Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

maandag 2 november 2015

Schipperen

Het is november, laten we nog even stilstaan bij verlies en dood ... en bij leven en liefde want ze hebben alles met elkaar te maken. Toen mijn dochter geboren werd, wist ik: "Ik ben kwetsbaar nu tot het einde van mijn dagen want ik kan haar verliezen." Ik denk er af en toe aan dat ze kan sterven, niet als een morbide oefening in zelfkastijding maar als iets dat kan gebeuren in het leven, als een mogelijkheid. Ik zal in duigen vallen mocht dat ooit zo zijn maar ik weet ook dat dit de prijs is die ik zal betalen omdat ik haar graag zie.En of het nu een kind of een partner is, heel vaak kunnen we die prijs niet betalen; we schipperen met het leven, liefde en intimiteit, we hangen de schijtlaars uit en hebben het niet in de gaten. Hoe doen we dat? We sluiten ons af; we gaan ineens heel hard werken of sporten of hobbyen; we houden de ander op afstand met verbale agressie of constant gevit; we verliezen onze eigenheid, versmelten  en denken dat dit liefde is; we zijn afwezig, letterlijk of figuurlijk onbereikbaar.

Kun je je voorstellen wat een saaie bedoening seks wordt als je de nabijheid van liefde niet kunt verdragen? Porno (kijk mama, zonder handen!) en buitenrelationele seks, maar dat is een ander verhaal.

Ik ken mensen die geen goed woord over hadden voor hun partner maar hem of haar ophemelen na de breuk/dood. Ik krijg er de wiebes van en tegelijk vind ik het tragisch. Nooit in staat tot diepgaand contact blijven deze mensen zichzelf iets wijsmaken. We zijn geprogrammeerd om relaties aan te gaan, die programmatie heeft ons als soort in stand gehouden en toch zijn we zo hardleers. Het is vandaag de dag misschien wel moeilijker dan vroeger: individualiteit en sterke onafhankelijke mensen die niemand nodig hebben worden in de verf gezet en onderlinge afhankelijkheid, oh, is dat niet dat woord dat die Vietnamese Boeddhistische monnik, hoe heet ie ook alweer, zo vaak gebruikt? En rouwen, niet te lang hé!

Wij hier op deze site, hebben we op een goede manier gerouwd om diegenen die we verloren hebben, hetzij door een scheiding, hetzij door overlijden? Zijn we ergens blijven steken? In woede? In vervlakking? In oppervlakkig verdriet? In bitterheid?

Denken we niet stiekem: "Dit zal me nooit meer overkomen, ik geef mezelf nooit meer zo bloot, ik wil nooit nog zoveel pijn meemaken"? Dat was mijn eerste reactie na de breuk met mijn lief dat mijn lief niet wilde zijn. En die reactie is niet fair, niet tegenover mezelf en niet tegenover een mogelijke partner. In de school van het leven brengen we er maar weinig van terecht om volgens de regels van het leven te leven; we hebben het moeilijk om ja te zeggen tegen de dood en verlies en we hebben het moeilijk om ja te zeggen tegen het leven.

Ik ben 'Passionate Marriage' van David Schnarch aan het lezen (bij mijn weten nog niet vertaald in het Nederlands). Op het einde van het boek stelt hij de vraag "Hoevelen van ons zijn, uit liefde, in staat om tegen onze partner te zeggen: "Ga maar eerst. Ik wil niet dat je doodgaat maar je hebt het recht op je eigen leven en je eigen dood. (Voor de duidelijkheid, hij heeft het hier niet over zelfmoord) Ga maar, maak je geen zorgen. Ik zal op de een of andere manier in staat zijn om voor mezelf te zorgen. Mijn tijd met jou en de groei die we samen hebben doorgemaakt, heeft me sterk genoeg gemaakt om dat te doen."

Die vraag stellen en daar positief op antwoorden, kan alleen als we tijdens onze tijd samen heel intiem kunnen zijn, als we ons werkelijk aan elkaar durven tonen. Geen geschipper.


geplaatst door Akleipan - 4292 keer gelezen

beoordeeld 3/5 (6 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.be zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be