Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

donderdag 22 oktober 2015

De troost van het graf

Gisteren zijn mijn vriendin en ik naar het graf van haar oudste zoon gegaan. Bijna een jaar geleden werd hij begraven, voor eeuwig 37. "Ik kan het nog steeds niet bevatten, ik zal het nooit kunnen." Terwijl ik dit opschrijf, hoor ik in haar woorden ook: "Ik wil het niet kunnen." Veel mensen denken zo, als een soort loyaliteit tegenover de dode, in een wereld die er alles aan doet om de dood onzichtbaar te maken. Rouwkledij dragen is passé, doden werden vroeger thuis opgebaard, nu worden ze snel, snel afgevoerd naar het mortuarium en je mag er niet meer bij zijn als een kist wordt neergelaten in het graf, uit angst dat er iemand mee in het graf zal springen. Een moeder deed dat ooit en dat kon en mocht niet, zoveel openbaar vertoon van smart. Ook al konden mensen vroeger, net zo min als nu, omgaan met diegenen die verweesd achterbleven, de krampachtige ontkenning van de enige zekerheid in het leven, was minder. Rouwen mocht nog.

Vandaag de dag hoor je als rouwende al heel gauw: "Het leven gaat door, je moet je er overheen zetten." Hoe vaak maken we het onszelf wijs: "Nu is het genoeg geweest, ik moet de draad van mijn leven weer oppakken." Alsof je leven uit maar één draad bestaat, alsof er niet vele draden zijn die mekaar raken en beïnvloeden. Alsof je niet denkt: "Ik verraad mijn kind, mijn geliefde, mijn ouder ... als ik niet aan hem/haar blijf denken, als ik niet blijf rouwen."

Ik zal nooit vergeten wat Kader Abdolah antwoordde toen hem in een tv-interview gevraagd werd of hij zijn geboorteland miste: "Natuurlijk mis ik Iran, mijn doden zijn daar." Hij zei het met grote stelligheid. De 'trekkracht' van mensen is vaak groter als ze dood zijn dan wanneer ze nog leefden, laten we dat niet vergeten.

Als je tegenwoordig langer dan zes maanden rouwt om je dode krijg je van een goedbedoelende arts een antidepressivum. Wat een onzin! Rouwen vraagt tijd en soms als je denkt dat het nu wel zal gaan, ben je ineens weer bij af. Een processie van Echternach is het, met soms een half stapje vooruit en drie achteruit. Je wil wel verder, met je hoofd, maar je hart stribbelt tegen, dikwijls letterlijk. Soms doet je lijf zeer, van het gemis of van de woede omdat je in de steek gelaten bent, omdat het leven je zo een smerige loer heeft gedraaid.

Een man vertelde me ooit dat hij zijn kelder, die was ingericht als hobbyruimte, kort en klein had geslagen na de dood van zijn vrouw. Ze was gestorven naast hem in de auto, aan een hersenbloeding, toen ze terugkwamen uit vakantie.

Voor diegenen hier die hun partner zijn verloren aan de dood, hopelijk hebben jullie afscheid kunnen nemen op een goede manier. Hopelijk zijn geschillen bijgelegd en werden er woorden van liefde gesproken zodat jullie, met veel mededogen voor jezelf, toch verder kunnen. Traag gaat beter dan vlug.

Gisteren stonden we aan het graf van een gestorven zoon. Het miezerde een beetje, We praatten wat, we waren op ons gemak bij elkaar, mijn vriendin stak een kaarsje aan en bij het weggaan kuste ze zijn naam.


geplaatst door Akleipan - 4258 keer gelezen

beoordeeld 3.14/5 (7 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.be zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be