Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zondag 26 oktober 2014

Dubbel leven

Al een tijdje single na een relatie van 15 jaar. Met mijn twee lieve kinderen ging ik door met mijn leven, alleen, maar zeker niet verbitterd of voor eeuwig verloren. Ik had alles gegeven in die lange relatie, heb er alles aan gedaan om de relatie te redden, maar het mocht gewoon niet zo zijn. Om het te doen werken moet je met twee zijn. En ik was nog maar 34, kon nog een heel leven voor me hebben, en ik begon opnieuw.

Als donderslag bij heldere hemel wandelde 'the perfect guy' mijn leven binnen. Elkaar leren kennen via een dating site, het klikte perfect! Zoveel overeenkomsten, we babbelden uren en uren via chat en whats app en spraken snel af om elkaar te leren kennen. Beetje onwennig eerst, maar ook daar bleek al snel dat er een klik was.
Een tweede ontmoeting volgde twee dagen later, want de dag erna ging ik op vakantie voor twee weken samen met mijn kinderen. Aangekomen in het hotel stonden er bloemen klaar, hij had ze gestuurd.
Die twee weken waren verwarrend, we misten elkaar enorm, hebben hele nachten 'gepraat' met what's app. En ik dacht bij mezelf: waar was jij toch al die jaren? En ik dacht ook: dit is eigenlijk veel te perfect, bestaat zoiets nog?

Na de vakantie zagen we elkaar terug, hij ontmoette mijn kinderen en ze vonden hem erg lief. Maar ik wilde verstandig zijn en vertelde ze dat het gewoon een vriend was, achteraf gezien ben ik daar nog steeds blij om, zodat ze niet ontgoocheld achter bleven.

Hij, piloot, een dochtertje, toch op meer dan een uur rijden van mij, ontzettend lief voor mij en de kinderen. Een heel gevoelige lieve man, een man waarvan op zijn gezicht kon aflezen dat hij e.e.a. had meegemaakt, een man met diepgang, veel liefde te geven, erg romantisch.
Maar hij kon er niet veel zijn, moest steeds vliegen, moest steeds weg, er was weinig tijd, druk druk druk, en hij wilde zijn kind ook nog zien. We zagen elkaar 1, soms 2x per week, maar dat zou beteren na enkele maanden omdat hij ergens anders ging vliegen. Dus ik dacht: als dit echte liefde is, dan is het niet erg voorlopig. Onze tijd komt nog wel.
Bij hem thuis kon ik nog niet komen, aan het verbouwen, een herenhuis gekocht, hij schaamde zich wat voor de rommel en zijn ex woonde in de buurt, hij wilde geen spanningen voor de kleine meid. Ook daar kon ik eerst wel mee leven, hoewel ik het wat vreemd vond. Ik ontving wat foto's van de verbouwing, en daarna hoorde ik van hem dat hij het huis via de rechter terug moest doen naar de eigenaar omdat er structurele problemen waren met het huis. Hij ging terug naar zijn ouders eerst.

De liefde was groot, mijn hart was weggegeven aan hem, ik was verblind, de signalen die mijn intuïtie me gaven negeerde ik. Niemand is perfect, en anderen doen het niet altijd zoals ik, dus niet zo raar denken Jolanda!
Maar hij gaf na een paar weken aan dat hij niet wist of hij er klaar voor was, zijn grote eerste liefde verloren door een ongeval, de moeder van zijn kinderen was een wat kille koele vrouw, hij kon er niet zo goed mee omgaan nog en kwam er achter dat hij het verlies van die eerste vrouw mss niet verwerkt had. Wist niet wat hij met zijn gevoelens voor mij moest, of hij wel echt verliefd was. Dat hij zich na de scheiding gestort had in enorm veel werken maar mss alles niet had kunnen verwerken. Ik was de liefste vrouw die hij ooit had gekend, en hij wilde het wel een kans wilde geven maar het heel rustig aan wilde doen. Wat moest ik daarmee? Ik kon vanuit mijn hart niet anders dan het ook een kans geven en nam een stapje terug. Niemand is perfect, ik moest hem de kans geven het rustig aan te doen dan. Ik nam gas terug, met pijn in mijn hart.
Want als je verliefd bent, dan wil je bij elkaar zijn, naar elkaar kijken, de ander zien lachen, van elkaar genieten.

Blijven slapen behoorde nooit tot de mogelijkheid, hij moest altijd vliegen, en moest rond de nacht weer weg, op naar een volgende vlucht, maar hij zou het binnenkort proberen te regelen. Een geplande vrije dag samen viel in het water, want de planning had een fout gemaakt en hij moest opeens vliegen. Een weekje samen naar zijn huis in Spanje kon ook niet doorgaan, want hij had zijn dochter al zo weinig gezien en wilde even wat tijd met haar doorbrengen.
Zo volgenden er verschillende dingen die vreemd waren.

Op een gegeven moment zei iets in mij: het klopt niet. Het adres dat ik van hem had gekregen tijdens mijn vakantie om wat kaartjes en lieve brieven te sturen checkte ik op internet, er stond een andere naam bij. Ik belde met een wild kloppend hart naar dat nummer, ze hadden nooit van hem gehoord, hij woonde daar niet. De foto's die hij me stuurde haalde ik in een opwelling door google-image, en ik schrok. De foto's van de verbouwing, van zijn huis in het buitenland, ze kwamen van internet af. Mijn lieve brieven.... ze waren gewoon bij vreemden aangekomen!!

Wie was die man dan die ik wekelijks ontmoette, die zo lief voor me was, cadeautjes voor me meenam, met mijn kinderen speelde, voor mij kookte? Was hij wel wie hij zei dat hij was?
Op een avond kon ik niet anders dan hem ermee confronteren. Ik praatte er met hem over, huilde, vroeg hem of hij getrouwd was, wie hij was. Het hele verhaal kwam eruit, nee, zeker niet getrouwd. Hij had mij in een opwelling een vals adres gegeven omdat hij na de scheiding gestalkt was geweest door een vrouw, hij was bang geworden dat het weer zou gebeuren. Maar waarom dan al die verhalen over dat grote huis dat hij had gekocht, de verbouwing, dat het via de rechter terug moest naar de eigenaar? Hij gaf aan dat hij zich schaamde dat hij bij zijn ouders woonde, omdat het alleen wonen voor hem heel moeilijk was geweest, altijd in een leeg huis komen na een lange vlucht. En dat huis in het buitenland dan? Eerst ontkende hij dat, maar gaf daarna toe dat hij geen huis had en dat hij daar vaak logeerde in een huis van een vriend.
Vele tranen van hem volgenden, het speet hem zo, en hij wist niet waarom hij dat had gedaan en gezegd. Hij kon maar niet verder met zijn leven, had het zo moeilijk met het verlies van zijn eerste liefde en kon het maar niet verwerken. Ik troostte hem en nam stilletjes afscheid in mijn hart van hem, want ik wist: dit komt niet goed.

De volgende ochtend werd ik wakker en ik dacht: het klopt gewoon niet, van alles klopt niet. Ik vermoedde dat zijn naam niet zijn echte naam is, dat hij geen piloot is, dat zijn hele leven fake was. Zeggen dat je piloot bent, vrouwen vinden dat misschien geweldig, maar mij maakt dat niks uit, echt niet. Maar het gaf hem wellicht de ruimte om te verzinnen dat hij veel weg was, omdat hij moest vliegen.....
Ik wilde er nog eens met hem over praten. Deze man was mijn soulmate geworden in de maanden dat we elkaar kenden, was dit zomaar ineens weg allemaal? We hadden zoveel gedeeld samen, of was dat ook allemaal fake?

Toen twee dagen erna hij me een foto stuurde van de fles wijn die hij ging open doen schrok ik wederom. Er blinkte een prachtige ring aan zijn vinger, een ring die hij anders nooit droeg.
De man die ik leerde kennen had een dubbel leven en was blijkbaar getrouwd.....

Ik bleef verbijsterd achter, en zal nooit weten wie hij is en of datgene wat we samen deelden echt was...

 


geplaatst door Jolanda1 - 4655 keer gelezen

beoordeeld 3.69/5 (16 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.be zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be