozen was gegaan, daar had ik over gehoord. Het was hem goed aan te zien. Hij was getekend. Maar achter die vermoeide wallen, zag ik nog steeds die kwajongenfonkeling in zijn ogen. De ouwe knapperd. Aan weerskanten een kind – dat had ie echt mooi gedaan – zag ik dat zijn zorgzame kant het had gehaald van zijn bad boy-gehalte. Na de eerste schok gingen we door alsof we elkaar gisteren nog hadden gezien. Dat de kinderen honger hadden en of we wat gingen eten. Ik wees grinnikend naar zijn buikje. ‘Ja ik ben een beetje verdikt’, zei hij. ‘Verdubbeld ja’, lachte ik. Het werd de beste spaghetti ooit. Die golflengte, die was nog helemaal dezelfde. Alsof we thuiskwamen. Er was gelukkig nooit rancune geweest. Op het ogenblik dat we huiswaarts moesten, gaf hij me snel een kus. Onze vingers bleven nog even verstrengeld. Of ik zin had om volgende week… ‘Zouden we dat wel doen?’, onderbrak ik hem. ‘Jij ook nog?’, vroeg hij stil. Ik haalde mijn schouders op. ‘Beter niet?’ ‘Neen, dan maar niet’, hoorde ik me zeggen. We haalden allebei onze schouders op, pinkten elk een traantje of twee weg en glimlachten nog even. Toen gingen we onze eigen weg. Weer. De kinderen zwaaiden mij nog na.

Twee uur later kwam zijn vriendschapsverzoek binnen op FB en daarop de foto met zijn vriendin die hem en z’n kinderen ruim een jaar geleden in haar hart had gesloten. Ze was mooi en had een lieve, zorgzame blik. Precies zoals hij haar had beschreven. Ze keek hem bewonderend en liefdevol aan. Hij had het niet beter kunnen treffen, de kleine grote gelukzak. Gerustgesteld en diepgelukkig liet ik hem eindelijk echt los.


geplaatst door Elisa123 - 4743 keer gelezen

beoordeeld 2.54/5 (13 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.be zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be